Share

บทที่ 8 กลับบ้านเดิม 2

last update publish date: 2026-03-06 22:57:57

ทั้งหมดนี้ล้วนทำเพื่อบุรุษเพียงคนเดียวนั่นก็คือมู่หยางโหวสามีที่ไม่เคยแตะต้องนางเลยแม้แต่คราเดียว

เสิ่นอวี้หลันทำตามคำพูดของตนเอง บัดนี้นางเปลี่ยนตนเองครั้งใหญ่เพื่อให้เขาเห็นนางอยู่ในสายตา

กระทั่งถิงถิงสาวใช้ที่เติบโตมาพร้อมกันกับนางยังอดที่จะชื่นชมในความรักอันบ้าคลั่งของคุณหนูไม่ได้

วันนี้มู่หยางโหวกลับดึกกว่าทุกครั้งด้วยมีงานค้างที่ต้องสะสาง เมื่อลงจากหลังม้าด้วยความเคยชินก็อดที่จะเหลือบสายตาไปยังบริเวณที่เสิ่นอวี้หลันเคยนั่งรอเขาอยู่ไม่ได้

ทว่าวันนี้เขาไม่เห็นนาง มู่หยางขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ใจหนึ่งก็นึกสงสัยว่านางไปที่ใด หรือว่านางจะเข้าเรือนนอนแล้ว

ทุกวันที่เขากลับมาจากทำงานจะพบเสิ่นอวี้หลันนั่งรออยู่ที่หน้าประตูใหญ่ ในมือของนางจะเตรียมชาร้อนหรือไม่ก็ขนมของกินคอยต้อนรับเขาเสมอ และแน่นอนว่าเขาไม่เคยกินเลยแม้แต่ครั้งเดียวยังทำสีหน้ารำคาญนางอีกด้วย

“เจ้าเลิกมารอข้าได้แล้ว เห็นแล้วรู้สึกรำคาญตา”

วาจาเชือดเฉือนกล่าวออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า แต่นางก็ได้แต่ฟังแล้วอมยิ้ม พยายามไม่ทำสีหน้าไม่พอใจออกมา

แรก ๆ เขารู้สึกว่านางฝืนทนทำเรื่องไร้สาระเหล่านี้ไม่น้อย ทว่าระยะหลังดูเหมือนว่านางจะชาชินไปแล้ว

ในที่สุดเขาก็หยุดวาจาเชือดเฉือนเพราะเหนื่อยที่จะเอ่ยคำซ้ำ ๆ แต่นางก็ยังหน้าทนไม่ยอมเข้าใจ

เอาเถิดอยากทำสิ่งใดเขาก็ปล่อยนางแล้ว เขามั่นใจว่าจะไม่ใจอ่อนเป็นอันขาด เขายังรอให้นางลงนามในหนังสือหย่าอยู่ทุกวัน

หลายครั้งที่เขากลับดึกก็จะพบว่านางนั่งสัปหงกอยู่ตรงที่เดิม เมื่อสาวใช้สะกิดปลุกว่าเขากลับมาแล้วนางจะเงยหน้าด้วยความยินดีพร้อมกับส่งเสียงหวานออกมา

“ท่านโหว ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ ท่านเหนื่อยหรือไม่ ท่านหิวหรือไม่”

วันนี้ด้วยความเคยชินเมื่อกลับมาถึงจวนเขาไม่พบนาง จึงมองหาจนคนทั่ว เขาสะบัดใบหน้าแล้วคิดว่าดีแล้วเลิกตื้อให้รำคาญเสียที ในใจที่คล้ายจะกังวลอยู่นั้นพลันรู้สึกปลอดโปร่ง

กระทั่งเสียงใสของนางเอ่ยขึ้น แล้วนางก็วิ่งมาหาเขาด้วยท่าทางประหลาดคล้ายจะเซอยู่มาก

