LOGINสามวันถัดมาหลังจากเหตุการณ์วุ่นวายในงานเลี้ยงชมบุปผา ข่าวลือเรื่องความร้ายกาจของเนี่ยซวง ยิ่งขจรขจายไปไกลราวกับไฟลามทุ่ง ชาวเมืองต่างเล่าลือกันอย่างออกรสว่าคุณหนูใหญ่สกุลเนี่ย นอกจากจะรังแกหญิงชราแล้ว ยังจงใจชนคุณหนูตระกูลลู่จนอับอายขายหน้ากลางธารกำนัล วีรกรรมของนางกลายเป็นหัวข้อสนทนาหลักในทุกโรงน้ำชาและวงสุรา
ทว่าเจ้าตัวต้นเรื่องกลับมิได้ทุกข์ร้อนแต่อย่างใด ณ วัดหงส์เหิน ซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขานอกเมืองหลวง บรรยากาศเงียบสงบ ร่มรื่นด้วยแมกไม้เขียวขจี เนี่ยซวงในอาภรณ์สีแดงสดปักลายมงคลที่ดูขัดกับความสงบของวัด เดินเชิดหน้าเข้ามาในโถงสักการะพร้อมด้วยสาวใช้คนสนิท นางมิได้มาเพื่อสวดมนต์ภาวนาขอพรพระพุทธองค์ หากแต่ถูกมารดาบังคับให้มาสงบจิตสงบใจ ล้างเคราะห์จากเหตุการณ์ที่เกือบถูกกิ่งไม้ทับตายเมื่อวันก่อน "บริจาคหนึ่งร้อยตำลึง" เนี่ยซวงเอ่ยเสียงดังลั่นจนไต้ซือที่ดูแลโต๊ะบริจาคสะดุ้งโหยง นางโยนถุงเงินลงบนโต๊ะบริจาคเสียงดังตึง "ข้าขอเพียงอย่างเดียว ขอให้ผลบุญนี้ช่วยให้พวกแมลงหวี่แมลงวันเลิกมาตอแยข้าเสียที" คำอธิษฐานที่แปลกประหลาดทำให้ผู้มาแสวงบุญคนอื่นหันมามองด้วยสายตาตำหนิ แต่เนี่ยซวงกลับยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ นางสะบัดชายแขนเสื้อเดินออกจากโถงหลัก มุ่งหน้าไปยังสวนหินด้านหลังวัดซึ่งเป็นเขตอภัยทานที่เงียบสงบ "คุณหนู ท่านจะไปที่ใดเจ้าคะ เรือนพักรับรองอยู่ทางทิศตะวันออก" ปั้นเซี่ย เอ่ยถามพลางก้าวเท้าตามให้ทัน "ข้าจะไปหาที่เงียบๆ นอนกลางวัน" เนี่ยซวงตอบโดยไม่หันกลับมามอง "เจ้าไม่ต้องตามมา เฝ้าทางเข้าสวนไว้ หากมีผู้ใดถามก็บอกว่าข้ากำลังนั่งสมาธิเข้าฌานอย่างเคร่งครัด ห้ามผู้ใดรบกวนเด็ดขาด" "เข้าฌานหรือนอนหลับเจ้าคะ" "มันก็คือการพักผ่อนจิตวิญญาณเหมือนกันนั่นแหละ" เนี่ยซวงเดินลัดเลาะผ่านป่าไผ่ เข้าสู่เขตภูเขาจำลองที่ก่อสร้างขึ้นอย่างวิจิตรบรรจง หินก้อนใหญ่เรียงรายซ้อนกันเกิดเป็นโพรงถ้ำและซอกหลืบมากมาย เหมาะแก่การหลบซ่อนตัวจากสายตาผู้คน นางหมายตาก้อนหินเรียบก้อนหนึ่งที่อยู่ลึกเข้าไปด้านใน หวังจะใช้เป็นเตียงนอนชั่วคราว ทว่าทันทีที่นางก้าวเข้าไปในซอกหิน กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก็ลอยมาเตะจมูก เนี่ยซวงชะงักฝีเท้า สัญชาตญาณระวังภัยตื่นตัวขึ้นทันที นางเป็นบุตรสาวแม่ทัพ แม้จะขี้เกียจฝึกยุทธ์ แต่เรื่องการเอาตัวรอดและการสังเกตสิ่งผิดปกตินั้นนางได้รับการสั่งสอนมาตั้งแต่จำความได้ กลิ่นเลือดนี้สดใหม่ และรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงลม