ตอนที่ 1 พนักงานใหม่

“โอเค เลิกกองได้” เสียงผู้กำกับ

ถึงเวลากลับ ไนท์และผู้จัดการสาวก็พากันเดินออกมาจะกลับบ้าน

“เห็นป้ะวันนี้ พี่โดนัทกับไนท์อ้ะ หน้าแทบจะชนกันอยู่ละ เธอว่าเขาเป็นแฟนกันป้ะ” “อืม…ไม่รู้สิ” “เห็นคนพูดว่า ไม่รู้ได้มาเล่นเพราะชอบกันรึเปล่าด้วย” เสียงผู้หญิงสองคนพูดคุยกัน

ร่างสูงได้ยินเสียงอย่างนั้นแล้วก็ไม่พอใจ เดินเลี้ยวขวาเข้าไปหาต้นตอของเสียง

“ไนท์ ไม่เอา” เสียงผู้จัดการสาวว่าปรามเจ้าตัว แต่ก็ไม่ทัน

“ขอความกรุณาอย่าคิดเองเออเองนะครับ ถ้าไม่รู้จริง ให้เกียรติกันหน่อย”

“คิดเองเออเองอะไร เราก็แค่ได้ยินมา” เขาหันไปคุยกับอีกคน “อือ ดูหัวรุนแรงอย่างเขาว่าจริงๆ ด้วย”

“นี่คุณ ไม่มีความละอายกันเลยเหรอ นินทากันซึ่งๆ หน้าแบบนี้”

“ไนท์ พอได้แล้ว” พี่โดนัทวางมือมาบนไหล่

“พี่ก็ดูเขาพูดสิ”

“ช่างเขาเถอะ”

“ผมไม่ได้เป็นแฟนกับพี่โดนัท เราสองคนแค่เล่นกัน ผมนับถือเขาเป็นพี่ ช่วยเข้าใจใหม่ด้วยนะครับ” ไนท์สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะบอกอธิบายออกไปอย่างใจเย็น

“อ๋อค่ะ” พวกเขาตอบรับ แต่ไม่รู้ว่าจะรับฟังจริงมั้ย

จากนั้นพี่โดนัทก็พานักแสดงหนุ่มออกมาจากตรงนั้น หันหลังกลับเดินออกไปยังทางเดิม

“พี่นัทอ้ะ ทำไมต้องยอมให้พวกเขาว่าเสียๆ หายๆ โดยที่มันไม่ใช่เรื่องจริงด้วย”

“อย่าไปให้ค่าคำคนเลย”

หงุดหงิด ทำอะไรก็ไม่ได้ ผมสั่งไล่ออกได้มั้ย” ร่างสูงหัวเสีย ว่าอย่างเอาแต่ใจ แต่ก็ยังมีความติดเล่นอยู่

“ได้ที่ไหนล่ะ พี่เข้าใจว่าไนท์ไม่ชอบ แล้วก็รำคาญพวกเสียงนินทา แต่ไนท์ก็ต้องเข้าใจนะว่ามีคนชอบก็ต้องมีคนไม่ชอบ เราห้ามให้ใครคิด นินทาหรือทำอะไรไม่ได้”

“ผมรู้ แต่มันแบบคันไม้คันมือคันปากอ้ะ ไม่รู้จะทนทำไม”

“ไปเข้าวัดกันหน่อยมั้ย เรียนรู้ธรรมะ สัจธรรมโลก”

“พี่นัทอ้ะ จะลากผมเข้าวัดตลอดเลย ให้หยุดเลยนะ จะไปยิงปืนคลายเครียด”

“โอเค เดี๋ยวพี่จัดการให้”

“ขอบคุณครับโผม” ร่างสูงพูดเสียงติดเล่นเป็นเด็ก

คนอนุญาตให้ไนท์หยุดงานยิ้มบางรับคำขอบคุณจากร่างสูงเดินมาถึงลานจอดรถใต้อาคาร “ให้ขับรถไปส่งมั้ย” พี่โดนัทถาม

“ไม่เป็นไรครับ ผมเอารถมา ว่าจะไป..”

