分享

บทที่ 10

作者: สายลมไร้กาลเวลา
ภายในร้านตีเหล็ก เปลวไฟในเตาลุกโชน อุณหภูมิที่ร้อนระอุทำให้เหล่าทหารผ่านศึกทั้งหมดต้องถอดเสื้อท่อนบนออก

ภายใต้การสอนของฉู่หนิง พวกเขานำเหล็กดิบในมือมาตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

ที่เรียกว่าร้อยหลอมกลายเป็นเหล็กกล้า ไม่ใช่แค่การตีเหล็กหนึ่งร้อยครั้ง แต่คือการตีเหล็กให้มีความแข็งแกร่งจนถึงมาตรฐานของเหล็กกล้า

หนึ่งร้อยครั้งเป็นเพียงแนวคิด การจะเพิ่มความแข็งแกร่งอย่างแท้จริง ทำให้เหล็กกลายเป็นเหล็กกล้าได้นั้น เป็นกระบวนการที่ยาวนานอย่างยิ่ง

โชคดีที่สภาพร่างกายของเหล่าทหารผ่านศึกนั้นแข็งแกร่ง คนกว่าสามสิบคนแบ่งงานกันอย่างเป็นระบบ ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตนเอง สถานการณ์ในร้านตีเหล็กเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่มีความวุ่นวายเลยแม้แต่น้อย

ฉู่หนิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น “ด้วยความเร็วระดับนี้ อีกสามวันก็จะสามารถตีอาวุธออกมาได้หนึ่งชุด!”

มีผู้คุ้มกันแล้ว จะไม่มีอาวุธได้อย่างไร

การเดินทางไปแนวหน้าครั้งนี้ย่อมอันตรายอย่างยิ่ง การรักษาชีวิตน้อย ๆ ของตนเองไว้คือสิ่งสำคัญที่สุด

ความสามารถของฉู่หนิงมีจำกัด ไม่สามารถจัดหาอาวุธเช่นนี้ให้แก่ทหารที่แนวหน้าได้ทั้งหมด แต่การติดอาวุธให้แก่ผู้คุ้มกันของตนเองนั้นยังไม่มีปัญหา

อย่างไรเสียร้านตีเหล็กแห่งนี้ก็เป็นของที่องค์ชายรองมอบให้ วัสดุที่จำเป็นสำหรับการตีเหล็กก็มีครบครัน ช่วยประหยัดเงินไปได้ไม่น้อย

ทว่า จ้าวอวี่ที่อยู่ด้านข้างกลับกล่าวด้วยความกังวล “ท่านอ๋อง เรื่องในวันนี้ เกรงว่าทางฝั่งองค์ชายรองคงจะไม่ยอมรามือง่าย ๆ พ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่หนิงยักไหล่ “ทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ น้ำมาใช้ดินต้าน รับมือแก้ไขไปตามสถานการณ์ หากพี่รองจะตำหนิจริง ๆ ก็ให้ข้ารับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว”

จ้าวอวี่และกวนอวิ๋นสบตากัน บนใบหน้าปรากฏความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่

จวิ้นอ๋องยอมรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียวก็เพื่อสหายเหล่านั้น!

แต่พวกเขาก็ไม่ใช่คนขี้ขลาดตาขาว

หากเบื้องบนจะลงโทษจริง ๆ พวกเขายินดีที่จะรับผิดชอบร่วมกับท่านอ๋อง

ขณะที่ทั้งสองกำลังตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ทันใดนั้นก็มีเสียงกีบม้าดังมาจากระยะไกล

พร้อมกับเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด กองกำลังกลุ่มหนึ่งก็ควบม้าจากถนนมุ่งหน้ามายังร้านตีเหล็ก

“กรมกลาโหมปฏิบัติหน้าที่ ผู้ไม่เกี่ยวข้องหลีกทางไป ผู้ใดขวางทาง ต้องถูกลงโทษอย่างหนัก!”

