บทที่ 6 เอาอกเอาใจ

 

เช้าวันนี้ถิงถิงสาวใช้คนสนิทเข้ามาปลุกเสิ่นอวี้หลันแต่เช้ามืด

“คุณหนูวันนี้ต้องไปคารวะแม่สามีนะเจ้าคะ”

เสิ่นอวี้หลันนอนหันหลังยังคลุมโปง นางง่วงจนเกินทนกระทั่งถิงถิงเอ่ยว่า

“คุณหนูเพิ่งแต่งวันแรกจะใช้นิสัยเดิมไม่ได้นะเจ้าคะ ท่านบอกจะทำให้ท่านโหวรักท่านมิใช่หรือ ตื่นเถิดเจ้าค่ะมิเช่นนั้นจะแพ้ญาติผู้พี่ได้นะเจ้าคะ”

เมื่อสาวใช้เอ่ยถึงหลี่ซิน เสิ่นอวี้หลันจึงดีดตัวขึ้นมาทันใด

“ก็ได้ ข้าไม่แพ้ ข้าตื่นแล้ว”

 เดิมทีนางเป็นคนที่ตื่นสายยิ่งนักทว่าเมื่อแต่งเข้ามาเป็นภรรยาของมู่หยางแล้วนางคิดจะปรับปรุงตัว

“ท่านโหวเล่า”

“บ่าวบอกว่าออกจากเรือนไปได้สักครู่แล้วเจ้าค่ะ”

“เห๊อะ คนใจดำ ข้าไม่ยอมแพ้ท่านหรอก ข้าจะทำให้ท่านชอบข้าให้ได้”

เมื่อนางล้างตัวผลัดอาภรณ์โดยมีถิงถิงช่วยเหลือนางก็เดินตรงไปยังเรือนของแม่สามีโดยปราศจากเงาของมู่หยาง

ถิงถิงรู้สึกสงสารเสิ่นอวี้หลันเป็นอย่างมาก นางย่อมรู้ว่าคุณหนูของนางนั้นถูกท่านโหวหมางเมิน แต่คุณหนูเป็นคนไม่ชอบแสดงความอ่อนแอออกมาและยิ่งไม่ชอบให้ผู้ใดเอ่ยถึง ถิงถิงจึงไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้เช่นกัน

การที่คุณหนูยอมตื่นเช้าตั้งแต่ยามเหมา[1]เพื่อมาแต่งตัวเตรียมไปปรนนิบัติแม่สามีนั้นก็ทำให้ถิงถิงเห็นความตั้งใจของคุณหนูที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อท่านโหวแล้ว

“ลูกสะใภ้มาคารวะท่านแม่เจ้าค่ะ”

มารดาของท่านโหวมาจากสกุลของทหารกล้าจึงเป็นคนที่มีใจคอเด็ดขาดและพูดตรงไม่น้อย เดิมนางรู้ถึงความร้ายกาจของเสิ่นอวี้หลันมาบ้างทว่ามิได้ตั้งแง่รังเกียจ ข่าวลือก็คือข่าวลือหากอยากรู้ว่าสิ่งใดจริงเท็จก็ควรต้องประจักษ์แจ้งด้วยตาตนเอง

เรื่องที่แม่สามีได้ยินมาก็หนีไม่พ้นเรื่องความโหดเหี้ยมจนไม่มีผู้ใดเอาของนาง

เสิ่นอวี้หลันเคยหมั้นหมายกับคนอื่นมาแล้วสองหน ทว่าคู่หมั้นกลับหนีไปพร้อมกับสตรีอื่น เสิ่นอวี้หลันโกรธแค้นตามไปราวีสั่งคนทำร้ายอดีตคู่หมั้นกระทั่งคนหนึ่งขาหัก คนหนึ่งแขนหักและหวิดจะตาบอด

เมื่อตีคนจนสาสมใจแล้วก็จับอดีตคู่หมั้นโยนเข้าเล้าหมูพร้อมกับถุยน้ำลายใส่หน้าเรื่องนี้เล่าลือไปทั้งเมืองหลวง

