บทที่ 81

“อะไรนะ เสด็จพ่อให้ฉู่หนิงต้อนรับทูตต่างแคว้นหรือ?”

ตำหนักบูรพา

เสียงตะคอกขององค์รัชทายาทดังออกมา “เจ้าสารเลวสมควรตายนี่ถึงกับแย่งงานของข้า!”

“เพล้ง!” แจกันงดงามถูกปาลงมาอย่างรุนแรง เศษซากหล่นกระจายเต็มพื้น

เสนาบดีกรมโยธาธิการเหอเผิงที่เป็นคนสนิทที่หน้าเคร่งเครียด เอ่ยเสียงเข้มว่า “องค์รัชทายาทโปรดทรงระงับโทสะด้วย ระวังกำแพงมีหูประตูมีช่อง”

ดวงตาขององค์รัชทายาทฉายแววเคลือบแคลงใจ “คำพูดนี้ของใต้เท้าเหอหมายความว่าอย่างไร?”

“องค์รัชทายาทท่านคิดดูสิ เดิมทีเรื่องนี้เป็นหน้าที่ของท่าน เหตุใดจู่ ๆ ครั้งนี้ฝ่าบาทถึงอยากมอบให้เผิงไหลจวิ้นอ๋องเล่า?”

เหอเผิงอธิบายอย่างระมัดระวังโดยไม่สนใจผู้อื่น “กระหม่อมคิดว่า ประการหนึ่งเป็นเพราะฝ่าบาทอยากชดเชยความรู้สึกผิดในใจ ถึงอย่างไรฉู่หนิงก็ต้องไปแนวหน้า

อีกประการหนึ่ง ครั้งนี้เป็นงานเลี้ยงหมั้นหมายของฉู่หนิง ให้เขามาต้อนรับก็สมเหตุสมผลแล้วจริง ๆ

สุดท้าย องค์รัชทายาทท่านโดนฝ่าบาทกักบริเวณให้คัดลอกพระคัมภีร์อยู่ในนี้ เวลานี้ปล่อยตัวท่านออกไปไม่ค่อยเหมาะสมนัก”

เมื่อได้ยินเหตุผลทั้งสามข้อ องค์รัชทายาทที่โกรธเกรี้ยวก็ใจเย็นลงไม่น้อยในพริบตา

โท