บุรุษในชุดเกราะที่เป็นผู้นำตวาดลั่น ชาวบ้านบนถนนได้ยินก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด พากันหลีกทางให้

บนถนนที่ไร้สิ่งกีดขวาง เฝิงอันกั๋วรองเสนาบดีกรมกลาโหม นำกองกำลังของกรมกลาโหมมาถึงร้านตีเหล็กด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ

“ทหาร ปิดล้อมที่นี่ไว้!” เฝิงอันกั๋วสะบัดบังเหียนในมือ ทหารของกรมกลาโหมก็เข้าล้อมร้านตีเหล็กไว้ในทันที

กวนอวิ๋นเป็นคนเลือดร้อน เมื่อเห็นสถานการณ์ก็โมโหอย่างยิ่ง แรงกดดันทั่วร่างพลันระเบิดออกมา พุ่งตัวเข้าไปยืนขวางอยู่ข้างหน้าฉู่หนิง

“บังอาจ กล้าดีอย่างไรมาล้อมเผิงไหลจวิ้นอ๋อง!”

การชิงลงมือก่อนไม่ได้ทำให้เฝิงอันกั๋วถอย แต่กลับหัวเราะเยาะ “แค่ทหารรักษาพระองค์ตัวเล็ก ๆ ยังกล้ามาตะโกนโหวกเหวกต่อหน้าข้าอีกหรือ?”

“ทหาร คนผู้นี้เหิมเกริมต่อเบื้องสูง ล่วงเกินข้า จัดการเขาเสีย ณ ที่นี้!”

องค์ชายรองต้องการจะสั่งสอนเผิงไหลจวิ้นอ๋อง เช่นนั้นก็ต้องแสดงอำนาจข่มขวัญกันเสียหน่อย

เริ่มลงมือจากคนข้างกายของเผิงไหลจวิ้นอ๋อง!

สิ้นเสียงคำสั่ง เหล่าทหารก็ถือหอกยาวพุ่งเข้าใส่กวนอวิ๋น

จ้าวอวี่สีหน้าเคร่งขรึม ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบตวัดหอกยาวในมือเข้าประจันหน้าทันที

ในขณะเดียวกัน ทหารผ่านศึกกว่าสามสิบคนก็รีบเข้าล้อมไว้ กองกำลังทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน

เฝิงอันกั๋วแอบหัวเราะในใจ

สู้กันเลยสิ อย่างไรเสียกรมกลาโหมก็มีคนเยอะกว่า อีกทั้งยังเป็นทหารชั้นยอดที่คัดเลือกมาจากกองทัพทั่วสารทิศ สู้กันไปก็ไม่มีทางเสียเปรียบแน่นอน

ขอเพียงจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย สร้างผลงานให้องค์ชายรองเห็น ต่อไปตำแหน่งเสนาบดีกรมกลาโหมก็พอจะแย่งชิงมาได้

วันนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องสั่งสอนเผิงไหลจวิ้นอ๋องที่ไม่มีทั้งอำนาจและบารมีผู้นี้ให้ได้!

ก็แค่องค์ชายขยะคนหนึ่ง ยังกล้ามาต่อกรกับองค์ชายรอง ช่างรนหาที่ตายเสียจริง!

เมื่อมองคนกว่าสามสิบคนที่ขวางทางอยู่เบื้องหน้า มุมปากของเฝิงอันกั๋วก็เผยรอยยิ้มเย็นชา “ดีนี่ ที่แท้เจ้าก็มีพรรคพวกด้วย!”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ฆ่าพวกมันให้หมด!”

อย่างไรเสียองค์ชายขยะนั่นไปแนวหน้าก็เพื่อไปตาย คนพวกนี้ตามไปก็ตายเหมือนกัน

จะตายช้าหรือตายเร็ว สู้ตายด้วยน้ำมือเขา ให้เขาได้สร้างชื่อเสียงในหมู่ขุนนางของเมืองหลวงเสียยังจะดีกว่า

เหล่าทหารเมื่อได้ยินดังนั้นก็สบตากันแวบหนึ่ง เตรียมที่จะลงมือ

ในขณะนั้นเอง เสียงที่ไม่ทุกข์ไม่ร้อนเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทั่วบริเวณ

“ช้าก่อน!”

