مشاركة

ตอนที่ 4

last update تاريخ النشر: 2026-02-21 23:26:11

เหล่าคุณหนูและคุณชายในงานต่างพากันกรูเข้ามารุมล้อม เสียงก่นด่าเนี่ยซวงดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ

"เกินไปแล้ว คุณหนูเนี่ยท่านรังแกคนไม่มีทางสู้ จิตใจท่านทำด้วยสิ่งใด" คุณชายผู้หนึ่งตะโกนชี้หน้าด่าทอด้วยความเดือดดาล

"ลู่เหลียนผู้น่าสงสาร อุตส่าห์ตั้งใจชงชา นางผิดอันใดหรือ"

เนี่ยซวงยืนกอดอก เชิดหน้ามองดูละครฉากใหญ่ตรงหน้าด้วยความสมเพช นางรู้ดีว่าถ้านางไม่ชนถ้วยชานั้นหก คุณชายหวังที่เดินผ่านมาคงดื่มมันเข้าไป และงานเลี้ยงนี้คงกลายเป็นเรื่องฉาวโฉ่เสื่อมเสียเกียรติ

"ข้าบอกว่าข้าสะดุด ก็คือสะดุด" เนี่ยซวงประกาศก้อง "อีกประการหนึ่ง ชารสชาติแย่ๆ เช่นนั้น หกทิ้งไปเสียก็ดีแล้ว จะได้ไม่ไปทำท้องไส้ใครเขาปั่นป่วน"

กล่าวจบนางก็สะบัดหน้าเดินหนีออกมา ทิ้งให้ลู่เหลียนนั่งร้องไห้โดยมีฝูงชนรุมปลอบโยน เนี่ยซวงเดินเลี่ยงอ้อมไปทางด้านหลังสวนเพื่อหลบสายตาผู้คน ทรุดกายลงนั่งบนม้าหินอ่อนใต้ต้นท้อใหญ่ พร้อมถอนหายใจยาวเหยียด

"เฮ้อ... เป็นคนชั่วนี่มันเหนื่อยกว่าที่คิดนะ ปั้นเซี่ย ขอน้ำหน่อย คอข้าแห้งไปหมดแล้วเพราะต้องตะโกนด่าคน"

ปั้นเซี่ยส่งกระบอกน้ำไม้ไผ่ให้นายสาว "แต่ก็นับว่าคุ้มค่านะเจ้าคะ คุณหนูช่วยคุณชายหวังไว้ได้ แถมยังทำลายแผนการหว่านเสน่ห์ของสตรีหน้าเนื้อใจเสือผู้นั้นจนย่อยยับ บัดนี้นางคงต้องรีบกลับจวนไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ หมดโอกาสทอดสะพานให้บุรุษแล้วเจ้าค่ะ"

"ถือว่าทำบุญทำทานให้ตระกูลหวังก็แล้วกัน" เนี่ยซวงยกน้ำขึ้นดื่มดับกระหาย

ทว่า การกระทำทั้งหมดของนาง มิได้รอดพ้นสายตาของคนผู้หนึ่งที่เฝ้ามองลงมาจากศาลารับรองชั้นสอง

มู่หรงจิ่ง ในชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆา ยืนกอดอกพิงเสาไม้แดง สายตาจับจ้องไปยังเนี่ยซวงที่กำลังนั่งพักเหนื่อยอยู่ใต้ต้นท้อ ข้างกายเขามีพั่วจวินยืนสงบนิ่งด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

"ท่านอ๋อง พระองค์ทรงเห็นเหมือนกระหม่อมหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" พั่วจวินเอ่ยถามเสียงเบา

"เห็นสิ" มู่หรงจิ่งตอบเสียงเรียบ "เห็นมดแมลงที่พื้นตรงจุดที่น้ำชาหกใส่... พวกมันดิ้นทุรนทุรายเพียงครู่เดียวก็ตาย ชานั้นหากมิใช่ยาพิษ ก็คงเป็นยาปลุกกำหนัดที่มีฤทธิ์รุนแรงผสมอยู่"

"เช่นนั้น คุณหนูเนี่ย..."