“โอเค ระวังด้วยนะ อย่าให้มีข่าว”

“ไม่ใช่~ ผมจะไปขับรถเล่นหาอะไรกินก่อน”

“อ๋อ เคๆ”

“กลับบ้านดีๆ ครับ”

“ครับผม” พี่โดนัทว่า

ลาผู้จัดการเสร็จ ร่างสูงก็เปิดประตูรถแล้วสอดร่างเข้าไปนั่ง ไม่นานเบนซ์ เมอร์เซเดส เอเอ็มจี ซีสี่สาม คูเป้ ดำด้านก็โฉบออกสู่ถนนใหญ่

หลังแล่นมาตามเส้นใกล้ๆ เขตพระนคร ก็แวะลงไปนั่งเล่นที่สวนสาธารณะติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา รับลมชมวิว ไม่นานก็ตรงมาขึ้นรถคันเก่งขับไปต่ออีกระลอก ไม่ถึงยี่สิบนาทีรถก็ผ่อนแรงช้าลง หาที่จอดยานพาหนะ เพราะถึงที่หมายอีกที่แล้ว ถิ่นตรงหน้าคือเยาวราชหรือไชนาทาวน์ ถนนสายหนึ่งในกรุงเทพฯ

ความโดดเด่นของที่นี่คือเป็นแหล่งศูนย์รวมสตรีทฟู้ดมากมาย มีร้านอาหารริมทางเรียงรายยาวตลอดทั้งสองฝั่งของถนน ที่นี่ยังเป็นย่านการค้าของคนจีนและคนไทยเชื้อสายจีน นอกจากรถเข็นขายอาหารยังมีร้านทอง ภัตตาคาร ยันโรงแรมต่างๆ ในช่วงเวลาใกล้ค่ำ คนก็จะเบียดเสียดกันหน่อย เพราะนอกจากคนมากหน้าหลายตาจะมาเดินแล้ว ยังเป็นที่นิยมของกลุ่มนักท่องเที่ยวอีกด้วย หลังจากขับรถเล่นดูนู่นนี่ หลายครั้งเขาก็มักจะมาหาของกินที่นี่ เพราะรสชาติถูกปากหลายร้านเอามากๆ

เสียงกระทะกระทบกันดังแว่วมาเป็นระยะ พร้อมกับกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยฟุ้งในอากาศ ที่นี่เป็นแหล่งละลายทรัพย์ที่ดีที่หนึ่งเลย วันนี้เขาไม่ต้องกลับบ้านไว เพราะได้ขอให้พี่โดนัทหยุดแล้ว ร่างสูงนั่งกินข้าวเสร็จก็เรียกเก็บเช็กบิล ก่อนจะยืดตัวลุกขึ้น ด้วยรูปร่างหน้าตาความสูง บวกกับการแต่งตัวของเขาที่ดูส่งเสริมกัน มองดูสะอาดมีสไตล์ แต่ก็ดูเหมือนจะหยิ่งในที ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลนั้นทำให้ดูโดดเด่นจากผู้คนอื่นๆ ใครหลายคนที่พบเห็นก็มีเหลือบหันมามองเขาอยู่บ้าง แม้เจ้าตัวจะยังไม่เป็นที่รู้จักทางชื่อเสียงในกลุ่มหมู่คนมากนักก็ตาม

หมดธุระก็เดินกลับ แต่มาอีกทาง เส้นนี้คนไม่พลุกพล่านเหมือนทางที่มา ทั้งสองฝั่งของถนนเป็นห้องเช่าอเนกประสงค์ชั้นเดียว มีห้าคูหาทั้งหมดเป็นร้านค้า

ขณะก้าวเดินไปตามข้างทาง ร่างสูงเหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่ง เขาคือพนักงานใหม่ที่กองถ่ายของไนท์นั่นเอง ร่างบางยืนอยู่หน้าร้านอะไรก็ไม่รู้แน่ เพราะหน้าห้องเช่าถูกรีโนเวทเป็นกระจก มีประตูบานเลื่อนสำหรับเปิดเข้าไปข้างในทางด้านขวามือ ซึ่งติดสติ๊กเกอร์ไว้เกือบเต็มบานเช่นเดียวกับด้านหน้าของร้าน สายตาสามารถมองเข้าไปได้นิดหน่อย พบว่ามีบาร์เหล้าเล็กๆ อยู่ทางด้านในติดกับผนังฝั่งซ้าย ไนท์ถอนสายตากลับมา เลิกสนใจเดินต่อไปเพื่อจะไปยังรถ แต่ก็