“ท่านโหว ท่านกลับมาแล้ว ท่านเหนื่อยหรือไม่ ท่านหิวหรือไม่”

หลังจากถามคำถามประโยคเดิมที่เขาไม่เคยตอบ จากนั้นนางก็เดินโซเซมาหาเขา ซึ่งน่าประหลาดว่าวันนี้ถิงถิงกลับไม่อยู่ข้างกายผู้เป็นนายดั่งเช่นทุกวัน นั่นก็เพราะว่าถิงถิงช่วยนางชิมของบางอย่างจนกระทั่งเดินไม่ตรงแล้วเช่นกัน

“ท่านโหว ท่านโหวท่านชิมดูนี่ ข้าทำเองนะเจ้าคะ ข้าเก็บเป็นความลับมาตั้งนานกว่าจะทำได้สำเร็จ”

นางโผเข้าหาเขาในมือมีไหเล็ก ๆ อยู่ไหหนึ่ง เขาไม่ต้องการให้นางสัมผัสตัว จึงเบี่ยงตัวออกในยามนั้นนั่นเองที่ร่างอรชรเสียหลักล้มลงไปนอนหน้าคว่ำอยู่บนกองหิมะที่ถูกบ่าวกวาดมารวมกันจนกลายเป็นหิมะกองใหญ่

เสิ่นอวี้หลันร้องเบา ๆ เพราะรู้สึกชาใบหน้าก่อนจะพยายามลุกขึ้นทว่ากลับมึนไปทั้งศีรษะ นางยังไม่ยอมปล่อยไหในมือที่ทำได้ก็คือพยายามพลิกกายนอนหงายแล้วยื่นไหสีดำในมือส่งให้เขาไป

“ท่านโหว ท่านรับไป เร็วเข้า”

เขาเพ่งสายตามองนางแล้วนั่งยอง จับไหเล็กในมือของเสิ่นอวี้หลันแล้วดึงออกมา เขาเปิดฝาไหแล้วดม ๆ ดู บัดนี้จึงได้กลิ่นหอมของสุราเข้มข้นลอยเข้าจมูก

“สุราหรือ”

สตรีร่างเล็กยิ้มแป้นพร้อมกับพยักหน้า

“เจ้าค่ะ”

“เจ้าดื่มเหล้าหรือ”

สตรีร่างเล็กยังคงนอนบนกองหิมะ นางยกมือลูบใบหน้าตนเองเพื่อปัดเศษสีขาวเย็นชื้นออกพร้อมกับเอ่ยว่า

“ข้าเตรียมน้ำชาให้ท่าน ท่านก็ไม่กิน ข้าเตรียมขนมของว่างท่านก็ไม่กิน ข้าเตรียมน้ำแกงท่านก็เททิ้ง ข้าจึงคิดว่าบางทีท่านอาจจะไม่ชอบของพวกนั้นจึงขอให้ท่านแม่สอนหมักสุรา”

“หมักสุราหรือ เจ้าเนี่ยนะ”

นางพยักหน้าส่งเสียงอ้อแอ้เหมือนเด็ก ๆ

“อืม หมักสุราดอกไม้ เป็นสุราที่ท่านแม่บอกว่าท่านชอบดื่มและเคยหมักกับท่านแม่ตอนเด็ก ๆ ข้าอยากทำให้ท่านดื่ม ท่านโหวข้าทำได้ดีหรือไม่ ท่านดื่ม ท่านดื่มเร็ว ดื่มเร็วเข้า”

เขาถอนหายใจยาว นางถามมายาวเหยียดแต่เขากลับเอ่ยลอย ๆ

“เจ้าหมักเองก็เลยดื่มเองจนเมาเช่นนี้”

คนเมาตอบด้วยน้ำเสียงคล้ายจะภาคภูมิใจ

“อืม ข้ากลัวว่ารสชาติจะไม่ดีจึงได้ทดลองชิม ข้าหมักสุราหลายอย่างหวังให้ถูกปากท่าน ตอนนี้ชิมไปหลายไหแล้วจึงพบว่าไหนี้อร่อยที่สุด ท่านโหวท่านลองดื่มดูเร็วเข้า”