"นางจงใจ" มู่หรงจิ่งกระตุกยิ้มมุมปาก "นางแสร้งทำเป็นซุ่มซ่าม แสร้งทำเป็นรังแกคนอ่อนแอ เพื่อปัดถ้วยชานั้นทิ้ง นางช่วยชีวิตคุณชายหวัง และช่วยรักษาเกียรติของงานเลี้ยงนี้ไว้"

เขามองดูสตรีชุดม่วงที่นั่งแกว่งขาอย่างสบายอารมณ์อยู่ไกลๆ ความรู้สึกสนใจในตัวนางทวีความรุนแรงขึ้นจนยากจะระงับ

"สตรีผู้นี้... ช่างน่าค้นหายิ่งนัก ภายนอกเคลือบด้วยความหยาบกระด้างและไร้สาระ แต่ภายในกลับซ่อนความฉลาดเฉลียวและการตัดสินใจที่เด็ดขาดเยี่ยงแม่ทัพเอาไว้"

"แต่คนทั้งงานเข้าใจนางผิดนะพ่ะย่ะค่ะ" พั่วจวินแย้ง

"นั่นคือสิ่งที่นางต้องการมิใช่หรือ" มู่หรงจิ่งหัวเราะในลำคอแผ่วเบา "นางปรารถนาให้คนเกลียดชัง นางปรารถนาให้คนหวาดกลัว... ดี เปิ่นหวางจะรอดูว่านางจะเล่นละครฉากนี้ไปได้อีกนานเพียงใด"

ทันใดนั้น ลมพายุก็พัดกรรโชกแรง เมฆดำก้อนมหึมาเคลื่อนตัวมาบดบังดวงอาทิตย์ บรรยากาศในสวนมืดครึ้มลงฉับพลัน ผู้คนในงานต่างพากันวิ่งหาที่หลบฝนกันจ้าละหวั่น

เนี่ยซวงลุกขึ้นยืน เตรียมจะวิ่งกลับไปที่รถม้า แต่จังหวะนั้นเอง กิ่งไม้แห้งขนาดใหญ่บนต้นท้อเหนือศีรษะนางเกิดหักลงมาเพราะต้านทานแรงลมไม่ไหว เสียงไม้ลั่นดังสนั่น

"คุณหนูระวัง!" ปั้นเซี่ยตะโกนลั่น พุ่งตัวจะเข้าไปผลักนายสาว แต่ระยะห่างเกินกว่าจะเอื้อมถึง

เนี่ยซวงเงยหน้าขึ้นมองกิ่งไม้ที่กำลังร่วงหล่นลงมา ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างก้าวไม่ออกราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น

"ระวัง"

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นที่ข้างหู พร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่โอบรวบเอวบางของนางไว้ แล้วกระชากร่างของนางให้พ้นจากกิ่งไม้ ร่างของเนี่ยซวงหมุนเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม กลิ่นหอมเย็นของไม้กฤษณาและกลิ่นอายบุรุษเพศลอยแตะจมูก

โครม

กิ่งไม้ใหญ่ตกลงกระแทกพื้นม้าหินอ่อนที่นางเพิ่งนั่งเมื่อครู่จนแตกกระจาย หากนางยังอยู่ตรงนั้น คงบาดเจ็บสาหัสหรือถึงขั้นคอหักสิ้นชีพ

เนี่ยซวงหัวใจเต้นรัวแรงด้วยความหวาดกลัวระคนตกใจ นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตนางไว้

ดวงตาเรียวยาวดุจเหยี่ยว จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเฉียบที่เม้มแน่น และใบหน้าหล่อเหลาราวกับหยกแกะสลักที่แผ่ไอสังหารออกมาจางๆ

ชินอ๋องมู่หรงจิ่ง ผู้มีสมญานามว่า ยมทูตหน้าหยก

เนี่ยซวงเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุด คนที่นางอยากหลีกหนีที่สุด และตอนนี้นางกำลังอยู่ในอ้อมกอดของเขา

มู่หรงจิ่งก้มลงมองสตรีในอ้อมแขน สบตากับดวงตากลมโตที่ฉายแววตื่นตระหนกคู่นั้น เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เนี่ยซวงรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง

"คุณหนูเนี่ย... ท่าทางดุร้ายเมื่อครู่หายไปไหนเสียแล้ว เหตุใดตอนนี้ถึงได้ดูตื่นตูมเหมือนลูกกระต่ายเช่นนี้เล่า" น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง แต่แฝงความหยอกล้อและคุกคามเล็กน้อย