เฝิงอันกั๋วขมวดคิ้ว มองตามเสียงไป ก็พบว่าเป็นฉู่หนิง

ท่ามกลางวงล้อมของทุกคน ฉู่หนิงเดินมาอยู่ตำแหน่งตรงกลางระหว่างสองฝ่ายที่กำลังเผชิญหน้ากัน

“ไม่ทราบว่าใต้เท้าท่านนี้แซ่อะไรหรือ?” ฉู่หนิงยิ้มพลางประสานมือคารวะเฝิงอันกั๋ว

เฝิงอันกั๋วขมวดคิ้ว

องค์ชายคารวะตนเอง หากไม่คารวะตอบ เรื่องแพร่ออกไปคนอื่นจะหาว่าตนเองไม่รู้จักขนบธรรมเนียม

แม้ว่าจะต้องสั่งสอนฉู่หนิง แต่ปัจจัยที่จะส่งผลเสียต่อตนเองก็ต้องกำจัดออกไป!

เฝิงอันกั๋วรีบลงจากม้า คารวะตอบพลางเอ่ยขึ้น “กระหม่อมเฝิงอันกั๋วรองเสนาบดีกรมกลาโหม คารวะเผิงไหลจวิ้นอ๋อง!”

“ที่แท้ก็คือรองเสนาบดีเฝิงนี่เอง”

ฉู่หนิงแสดงสีหน้าเป็นมิตร เดินเข้าไปจับมือเฝิงอันกั๋ว ราวกับได้พบญาติสนิท

เฝิงอันกั๋วถึงกับตกตะลึง

เผิงไหลจวิ้นอ๋องผู้นี้โง่หรืออย่างไร?

ตนมาเพื่อหาเรื่องแท้ ๆ แต่เหตุใดเขาถึงทำท่าทางดีใจถึงเพียงนี้?

หรือว่าคิดจะมาตีสนิทกับตน แล้วจัดการเรื่องนี้แบบขอไปที?

ไม่ได้ ตนรับปากองค์ชายรองไว้แล้วว่า จะต้องสั่งสอนฉู่หนิงให้ได้!

สีหน้าเคร่งขรึม เฝิงอันกั๋วดึงมือที่ถูกฉู่หนิงจับไว้ออกอย่างแนบเนียน กล่าวเสียงเย็นชา “ท่านอ๋อง คนเหล่านี้คือคนของท่านหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“ใช่แล้ว ไม่ทราบว่าพวกเขากระทำความผิดอันใด ถึงกับทำให้ใต้เท้าเฝิงต้องยกทัพมากันมากมายถึงเพียงนี้?”

ฉู่หนิงพูดไปพลาง ยื่นมือชี้ไปยังเหล่าทหารที่ล้อมร้านตีเหล็กไว้

นี่คิดจะเปลี่ยนเรื่อง ไม่อยากให้ตนเอาความเรื่องที่คนของเขามาล่วงเกินเมื่อครู่นี่เอง!

เฝิงอันกั๋วหัวเราะเยาะในใจ

ลูกไม้ตื้น ๆ แบบนี้ ใช้ไม่ได้ผลกับข้าหรอก

แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้รวบยอดทั้งสองเรื่อง คนพวกนี้อย่าหวังว่าจะรอดไปได้สักคน!

ดวงตาหรี่ลง บนใบหน้าของเฝิงอันกั๋วปรากฏเจตนาสังหาร

“จวิ้นอ๋อง กระหม่อมได้รับแจ้งมาว่า มีคนลักลอบตีอาวุธอยู่ที่นี่!”