เขามองสุราในมือที่เหลือเพียงครึ่งไหพร้อมกับถอนหายใจออกมา

“ดื่มไปมากเพียงใด”

นางยกนิ้วเรียวขึ้นแล้วเริ่มนับ

“หนึ่งไห อืม สอง สาม สี่ อ๊ะหรือห้าไหกันนะ”

นางกำลังเมาท่าทางจึงดูประหลาด ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำและงดงามทำให้นางดูน่าเอ็นดูขึ้นหลายส่วน แต่งามแล้วอย่างไรต้องตากับต้องใจย่อมต่างกัน ถึงเขาจะต้องตาแต่เขายังไม่ต้องใจนางแม้แต่น้อย

เขาถอนหายใจยาวออกมา

“เห็นแก่ตัวข้าที่ชอบดื่มสุรา รับน้ำใจของเจ้าครานี้แต่ต่อไปไม่ต้องทำแบบนี้อีก ข้าไม่มีวันรักเจ้าและจะไม่รักเจ้าอย่างแน่นอน เลิกรอข้าได้แล้วไม่รู้หรือว่าเสียเวลา”

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นโดยไม่คิดที่จะดึงเสิ่นอวี้หลันขึ้นมาด้วยซ้ำ เขาเดินจากนางไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกบางสิ่งบางอย่างกระแทกเข้าที่ศีรษะทางด้านหลังพร้อมกับเสียงใสของสตรีขี้เมาที่ดังขึ้น

“มู่หยางคนใจร้าย”

จากนั้นนางก็เขวี้ยงหิมะที่ปั้นเป็นก้อนใส่เขาไม่หยุด

มู่หยางไม่ได้หลบปล่อยให้นางปาก้อนหิมะในมืออีกหลายครั้ง ด้วยความเมาจึงทำให้ปาถูกบ้างไม่ถูกบ้าง ด้วยแรงอันน้อยนิดของนางทำให้เขาไม่รู้สึกสะเทือนเลยด้วยซ้ำ

“มู่หยางอย่าคิดว่าเพราะข้ารักเจ้าแล้วเจ้าจะรังแกข้าได้ ข้าเดือดร้อนเพียงนี้เจ้ายังไม่ช่วยข้า ข้าล้มเจ้าก็ไม่ช่วยข้า เจ้ามันคนใจดำ ข้า ข้า อยากเลิกรักเจ้าแล้ว แต่ข้าทำไม่ได้ ข้าทำไม่ได้ ฮือ ฮือ ฮือ”

ในที่สุดนางก็ทนไม่ไหวกระมัง ตั้งแต่เขารับนางมาเป็นภรรยามู่หยางกล่าววาจาร้ายกาจทั้งทำท่าเย็นชากับนางทุกครั้งที่พบหน้า ยังขอให้นางหย่าตั้งแต่วันแรกที่เข้าหอ เขากลับไม่เคยเห็นว่านางจะร้องไห้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

ทว่าวันนี้นางกลับเมาแล้วร้องไห้ออกมา จู่ ๆ หัวใจของเขาก็บังเกิดอาการกระตุกขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ สองมือของเขากำแน่นพร้อมกับเอ่ยว่า

“ก็เลิกรักข้าสิ อย่ารักข้าเลยเพราะข้าไม่มีวันอยู่กับเจ้าได้อย่างที่เจ้าต้องการ”

นางตัดพ้ออย่างน่าสงสาร

“อย่างไรท่านก็เห็นข้าเป็นคนไม่ดีใช่หรือไม่”

สีหน้าของเขาเฉยชายิ่งนักในยามที่เอ่ยคำนี้

“ใช่ อย่างไรในสายตาของข้าเจ้าก็คือสตรีร้ายกาจวันยันค่ำ ไม่มีวันเปลี่ยนไปได้”