เนี่ยซวงรีบดิ้นออกจากอ้อมแขนเขา แล้วถอยหลังไปหลายก้าว นางรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเย่อหยิ่งและเย็นชาดังเดิม

"ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ทรงยื่นมือเข้าช่วย" นางย่อกายคารวะอย่างรวดเร็วและแข็งกระด้าง "หม่อมฉันไม่ทันระวัง เกือบจะกลายเป็นผีเฝ้าสวนท้อเสียแล้ว"

"หากตายไปทั้งที่ยังเป็นสตรีชั่วช้า คงน่าเสียดายแย่" มู่หรงจิ่งก้าวเท้าเข้ามาหานางช้าๆ เหมือนนักล่าต้อนเหยื่อ "เปิ่นหวางเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่... เจ้ารังแกสตรีอ่อนแอ ทำลายงานเลี้ยง ช่างสมกับคำร่ำลือจริงๆ"

เนี่ยซวงเชิดหน้าขึ้น "หม่อมฉันนิสัยไม่ดีเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร ท่านอ๋องเพิ่งจะทราบหรือเพคะ"

"นิสัยไม่ดี..." มู่หรงจิ่งทวนคำ เขาก้มลงกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่มีเพียงนางเท่านั้นที่ได้ยิน "หรือแกล้งทำเป็นนิสัยไม่ดีกันแน่ เรื่องถ้วยชานั้น เจ้าคงไม่ได้ตั้งใจทำจริงๆ กระมัง"

เนี่ยซวงตัวแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง เขา... เขารู้

บุรุษผู้นี้อันตรายเกินไปแล้ว

"หม่อมฉันไม่เข้าใจว่าท่านอ๋องกำลังพูดถึงสิ่งใดเพคะ" นางแสร้งทำไขสือ "หม่อมฉันแค่ซุ่มซ่ามเท่านั้น ขอตัวเพคะ"

เนี่ยซวงรีบหันหลังกลับ คว้าข้อมือปั้นเซี่ยแล้วเดินจ้ำอ้าวฝ่าสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาไปที่รถม้าโดยไม่หันกลับมามองอีก หัวใจของนางเต้นแรงไม่ใช่เพราะความหวั่นไหว แต่เพราะความหวาดกลัวว่าความลับจะล่วงรู้ถึงหูผู้อื่น

มู่หรงจิ่งมองตามร่างบางที่วิ่งหนีไปราวกับหนูติดจั่น เขายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝนปรอยๆ โดยมีพั่วจวินกางร่มให้อย่างรวดเร็ว

"ท่านอ๋อง จะปล่อยนางไปหรือพ่ะย่ะค่ะ"

"ปล่อยไปก่อน" มู่หรงจิ่งหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดคราบแป้งผัดหน้าที่ติดอยู่บนเสื้อบริเวณหน้าอก ร่องรอยจากการที่นางซบลงเมื่อครู่ แต่มิได้มีท่าทีรังเกียจ

"นางหนีเปิ่นหวางไม่พ้นหรอก หมากกระดานนี้เพิ่งจะเริ่มวางเบี้ยเท่านั้น"

เขามองดูรอยเปื้อนนั้นอีกครั้ง ก่อนจะเก็บผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเข้าในอกเสื้ออย่างทะนุถนอม ราวกับเป็นของล้ำค่า

วันนี้เขาได้คำตอบแล้วว่า เนี่ยซวงมิใช่แค่สตรีเอาแต่ใจธรรมดา แต่นางคือเพชรในตมที่แสร้งทำตัวเป็นก้อนกรวด และเขาจะเป็นคนเจียระไนเพชรเม็ดนี้ด้วยมือของเขาเอง

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • สตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง   ตอนพิเศษ 2