นางค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง ชะโงกหน้าเข้าไปดูสิ่งที่อยู่ด้านหลัง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้ดวงตาของนางเบิกกว้าง บุรุษผู้หนึ่งนั่งพิงโขดหินอย่างหมดแรง อาภรณ์สีดำสนิทของเขาชุ่มโชกไปด้วยของเหลวสีเข้มที่ไหลซึมออกมาจากบาดแผลบริเวณหน้าท้อง ใบหน้าคมคายที่เคยดูเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากม่วงคล้ำ บ่งบอกว่าเขามิได้เพียงแค่บาดเจ็บ แต่กำลังถูกพิษ มู่หรงจิ่ง เนี่ยซวงแทบจะกรีดร้องออกมา แต่ต้องรีบยกมือปิดปากตนเองไว้แน่น สวรรค์ช่างเล่นตลกกับนางนัก เหตุใดนางหนีไปที่ใดต้องเจอยมทูตผู้นี้ทุกครั้งไป นางค่อยๆ ก้าวถอยหลังเตรียมจะหันหลังวิ่งหนี เรื่องราชสำนัก การลอบสังหาร หรือการแย่งชิงบัลลังก์ เป็นสิ่งที่นางสาบานว่าจะไม่เอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด หากนางช่วยเขา ศัตรูของเขาย่อมต้องเพ่งเล็งมาที่นาง ชีวิตสงบสุขของนางจะจบสิ้นลงทันที "จะไปไหน" เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าดังขึ้น พร้อมกับมือใหญ่ที่เย็นเฉียบคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าของนางอย่างแม่นยำ เนี่ยซวงสะดุ้งสุดตัว ก้มลงมองมือที่เปื้อนเลือดนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาที่แม้จะดูอ่อนแรงแต่ยังคงฉายแววอำมหิตไม่เปลี่ยนแปลง "ปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ" เนี่ยซวงพยายามสะบัดขา น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "หม่อมฉันไม่เห็นอันใดทั้งนั้น หม่อมฉันตาบอด มองไม่เห็นพระองค์เพคะ" "เนี่ย ซวง..." มู่หรงจิ่งเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงขาดห้วง แต่มือที่จับข้อเท้านางกลับบีบแน่นขึ้นจนนางรู้สึกเจ็บ "เจ้าคิดว่าเห็นเปิ่นหวางในสภาพนี้แล้ว จะเดินออกไปได้ง่ายๆ กระนั้นหรือ" "หม่อมฉันบอกว่าไม่เห็นก็คือไม่เห็นสิเพคะ" เนี่ยซวงเถียงข้างๆ คูๆ "ปล่อยหม่อมฉันเถิดเพคะท่านอ๋อง หม่อมฉันสัญญาว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ให้ผู้ใดรู้ แม้แต่สุนัขที่บ้านหม่อมฉันก็จะไม่บอก" มู่หรงจิ่งกระตุกยิ้มมุมปากอย่างยากลำบาก "หากเปิ่นหวางตายตรงนี้ เจ้าจะเป็นผู้ต้องสงสัยคนแรก ตระกูลเนี่ยจะถูกตรวจสอบ เจ้าคิดว่าบิดาเจ้าจะรอดพ้นข้อครหาหรือ" คำขู่นั้นได้ผลชะงัด เนี่ยซวงหยุดดิ้นรนทันที สมองของนางประมวลผลอย่างรวดเร็ว หากชินอ๋องสิ้นพระชนม์ในที่ที่นางอยู่ นางย่อมตกเป็นแพะรับบาปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ว่านางจะบริสุทธิ์หรือไม่ แต่ทางการย่อมต้องการคนรับผิดชอบ "บัดซบ" เนี่ยซวงสบถคำหยาบออกมาอย่างลืมตัว "พระองค์นี่มันตัวซวยจริงๆ" นางทรุดตัวลงนั่งข้างกายเขาอย่างไม่เต็มใจนัก ปัดพระหัตถ์เขาออกจากข้อเท้าตนเองด้วยท่าทีรังเกียจ "แผลอยู่ตรงไหนเพคะ" นางถามเสียงห้วน มู่หรงจิ่งมองนางด้วยสายตาประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนมือมาเปิดเสื้อคลุมบริเวณหน้าท้อง เผยให้เห็นแผลฉกรรจ์ที่เกิดจากคมดาบ เลือดสีดำคล้ำไหลซึมออกมาไม่หยุด "พิษบุปผามรณะ..." เนี่ยซวงพึมพำเมื่อเห็นลักษณะของบาดแผลที่ไหม้เกรียมรอบปากแผลราวกับถูกไฟเผา นางเคยอ่านเจอในตำราพิษที่ซุกซ่อนอยู่ในห้องหนังสือของบิดา "พระองค์ยังไม่ตายก็นับว่าหนังเหนียวพอตัว" "มียาหรือไม่" เขาถามสั้นๆ "หม่อมฉันมาวัดนะเพคะ มิได้มาโรงหมอ จะพกยาติดตัวมาได้อย่างไร" เนี่ยซวงบ่นกระปอดกระแปด แต่สายตาของนางกวาดมองไปรอบๆ บริเวณโขดหินอย่างรวดเร็ว บริเวณนี้มีความชื้นสูง และตามซอกหินมีพืชสมุนไพรขึ้นอยู่ประปราย สวรรค์ยังไม่ทอดทิ้งคนชั่วอย่างนางเสียทีเดียว นางลุกขึ้นเดินไปเด็ดต้นหญ้าชนิดหนึ่งที่มีใบเรียวแหลมและมีกลิ่นฉุนรุนแรงมาสองสามกำมือ จากนั้นก็หยิบหินก้อนเล็กๆ มาทุบสมุนไพรนั้นจนละเอียดเป็นเนื้อเดียวกัน "นี่คือหญ้าลิ้นงูขาว มีฤทธิ์ถอนพิษร้อนและห้ามเลือด พอจะยื้อชีวิตพระองค์ได้สักชั่วยาม ระหว่างนั้นลูกน้องหน้าตายของพระองค์คงตามมาเจอพอดี" เนี่ยซวงกลับมานั่งลงข้างกายเขา นางมองเสื้อผ้าไหมราคาแพงของตนเองสลับกับบาดแผลของเขา ก่อนจะตัดสินใจฉีกชายแขนเสื้อของตนเองดัง แคว่ก "ผ้าไหมซูโจวพับละห้าสิบตำลึงของข้า..." นางคร่ำครวญเบาๆ ขณะนำผ้ามาเช็ดเลือดรอบปากแผลให้เขาอย่างลวกๆ "เปิ่นหวางจะชดใช้ให้" มู่หรงจิ่งเอ่ยเสียงแผ่ว มองดูการกระทำของนางด้วยความสนใจ แม้นางจะปากร้ายและทำท่าทางรุนแรง แต่ลงมือทำแผลกลับเบามือและแม่นยำยิ่งนัก "พูดแล้วนะเพคะ ห้ามคืนคำเด็ดขาด" เนี่ยซวงโปะสมุนไพรที่บดแล้วลงบนปากแผล "อึก..." มู่หรงจิ่งกัดฟันแน่นเมื่อความแสบร้อนแล่นพล่านไปทั่วร่าง เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผาก แต่เขาไม่ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่คำเดียว "เจ็บก็ร้องออกมาเถิดเพคะ กลั้นไว้เดี๋ยวชีพจรจะขาดสะบั้นเอาเสียก่อน" เนี่ยซวงกล่าวเหน็บแนม ขณะใช้ผ้าที่ฉีกมาพันแผลให้เขาอย่างคล่องแคล่ว "เสร็จแล้วเพคะ ฝีมือหม่อมฉันอาจจะไม่ประณีตเหมือนหมอหลวง แต่รับรองว่าพระองค์ไม่ตายแน่นอน"ลมหนาวพัดกรรโชกหวีดหวิว หอบเอาเกล็ดหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาปกคลุมทั่วเมืองหลวง