หิมะเริ่มโปรยปรายและตกลงมาอย่างหนัก มู่หยางมองไปยังร่างบางที่นอนอยู่บนพื้นหิมะคล้ายจะเป็นห่วง แต่เมื่อคิดว่าประเดี๋ยวคนรับใช้ก็คงมาตามนางเขาจึงไม่คิดสนใจ

 ร่างสูงของมู่หยางหันหลังแล้วเดินห่างไปจากตรงนั้นทิ้งสตรีผู้หนึ่งที่เมามายนอนอยู่ในกองหิมะเพียงลำพัง

หิมะโปรยปรายลงมาสัมผัสแก้มของเสิ่นอวี้หลัน ความเย็นของหิมะทำให้ร่างกายที่ร้อนผ่าวด้วยฤทธิ์สุรารู้สึกดีขึ้น ทว่าหัวใจของนางที่ร้อนรุ่มด้วยพิษไข้ใจกลับไม่มีสิ่งใดที่จะช่วยเยียวยา

เสิ่นอวี้หลันหลั่งน้ำตาออกมาแล้วสะอื้นเบา ๆ

“ข้าต้องเจ็บปวดอีกสักเท่าใด ข้าจึงจะตัดใจและเลิกรักเขาได้ ข้าเกลียด ๆ ๆ เกลียดตัวเองที่เอาแต่เฝ้ารอเขา ข้าเกลียดตัวเองที่เอาแต่คอยตามเขา และเกลียดตัวเองที่เป็นคนไม่ยอมแพ้ ข้าอยากยอมแพ้ ข้าอยากตัดใจเหลือเกิน”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สตรีร้ายกาจผู้นี้จะเลิกรักท่านเอง!   บทที่ 45 ฝันเป็นจริง (ตอนจบ)

    หลังจากที่มู่หยางหายดี ก็ถึงเวลาที่เขาต้องพาภรรยากลับจิ้งโหยว เสิ่นอวี้หลันจึงกลับจวนไปกล่าวลาบิดามารดาหลังได้รับคำอวยพรนางจึงจากลามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม การเดินทางไปจิ้งโหยวครานี้ล้วนดียิ่งนักเพราะสามีนั่งอยู่ในรถม้าคันเดียวกันกับนางไม่ห่างจากกายของนางเลยแม้แต่น้อยเมื่อไปถึงจิ้งโหยว จางเฟิ่นก็มารายงานว่าหลี่ซินกินยาพิษฆ่าตัวตายไปได้หลายวันแล้ว หลังจากที่นางได้ข่าวว่าพี่ชายของนางได้ตายไปในตอนเกิดเหตุการณ์แย่งชิงตัวประกันในครานั้นเสิ่นอวี้หลันคิดถึงความฝันของตนเอง ในฝันยามนั้นหลี่ซินใช้มีดแทงท่านโหวเพราะบอกว่าพี่ชายของนางตายด้วยเงื้อมมือของท่านโหวตอนนี้ความฝันของนางก็เป็นจริงเรื่องหนึ่งคือพี่ชายของนางถูกท่านโหวสังหารและตายไปแล้วจริง ๆเพราะกลับไปเมืองหลวงนาน เมื่อกลับมาท่านโหวจึงมีงานค่อนข้างมาก ยามนี้เขาไปที่ชายแดนเพื่อสะสางปัญหาโจรร้ายเสิ่นอวี้หลันอยู่กับแม่สามีและถิงถิงอย่างมีความสุข มู่หยางไม่ได้โกหกนางเรื่องที่เขาเปลี่ยนจวนสกุลมู่ที่จิ้งโหยวให้กลายเป็นสวนดอกไห่ถังไปแล้วดอกไห่ถังนานาชนิดจึงถูกปลูกเอาไว้ที่นี่ ทั้งเขายังปลูกดอกไม้ต้นไม้ที่ทนความหนาวหลายชนิดไว้จนเต็มจวนตื่นเช้าม