“อ้าวพี่ไนท์ บังเอิญจังเลย มาหาไรกินที่เยาวราชนี่เหรอคะ”

“ครับ แล้วมาทำไรอยู่นี่”

“อ๋ออ มา...หาเพื่อนน่ะค่ะ” ขณะคุยกันก็มีผู้หญิงใส่ชุดเดรสสั้นสายเดี่ยวสีแดงแต่งหน้าทำผมสวย เดินเปิดประตูเลื่อนออกมา ดูท่าน่าจะอายุราวๆ เดียวกันกับหญิงสาว

“มีนัดเหรอ?” คนที่เป็นพนักงานสาวหันไปถามเพื่อน

“อือ” คนตรงหน้าหยิบโทรศัพท์เคสสีม่วงขึ้นมาจากกางเกงยีนสั้นแล้วยื่นให้เพื่อน “อะไร?” คนที่โดนยื่นให้เหมือนงง

“โทรศัพท์มึงไง” คนที่ได้ชื่อว่าเป็นพนักงานใหม่ ส่งสายตาเหมือนส่งซิกอะไรสักอย่างกับเพื่อน

“อ่อ..อ๋อ” เขารับโทรศัพท์แล้วก็เดินออกไป

“พี่ไนท์เข้าไปนั่งเล่นข้างในก่อนมั้ยคะ”

“ไม่ดีกว่าครับ จะกลับละ” ว่าแล้วก็กำลังจะเดินต่อไปที่รถ

“เอ๊าะ” ร่างบางหน้ามืดขาอ่อนเหมือนจะเป็นลมล้ม

“เป็นไรรึเปล่าครับ” ไนท์เข้าไปพยุงร่างคนตรงหน้าไว้ไม่ให้ล้ม

แช๊ะ! แช๊ะ! ขณะนี้ห่างออกไปเพียงแค่สองคูหาคั่นกลาง ฝั่งเดียวกันกับที่ไนท์ยืนอยู่ มีคนใช้รถเก๋งที่จอดบังหน้าร้านเสริมสวยเป็นที่กำบังเพื่อหลบสายตาจากคนด้านหน้า นิ้วเรียวยกโทรศัพท์เคสสีม่วงขึ้นแตะไอคอนกล้อง ใช้นิ้วซูมจอ พอภาพได้ที่ แล้วก็กดบันทึกวิดีโอ ระหว่างอัดเขาก็กดชัตเตอร์ถ่ายภาพไปด้วย ถ้าคนโดนถ่ายหันมาทางซ้ายหน่อยก็คงเห็น

เวลาเดียวกันฝั่งตรงข้ามของถนน ชายหนุ่มสองคนในชุดนักศึกษากำลังเดินคู่กันมา

“มึงพากูมาทางนี้ทำไมเนี้ย”

“เอ้อ ร้านมันอยู่ทางนี้”

“ถ้าไม่อร่อยเหมือนมึงว่านะโปรด”

“กูรับรอง” คนที่เพื่อนเรียกว่าโปรดยืนยันกับเพื่อน แล้วเหลือบหันไปมองฝั่งตรงข้าม ก่อนจะหยุดเดิน เมื่อเห็นว่าเจอคนรู้จัก

“หยุดทำไม”

พี่ไนท์หนิ โปรดเลื่อนสายตาไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังถือโทรศัพท์ทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่ข้างรถเก๋ง ห่างออกไปไม่ไกลนัก แม้คนโปรดไม่รู้ว่าเขาคนนั้นกำลังจะทำอะไร แต่คิดอย่างนั้นแล้ว ก็หยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง ถ่ายวิดีโอภาพตรงหน้าไว้

“ทำไร?” เพื่อนที่มาด้วยกันถามขึ้น โปรดไม่ตอบ

กล้องแช่ภาพไปที่ไนท์ที่กำลังใกล้ชิดกับหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ ก่อนแพลนไปด้านซ้ายที่มีผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เหมือนกำลังแอบถ่ายอยู่