    ลมหนาวพัดกรรโชกหวีดหวิว หอบเอาเกล็ดหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาปกคลุมทั่วเมืองหลวง หลังคาจวนชินอ๋องถูกย้อมจนกลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ตัดกับสีแดงสดของโคมไฟที่แขวนประดับอยู่ตามระเบียงทางเดิน บ่งบอกถึงเทศกาลปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงภายในห้องหนังสือที่อบอุ่นด้วยเตาถ่านมู่หรงจิ่ง นั่งอ่านฎีกาอยู่ที่โต๊ะทำงาน ทว่าสมาธิของเขามิได้จดจ่ออยู่กับตัวอักษร หากแต่คอยลอบชำเลืองมองสตรีที่นั่งเอกเขนกอยู่บนตั่งนุ่มริมหน้าต่างเนี่ยซวง กำลังจดจ่ออยู่กับการกิน... กินอย่างเอาเป็นเอาตายในมือของนางถือจานใส่ผลส้มจี๊ดดองเกลือและมะม่วง นางหยิบผลไม้รสเปรี้ยวเหล่านั้นเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข ราวกับกำลังลิ้มรสอาหารทิพย์จากสวรรค์"เนี่ยซวง" มู่หรงจิ่งอดรนทนไม่ไหวต้องเอ่ยทัก "เจ้ากินของเปรี้ยวมาตั้งแต่เช้าแล้ว ไม่เข็ดฟันบ้างหรือ"เนี่ยซวงกลืนส้มจี๊ดลงคอแล้วหันมาทำตาโตใส่สามี "ไม่เข็ดเพคะ ช่วงนี้หม่อมฉันรู้สึกเบื่ออาหารรสจืดชืด อยากกินแต่ของรสจัดจ้าน ท่านพี่... ท่านช่วยสั่งให้ห้องเครื่องทำมะม่วงคลุกพริกเกลือมาเพิ่มอีกสักจานได้หรือไม่"มู่หรงจิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาจำได้ว่าปกติเนี่ยซวงเป็นคนกินง่ายอยู่ง่าย แต

  • สตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง   ตอนพิเศษ 1

    กาลเวลาผันผ่านดุจสายน้ำไหล สามปีนับจากศึกสงครามครั้งใหญ่ที่ชายแดนด่านเหนือ ความสงบสุขได้หวนคืนสู่แคว้นต้าเยี่ยนอย่างแท้จริง บ้านเมืองเจริญรุ่งเรือง ราษฎรอยู่ดีกินดี ภายใต้การปกครองของฮ่องเต้หนุ่มผู้ปรีชาสามารถ และการสนับสนุนจากชินอ๋องผู้สำเร็จราชการทว่า... ความสงบสุขที่ว่านั้น ดูเหมือนจะยกเว้นไว้เพียงสถานที่เดียวณ จวนชินอ๋อง เสียงไก่ขันยามรุ่งสางยังไม่ทันจางหาย เสียงร้องโวยวายของบ่าวไพร่ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบสงบ"คุณชายน้อย! อย่าเพิ่งวิ่งไปทางนั้นขอรับ! ระวังตกสระบัว!""คุณชายน้อย! นั่นดาบอาญาสิทธิ์ของท่านอ๋องนะขอรับ นำไปขุดดินเล่นไม่ได้!"เงาร่างเล็กป้อมในชุดผ้าไหมสีแดงสดวิ่งหลบซ้ายขวาไปทั่วสวนหิน ด้วยความเร็วที่น่าตกใจสำหรับเด็กวัยเพียงสามขวบ ใบหน้ากลมป้อมขาวผ่องดุจซาลาเปานึ่งสุก ดวงตากลมโตสุกใสทอประกายซุกซน และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ถอดแบบมาจากบิดาไม่มีผิดเพี้ยนมู่หรงเฉิง หรือ อาเฉิง บุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของชินอ๋องมู่หรงจิ่งและพระชายาเนี่ยซวง"จับข้าให้ได้สิ เจ้าเต่าเชื่องช้า" อาเฉิงแลบลิ้นใส่พ่อบ้านที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมา ในมือเล็กป้อมถือตราประทับหยกขาวประจำตำแหน่งชินอ๋องแกว่งไป

  • สตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง   ตอนที่ 44 จบ.