  • สตรีร้ายกาจผู้นี้จะเลิกรักท่านเอง!   บทที่ 44 หลานสาวที่รักของฝ่าบาท

    นายกองคนนั้นที่ห้ามเสิ่นอวี้หลันไม่ให้ไปพบมู่หยางโหวจึงอาสานำทางด้วยตนเองหวังทำความดีลบล้างความผิด เขาจึงรีบวิ่งตามเสิ่นอวี้หลันและนำทางสตรีนางนั้นอย่างนอบน้อมฝ่าบาทเองไม่ได้มาที่ค่ายทหารนอกวังหลวงนานแล้ว ค่ายแห่งนี้เป็นกองกำลังที่ตั้งเอาไว้คอยปกป้องวังหลวงเป็นด่านสุดท้ายเพื่อไม่ให้ศัตรูรุกรานเข้ามาพระองค์ทรงเดินดูรอบ ๆ ค่าย ยังให้เหล่านายกองเข้าเฝ้าใกล้ชิดร่วมดื่มสุราด้วยกันโดยไม่ถือพระองค์แม้แต่น้อยเพียงแต่สีหน้าของฝ่าบาทอ่อนเพลียยิ่งนัก เมื่อคืนทรงงานหนักทั้งคืนหลานสาวตัวดีก็คอยนั่งเฝ้าเช้ามาวันนี้พระองค์ไม่ได้ออกว่าราชการ เสิ่นอวี้หลันกลับกล้าหาญลากพระองค์มาที่นี่เพื่อพบคนเห็นแก่ความชอบของมู่หยางโหวที่ครานี้จับตัวการใหญ่สายลับซึ่งเป็นหัวหน้าและมีตำแหน่งเป็นถึงองค์ชายแห่งแคว้นเหลียนได้สำเร็จ พระองค์จึงทรงอยากมาเยี่ยมเขาด้วยตนเองประตูห้องพักของมู่หยางถูกเปิดออก ก่อนที่เขาจะได้รับคำสั่งให้ไปกินที่ดินศักดินาที่จิ้งโหยวเขาเคยคุมค่ายแห่งนี้มาก่อนถึงอำนาจจะเปลี่ยนมือแล้วทว่าทุกคนในค่ายทหารก็เคารพเขาประดุจเขาคือผู้ปกครองค่ายเช่นเดิมนางถลาเข้าไปภายในนายกองผู้นั้นก็สั่งให้ทหารที่คอย

  • สตรีร้ายกาจผู้นี้จะเลิกรักท่านเอง!   บทที่ 43 รู้เอาไว้ข้าคือใคร

    เกือบสิบวันต่อมามู่หยางโหวก็ยังไม่กลับจวน เขาส่งข่าวให้นางเพียงแต่ว่าสบายดีทว่าเสิ่นอวี้หลันก็ยังร้อนรนยิ่งนัก และในที่สุดนางก็รู้แล้วว่ามู่หยางอยู่ที่ใด ที่แท้เป็นซู่หยวนที่หลุดปากเอ่ยออกไปยามมาเยี่ยมนางมู่หยางได้รับบาดเจ็บสาหัสที่แผ่นหลัง ไม่อยากให้นางกังวลจึงแอบรักษาตัวในค่ายทหารนอกเมืองหลวง หวังให้แผลทุเลาก่อนค่อยจะกลับมาหานางเสิ่นอวี้หลันเดือดดาลนักที่ทุกคนปกปิดข่าวเรื่องเขาได้รับบาดเจ็บไม่ให้นางรู้หลายวันมานี้นางได้แต่นอนกระสับกระส่ายเพราะเป็นห่วงเขาจนเกือบจะกรีดร้องออกมาคล้ายคนบ้าและแล้ววันนี้หลังรู้ว่าสามีของนางอยู่ที่ใดนางจึงไม่ทนแล้ว“ถิงถิงข้าจะไปค่ายทหารนอกเมือง”ถิงถิงสั่งให้คนขับรถม้าของจวนพาเสิ่นอวี้หลันออกไป ไม่มีผู้ใดสามารถปฏิเสธคำขอของเสิ่นอวี้หลันได้พวกเขาจึงพานางออกจากจวนพร้อมด้วยหน่วยอารักขานับร้อยที่ล้อมหน้าล้อมหลังขบวนของนางยิ่งใหญ่กว่าขบวนเสด็จของท่านอ๋องผู้หนึ่งเสียอีกเสิ่นอวี้หลันไปถึงค่ายทหารที่มู่หยางโหวพักรักษาตัวในเวลาเย็นย่ำทว่านางไม่อาจเข้าไปได้เพราะค่ายทหารแห่งนี้ไม่อนุญาตให้สตรีคนใดเข้าไป“แม้แต่ฮองเฮาก็ไม่อาจเข้าไปได้หากไม่มีคำสั่งจากฝ่าบาทขอ