หลังคาจวนชินอ๋องถูกย้อมจนกลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ตัดกับสีแดงสดของโคมไฟที่แขวนประดับอยู่ตามระเบียงทางเดิน บ่งบอกถึงเทศกาลปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงภายในห้องหนังสือที่อบอุ่นด้วยเตาถ่านมู่หรงจิ่ง นั่งอ่านฎีกาอยู่ที่โต๊ะทำงาน ทว่าสมาธิของเขามิได้จดจ่ออยู่กับตัวอักษร หากแต่คอยลอบชำเลืองมองสตรีที่นั่งเอกเขนกอยู่บนตั่งนุ่มริมหน้าต่างเนี่ยซวง กำลังจดจ่ออยู่กับการกิน... กินอย่างเอาเป็นเอาตายในมือของนางถือจานใส่ผลส้มจี๊ดดองเกลือและมะม่วง นางหยิบผลไม้รสเปรี้ยวเหล่านั้นเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข ราวกับกำลังลิ้มรสอาหารทิพย์จากสวรรค์"เนี่ยซวง" มู่หรงจิ่งอดรนทนไม่ไหวต้องเอ่ยทัก "เจ้ากินของเปรี้ยวมาตั้งแต่เช้าแล้ว ไม่เข็ดฟันบ้างหรือ"เนี่ยซวงกลืนส้มจี๊ดลงคอแล้วหันมาทำตาโตใส่สามี "ไม่เข็ดเพคะ ช่วงนี้หม่อมฉันรู้สึกเบื่ออาหารรสจืดชืด อยากกินแต่ของรสจัดจ้าน ท่านพี่... ท่านช่วยสั่งให้ห้องเครื่องทำมะม่วงคลุกพริกเกลือมาเพิ่มอีกสักจานได้หรือไม่"มู่หรงจิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาจำได้ว่าปกติเนี่ยซวงเป็นคนกินง่ายอยู่ง่าย แต
กาลเวลาผันผ่านดุจสายน้ำไหล สามปีนับจากศึกสงครามครั้งใหญ่ที่ชายแดนด่านเหนือ ความสงบสุขได้หวนคืนสู่แคว้นต้าเยี่ยนอย่างแท้จริง บ้านเมืองเจริญรุ่งเรือง ราษฎรอยู่ดีกินดี ภายใต้การปกครองของฮ่องเต้หนุ่มผู้ปรีชาสามารถ และการสนับสนุนจากชินอ๋องผู้สำเร็จราชการทว่า... ความสงบสุขที่ว่านั้น ดูเหมือนจะยกเว้นไว้เพียงสถานที่เดียวณ จวนชินอ๋อง เสียงไก่ขันยามรุ่งสางยังไม่ทันจางหาย เสียงร้องโวยวายของบ่าวไพร่ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบสงบ"คุณชายน้อย! อย่าเพิ่งวิ่งไปทางนั้นขอรับ! ระวังตกสระบัว!""คุณชายน้อย! นั่นดาบอาญาสิทธิ์ของท่านอ๋องนะขอรับ นำไปขุดดินเล่นไม่ได้!"เงาร่างเล็กป้อมในชุดผ้าไหมสีแดงสดวิ่งหลบซ้ายขวาไปทั่วสวนหิน ด้วยความเร็วที่น่าตกใจสำหรับเด็กวัยเพียงสามขวบ ใบหน้ากลมป้อมขาวผ่องดุจซาลาเปานึ่งสุก ดวงตากลมโตสุกใสทอประกายซุกซน และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ถอดแบบมาจากบิดาไม่มีผิดเพี้ยนมู่หรงเฉิง หรือ อาเฉิง บุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของชินอ๋องมู่หรงจิ่งและพระชายาเนี่ยซวง"จับข้าให้ได้สิ เจ้าเต่าเชื่องช้า" อาเฉิงแลบลิ้นใส่พ่อบ้านที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมา ในมือเล็กป้อมถือตราประทับหยกขาวประจำตำแหน่งชินอ๋องแกว่งไป