    เนี่ยซวงโยนราชโองการให้แม่ทัพแคว้นอวี้ แม่ทัพผู้นั้นรับไปเปิดอ่าน มือไม้สั่นเทา“ราชโองการระบุว่าให้ปลดองค์หญิงอวี้หลันออกจากฐานันดรศักดิ์ คุมตัวกลับไปรับโทษ และให้ทหารทุกนายถอยทัพกลับทันที หากฝ่าฝืน... มีโทษฐานกบฏ”แม่ทัพแคว้นอวี้หน้าซีดเผือด เขารีบคุกเข่าลงหันไปทางทิศเมืองหลวงแคว้นอวี้“น้อมรับราชโองการ”“ไม่จริง” อวี้หลันกรีดร้อง “เจ้าโกหก นั่นเป็นของปลอม ข้าเป็นองค์หญิง พวกเจ้าต้องฟังข้า”“องค์หญิงจบสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพเอ่ยเสียงเศร้า “พระองค์ทรงทำเกินไปจริงๆ”ทหารแคว้นอวี้ต่างพากันลดอาวุธลง เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นจากฝั่งต้าเยี่ยนอวี้หลันมองไปรอบๆ ด้วยความสิ้นหวัง นางสูญเสียทุกอย่างแล้ว ทั้งคนรัก อำนาจ และศักดิ์ศรี“มู่หรงจิ่ง...” นางหันไปมองบุรุษที่นางรักสุดหัวใจ เขาขี่ม้ามายืนเคียงข้างเนี่ยซวง สายตาที่มองนางมีเพียงความสมเพช“กลับไปรับโทษเถิดอวี้หลัน” มู่หรงจิ่งเอ่ย “ชีวิตเจ้ายังมีค่า อย่าทำลายมันไปมากกว่านี้เลย”“ชีวิตที่มีค่า?” อวี้หลันหัวเราะทั้งน้ำตา “ชีวิตที่ไม่มีท่าน จะมีค่าอันใด ข้าทำทุกอย่างเพื่อท่าน แต่ท่านกลับ... กลับเห็นข้าเป็นเพียงศัตรู”นางคว้ามีดสั้นที่ซ่อนไว้

  • สตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง   ตอนที่ 43

    สายลมหวีดหวิวพัดกรรโชกหอบเอาฝุ่นทรายสีเหลืองคลุ้งตลบไปทั่วบริเวณชายแดนด่านเหนือ ธงรูปพยัคฆ์ทมิฬบนกำแพงเมืองโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่งราวกับจะขาดออกจากเสา เสียงกลองศึกดังกึกก้องสอดประสานไปกับเสียงโห่ร้องของทหารนับแสนนายที่ตั้งค่ายประชิดกำแพงเมืองเบื้องล่างกำแพงเมืองอันสูงตระหง่าน กองทัพแคว้นอวี้ดูดำมืดดุจเมฆฝนที่พร้อมจะถล่มทลายทุกสรรพสิ่ง นำทัพโดยสตรีในชุดเกราะสีเงินแวววาว บนศีรษะสวมหมวกเกราะประดับพู่สีแดงสด นางนั่งสงบนิ่งอยู่บนหลังม้าสีขาว ใบหน้างดงามบัดนี้เย็นชาและเต็มไปด้วยความอำมหิต“มู่หรงจิ่ง” อวี้หลันตะโกนก้อง เสียงของนางแฝงพลังยุทธ์ดังกังวานไปทั่วสมรภูมิ “ออกมาหาข้า หากท่านยังหดหัวอยู่หลังกำแพง ข้าจะสั่งทหารยิงธนูเพลิงเผาเมืองนี้ให้เป็นจุล และราษฎรทุกคนในเมืองจะต้องตายตกไปตามกัน”สิ้นเสียงคำขู่ ลูกธนูชุดแรกก็ถูกยิงขึ้นฟ้าเป็นเชิงข่มขวัญบนกำแพงเมือง ทหารรักษาการณ์ต่างหน้าซีดเผือด กำลังใจถดถอยด้วยจำนวนคนที่น้อยกว่าข้าศึกถึงห้าเท่าทันใดนั้น ประตูเมืองบานใหญ่ที่ปิดสนิทมาหลายวันก็ค่อยๆ เปิดแง้มออก เสียงเสียดสีของไม้และโลหะดังสนั่นหวั่นไหวเงาร่างของอาชาสีดำทมิฬควบตะบึงออกมาอย่างเชื่อง

  • สตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง   ตอนที่ 42

    ฮ่องเต้ฉวยโอกาสถีบกุ้ยมัวมัวจนหงายหลัง แล้วกลิ้งตัวหนีออกมา"ฆ่ามัน ฆ่าพวกมันให้หมด" ไทเฮากรีดร้องอย่างคนเสียสติ นางคว้ากระบี่จากแท่นบูชาข้างตัว วิ่งถลันลงมาจากบัลลังก์หมายจะแทงฮ่องเต้ด้วยมือตนเอง"ฝ่าบาทระวัง" เนี่ยซวงพุ่งตัวเข้าไปขวางเคร้งกระบี่ของเนี่ยซวงรับกระบี่ของไทเฮาไว้ได้ทัน ไทเฮาแม้จะแก่ชราแต่ก็มีวรยุทธ์ติดตัว นางฟาดฟันอย่างบ้าคลั่งด้วยความโกรธแค้น"นังตัวดี เป็นเพราะเจ้า ทุกอย่างพังเพราะเจ้า"เนี่ยซวงปัดป้องการโจมตีอย่างใจเย็น แววตาของนางไร้ความปรานี"ท่านทำตัวเองทั้งนั้น หากท่านรู้จักพอ เรื่องคงไม่จบเช่นนี้"เนี่ยซวงตวัดกระบี่เพียงครั้งเดียว ปัดอาวุธในมือไทเฮากระเด็นไปไกล แล้วใช้ด้ามกระบี่กระแทกเข้าที่ท้องของนางจนล้มคว่ำมู่หรงจิ่งเดินเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าไทเฮาที่นอนหายใจรวยริน"จบสิ้นกันเสียที" เขาเอ่ยเสียงเรียบ"ฆ่าข้าสิ" ไทเฮาเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาท้าทาย "หากข้าไม่ตาย ข้าก็จะกลับมาทำลายพวกเจ้า""ข้าจะไม่ฆ่าท่าน" มู่หรงจิ่งตอบ "ความตายมันง่ายเกินไปสำหรับความผิดของท่าน"เขาหันไปสั่งทหาร "คุมตัวไทเฮาไปขังที่ตำหนักเย็นตลอดชีวิต ถอดยศศักดิ์ให้เหลือเพียงสามัญชน ห้ามผู้ใ

  • สตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง   ตอนที่ 41

    ความมืดมิดของท้องนภายังคงปกคลุมเมืองหลวง ทว่าแสงสว่างจากเปลวเพลิงที่ลุกโชนตามมุมเมืองกลับทำให้ค่ำคืนนี้สว่างไสวราวกับกลางวัน เสียงระฆังเตือนภัยยังคงดังกึกก้อง ผสมผสานไปกับเสียงกรีดร้องของผู้คนและเสียงฝีเท้าม้าที่ควบตะบึงไปตามท้องถนนบนถนนสายหลักที่มุ่งหน้าสู่วังหลวงมู่หรงจิ่ง ในชุดเกราะเงินแวววาวควบม้าสีดำนำหน้าขบวน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปื้อนยิ้มในพิธีมงคล บัดนี้เคร่งขรึมและเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร ข้างกายเขาคือเนี่ยซวง ในชุดเกราะหนังสีแดงเพลิง ผมยาวสยายถูกรวบขึ้นเป็นหางม้าสูง นางควบม้าเคียงบ่าเคียงไหล่สามี แววตาเด็ดเดี่ยวไร้ความหวาดกลัวกองทัพพยัคฆ์ทมิฬนับพันนายเคลื่อนพลตามหลังดุจเกลียวคลื่นสีดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง"สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง" มู่หรงจิ่งตะโกนถามพั่วจวินที่ขี่ม้าประกบข้าง"ทหารกบฏของไทเฮาปิดล้อมประตูวังทั้งสี่ทิศพ่ะย่ะค่ะ อ้างว่าฝ่าบาทประชวรหนักห้ามผู้ใดเข้าออก แต่สายของเรารายงานว่าฝ่าบาทถูกคุมขังอยู่ที่ตำหนักใหญ่ และไทเฮากำลังจะประกาศราชโองการปลดฝ่าบาท เพื่อยกองค์ชายรองที่ยังเป็นทารกขึ้นครองราชย์แทน""นางมารเฒ่า" เนี่ยซวงกัดฟันกรอด "คิดจะชักใยหุ่นเชิดตัวใหม่สินะ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status