“สงสัยจะพักผ่อนน้อยน่ะค่ะ” ร่างบางในอ้อมแขนของไนท์ว่าเสียงอ่อน “ช่วยพาพลอยเข้าไปส่งข้างในหน่อยได้มั้ยค่ะ”

ไนท์นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนรับคำ “ได้ครับ” ร่างสูงพยุงหญิงสาว มือข้างหนึ่งเปิดประตูเลื่อน พาเขาเข้าไปส่งด้านใน

“ถ่ายไรอ้ะมึง?”

“ไม่มีไรหรอก ป้ะ” บันทึกคลิปเสร็จ นักศึกษาหนุ่มก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง จากนั้นก็เดินต่อไปกับเพื่อนเพื่อไปกินอาหารตามเป้าหมายที่วางไว้ตามเดิม

ข้างในร้าน ร่างสูงพาคนหน้ามืดนั่งพักลงบนโซฟาสีแดงเลือดนกติดกับพนังฝั่งขวามือของร้าน คนที่น่าจะเป็นบาร์เทนเดอร์เดินออกมาจากบาร์ไปเข้าห้องน้ำ เหมือนรู้หน้าที่ ตอนนี้ชั้นล่างไม่เหลือใครแล้ว

“ไม่เป็นไรแล้วใช่มั้ยครับ” ไนท์เตรียมจะลุกขึ้น แต่ร่างบางดึงไว้

“อย่าเพิ่งไปค่ะ” เร้าหรือจังวะ ไนท์ใช้มือข้างที่ว่างแกะมือคนตรงหน้าที่กำลังจับมือตัวเองออก

ก่อนจะมีชายวัยทำงานคนหนึ่งเดินลงบันไดมาจากชั้นบน เขาเดินไปยัดชายเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเทาเข้าในกางเกงไป เดินออกไป ไม่สนใคร

“อยากดื่มหน่อยมั้ยคะ? ทำงานมาเหนื่อยๆ เดี๋ยวพลอยเลี้ยงเอง”

“ขอบคุณ แต่ไม่ต้อง” มือขาวเลื่อนมาจับขาไนท์ นี่ไม่กลัวเสียการเสียงานเลยใช่มั้ย

เขาเลื่อนมือมาเรื่อยจนจะถึงกลางลำตัว

หมับ! ร่างสูงจับมือคนตรงหน้าไว้ให้หยุด

“พี่ไนท์รู้ใช่มั้ย ว่าพลอยต้องการอะไร”

“แล้ว” คนโดนถามตอบกลับเสียงห้วน จากนั้นร่างบางก็ถอดเสื้อครอปแขนสั้นสีขาวรัดรูปออก เหลือแค่บราสีดำกับกางเกงยีนขาสั้น หน้าอกอวบอิ่มขนาดใหญ่พอดี สามารถดึงดูดสายตาได้ไม่น้อย

รุกแรงเลยนะ เห็นอย่างนั้น คนโดนรุกก็รุกกลับบ้าง ลุกออกจากโซฟาอ้ะ

Rrrrrrrrrr

พอดีกับเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากกระเป๋ากางเกงสแล็คสีดำเข้ารูปของไนท์ ‘พี่โดนัท’ เจ้าของโทรศัพท์ไม่รอช้ากดรับสายในทันที

“ครับ”

[ถึงบ้านยัง] คนปลายสายโทรศัพท์มาถามตามปกติ

“กำลังจะกลับครับ”

[โอเค]

“ครับผม” ร่างสูงวางสาย ยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง แล้วลุกออกจากโซฟาเดินออกไป

“พี่ไนท์” เสียงเล็กเรียกตามหลัง แต่เจ้าของชื่อไม่สนใจ

กรึบ! เสียงปิดประตูกระจกบานเลื่อน

ไนท์ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีก็เดินมาถึงรถ เขาสตาร์ตเครื่องแล้วขับมันกลับคอนโด

แค่อยากนอนด้วย หรือจะมาจับเขาล่ะ

###