สีหน้าของฉู่หนิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดึงเฝิงอันกั๋วไปด้านข้างแล้วกระซิบเสียงเบา “ใต้เท้าเฝิง เป็นข้าเองที่ให้พวกเขาตีอาวุธเพื่อใช้ป้องกันตัว ท่านน่าจะทราบดีว่าข้ากำลังจะไปแนวหน้า และคนเหล่านี้ก็เป็นผู้คุ้มกันของข้า หากไม่มีอาวุธ...”

“จวิ้นอ๋อง!”

เฝิงอันกั๋วไม่รอให้ฉู่หนิงพูดจบ สะบัดแขนเสื้อแล้วขัดจังหวะด้วยเสียงเย็นชา “ทุกเรื่องย่อมต้องมีกฎระเบียบ ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นคนของท่านหรือไม่ และไม่ว่าพวกเขาจะตีอาวุธเพื่อไปใช้ที่แนวหน้าหรือไม่ พวกเขาก็ได้ลักลอบตีอาวุธ!

นี่เป็นความผิดมหันต์ หากท่านอ๋องคิดจะรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว เกรงว่าแม้แต่ฝ่าบาทก็คงจะปกป้องท่านไม่ได้!”

ฉู่หนิงแสดงสีหน้าจนปัญญาอย่างยิ่ง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความอ้อนวอน “ใต้เท้าเฝิง เรื่องนี้ไม่มีทางผ่อนปรนได้เลยหรือ? ข้ายินดีจะจ่ายเงินเพื่อไถ่โทษให้พวกเขา ได้หรือไม่?”

ในฐานะองค์ชาย กลับต้องมาทำตัวอ่อนน้อมอ้อนวอนรองเสนาบดีกรมกลาโหมคนหนึ่งถึงเพียงนี้ หากเรื่องแพร่ออกไป จะต้องกลายเป็นเรื่องตลกอย่างแน่นอน!

เฝิงอันกั๋วแอบรู้สึกสะใจอย่างยิ่ง

ต่อให้เจ้าฉู่หนิงจะเป็นองค์ชาย เป็นจวิ้นอ๋อง แล้วอย่างไรเล่า!

สุดท้ายก็ต้องมาอ้อนวอนขอให้ตนปล่อยคนอยู่ดี

แต่เมื่อมีจุดอ่อนอยู่ในมือแล้ว จะยอมปล่อยไปง่าย ๆ ได้อย่างไร?

มุมปากของเฝิงอันกั๋วยกยิ้มเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “จวิ้นอ๋อง เรื่องนี้ไม่เพียงแต่เกี่ยวข้องกับพวกเขา แต่ยังเกี่ยวข้องกับตัวท่านเองด้วย!

หากคิดจะแสดงความบริสุทธิ์ กระหม่อมแนะนำให้ท่านทอดทิ้งพวกเขาเสียตั้งแต่ตอนนี้ กระหม่อมจะประหารพวกเขา ณ ที่แห่งนี้ เมื่อเป็นเช่นนี้ คนอื่นก็จะไม่รู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับท่าน”

ฆ่าคนพวกนี้แล้ว ฉู่หนิงก็จะเหลือตัวคนเดียว ไม่เพียงแต่จะกลายเป็นเรื่องตลก แต่ไปแนวหน้าก็ไม่มีผู้คุ้มกัน ย่อมต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!

องค์ชายรอง ท่านโปรดดูให้ดีเถิด เรื่องนี้กระหม่อมจะจัดการให้ท่านอย่างงดงามแน่นอน!

在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP
評論 (1)
goodnovel comment avatar
กูไม่รู้ กูลืม
ดีมากรออ่านตอนต่อไป
查看全部評論