เสิ่นอวี้หลันถูกอดีตคู่หมั้นถอนหมั้นชื่อเสียงฉาวโฉ่ยังไม่พอ นางยังตามไปทำร้ายคนพวกนั้นจนแทบเอาตัวไม่รอดแม้ว่าคนหนึ่งจะเป็นบุตรชายคนเล็กของเสนาบดีฝายขวา ผู้หนึ่งเป็นบุตรชายคนกลางของเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้มีอำนาจก็ไม่มีใครกล้าตำหนินาง

นั่นเพราะเสิ่นอวี้หลันมีฝ่าบาทหนุนหลัง อีกทั้งเป็นความผิดของบุรุษที่ทอดทิ้งนางจึงไม่มีผู้ใดกล้าเอาความกับนางแม้แต่คนเดียว

ฮูหยินอันซึ่งเป็นแม่สามีกลับมองเห็นต่าง ด้วยชะตากรรมถูกบุรุษทอดทิ้งนี้มิใช่ความผิดของเสิ่นอวี้หลันมิใช่หรือ

ฮูหยินอันรับน้ำชาจากลูกสะใภ้ สังเกตสีหน้าของหญิงสาวที่ดูสุภาพและจริงใจ

เห็นว่าความจริงเสิ่นอวี้หลันได้รับการฝึกมารยาทมาไม่น้อย ยังดูอ่อนหวานและนอบน้อมสมกับเป็นสตรีจากจวนผู้สูงศักดิ์ผิดคาดจากที่นางคิดเอาไว้มาก

ด้วยใบหน้างดงามของเสิ่นอวี้หลันทำให้ฮูหยินอันรู้สึกเอ็นดูลูกสะใภ้คนนี้เป็นพิเศษ และเมื่อเพ่งพิศดูสีหน้าที่ดูจะหมองคล้ำใต้ขอบตายังบวมและดำคล้ำฮูหยินใหญ่อันจึงเอ่ยถาม

“เมื่อคืนไม่ได้นอนหรืออย่างไร ทำไมจึงดูอิดโรยเช่นนี้”

เสิ่นอวี้หลันได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยน ความเคร่งเครียดในร่างกายคล้ายจะผ่อนคลายลง อย่างน้อยแม่สามีของนางก็มิได้แสดงท่าทางที่ทำให้นางลำบากใจ ยังมีสีหน้าอ่อนโยนไม่น้อย

“หามิได้เจ้าค่ะลูกสะใภ้นอนเต็มอิ่มเจ้าค่ะ”

“ข้ารู้ว่าท่านโหวมิได้แตะต้องเจ้าในคืนเข้าหอ”

เสิ่นอวี้หลันเงยหน้าขึ้นมองแม่สามีทันใด แม่สามีกลับมอบรอยยิ้มปลอบประโลมหัวใจให้แก่นาง

“เขาก็เป็นคนเช่นนั้น อนุทั้งสามของเขาถูกเจ้าขับไล่ออกจากจวนแม้ก่อนหน้าเขาจะไม่ค่อยไยดีอนุพวกนั้นเท่าใดทว่าเขาก็รู้สึกโกรธที่เจ้าทำการเช่นนั้น เจ้ายังขอสมรสพระราชทานขอเขาให้แต่งงาน เขาก็ยิ่งรู้สึกโกรธเพราะรู้สึกว่าถูกบีบบังคับโดยไม่เต็มใจ เฮ้อ นอกจากเรื่องนี้แล้ว ข้ายังไม่รู้ว่าเจ้าทำเรื่องอันใดให้เขาโกรธอีก แต่ดูเหมือนจะมีใช่หรือไม่”

เสิ่นอวี้หลันพูดไม่ออก ว่าตนเองกลั่นแกล้งญาติผู้พี่ซึ่งเป็นสตรีในดวงใจของเขาอยู่หลายคราจึงทำให้เขาไม่พอใจและมองนางเป็นมารร้าย คำพูดเหล่านี้จึงติดอยู่ที่ริมฝีปากของนาง

“ท่านแม่...ข้า”

“ช่างเถิด ที่ข้าพูดตามตรงกับเจ้าเพราะข้าเห็นเจ้าเป็นลูกสะใภ้เอก เมื่อแต่งเข้าจวนสกุลมู่แล้วก็นับเป็นบุตรสาวคนหนึ่งของข้า มีเรื่องอันใดเจ้าสามารถพูดกับแม่สามีคนนี้ได้ตรง ๆ ไม่ต้องเกรงใจ”