  • สตรีร้ายกาจผู้นี้จะเลิกรักท่านเอง!   บทที่ 42 ห่วงท่าน

    ช่วงสายของวันสตรีร่างเล็กก็ไม่ยอมตื่น เขาปลุกนางเพราะห่วงกลัวนางจะหิว ช่วยปรนนิบัติให้นางล้างหน้าบ้วนปากด้วยท่าทางกระฉับกระเฉงเสิ่นอวี้หลันถูกสามีกอดประคองป้อนข้าวป้อนน้ำราวกับเด็กทารก เขาป้อนเสร็จก็จุมพิตนางหนึ่งครั้ง ป้อนน้ำเสร็จก็จูบนางอีกหลายที กินเสร็จแล้วนางก็นอน แทบไม่ขยับร่างกายด้วยความรู้สึกปวดเอวเจ็บสะโพกเมื่อคืนท่านโหวเห็นว่านางยินยอม เขาเองก็ติดใจยิ่งนักจึงได้ทำกับนางอีกหลายหนตอนทำครั้งแรกเจ็บยิ่ง ตอนหลังชักจะรู้สึกดีและสนุกคาดไม่ถึงว่าผลลัพธ์ในวันนี้จะทำให้นางรู้สึกปวดร้าวเหมือนจะมีไข้นางยังแสบช่วงระหว่างขา นั่นเพราะความใหญ่โตของเขาที่นางฝืนรับเข้ามาจึงทำให้คล้ายจะมีอาการป่วยท่านหมอซู่หยวนถูกเรียกเข้าจวน ทว่าเมื่อเสิ่นอวี้หลันรู้ว่าเป็นผู้ใดมารักษานาง มู่หยางก็ถูกนางปาหมอนใส่หน้าทันใดเขาปิดประตูแล้วอุ้มหมอนออกไปนอกห้อง เอ่ยอย่างร้อนรน“พี่ซู่ หลันเอ๋อร์ไม่ยอมให้ท่านตรวจร่างกาย ข้าไม่เข้าใจแค่ตรวจภายนอกเท่านั้น ไม่ได้ตรวจภายในสักหน่อย”ซู่หยวนหัวเราะ มองใบหน้าที่ถูกภรรยาข่วนของเขาแล้วเอ่ยว่า“ท่านโหว นางอายเพียงนั้นจะยอมให้ข้าตรวจได้อย่างไร ทว่าข้าจัดยานี่ไว้ให้นางแ