最新章節

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 1010

    อู่จ้าวทิ้งจังหวะครู่หนึ่ง จากนั้นยิ้มว่า “ลูกยังไม่มีชื่อเลย”ฉู่หนิงตาเป็นประกาย เดินเข้าไปกุมมือนางและกล่าวอย่างอ่อนโยน “ข้าตั้งชื่อให้นางดีหรือไม่?”อู่จ้าวหัวเราะเจ้าเล่ห์ “เจ้าไม่อยากตั้งให้ก็ไม่เป็นไร เราไม่บังคับ แต่ว่า ลูกต้องใช้แซ่เดียวกับเรา”ฉู่หนิงฟังแล้วไม่พอใจ“มีสิทธิ์อะไร!”ฉู่หนิงเลิกคิ้ว “นางเป็นลูกของข้า ต้องใช้แซ่เดียวกับข้าสิ”อู่จ้าวแสดงแววตาหยอกเย้า “กระไร เจ้าคิดจะพาลูกกลับไปที่แคว้นฉู่หรือ?”“เราได้ยินว่าภรรยาของเจ้าเป็นยอดหญิงอันดับหนึ่ง หากนางรู้ว่าเจ้าพาลูกกลับไป ชีวิตหลังจากนี้ของเจ้าคงไม่เป็นสุข”มุมปากฉู่หนิงกระตุก เขาเกาจมูกหัวเราะแห้ง ๆ ไม่พูดอะไรอีกเสิ่นหว่านอิ๋งดูเหมือนคนสุภาพอ่อนโยนและคุยง่าย แต่แท้จริงแล้วเป็นพวกหัวโบราณมากหากรู้ว่าเขามีลูกอยู่ข้างนอก มีเพียงสวรรค์ที่จะรู้ว่าเสิ่นหว่านอิ๋งจะยอมรับได้หรือไม่อู่จ้าวเห็นฉู่หนิงมีอาการแบบนี้ก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ “ดูเหมือนเจ้าจะกลัวภรรยาไม่น้อยเลย”ฉู่หนิงกระแอมไอแห้ง ๆ “พวกเราคุยเรื่องชื่อกันดีกว่า ข้ารู้สึกว่าชื่อซิ่วหนิงไพเราะไม่เลว”“อู่ซิ่วหนิง…อู่ซิ่วหนิง”อู่จ้าวพึมพำชื่อนี้อยู

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 1009

    ตำหนักลี่เจิ้งฉู่หนิงที่เร่งรีบเดินทางกลับมาต้องนิ่งงันอยู่กับที่ผ่านไปวันแล้ววันเล่า แต่อู่จ้าวก็ยังไม่คลอดฉู่หนิงหน้าดำคร่ำเครียด เตรียมจะเดินเข้าไปดูให้รู้แล้วรู้รอดโดยไม่สนใจคราบโลหิตที่อาบท่วมกายแต่แล้วในตอนนี้เอง ประตูตำหนักก็ได้เปิดออก นางกำนัลเดินออกมาด้วยสีหน้ายินดีปรีดา“ฉู่อ๋อง ฝ่าบาททรง…”“นางเป็นอย่างไรบ้าง?” ฉู่หนิงจับไหล่นางกำนัลแล้วรีบถาม“ใกล้…ใกล้คลอดแล้วเพคะ บ่าวออกมาหยิบผ้าห่อกาย”ฉู่หนิงดีใจ จะเดินเข้าไปทันทีแต่นางกำนัลกลับหยุดเขาไว้ “ฉู่อ๋อง ท่าน…จะไม่เปลี่ยนอาภรณ์ก่อนหรือเพคะ?”ฉู่หนิงก้มหน้ามองตัวเอง พบว่าตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยโลหิตจากสงครามฉู่หนิงตบหน้าผากตัวเอง “ใช่ ๆ ๆ ข้าควรไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์ก่อน เจ้ารีบไปเตรียมผ้าห่อตัวเถอะ!”พูดจบก็ไม่รอให้นางกำนัลได้ทันตั้งตัว หันตัวเดินไปทางห้องอาบน้ำที่อยู่ในตำหนักข้างทันทีภายในตำหนักข้างมีสระน้ำขนาดใหญ่ เดิมทีแล้วเป็นของอู่จ้าวโดยเฉพาะ แต่ตอนนี้ฉู่หนิงไม่มีเวลามาสนใจมากขนาดนั้น เขาคิดเพียงอยากรีบชำระล้างกายให้สะอาดแล้วไปดูอู่จ้าวกับลูกใช้เวลาเพียงหนึ่งถ้วยชา ฉู่หนิงก็อาบน้ำเสร็จ เขาเปลี่

