ว่าไงคะคุณมาเฟีย 7 ป้อนยาลูกหนี้

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 7 ป้อนยาลูกหนี้

ตั้งแต่เช้าจวบจนถึงย่ำเย็นข้าวสักเม็ดยังคงไม่ตกถึงท้อง ใช่ว่ามีใครบังคับหักห้ามไม่ให้กินเสียเมื่อไหร่ แต่เป็นเพราะเธอเองที่กลืนอะไรไม่ลงเลยสักคำ ทั้งเป็นกังวลทั้งเป็นห่วงมารดามันส่งผลให้กระวนกระวายใจอยู่ไม่สุข อีกทั้งพิษไข้ยังคงรุมเร้าร่างกายจนไร้เรี่ยวแรงทำได้เพียงนอนขดตัวภายใต้ผ้าห่มผืนหนาอยู่อย่างนั้น

หากเป็นเมื่อก่อนในตอนวัยเยาว์ยามเจ็บป่วยมักมีผู้เป็นแม่คอยดูแลอยู่ไม่ห่างกาย คอยป้อนข้าวป้อนยาคอยมอบความอบอุ่นผ่านสัมผัสอ้อมกอดทั้งคืน ต่างจากตอนนี้ที่ไม่สามารถพึ่งพาใครได้ กระทั่งอยากช่วยเหลือตัวเองยังไม่สามารถทำได้เลย

จู่ ๆ เสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูง

“ข้าวก็ไม่กิน”

“.....”

“ยาก็ยังอยู่ครบ”

“.....”

“คิดจะตายในถิ่นฉันมันไม่ง่ายขนาดนั้น” เครื่องหน้าคมคายฉายชัดถึงความหงุดหงิด บนโต๊ะข้างหัวเตียงยังคงมีอาหารและยาซึ่งก่อนหน้านี้ตระเตรียมเอาไว้คงอยู่ในสภาพเดิมไม่พร่องลงเลยแม้แต่น้อย “อายุไม่ใช่น้อย ๆ ดื้ออย่างกับเด็ก”

“ไม่ใช่เด็ก”

“......” ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงข้างขอบเตียง จัดการใช้ช้อนตักอาหารจ่อริมฝีปากแห้งผาก ในเมื่อไม่ยอมกินเขาก็จะเป็นฝ่ายป้อนเธอเอง “งั้นก็กิน”

“อย่าบังคับ” ดวงตากลมโตสบประสานกับอีกฝ่าย ไม่ชอบตัวเองในช่วงป่วยไข้เลยเสียจริง เรื่องเพียงเล็กน้อยก็สามารถกระทบจิตใจจนมิอาจห้ามหยาดน้ำสีใสที่มันเอ่อล้นขอบตาจนร้อนผ่าว

“ถ้าไม่กินก็ไม่หาย” เครื่องหน้าหล่อเหลาเบือนไปอีกทาง ไม่ต้องการเห็นความอ่อนแอของใคร ยิ่งเป็นน้ำตาของผู้หญิงแล้วด้วยเขานั้นเกลียดยิ่งนัก “กินสักนิดจะได้กินยา”

“ฮึก ตาลคิดถึงแม่” สุดท้ายเธอกักเก็บความรู้สึกเอาไว้ไม่ไหว น้ำตาที่เอ่อล้นบัดนี้กลับร่วงรินลงหางตาสู่หมอนใบใหญ่จนเปียกชื้นเป็นวงกว้าง เรียวมือเล็กกระชับกอดตัวเองแน่นขึ้น ต่อแต่นี้ไปคงไม่มีโอกาสได้เจอแม่อีกแล้ว

“ร้องไห้เป็นเด็ก” โทรศัพท์เครื่องหรูถูกล้วงออกจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะส่งมันให้เธอที่ยังคงงุนงงกับสถานการณ์อยู่ ใช่ว่าเขาแพ้น้ำตาผู้หญิงแต่อย่างใด หากแต่กลัวว่าอีกฝ่ายจะทรมานกายอดข้าวอดน้ำตายในถิ่นที่เขาดูแล แน่นอนว่าหากเป็นเช่นนั้นจริงมันคงส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงและธุรกิจครอบครัวเป็นแน่แท้ “ให้ยืมโทรห้านาที”

