บทที่ 77

“หลอกเอาเงินหรือ?”

“เป็นไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ ไม่มีทางเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นในเมืองหลวงเป็นอันขาด!”

ภายในตำหนักอิงอู่

เสียงของฉู่หนิงดังขึ้นสูงฉับพลัน

เรื่องแบบนี้ตีให้ตายก็ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด

ได้ยินคำกล่าวพลันทำสีหน้าย่ำแย่สุดขีด ชี้ไปที่ฉู่หนิงทันทีแล้วเอ่ยอย่างสั่นระริกว่า “องค์ชาย ครั้งนี้ท่านหลอกเอาเงินไปล้านตำลึง ท่านยังคิดจะปฏิเสธอีกหรือ?”

ฉู่หนิงหันหน้าไปมองคนผู้นี้แวบหนึ่ง แล้วทำสีหน้าอมยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย จากนั้นก็เดินไปหาคนผู้นี้แล้วเอ่ยถามว่า “ไม่ทราบว่าใต้เท้าท่านนี้คือ...”

“กระหม่อมเสนาบดีกรมขุนนางโจวเฉิงอี้พ่ะย่ะค่ะ!”

“ที่แท้ก็ใต้เท้าโจวนี่เอง!”

ฉู่หนิงทำหน้าเข้าใจทันที “ข้าจำได้ว่าหลานชายของท่านชื่อโจวเวยใช่หรือไม่ หยกประจำตัวของเขาไม่เลวเลย เดิมทีเขาอยากจะมอบให้ข้า แต่เขาดันกลับคำจะเอากลับคืนเสียเอง

ข้าไม่อยากแย่งชิงของรักของผู้อื่น แต่ก็ไม่อาจให้หลานชายของท่านเสียคำพูดได้ เลยให้เขานำเงินมาไถ่ของกลับไป

แน่นอนว่าหากใต้เท้าโจวคิดว่าข้าทำเรื่องไม่เหมาะสม ข้าก็คืนเงินให้คุณชายโจวได้ แต่ว่าหากเป็นเช่นนั้น เกรงว่าคุณชายโจวคงจะได้ชื่อว่าเป็นคนผิดคำพูด”

เดิมทีการร้