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 1008

    “ตายเสียเถอะ!”ถังกังร้องคำรามพร้อมกับพุ่งเข้าใส่ซูเฉิงแต่กลับพบว่าซูเฉิงมีสีหน้าเย็นเยียบ ไม่ได้รับมือตรง ๆ แต่เลือกถอยไปหลบในค่ายทหารแทนถังกังที่โมโหเดือดดาลไล่ตามไปอย่างคลุ้มคลั่ง แม้จะสังหารทหารต้าโจวได้หลายนาย แต่ทหารรอบตัวเขาก็น้อยลงเรื่อย ๆเพียงชั่วครู่ ข้างกายถังกังก็ไม่เหลือผู้ใดอีกตัวเขาถูกกองทัพต้าโจวล้อมไว้อย่างแน่นหนาในยามนั้นเอง ซูเฉิงถึงค่อยแสยะยิ้มแกว่งดาบยาวเข้าใส่!“หึ!”ถังกังแค่นเสียงเย็นและแทงทวนยาวในมือออกไป หมายจะใช้ชีวิตแลกชีวิต!วิธีการอันเหี้ยมเกรียมเช่นนี้ทำให้ซูเฉิงเย็นสะท้านในใจ หมุนตัวหลบไปด้านข้างกลางอากาศแต่แล้วในตอนนี้เอง ถังกังกลับหัวเราะคลุ้มคลั่ง “ไปตายเสีย!”เขาเหวี่ยงหอกยาว และเป้าหมายก็คือฉู่หนิง!“ฉู่อ๋องระวัง!”เซวียหวยเต๋อที่อยู่ข้างฉู่หนิงมาโดยตลอดเห็นดังนี้ก็ตกใจหน้าซีด สองขาหนีบสีข้างม้าก่อนจะทะยานขึ้นกลางอากาศ ใช้ทวนวงเดือนปัดทวนยาวของถังกังให้กระเด็นออกไปซูเฉิงที่เพิ่งร่อนตัวลงพื้นเห็นดังนี้ก็โมโห “เจ้าสมควรตาย!”เขากระทืบสองเท้าลงกับพื้น เงาร่างพุ่งทะยานออกไป ตวัดดาบยาวลงอย่างสุดกำลังถังกังที่เพิ่งร่อนลงพื้นไม่อาจห

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 1007

    “อะไรนะ ท่านอ๋องสั่งให้ข้าปล่อยเยี่ยนอวี้เฉิง?”หร่านหมิงที่กำลังนำทัพไล่ตามพร้อมกับจินตนาการว่าจะจับกุมเยี่ยนอวี้เฉิงอย่างไรถึงกับตะลึงงันไปทันที“เจ้าแน่ใจหรือว่านี่เป็นคำสั่งของท่านอ๋อง?” หร่านหมิงมองทหารส่งสารอย่างไม่เชื่อหูหากไม่ใช่เพราะรู้จักอีกฝ่าย เขาคงคิดจริง ๆ ว่านี่เป็นสายลับที่เยี่ยนอวี้เฉิงส่งมา“ท่านแม่ทัพ แน่ใจขอรับ นี่เป็นคำสั่งที่ท่านอ๋องบอกกับข้าด้วยตัวเอง”“ข้ารู้แล้ว เจ้ากลับไปบอกท่านอ๋องว่าข้าจะทำตามคำสั่ง”แม้จะไม่เข้าใจ แต่หร่านหมิงไม่กล้าขัดคำสั่งของฉู่หนิง เขาว่าจบแล้วนำคนไปไล่ตามต่อกองทัพแคว้นเยี่ยนแตกพ่าย ส่วนกองทัพต้าโจวก็ไล่ตามอย่างบ้าคลั่งแม้จะมีถังกังนำทหารไปรั้งท้าย แต่หร่านหมิงก็นำทหารอ้อมจากทางปีกข้าง หลบเลี่ยงทหารที่อยู่รั้งท้ายตัวหร่านหมิงในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับเทพสังหาร ควบอาชาพุ่งทะยาน สังหารกองทัพแคว้นเยี่ยนให้ร้องระงมในเมื่อต้องปล่อยเยี่ยนอวี้เฉิงไป หร่านหมิงก็ทำได้เพียงระบายอารมณ์กับกองทัพแคว้นเยี่ยนเขานำทัพอาชาไล่ตาม ฆ่าฟันจนกองทัพแคว้นเยี่ยนร้องโหยหวนไม่หยุด ไม่อาจล่าถอยได้อย่างเป็นขบวนกองทัพแคว้นเยี่ยนที่เสียรูปขบวนนี้พ่ายแพ