เพียงเท่านั้นก็สามารถเรียกรอยยิ้มฝืนจากคนป่วย เรียวมือเล็กหมายจะคว้าโทรศัพท์ ทว่าเจ้าของเครื่องกลับยกขึ้นสูง

สีหน้าผิดหวังที่ฉายชัดบนเครื่องหน้าสะสวยทำเอาคาร์เตอร์ต้องรีบเอ่ยข้อต่อรอง

“เช็ดน้ำตาก่อน” อีกฝ่ายเองก็ว่านอนสอนง่ายรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มซูบตอบอย่างลวก ๆ “คุยเสร็จกินข้าว กินยา”

“....” คนป่วยพยักหน้ารัวอย่างว่าง่าย

“อาบน้ำด้วย ชุดตั้งแต่เมื่อวาน เน่าหมด” เครื่องนุ่งห่มเขาสั่งลูกน้องคนสนิทจัดหาให้ร่างบางแล้วเรียบร้อย ที่แปลกใจคืออีกฝ่ายอยู่ในสภาพคงเดิมตั้งแต่หัวจรดเท้า หรืออาจเป็นเพราะ..... “ถ้าอาบไม่ไหว ฉันอาบให้ได้”

“อาบได้ เอาโทรศัพท์มาได้แล้ว”

“โทรคือโทร อย่าเล่นซี้ซั้ว” ไม่ลืมกำชับด้วยเสียงเรียบนิ่ง

“อื้ม”

ท้ายที่สุดแล้วโทรศัพท์เครื่องหรูก็ถูกส่งให้น้ำตาลที่รีบรับไปจัดการโทรหาผู้เป็นแม่ด้วยความคิดถึง ซึ่งคาร์เตอร์เองก็ไม่คิดอยากรบกวนเวลาส่วนตัว หากเธอคิดเล่นตุกติกจริงมาเฟียเช่นเขาย่อมมีวิธีจัดการอย่างแน่นอน

มือกระด้างคว้าผ้าเช็ดตัวขึ้นพาดบ่าแล้วสาวเท้าเข้าห้องน้ำปล่อยให้ลูกหนี้แสนดื้อรั้นพูดคุยกับมารดาเพียงลำพัง

ใช้เวลาไม่นานบานประตูห้องน้ำเปิดออกกว้างเผยให้เห็นร่างสูงกึ่งเปลือยเปล่า อวดมวลมัดกล้ามเนื้อเป็นลอนอย่างคนสุขภาพดี ช่วงลำแขนแกร่งข้างขวาลามมาจนถึงลำคอถูกทาบทับด้วยรอยสักเด่นชัดชวนน่าหลงใหล

กางเกงวอร์มในตู้เสื้อผ้าถูกคว้าออกมาสวมใส่ ทว่าช่วงบนยังคงเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์เช่นเดิม ก่อนที่ร่างสูงจะย่างกรายเข้าใกล้อย่างไม่คิดอาย ต่างจากคนป่วยที่รีบพลิกตัวหนีเพื่อยุติการมองเรือนร่างกำยำอันทรงเสน่ห์ ยิ่งอีกฝ่ายเป็นคนที่เธอแอบชอบอยู่แล้วด้วยช่างยากต่อการหักห้ามใจมิให้เต้นรัวแรง

ความขวยเขินลุกลามมาถึงแก้มทั้งสองข้างจนแดงก่ำ เมื่อเริ่มทำตัวไม่ถูกจึงกระชับผ้านวมผืนหนาขึ้นคลุมจนถึงหัว

“เป็นอะไร” คิ้วเข้มกดต่ำพลางมองไปยังคนตัวเล็กที่ถูกห่อด้วยผ้าห่มคล้ายแหนมไม่มีผิด