  • สตรีร้ายกาจผู้นี้จะเลิกรักท่านเอง!   บทที่ 41 ห่วงใย

    เขาไม่รอช้าตวัดผ้าห่มออกจากร่างบางทันใด เสิ่นอวี้หลันตั้งหลักไม่ทันทว่าถูกเขาทาบทับลงมาแล้ว“คนดีของข้า เจ้าช่างงดงามไปทั้งร่างกาย”น้ำเสียงของท่านโหวแหบพร่าบ่งบอกอารมณ์ที่ปะทุจนไม่อาจข่มไว้ได้อีกต่อไป เขาประทับจุมพิตบดเบียดริมฝีปากหอมกรุ่น ครานี้ลิ้นดุดันรุกรานแยกริมฝีปากบางออกจากกัน ลิ้นอุ่นลื่นฉกฉวยดูดดึงลิ้นอ่อนหวานของนางอย่างดูดดื่มหยอกเย้ายามนี้แสงสว่างกำลังเล็ดลอดเข้ามา แม้จะมองเห็นนางไม่ได้เต็มที่ทว่านางก็ทำให้เขาร้อนรุ่มยิ่งนักเสิ่นอวี้หลันยกมือปิดใบหน้าตนเอง อับอายแทบมุดแผ่นดินหนีเขาแสดงความห่วงใย“ข้าจะตามเจ้าแล้ว ถอดเป็นเพื่อนเจ้า ไม่ต้องกลัวข้าย่อมรักษาสัญญา”การรักษาสัญญานี้ดียิ่งนักสำหรับเขา แต่ทำให้ร่างกายของนางยิ่งกลายเป็นสีชมพูเข้มอับอายจนพูดไม่ออกผู้ใดต้องการคำสัญญาถอดเสื้อผ้าของท่านกันเล่า!หลังจากนางเห็นร่างกายอันงดงามของสามีก็ต้องตกตะลึง รูปร่างของเขาเต็มไปด้วยมัดกล้ามงดงามได้สัดส่วน ทั้งยังสูงโปร่งหล่อเหลาจนไม่อาจละสายตานางตกใจดวงตาเบิกค้างเมื่อไต่สายตาลงมาเรื่อย ๆ จนพบเห็นสินค้าชิ้นใหญ่ที่กำลังถูไถอยู่ตรงหน้าขาของนาง“ทะ ท่านโหว ขะ แข็งยิ่ง”“อืม ข้าดีใจท

  • สตรีร้ายกาจผู้นี้จะเลิกรักท่านเอง!   บทที่ 40 หลง

    วันนี้เสิ่นอวี้หลันอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง นางตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของมู่หยาง เอ่ยทักทายเขาบนเตียงเป็นครั้งแรกในชีวิต“อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ ท่านโหว”“หลันเอ๋อร์อรุณสวัสดิ์”นางฟังเสียงนุ่มทุ้มของเขาด้วยความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ จากนั้นนางก็ทำท่าจะลุกขึ้นอย่างขัดเขิน เมื่อคืนนี้เขาไม่ล่วงเกินนางอันใดนอกจากเฝ้าวนเวียนจุมพิตและนอนกอดเอาไว้แนบอกก่อนหน้านี้อยู่กับเขามาเนิ่นนานนางกลับไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นเพียงนี้ บัดนี้นางสับสนและวุ่นวายหัวใจจนไม่รู้ว่าจะวางมือวางเท้าไว้ที่ใดเมื่อนางลุกขึ้นจู่ ๆ เขาก็คว้าเอวของนางมากอดและทาบทับเอาไว้เขาจูบที่ริมฝีปากของนางแผ่วเบาพร้อมกับอมยิ้ม“อากาศหนาวยิ่งฟ้าเพิ่งสางจะรีบตื่นไปที่ใดหรือ”เสิ่นอวี้หลันไปอยู่กับเขามาเป็นปี แม้นางอยากจะตื่นสายแต่ร่างกายเคยชินที่จะตื่นเช้าไปแล้วดังนั้นทุกวันนางจึงจะตื่นเช้ามารดน้ำพรวนดินดอกไม้ กินอาหารเช้าแล้วค่อยมางีบตอนกลางวัน“ขะข้าจะไปล้างหน้าแล้วไปรดน้ำดอกไห่ถัง”เขากระตุกมือเล็กน้อย พริบตาเดียวก็ล้มลงบนที่นอนและปล่อยให้เขากกกอดทาบทับเสียแล้ว“เรื่องพวกนั้นให้บ่าวทำเถิด”“ขะ ข้า”“น้องหญิงอยู่กับพี่นอนให้สบายเถิด”นางยกมือดันเ