เสิ่นอวี้หลันพลันรู้สึกสบายใจ นางจึงเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ท่านโหวรังเกียจข้าเจ้าค่ะ”

แม่สามีย่อมพอรู้ความรู้สึกบุตรชายอยู่บ้าง

“รู้ว่าเขารังเกียจไยจึงอยากแต่งกับเขาเล่า”

“ข้ารักเขาเจ้าค่ะ”

ฮูหยินอันถึงกับอมยิ้ม สตรีนางนี้ความจริงเป็นคนซื่อตรง ปากกับใจตรงกัน ดูจริงใจไร้ซึ่งพิษภัยอันใด ฮูหยินใหญ่อันเติบโตในค่ายทหารเรียนรู้วิชามองคนมามาก นางคิดว่าดูลูกสะใภ้คนนี้ไม่ผิด

“บุตรชายของข้าเขามีสตรีในดวงใจ นั่นก็คือญาติผู้พี่ของเจ้า แล้วเจ้าไยจึงทุ่มเทให้เขาอีกเล่า บอกตามตรงในใจของเขานั้นความจริงคิดจะปล่อยอนุของเขาไปจากจวนหลังจากรับหลี่ซินเข้าจวน เขาเคยปรึกษากับข้าเรื่องนี้แล้วชีวิตนี้คิดมีหลี่ซินคนเดียว ยามนี้มีเจ้าสอดมือเข้ามาแทรกทำให้หลี่ซินเสียใจเขาย่อมไม่พอใจ”

“ท่านโหวบอกท่านแม่หรือเจ้าคะ”

“บุตรชายของข้ามีข้าเพียงคนเดียว เจ้าคงรู้ว่าบิดาของเขาจากไปแล้ว ดังนั้นไม่ว่าเรื่องอันใดเขาล้วนพูดคุยกับข้า”

“ท่านแม่ ท่านช่วยข้าได้หรือไม่เจ้าคะ ข้ารักท่านโหว ข้าอยากให้เขามองเห็นความรักของข้าบ้าง”

แม่สามีถอนหายใจยาว

“การจะเปลี่ยนใจคนผู้หนึ่งยากยิ่งในโลกนี้สิ่งใดล้วนสามารถกำหนดแต่จิตใจคนไม่อาจทำได้ ทว่าสิ่งที่ยากกว่าก็คือว่า เจ้าจะสามารถเปลี่ยนตัวเองเพื่อเขาได้หรือไม่”

“ไม่ว่าสิ่งใดข้าล้วนยอมทำเจ้าค่ะ ต่อให้ข้าต้องเปลี่ยนเป็นคนอื่น เพื่อให้ท่านโหวหันมามาอง ข้าไม่ลังเลเจ้าค่ะ”

“แต่การฝืนทนเป็นผู้อื่นจะทำให้เจ้าไม่มีความสุข ยอมทิ้งความสุขของตนเองเพื่อบุรุษเช่นนี้หรือ”

“หากเพื่อท่านโหว ข้ายอมทำทุกสิ่งเจ้าค่ะ ความสุขของข้าก็คือการที่ได้อยู่เคียงข้างเขา”

ฮูหยินอันส่ายหน้า

“เด็กสาวที่เยาว์วัยเช่นเจ้า ย่อมยังไม่เข้าใจว่าคนเราไม่อาจมีความสุขได้อย่างแท้จริง เมื่อต้องฝืนทำในสิ่งที่ไม่ได้ชอบ”

“ท่านแม่แต่ข้าอยากลองดูเจ้าค่ะ หากว่าทำแล้วเขายอมหันมามองข้า ข้าคิดว่าข้าจะมีความสุขเจ้าค่ะ”

เมื่อลูกสะใภ้ยืนกราน แม่สามีจึงถอนหายใจอย่างอ่อนใจ

“เช่นนั้นข้าจะสนับสนุนเจ้าเอง แล้วในที่สุดเจ้าจะรู้ว่าการที่จะทำให้ใครสักคนรักเจ้า ควรให้เขารักในตัวตนและรักที่เจ้าเป็นเจ้าเช่นนี้มิใช่รักเพราะเจ้าเป็นเหมือนผู้อื่น”

