บทที่ 163

“ไถ่กลับไปได้แค่ครึ่งเดียวเองหรือ? นี่…มันเพราะเหตุใดกัน?”

สีหน้าของหลิงเฟยเยียนไม่ค่อยสู้ดีนัก

นางยอมทุ่มเทขนาดนี้ ทั้งยังยอมให้ท่านพ่อช่วยเหลือ แต่แล้วกลับไถ่สมบัติคืนได้แค่ครึ่งเดียว?

เจ้าฉู่หนิงคนนี้มันสารเลวชั่วช้าจริงๆ!

แม้หลิงเฟยเยียนจะเดือดดาล แต่ฉู่หนิงกลับพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน “ข้าเชิญเสด็จพี่คนอื่นมาด้วย หากไม่ให้พวกเขาซื้อกลับไปแม้แต่ชิ้นเดียว ข้าก็คงจะดูแย่”

“แต่พี่สะใภ้ไม่ต้องห่วง เชิญท่านเลือกสมบัติของตำหนักบูรพาก่อนได้เลย เช่นนี้แล้ว ต่อให้บรรดาเสด็จพี่คนอื่นจะได้สมบัติไปอีกครึ่ง แต่ตำหนักบูรพาก็จะไม่เสียหายเกินไป”

สีหน้าของหลิงเฟยเยียนย่ำแย่หนักกว่าเดิม

ทุกอย่างในคืนนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของฉู่หนิง นางไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรเลย

ถ้าตอบตกลง เป้าหมายในคืนนี้ก็จะบรรลุแค่ครึ่งเดียว ถูกเขาลวนลามเสียเปล่า ทั้งยังต้องให้ท่านพ่อช่วยเหลือ มันทำใจยอมรับได้ยากจริงๆ

แต่หากไม่ตอบตกลง นางก็ไม่รู้ว่าจะสู้หน้ารัชทายาทอย่างไร

อย่างไรเรื่องนี้ก็เกิดขึ้นเพราะนาง หากนางไม่แก้ไขให้เรียบร้อย องค์รัชทายาทจะต้องลงโทษแน่นอน

นอกจากนี้ เมื่อสมบัติของตำหนักบูรพาหลุดไปสู่ภายนอก มันก็จะส่งผล