บทที่ 9 เจ็บเกินทน

ยามเช้าวันนี้เสิ่นอวี้หลันไม่ได้ออกมาส่งเขาเช่นทุกวัน เขามองหานางด้วยความเคยชินกระทั่งมีบ่าวคนหนึ่งมารายงาน

“ท่านโหว ฮูหยินล้มป่วยขอรับ ฮูหยินอันให้ข้าน้อยมาตามท่านไปดูอาการขอรับ”

สีหน้ายามแรกที่ได้ยินข่าวดูเหมือนจะตกใจอยู่บ้าง ทว่าเวลาต่อมาก็สีหน้าก็ราบเรียบเย็นชาเช่นเดิม

“ป่วยหรือ ไยป่วยได้”

“เมื่อคืนไม่รู้ด้วยเหตุใดจู่ ๆ ฮูหยินก็นอนหลับอยู่ที่หิมะกองหนึ่ง ยังถูกทับถมด้วยหิมะที่ตกลงมาจนมองไม่เห็นกว่าจะหาตัวฮูหยินเจอร่างกายก็เย็นเฉียบแล้วขอรับ”

มู่หยางมองกองหิมะ หัวใจกระตุกโดยไม่เข้าใจตัวเอง ทว่าสีหน้าของเขากลับเฉยชาทั้งเอ่ยว่า

“นางป่วยไยต้องมาบอกข้า ไปตามท่านหมอมาดูอาการเสียสิ”

“ตามแล้วขอรับ”

“ตามแล้วก็หมดเรื่อง เจ้าไปเถิด”

“คือว่า ท่านหมอมาแล้วแต่ฮูหยินกลับเพ้อหาท่านไม่หยุดขอรับ ท่านหมอบอกว่าหากต้องการให้ฮูหยินฟื้นก็ขอให้ท่านช่วยไปดูฮูหยินเสียหน่อย ท่านหมอบอกว่ากำลังใจจากสามีสำคัญที่สุดจะช่วยให้คนป่วยฟื้นขึ้นได้โดยเร็ว”

เขาหยุดชั่วครู่ คิดในใจว่า นางไม่เคยเป็นภรรยาของข้า ทว่าคำที่เอ่ยออกไปก็คือ

“นางเพ้อเรียกหาข้าหรือ”

“ขอรับตั้งแต่เมื่อคืน เพ้อหาท่านไม่หยุดเอาแต่เรียกชื่อท่านขอรับ เมื่อคืนนี้ไม่มีผู้ใดกล้าไปเรียกท่านขอรับจึงรอกระทั่งฟ้าสางเสียก่อน”

เขาถอนหายใจยาว

“อืม ให้ท่านหมอดูแลให้ใกล้ชิดเถิด ข้าไปก็ไม่อาจช่วยสิ่งใดได้ ข้ายังมีงานต้องทำ”

ก่อนที่เขาจะก้าวออกจากจวนฮูหยินใหญ่อันผู้เป็นมารดาได้เร่งมาขวางทางเขาไว้

“ท่านโหวไยจึงได้ใจดำกับนางเช่นนี้อย่างไรนางก็เป็นภรรยาเอกของเจ้าที่ฝ่าบาทพระราชทาน ไปดูนางเสียหน่อยเถิด นางเอาแต่เพ้อหาเจ้าทั้งคืน กระทั่งยามนี้ก็เรียกหาเพียงแต่เจ้า”

เขากำมือแน่น

“ท่านแม่หากลูกไปดูแลนางยามนี้เกรงว่าหากนางฟื้นจะยิ่งตัดใจลำบาก ท่านแม่ลูกได้รับปากกับหลี่ซินชาตินี้จะมีเพียงหลี่ซินในดวงใจ เรื่องที่เสิ่นอวี้หลันเข้ามาสอดแทรกเป็นเรื่องสุดวิสัย ลูกไม่ได้รักนางจะให้ความหวังนางได้อย่างไรขอรับ”

“ลูกแม่เจ้าไยใจดำกับสตรีนางหนึ่งซึ่งรักเจ้าเพียงคนเดียวเช่นนี้ได้ลงคอ”