ยามนี้เสิ่นอวี้หลันดวงตามืดบอด ย่อมไม่อาจเข้าใจถึงความหมายที่แม่สามีสั่งสอน นางคลี่ยิ้มอย่างยินดีทำความเคารพแม่สามีอย่างนอบน้อม

“ขอบคุณท่านแม่ที่เมตตาลูกสะใภ้เจ้าค่ะ”

ก่อนมื้ออาหารเที่ยงวันนี้บ่าวรับใช้รับคำสั่งมาจากฮูหยินอันแจ้งแก่ท่านโหว

“ท่านโหวฮูหยินอันขอให้ท่านไปรับประทานอาหารเที่ยงที่เรือนขอรับ”

“อืม รู้แล้ว”

เมื่อเช้านี้เขาตื่นขึ้นมาก่อนเสิ่นอวี้หลัน ยังเห็นนางอยู่ในชุดเจ้าสาวไม่ถอดกระทั่งเครื่องประดับหงส์บนศีรษะ ใบหน้างามกำลังหลับใหลเขายังเห็นคราบน้ำตาของนางก่อนจะออกออกจากเรือนหอ

“ร้องไห้หรือ คนเช่นนางก็มีน้ำตาหรือ เสแสร้งสิ้นดี”

เขาไม่ได้รู้สึกสงสารนางแม้แต่น้อย เสิ่นอวี้หลันทำตามอำเภอใจตนเองมานานแล้วสมควรได้รับผลกรรมที่ตนเองก่อเอาไว้

มู่หยางไม่คิดจะข้องเกี่ยวกับนางอีก ความกดดันนี้ที่นางได้รับเขาหวังว่านางจะยอมหย่าขาดจากเขาและเขาก็ยินดียิ่งที่จะปล่อยนางให้ไปตามทางของนางโดยไม่คิดลังเล

อย่างน้อยเขาก็มิได้แตะต้องนาง นางยังสามารถเชิดหน้าเป็นสตรีที่ยังคงความบริสุทธิ์ผุดผ่องเพื่อออกเรือนกับคนอื่นได้

มู่หยางเดินไปที่เรือนของมารดา เขากับมารดานั้นเป็นแม่ลูกที่รักใคร่กลมเกลียวกันยิ่งนัก ด้วยบิดาของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก เขาจึงสืบทอดตำแหน่งท่านโหวต่อจากบิดามาตั้งแต่นั้น

เขาไม่ได้ถามถึงภรรยาที่เพิ่งแต่งงานเมื่อคืนอีก ทั้ง ๆ ที่จวนยังคงประดับตกแต่งด้วยผ้าสีแดงแต่เขากลับไม่ได้รู้สึกว่าตนเองเพิ่งผ่านพิธีแต่งงานมาเลยแม้แต่น้อย

เมื่อไปถึงเรือนของมารดา มู่หยางก็ต้องชะงักค้างเมื่อเห็นสตรีร่างบอบบางกำลังช่วยมารดายกอาหารแล้ววางลงบนโต๊ะโดยมีสาวใช้ช่วยเหลืออยู่ข้าง ๆ

ฮูหยินอันเอ่ยทักทายเมื่อเห็นบุตรชายเดินเข้ามา

“ท่านโหวมาแล้วหรือ มานั่งลงก่อนวันนี้ลูกสะใภ้เข้าครัวด้วยตนเอง ลงมือทำอาหารเป็นครั้งแรกเพื่อเจ้า ชิมสักหน่อยเถิด”

เขาเกรงใจมารดาจึงนั่งลงโดยที่ไม่มองหน้าเสิ่นอวี้หลันแม้แต่น้อย เสิ่นอวี้หลันทักทายเขา

“ท่านโหว คนของท่านบอกข้าว่าช่วงนี้ท่านค่อนข้างยุ่ง ข้าจึงให้คนกลับไปที่บ้านเดิมนำโสมคนมาต้มบำรุงร่างกายให้ท่าน ท่านดื่มสักหน่อยเถิด”

เขากลับลุกขึ้นแล้วเอ่ยว่า

“ท่านแม่ข้ายังมีงานค้าง วันนี้คงไม่สะดวกกินข้าวกับท่านแล้ว”

จากนั้นเขาก็หันหลังจากไปทันที เสิ่นอวี้หลันอ้าปากค้าง ฮูหยินอันถึงกับส่ายหน้าปากปลอบโยนลูกสะใภ้