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 1006

    เยี่ยนอวี้เฉิงสั่งให้ทหารบุกทะลวงซ้ายขวา แต่ใช้เวลาอยู่หนึ่งชั่วยามเต็ม ๆ ก็ยังไม่อาจเข้าถึงตัวซูเฉิงได้ภาพนี้ทำให้เยี่ยนอวี้เฉิงเดือดดาลแทบสิ้นสติ “ไม่ได้เรื่อง พวกเจ้ามันไม่ได้เรื่อง แค่ทหารสองหมื่นนายก็ยังเอาชนะไม่ได้!”ทั้งที่มีกำลังทหารเท่ากัน แต่กองทัพแคว้นเยี่ยนของพวกเขากลับไม่อาจมีชัยเหนือทัพกบฏ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิตคงป่นปี้ไม่เหลือ!กองทัพแคว้นเยี่ยนที่อยู่โดยรอบดูจะเข้าใจในจุดนี้เช่นกัน พวกเขาโกรธจัด บุกสังหารออกไปอย่างบ้าคลั่งพริบตานั้น กองกำลังทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกัน กลายเป็นการต่อสู้ระยะประชิดที่ดุเดือดพวกเขาไม่มีแบบแผนอะไรทั้งนั้น เป็นการต่อสู้ด้วยความฮึกเหิมล้วน ๆ!ฝ่ายหนึ่งทำเพื่อผลงาน ฝ่ายหนึ่งทำเพื่อรักษาชื่อเสียงตัวเอง ทั้งสองฝ่ายสู้กันอย่างมืดฟ้ามัวดินทว่า การต่อสู้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ที่นี่เท่านั้นขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังปะทะกัน ฉู่หนิงที่อยู่นอกค่ายก็ได้นำทหารฝ่าแนวป้องกันของถังกัง บุกสังหารอย่างต่อเนื่องการมาของทัพเสริมทำให้กองทัพต้าโจวฮึกเหิมมากกว่าเดิม พวกเขาทำลายขวัญกำลังใจของกองทัพแคว้นเยี่ยนที่อยู่ในค่ายไปโดยสิ้นเช