“นางเป็นคนเอาแต่ใจตัวเอง ชอบเอาชนะที่นางตามตื๊อลูกเช่นนี้เพราะนิสัยนี้ของนาง หากนางสมหวังเกรงว่าจะยิ่งทำให้นางหยิ่งทระนงในชีวิตนี้อยากได้สิ่งใดล้วนทำทุกวิธีที่จะได้มา ต่อไปนางจะยิ่งร้ายกาจไม่อาจห้ามปรามได้นะขอรับ”

มารดาของเขากลับเอ่ยว่า

“ลูกแม่ ไม่ว่าสตรีใดก็ล้วนหวงแหนสามี ไม่ว่าสตรีใดก็ล้วนต้องการทำทุกอย่างเพื่อให้สามียอมรับและรักใคร่ การที่นางทำเช่นนี้มิใช่การเอาแต่ใจและมิใช่เพื่อเอาชนะ แต่เพราะว่านางรักลูกนางจึงยอมเปลี่ยนตัวเองเพื่อลูกเพียงนี้ มู่หยางหนอมู่หยางสักวันหนึ่งหากเจ้าเสียนางไปก็อย่ามาคร่ำครวญร่ำไห้กับแม่ก็แล้วกัน แม่ไม่เคยมีลูกใจจืดใจดำเพียงนี้”

“ท่านแม่ ข้า...ไม่อาจรับนางได้ขอรับ”

“เพราะอะไรเล่า”

“ท่านแม่ท่านเสิ่นอวี้หลันกับข้าไม่เหมาะกันเลยแม้แต่น้อย อุปนิสัยของนางกับข้าไม่อาจเข้ากันได้ขอรับ”

“แล้วเจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าหลี่ซินจะอยู่เคียงข้างเจ้าได้”

“ท่านแม่ขอรับ”

“พอเถิด แม่ไม่อยากถกเถียงกับเจ้าแล้ว เรื่องเสิ่นอวี้หลันแม่จะไม่สอดมือเข้ามายุ่งอีกต่อไป”

ฮูหยินอันเดินจากไปแล้วทั้งยังเดินไปยังทิศทางของเรือนเสิ่นอวี้หลัน คงไปดูแลลูกสะใภ้คนโปรด

ความจริงมู่หยางก็ประหลาดใจไม่น้อย ที่ท่านแม่ของเขาชอบเสิ่นอวี้หลันเพียงนี้ทั้ง ๆ ที่ท่านแม่ก็เคยพบกับหลี่ซินแต่ท่านแม่กลับไม่แสดงออกว่าชื่นชอบหลี่ซินที่สุภาพและอ่อนหวานเท่าใด ยังค่อนข้างจะเฉยชาเสียด้วยซ้ำ

ทว่าในเมื่อเขาตัดสินใจแล้วว่าตนเองไม่ยินยอมรับเสิ่นอวี้หลันเป็นภรรยาเด็ดขาด เขาก็ไม่อาจทำให้นางมีความหวังได้

ตอนนี้เป็นโอกาสที่เขาจะทำให้นางตัดใจได้แล้ว หวังว่าเสิ่นอวี้หลันเมื่อฟื้นขึ้นมาจะยอมลงนามในหนังสือหย่าให้เขาแต่โดยดี

สองขาของเขาก้าวออกจากจวน บ่าวนำม้ามาให้เขาตรวจดูความเรียบร้อย

เขาหันมามองในจวนอีกครั้งก่อนจะเหยียบโกรนขึ้นม้าแล้วห้อตะบึงออกไปทิ้งคนที่ป่วยปางตายเอาไว้เบื้องหลังโดยไม่ไยดี

กว่าเสิ่นอวี้หลันจะฟื้นจากอาการไข้ก็ใช้เวลานับเดือน และคนที่คอยดูแลนางไม่ห่างก็คือแม่สามีของนางนั่นเอง

ในขณะที่คนที่นางอยากจะพบเจอเขาที่สุดเขากลับไม่เคยโผล่หน้ามาให้นางเห็นแม้แต่ครั้งเดียว