“เปล่า เมื่อกี้แฟน....ของรุ่นพี่โทรมา” ไม่ลืมเตือนให้เจ้าตัวได้รับรู้ หลังวางสายจากผู้เป็นแม่ได้เพียงไม่กี่วินาที รายชื่อแอรินก็ฉายชัดบนหน้าจอ หากไม่ผิดจากที่คาดคิดคงเป็นหญิงสาวคนเดียวกันกับที่เจอเมื่อช่วงเช้า

คาร์เตอร์มองร่างเล็กนอนคลุมโปงสลับกับสมาร์ตโฟนบนโต๊ะข้างหัวเตียง ความไม่ไว้ใจก่อเกิดเต็มอกมือหยาบเปิดลิ้นชักลับคว้าปืนขึ้นมาถือ เป็นจังหวะเดียวกับที่มืออีกข้างจัดการสะบัดผ้าห่มออกอย่างแรง ก่อนที่ร่างสูงจะล้มตัวลงคร่อมทับพลางยกปืนขึ้นจ่อใต้คางมน

“เธอทำอะไรกับโทรศัพท์ฉัน”

“ปะ...เปล่านะ”

“ชักน่าสงสัย ทั้งรู้จักฉันทั้งแอบเล่นโทรศัพท์” เขาเว้นวรรคประโยคไปเพียงครู่เรียกความอยากรู้อยากเห็นจากคนใต้ร่างที่กำลังสั่นเทิ้มไปทั้งตัว “เธอเป็นใคร”

“เอาปืนออกก่อนได้ไหม....” เสียงสั่นเครือมาพร้อมแววตาสั่นระริก นับว่าเป็นโชคร้ายของเธอที่โดนอีกฝ่ายข่มขู่ด้วยกระบอกปืนตั้งสองครั้งสองหน ซึ่งอีกฝ่ายก็ยอมลดปืนลงต่ำตามคำร้องขอ ทว่ามันกลับต่ำเสียจนสร้างความหวาดเสียวให้กับคนใต้ร่าง บัดนี้กลางกายสาวถูกปลายกระบอกปืนขยี้ชนิดที่ว่าแนบชิดจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเพราะกลัวจะเป็นสาเหตุให้อีกฝ่ายเผลอลั่นไก

“ไง ใครส่งเธอมา”

“ตาลไม่ได้ทำอะไรกับโทรศัพท์รุ่นพี่จริง ๆ นะ คุยกับแม่เสร็จก็วางสาย จากนั้น.....จากนั้นคุณแอรินแฟนของรุ่นพี่ก็โทรมา แต่ตาลไม่กล้ารับก็เลยทิ้งไว้แบบนั้น” คนตัวเล็กละล่ำละลักบอกความจริง แม้ว่าจะไม่ชอบนิสัยดุดันของชายหนุ่มมากนัก แต่อย่างไรแล้วคาร์เตอร์ก็คืออดีตรุ่นพี่ในคณะ อีกทั้งยังเป็นคนที่เธอแอบชอบอีกต่างหาก

นัยน์ตาคมเข้มสังเกตอาการของคนใต้ร่างอย่างพิจารณา เห็นสีหน้าหวาดกลัวฉายชัดเช่นนั้นเขาเองก็ไม่ได้ใจจืดใจดำจะคาดคั้นคำตอบต่อ และแล้วถ้วยอาหารและยาก็สะดุดความสนใจซึ่งทุกอย่างยังคงอยู่ครบเช่นเดิมไม่มีผิดเพี้ยน

“ข้าว? ยา?”

“ตาลกำลังจะกินแต่รุ่นพี่ก็ออกมาพอดี”

“งั้นเหรอ?” ดูก็รู้ว่าคงจงใจไม่ยอมทานข้าวทานยาตามคำสั่ง แน่นอนว่าคนฉลาดเช่นเขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอทรมานกายล้มตายในเขตความดูแลให้เสียชื่อเสียงเปล่า ไวทันความคิดมือกระด้างคว้าแก้วยาขึ้นกระดกอมไว้ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงทาบทับริมฝีปากเล็กภายในเสี้ยววินาที