เนี่ยซวงโยนราชโองการให้แม่ทัพแคว้นอวี้ แม่ทัพผู้นั้นรับไปเปิดอ่าน มือไม้สั่นเทา“ราชโองการระบุว่าให้ปลดองค์หญิงอวี้หลันออกจากฐานันดรศักดิ์ คุมตัวกลับไปรับโทษ และให้ทหารทุกนายถอยทัพกลับทันที หากฝ่าฝืน... มีโทษฐานกบฏ”แม่ทัพแคว้นอวี้หน้าซีดเผือด เขารีบคุกเข่าลงหันไปทางทิศเมืองหลวงแคว้นอวี้“น้อมรับราชโองการ”“ไม่จริง” อวี้หลันกรีดร้อง “เจ้าโกหก นั่นเป็นของปลอม ข้าเป็นองค์หญิง พวกเจ้าต้องฟังข้า”“องค์หญิงจบสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพเอ่ยเสียงเศร้า “พระองค์ทรงทำเกินไปจริงๆ”ทหารแคว้นอวี้ต่างพากันลดอาวุธลง เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นจากฝั่งต้าเยี่ยนอวี้หลันมองไปรอบๆ ด้วยความสิ้นหวัง นางสูญเสียทุกอย่างแล้ว ทั้งคนรัก อำนาจ และศักดิ์ศรี“มู่หรงจิ่ง...” นางหันไปมองบุรุษที่นางรักสุดหัวใจ เขาขี่ม้ามายืนเคียงข้างเนี่ยซวง สายตาที่มองนางมีเพียงความสมเพช“กลับไปรับโทษเถิดอวี้หลัน” มู่หรงจิ่งเอ่ย “ชีวิตเจ้ายังมีค่า อย่าทำลายมันไปมากกว่านี้เลย”“ชีวิตที่มีค่า?” อวี้หลันหัวเราะทั้งน้ำตา “ชีวิตที่ไม่มีท่าน จะมีค่าอันใด ข้าทำทุกอย่างเพื่อท่าน แต่ท่านกลับ... กลับเห็นข้าเป็นเพียงศัตรู”นางคว้ามีดสั้นที่ซ่อนไว้
สายลมหวีดหวิวพัดกรรโชกหอบเอาฝุ่นทรายสีเหลืองคลุ้งตลบไปทั่วบริเวณชายแดนด่านเหนือ ธงรูปพยัคฆ์ทมิฬบนกำแพงเมืองโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่งราวกับจะขาดออกจากเสา เสียงกลองศึกดังกึกก้องสอดประสานไปกับเสียงโห่ร้องของทหารนับแสนนายที่ตั้งค่ายประชิดกำแพงเมืองเบื้องล่างกำแพงเมืองอันสูงตระหง่าน กองทัพแคว้นอวี้ดูดำมืดดุจเมฆฝนที่พร้อมจะถล่มทลายทุกสรรพสิ่ง นำทัพโดยสตรีในชุดเกราะสีเงินแวววาว บนศีรษะสวมหมวกเกราะประดับพู่สีแดงสด นางนั่งสงบนิ่งอยู่บนหลังม้าสีขาว ใบหน้างดงามบัดนี้เย็นชาและเต็มไปด้วยความอำมหิต“มู่หรงจิ่ง” อวี้หลันตะโกนก้อง เสียงของนางแฝงพลังยุทธ์ดังกังวานไปทั่วสมรภูมิ “ออกมาหาข้า หากท่านยังหดหัวอยู่หลังกำแพง ข้าจะสั่งทหารยิงธนูเพลิงเผาเมืองนี้ให้เป็นจุล และราษฎรทุกคนในเมืองจะต้องตายตกไปตามกัน”สิ้นเสียงคำขู่ ลูกธนูชุดแรกก็ถูกยิงขึ้นฟ้าเป็นเชิงข่มขวัญบนกำแพงเมือง ทหารรักษาการณ์ต่างหน้าซีดเผือด กำลังใจถดถอยด้วยจำนวนคนที่น้อยกว่าข้าศึกถึงห้าเท่าทันใดนั้น ประตูเมืองบานใหญ่ที่ปิดสนิทมาหลายวันก็ค่อยๆ เปิดแง้มออก เสียงเสียดสีของไม้และโลหะดังสนั่นหวั่นไหวเงาร่างของอาชาสีดำทมิฬควบตะบึงออกมาอย่างเชื่อง