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 1005

    “แม่ทัพซู พวกเรา…โจมตีกองทัพแคว้นเยี่ยนหรือ?”คำสั่งของซูเฉิงทำให้ผู้บังคับการทั้งหมดสับสน ต้องใช้เวลาสักพักหนึ่งกว่าจะได้สติ“ก็ต้องโจมตีกองทัพแคว้นเยี่ยนอยู่แล้ว!”ซูเฉิงแสยะยิ้ม “พวกเราเป็นชาวต้าโจว จะช่วยศัตรูโจมตีคนฝั่งเดียวกันได้อย่างไร?”“บัดนี้ทั้งสองฝ่ายไม่อาจตัดสินผลแพ้ชนะ เพียงแค่พวกเราเปลี่ยนทิศทางก็จะเจาะกระบวนทัพของกองทัพแคว้นเยี่ยนได้อย่างแน่นอน ทำให้พวกเขาตั้งตัวไม่ทัน”“เยี่ยนอวี้เฉิงคิดว่าข้ายอมจำนนตามแผนการของเขา คิดว่าคืนนี้จะล่อทหารในเมืองออกมาได้ หารู้ไม่ว่าทั้งหมดนี่เป็นหลุมพรางที่ฉู่อ๋องวางไว้ให้เขา”“ทุกท่านไม่ต้องห่วง นี่เป็นแผนการอันชาญฉลาดของฉู่อ๋อง มีเป้าหมายเพื่อหลอกให้เยี่ยนอวี้เฉิงเชื่อใจพวกเรา เปิดโอกาสให้พวกเราได้บุกเข้าสู่กองบัญชาการกลาง!”ทุกคนได้ฟังดังนี้ก็เข้าใจ ที่แท้พวกเขาต่างหากที่เป็นกองกำลังจู่โจมฉับพลัน!บรรดาผู้บังคับการได้รู้ดังนี้ก็มีท่าทีฮึกเหิมโดยพลัน นำกำลังทหารบุกเข้าใส่กองทัพแคว้นเยี่ยนกองทัพแคว้นเยี่ยนที่เดิมทีสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกเขาไม่ทันตั้งตัว ถูกสังหารจนล้มระเนระนาดกองทัพแคว้นเยี่ยนยังไม่ทันจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 452

    แต่ว่า ในเมื่อหยางซิงเย่อยากจะเล่น ข้าก็ย่อมถอยไม่ได้เช่นกันจ้าวอู๋จี๋แค่นเสียงเย็น “ราชบุตรเขยหยางตั้งใจจะแข็งข้อกับข้าอย่างนั้นหรือ? ข้าให้ห้าหมื่นตำลึง หากแน่จริงก็เสนอราคามาอีกสิ!”ห้าหมื่นตำลึงคือขีดจำกัดสูงสุดของเขาแล้ว หากหยางซิงเย่ยังคงเพิ่มราคาสูงขึ้นไปอีก อย่างมากก็แค่ไม่เอาที่พอกหน้าชุ

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 433

    องค์หญิงเกาผิงโกรธมาก!อยู่ดีๆ ก็ถูกฉู่หนิงขุดรีดเงินไปหนึ่งก้อน และยังถูกปั่นหัวต่อหน้าทุกคน สิ่งนี้ทำให้นางที่เป็นสตรีชั้นสูงแห่งราชวงศ์หัวเสียยิ่งนักเพื่อยั่วโมโหฉู่หนิง นางจึงจงใจให้คนไปปล่อยข่าวเรื่องที่ฉู่หนิงรับฮวาขุยสองคนไว้แน่นอนว่าคนที่ได้รับข่าวเป็นคนแรกยังคงเป็นฮ่องเต้องครักษ์เงาไ

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 459

    “องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ แย่แล้ว มีคนซุ่มโจมตีพวกเรา!”บนถนน ทหารต้าโจวสังเกตเห็นว่าสถานการณ์ไม่ปกติ จึงรีบตะโกนบอกองค์หญิงเกาผิงองค์หญิงเกาผิงเพิ่งจะอ้าปาก บนชายคาและบนถนนก็มีเสียงลูกธนูแหวกอากาศดังขึ้น ห่าฝนธนูอันแหลมคมครอบคลุมร่างของทหารจากราชวงศ์ต้าโจวทั้งหมดเอาไว้ เสียงแหวกอากาศดังก้องไปทั่วท้อง

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 430

    “พวกนางทั้งสองวัยครบสิบแปดในปีนี้ กำลังอยู่ในวัยแรกแย้ม มิหนำซ้ำรูปโฉมโนมพรรณยังงามสุดในแผ่นดินกลิ่นหอมถึงฟากฟ้า และที่สำคัญยังไม่เคยปรนนิบัติบุรุษผู้ใดมาก่อน”“ข้ามาเยือนต้าฉู่ครานี้ ก็เพื่อผูกไมตรีกับฉู่อ๋อง และเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ จึงขอมอบทั้งสองนางนี้ให้ฉู่อ๋อง”พูดจบ องค์หญิงเกาผิงผายมือด

更多章節
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status