“เจ้ายังจะพยายามต่อหรือไม่”

“เจ้าค่ะ ข้ามิใช่คนยอมแพ้อะไรง่าย ๆ”

แม่สามีจึงเอ่ยว่า

“เช่นนั้นเจ้ายกไปให้เขาที่ห้องหนังสือเถิด เขาคงหิวแต่อยากเอาชนะเจ้าก็เท่านั้น ทำตัวอ่อนหวาน น้ำเสียงเบาลงสักหน่อย บุตรชายข้าชอบสตรีอ่อนหวาน”

เสิ่นอวี้หลันรับคำ

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะระวังแล้วทำตัวอ่อนหวานให้มาก”

เสิ่นอวี้หลันสั่งคนรับใช้ยกอาหารไปให้เขาที่เรือนหนังสือ ในมือของตนเองยังมีน้ำแกงที่เคี่ยวด้วยตนเองมาตั้งแต่เช้าด้วยความตั้งใจ

ทว่าเมื่อไปถึงเขากลับบอกนางว่า

“ข้าไม่กิน”

เสิ้นอวี้หลันรู้สึกโมโห ใบหน้าของนางแดงก่ำตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีผู้ใดปฏิเสธสิ่งที่นางมอบให้ หรือหากใครกล้านางล้วนลงมือทำโทษด้วยตนเอง

เพียงแต่เขาเป็นคนที่นางรัก นางไม่สามารถทำโทษเขาได้ พยายามระงับอารมณ์ตามที่แม่สามีสั่งสอน ทว่าสีหน้ากลับตึงแข็งและบีบบังคับคนไม่น้อย

“ท่านโหวข้าอุตส่าห์ทำให้ท่าน ท่านก็กินสักคำเถิด โสมคนราคาแพงยิ่งนักท่านรู้หรือไม่ อย่าให้เสียของ ท่านต้องกิน”

เขาเมินไม่มองทำเหมือนนางไร้ตัวตน และยังตอบเสียงเย็นเยียบ

“ข้าย่อมรู้ว่าโสมคนดีเช่นใด ของที่ดีเพียงนี้เจ้ากินเองเถิดอย่าเสียเวลาเอามาให้ข้าดื่มเลย ข้า...ไม่...กิน”

“แต่ข้าทำให้ท่านกิน ท่านก็ต้องกิน”

น้ำเสียงของนางแข็งกร้าวแต่คล้ายจะน้อยใจเล็กน้อย

“ข้าไม่ชอบกินโสม ยกออกไป”

นางเสียงเย็นยิ่งกว่าเดิม

“ได้ไม่กินโสมก็ได้ เช่นนั้นท่านก็กินนี่สิ เต้าหู้ปลาน้ำแดงข้าทำด้วยตนเอง ท่านแม่บอกว่าเป็นของโปรดท่านข้าจึงฝึกทำ นี่เป็นอาหารจานแรกในชีวิตของข้าเลยนะ ท่านจะไม่กินไม่ได้”

สตรีที่ตั้งใจทำอาหารให้สามีย่อมเป็นเรื่องที่ดีทำให้สามีใจอ่อนแต่ไม่ใช่มู่หยาง ยามนี้เขารู้สึกรำคาญเป็นอย่างยิ่ง

รวมทั้งท่าทางและคำพูดของเสิ่นอวี้หลันล้วนเต็มไปด้วยการบีบบังคับ ยิ่งทำให้ความรู้สึกอยากอาหารของเขาหายไปในพริบตา

“ข้าไม่กิน”

นางจ้องเขากัดฟันแล้วเอ่ยว่า

“ไม่อยากกินก็ต้องกินข้าทำให้ท่านแล้ว ท่านโหว หากท่านไม่ยอมกินดี ๆ เช่นนั้นข้าป้อนท่าน”

นางยกน้ำแกงขึ้นมาคิดตักอาหารป้อนเขา ทว่าถ้วยแกงร้อนเกินไปเสิ่นอวี้หลันจึงทำถ้วยน้ำแกงหลุดมือ

“ว้าย!”