เสิ่นอวี้หลันเจ็บหัวใจทว่าการป่วยครานี้ได้เห็นน้ำใจที่แท้จริงของเขาแล้วจึงทำให้ความรู้สึกของเสิ่นอวี้หลันที่มีต่อมู่หยางเริ่มเปลี่ยนไป

กระทั่งถึงวันที่ทำให้นางเจ็บปวดแสนสาหัส นั่นก็คือวันที่มู่หยางรับหลี่ซินเข้ามาเป็นภรรยารองและเชิดชูหลี่ซินอย่างออกหน้าออกตา

การรับภรรยารองมิได้มีการไหว้ฟ้าดินอย่างถูกต้องเหมือนภรรยาเอก แต่มู่หยางกลับจัดพิธีใหญ่โตให้หลี่ซินและพวกเขาก็ร่วมหอกันมาถึงสามวันสามคืนแล้วโดยที่สาวใช้บอกว่ามู่หยางแทบจะไม่ออกมาจากห้องหอเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“ข้าอยากไปดูพวกเขา”

เสิ่นอวี้หลันบอกกับถิงถิงให้ช่วยประคองนาง เดิมถิงถิงไม่ต้องการให้คุณหนูเจ็บปวด ทว่าก็รู้จักนิสัยของคุณหนูเป็นอย่างดีว่าถ้าคุณหนูจะดูก็ต้องดูให้ได้

“คุณหนูไม่เป็นไรแน่หรือเจ้าคะ ที่จะเห็นพวกเขาพลอดรักกัน”

“เป็นสิ”

“เป็นแล้วไยอยากไปอีกเล่าเจ้าคะ”

“ข้าก็แค่อยากรู้ว่าข้ายังสามารถเจ็บปวดมากกว่านี้หรือไม่ เดิมทีข้ายอมรับเองว่าให้ท่านโหวรับหลี่ซินมาเป็นภรรยารอง ยามนั้นเรื่องยังไม่เกิดยังคิดว่าตนเองรับไหว ทว่ายามนี้แปลกหรือไม่ที่ข้ากลับอยากหยิบดาบแล้วลุยเข้าไปบั่นคอคนทั้งสองให้หายแค้น”

“แล้วท่านยังอยากจะไปดูจริง ๆ หรือเจ้าคะ”

“อืม ข้ายังอยากไปดูจริง ๆ ไปดูให้เห็นกับตา”

ถิงถิงหยิบเสื้อคลุมกันลมมาสวมให้เสิ่นอวี้หลัน ตั้งแต่วันนั้นที่นางนอนอยู่ท่ามกลางหิมะโดยที่บ่าวรับใช้หาไม่พบก็ทำให้เสิ่นอวี้หลันร่างกายอ่อนแอลงไปมาก

เสิ่นอวี้หลันจับมือถิงถิงมาจนถึงเรือนหอของหลี่ซิน พบว่าหลี่ซินกับมู่หยางกำลังยืนกอดตระกองกันชื่นชมหิมะตกอย่างมีความสุขกันอยู่หน้าเรือน

เสิ่นอวี้หลันถึงกับเข่าทรุดจนถิงถิงต้องประคองเอาไว้

“คุณหนูกลับเรือนเถิดเจ้าค่ะ อย่าดูอีกเลย”

เสิ่นอวี้หลันเอ่ยเบา ๆ

“ข้าแต่งงานกับเขามาเกือบจะครึ่งปี เขาไม่เคยแม้แต่จะแตะต้องตัวข้า อีกทั้งในวันแรกที่เข้าหอเขากลับเสนอให้ข้าลงนามในหนังสือหย่า เขาบอกไม่เคยรักข้า ข้าไม่เคยเชื่อ เขาบอกว่าความพยายามของข้าจะไม่เป็นผล ข้าก็ไม่เคยเชื่อ ทว่าบัดนี้ถิงถิงข้าเห็นแล้ว ข้าเชื่อแล้ว แต่ไยข้าจึงยังรักเขา ยังเจ็บปวดเพียงนี้เล่า”

“โถคุณหนู คุณหนูของบ่าว คุณหนูเจ้าขาหากเจ็บปวดเพียงนี้ก็อย่าทนเลยเจ้าค่ะ”