ฮ่องเต้ฉวยโอกาสถีบกุ้ยมัวมัวจนหงายหลัง แล้วกลิ้งตัวหนีออกมา"ฆ่ามัน ฆ่าพวกมันให้หมด" ไทเฮากรีดร้องอย่างคนเสียสติ นางคว้ากระบี่จากแท่นบูชาข้างตัว วิ่งถลันลงมาจากบัลลังก์หมายจะแทงฮ่องเต้ด้วยมือตนเอง"ฝ่าบาทระวัง" เนี่ยซวงพุ่งตัวเข้าไปขวางเคร้งกระบี่ของเนี่ยซวงรับกระบี่ของไทเฮาไว้ได้ทัน ไทเฮาแม้จะแก่ชราแต่ก็มีวรยุทธ์ติดตัว นางฟาดฟันอย่างบ้าคลั่งด้วยความโกรธแค้น"นังตัวดี เป็นเพราะเจ้า ทุกอย่างพังเพราะเจ้า"เนี่ยซวงปัดป้องการโจมตีอย่างใจเย็น แววตาของนางไร้ความปรานี"ท่านทำตัวเองทั้งนั้น หากท่านรู้จักพอ เรื่องคงไม่จบเช่นนี้"เนี่ยซวงตวัดกระบี่เพียงครั้งเดียว ปัดอาวุธในมือไทเฮากระเด็นไปไกล แล้วใช้ด้ามกระบี่กระแทกเข้าที่ท้องของนางจนล้มคว่ำมู่หรงจิ่งเดินเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าไทเฮาที่นอนหายใจรวยริน"จบสิ้นกันเสียที" เขาเอ่ยเสียงเรียบ"ฆ่าข้าสิ" ไทเฮาเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาท้าทาย "หากข้าไม่ตาย ข้าก็จะกลับมาทำลายพวกเจ้า""ข้าจะไม่ฆ่าท่าน" มู่หรงจิ่งตอบ "ความตายมันง่ายเกินไปสำหรับความผิดของท่าน"เขาหันไปสั่งทหาร "คุมตัวไทเฮาไปขังที่ตำหนักเย็นตลอดชีวิต ถอดยศศักดิ์ให้เหลือเพียงสามัญชน ห้ามผู้ใ
ความมืดมิดของท้องนภายังคงปกคลุมเมืองหลวง ทว่าแสงสว่างจากเปลวเพลิงที่ลุกโชนตามมุมเมืองกลับทำให้ค่ำคืนนี้สว่างไสวราวกับกลางวัน เสียงระฆังเตือนภัยยังคงดังกึกก้อง ผสมผสานไปกับเสียงกรีดร้องของผู้คนและเสียงฝีเท้าม้าที่ควบตะบึงไปตามท้องถนนบนถนนสายหลักที่มุ่งหน้าสู่วังหลวงมู่หรงจิ่ง ในชุดเกราะเงินแวววาวควบม้าสีดำนำหน้าขบวน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปื้อนยิ้มในพิธีมงคล บัดนี้เคร่งขรึมและเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร ข้างกายเขาคือเนี่ยซวง ในชุดเกราะหนังสีแดงเพลิง ผมยาวสยายถูกรวบขึ้นเป็นหางม้าสูง นางควบม้าเคียงบ่าเคียงไหล่สามี แววตาเด็ดเดี่ยวไร้ความหวาดกลัวกองทัพพยัคฆ์ทมิฬนับพันนายเคลื่อนพลตามหลังดุจเกลียวคลื่นสีดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง"สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง" มู่หรงจิ่งตะโกนถามพั่วจวินที่ขี่ม้าประกบข้าง"ทหารกบฏของไทเฮาปิดล้อมประตูวังทั้งสี่ทิศพ่ะย่ะค่ะ อ้างว่าฝ่าบาทประชวรหนักห้ามผู้ใดเข้าออก แต่สายของเรารายงานว่าฝ่าบาทถูกคุมขังอยู่ที่ตำหนักใหญ่ และไทเฮากำลังจะประกาศราชโองการปลดฝ่าบาท เพื่อยกองค์ชายรองที่ยังเป็นทารกขึ้นครองราชย์แทน""นางมารเฒ่า" เนี่ยซวงกัดฟันกรอด "คิดจะชักใยหุ่นเชิดตัวใหม่สินะ