  • สตรีร้ายกาจผู้นี้จะเลิกรักท่านเอง!   บทที่ 9 เจ็บเกินทน

    ยามเช้าวันนี้เสิ่นอวี้หลันไม่ได้ออกมาส่งเขาเช่นทุกวัน เขามองหานางด้วยความเคยชินกระทั่งมีบ่าวคนหนึ่งมารายงาน“ท่านโหว ฮูหยินล้มป่วยขอรับ ฮูหยินอันให้ข้าน้อยมาตามท่านไปดูอาการขอรับ”สีหน้ายามแรกที่ได้ยินข่าวดูเหมือนจะตกใจอยู่บ้าง ทว่าเวลาต่อมาก็สีหน้าก็ราบเรียบเย็นชาเช่นเดิม“ป่วยหรือ ไยป่วยได้”“เมื

  • สตรีร้ายกาจผู้นี้จะเลิกรักท่านเอง!   บทที่ 7 กลับบ้านเดิม1

    หลังจากวันนั้นถิงถิงก็ไปคุกเข่าขอร้องฮูหยินใหญ่เงียบ ๆ เพื่อให้ช่วยสั่งสอนคุณหนูของตน“เจ้าเป็นบ่าวที่ดียิ่งนัก เอาเถิดอย่างไรนางก็เป็นลูกสะใภ้ ข้าเห็นนางยังพอขัดเกลาได้ด้วยเพราะมีใจให้แก่บุตรชายข้าจนยอมทำทุกสิ่ง เรื่องพวกนี้เจ้าไม่ต้องกังวลแล้ว ข้าจะสั่งสอนนางเอง เจ้ากลับไปดูแลคุณหนูของเจ้าเถิด”ถ

  • สตรีร้ายกาจผู้นี้จะเลิกรักท่านเอง!   บทที่ 6 เอาอกเอาใจ

    เช้าวันนี้ถิงถิงสาวใช้คนสนิทเข้ามาปลุกเสิ่นอวี้หลันแต่เช้ามืด“คุณหนูวันนี้ต้องไปคารวะแม่สามีนะเจ้าคะ”เสิ่นอวี้หลันนอนหันหลังยังคลุมโปง นางง่วงจนเกินทนกระทั่งถิงถิงเอ่ยว่า“คุณหนูเพิ่งแต่งวันแรกจะใช้นิสัยเดิมไม่ได้นะเจ้าคะ ท่านบอกจะทำให้ท่านโหวรักท่านมิใช่หรือ ตื่นเถิดเจ้าค่ะมิเช่นนั้นจะแพ้ญาติผู้

  • สตรีร้ายกาจผู้นี้จะเลิกรักท่านเอง!   บทที่ 5 เขาไม่เคยรักนางเลย

    มู่หยางโหวแต่งภรรยาเอกจัดพิธีอย่างยิ่งใหญ่จนคนกล่าวถึงทั่วทั้งเมืองหลวง นั่นเป็นเพราะว่าคนที่ช่วยจัดการงานพิธีล้วนเป็นคนจากวังหลวงด้วยกันทั้งสิ้นความโปรดปรานที่ฝ่าบาทและไทเฮามีต่อเสิ่นอวี้หลันมีมากเพียงใดนั้นทุกคนล้วนประจักษ์ด้วยสินเดิมที่ยาวเหยียดเต็มถนนถึงสี่สายทว่าหลังจากผ่านพิธีการแต่งงานแล้ว

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status