ถ้วยน้ำแกงหล่นลงพื้นแตกกระจาย น้ำยังกระเซ็นไปถูกกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะ มู่หยางจ้องนางเพราะบังเกิดโทสะ เขากัดฟันแล้วเอ่ยช้า ๆ 

“ไสหัวไป”

“ท่านโหว ข้าขอโทษข้าไม่ได้ตั้งใจ”

เสิ่นอวี้หลันเองก็ตกใจ ทว่าเขากลับไม่หยุดเท่านั้นยังยกชามอาหารของนางขึ้นมาแล้วเดินมาที่หน้าเรือนก่อนจะเขวี้ยงถ้วยแกงพวกนั้นทิ้งทั้งหมด

อาหารหกเลอะพื้น ถ้วยแกงแตกกระจายเหมือนหัวใจของนางในยามนี้

เสิ่นอวี้หลันสูดลมหายใจเข้าลึก นางทั้งโกรธและเสียใจที่เขาหักหาญน้ำใจของนางเพียงนั้น

วันนี้นางยอมตื่นเช้าเป็นครั้งแรกในชีวิตเพื่อเขา ยังฝึกทำอาหารอย่างยากลำบากเพื่อเขา แต่บุรุษคนนี้กลับไม่เห็นความตั้งใจของนางแม้แต่ส่วนเดียว

นางโกรธจนตัวสั่น อยากจะจับไม้ฟาดคนเพื่อระบายอารมณ์ แต่สิ่งที่ทำได้ก็เพียงแต่กล่าวออกมา

“ข้าทำอะไรให้ท่านนักหนา ท่านถึงเกลียดข้าเพียงนี้”

“เจ้ายังไม่รู้ตัวอีกหรือ”

“ท่านโหว!”

กล่าวจบ มู่หยางเดินออกจากเรือนหนังสือแล้วออกจากจวนทันใด

พวกบ่าวเข้ามาเก็บข้าวของที่แตกกระจาย ถิงถิงเอ่ยว่า

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

เพราะน้ำแกงร้อนเกินไปเมื่อสักครู่ยังลวกมือนางจนแดงก่ำทั้งเจ็บและแสบคนผู้นั้นกลับไม่คิดเห็นใจ

เสิ่นอวี้หลันสูดลมหายใจเข้าลึก ตรงนี้ยังมีคนอยู่มากมายนางไม่อยากเสียน้ำตาให้ผู้ใดเห็น

“ถิงถิงพาข้ากลับเรือน”

“เจ้าค่ะ”

เมื่อมาถึงเรือนของตนถิงถิงปิดประตูแน่นหนา เสิ่นอวี้หลันที่โมโหนางพังข้าวของจนแตกกระจายไม่เหลือชิ้นดี

ถิงถิงปล่อยให้คุณหนูระบายอารมณ์ กระทั่งนางนั่งลงบนเตียงแล้วหลั่งน้ำตาออกมาสะอื้นเหมือนเด็กที่เอาแต่ใจ

ถิงถิงเคยชินกับกิริยาของคุณหนูแล้ว เมื่อตอนที่ถูกมารดาตำหนิคุณหนูก็เป็นเช่นนี้ อาละวาดข้าวของพังแล้วนั่งร้องไห้จนกว่าจะสบายใจ

 ถิงถิงเดินเข้ามาแล้วคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าคุณหนู เสิ่นอวี้หลันมองสาวใช้

“ถิงถิง ข้ามันน่ารังเกียจปานนั้นหรือ”

ถิงถิงถอนหายใจยาว จะบอกคุณหนูอย่างไรว่าไม่อาจบังคับท่านโหว ถ้อยคำวาจาควรอ่อนหวานกว่านี้ ทว่าบัดนี้ย่อมเป็นเวลาที่จะปลุกปลอบคนมากกว่าสั่งสอน

ถิงถิงดึงเสิ่นอวี้หลันไปกอด เสิ้นอวี้หลันสะอื้นอยู่กับอกสาวใช้ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาช้า ๆ

ที่ผ่านมาเสิ่นอวี้หลันสามารถอาละวาดทุบตีทุกคนที่ขัดใจนางได้ ทว่าเมื่อเป็นท่านโหวผู้ที่เป็นยอดดวงใจ นอกจากแอบมาร้องไห้เงียบ ๆ ไม่ให้ผู้ใดเห็นแล้วเสิ่นอวี้หลันไม่สามารถทำอย่างอื่นได้เลย

[1] ยามเหมาคือเวลาประมาณตี5