“อื้อ~” การกระทำอันแสนอุกอาจสร้างความตกใจให้แก่ร่างบางซึ่งยังไม่ทันได้ตั้งตัวเบิกตากว้างยิ่งกว่าไข่ห่าน ทั้งตระหนกทั้งประหม่าทว่าสติยังพอมีเหลือ กำปั้นน้อยทุบเข้าอกแกร่งหวังให้คนบนร่างยุติการกระทำแสนน่าอายนี้ลง ทว่าแรงอันน้อยนิดกลับไม่สามารถทำอะไรอีกฝ่ายได้เลย

ความนุ่มนิ่มของเรียวปากสวยเพียงแค่ได้สัมผัสกลับทำเอาคาร์เตอร์ไม่สามารถหักห้ามใจได้อีกต่อไป เขาบดขยี้ริมฝีปากล่างพลางดูดดึงด้วยความช่ำชอง

จังหวะกลีบปากบางเผยอเล็กน้อยเปิดโอกาสให้ลิ้นร้อนรีบจัดการดันยาเม็ดเล็กเข้าอุ้งปากบังคับคนใต้ร่างฝืนกลืนอย่างจำยอม

คราแรกตั้งใจเพียงป้อนยาให้แก่เด็กดื้อรั้นเท่านั้น ทว่าบัดนี้กลับไม่สามารถถอยทัพได้อย่างใจต้องการ สัมผัสแปลกใหม่เจือปนความไร้เดียงสาช่างดึงดูดความสนใจให้ลิ้นสากตวัดเลียทั่วทุกซอกมุม

“อื้อ” เสียงครางประท้วงเบาหวิวดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าสะสวยส่ายไปมาเป็นการต่อต้าน แม้ลึก ๆ จะรู้สึกดีอยู่ไม่น้อยหากแต่ความละอายใจกลับมีมากกว่า เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายดันแผงอกกำยำแต่กลับถูกขัดขวางด้วยมือหยาบที่จัดการรวบข้อมือเล็กเอาไว้แน่น

“ไม่เคยมีใครปฏิเสธฉัน” ยังคงคลอเคลียอยู่กับกลีบปากสวย นัยน์ตาคมกริบฉายชัดถึงความปรารถนาบางสิ่งบางอย่างที่ลุกลามลงต่ำพานให้ตัวตนภายใต้กางเกงขยายพองโตจนเริ่มคับเป้า

“......” เรียวปากสวยเม้มเข้าหากันแน่น ความใกล้ชิดชนิดหายใจติดขัดเรียกความเขินอายจนแดงปลั่งไปทั่วใบหน้า “พอแล้ว”

“แล้วใครจะรับผิดชอบ” รอยยิ้มร้ายกระตุกขึ้นเป็นจังหวะเดียวกับสะโพกสอบกดลงต่ำจงใจบดเบียดแก่นกายขยายใหญ่เข้ากับกลางกายสาวอย่างหนักหน่วง “ว่าไง?”

“.....” ความแข็งขืนเสียดสีไปมาถึงขนาดที่ว่าไม่เห็นยังนึกภาพออกมันคงใหญ่โตเอาเรื่อง ลมหายใจจากปกติเข้าออกสม่ำเสมอครานี้เริ่มติดขัดไม่เป็นตัวของตัวเอง คาร์เตอร์ที่เคยรู้จักกับคาร์เตอร์ในตอนนี้ช่างแตกต่างกันราวคนละคน และก่อนที่สติจะถดถอยลงจนอาจเผลอทำเรื่องที่ไม่ควรจึงจำต้องหาข้ออ้าง “ตาลปวดหัวรุ่นพี่หยุดก่อนได้ไหม”

“ฉันก็ปวดหัวเหมือนกัน....” น้ำเสียงแหบพร่ามาพร้อมใบหน้าอันหล่อเหลาก้มมองต่ำ เครื่องบุรุษเพศบัดนี้ปูดนูนขึ้นผ่านเนื้อผ้าอย่างเด่นชัดพลันสะโพกสอบสวนลงจงใจบดขยี้ความแข็งขืนละเลงวนกลางกายชื้นแฉะ เป็นอันเข้าใจคำว่าหัวของเจ้าตัวนั้นหมายถึงสิ่งใด

“.......”

“ปวดหัว คXX”