LOGINหลังจากวันนั้นถิงถิงก็ไปคุกเข่าขอร้องฮูหยินใหญ่เงียบ ๆ เพื่อให้ช่วยสั่งสอนคุณหนูของตน
“เจ้าเป็นบ่าวที่ดียิ่งนัก เอาเถิดอย่างไรนางก็เป็นลูกสะใภ้ ข้าเห็นนางยังพอขัดเกลาได้ด้วยเพราะมีใจให้แก่บุตรชายข้าจนยอมทำทุกสิ่ง เรื่องพวกนี้เจ้าไม่ต้องกังวลแล้ว ข้าจะสั่งสอนนางเอง เจ้ากลับไปดูแลคุณหนูของเจ้าเถิด”
ถิงถิงโขกศีรษะลงบนพื้น ดีใจยิ่งนักที่อย่างน้อยแม่สามีของคุณหนูก็เป็นคนที่ประเสริฐยิ่งนัก
ตั้งแต่นั้นมากิริยาของเสิ่นอวี้หลันก็ถูกแม่สามีขัดเกลาอย่างหนัก เสิ่นอวี้หลันยามอยู่ที่จวนของตนทุกคนล้วนตามใจไม่มีผู้ใดกล้าสั่งสอนนางเพราะกลัวนางโกรธ
ทว่ามาอยู่ที่จวนสกุลโหวเพื่อท่านโหวผู้เป็นสามีเสิ่นอวี้หลันกลับยอมทำทุกอย่างตามที่แม่สามีสั่งสอน
“ห้ามบีบบังคับเขา ใช้น้ำเสียงอ่อนหวาน วาจาให้เหมาะสมดีกว่านี้”
เสิ่นอวี้หลันเรียนรู้และยังพยายามเอาใจท่านโหว ผ่านมาหลายวันกิริยาของนางที่มีต่อเขาดีขึ้นมาก ทว่าเขาไม่เคยตอบรับน้ำใจของนางเลยแม้แต่น้อย
เมื่อครบสิบวันที่ต้องกลับบ้านเดิมเพื่อเยี่ยมครอบครัว มู่หยางยินยอมกลับมาเป็นเพื่อนนาง พวกเขานั่งในรถม้าด้วยกันทว่าท่านโหวกลับไม่พูดคุยกับนางแม้แต่ประโยคเดียว
นางจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า
“คนใจร้ายใจดำ”
เขาตอบกลับราบเรียบ
“หากเจ้าเห็นว่าข้าใจดำก็ลงนามในหนังสือหย่าเถิด”
นางสะบัดหน้าหนี เขาพูดคำนี้จนนางเริ่มชินชาแล้ว หากนางไม่ใช่คนดื้อรั้นก็คงตัดใจไปนานแล้ว
“ท่านกำลังพาข้ากลับมาเยี่ยมบ้านเดิมแต่กลับเอาแต่เอ่ยเรื่องหย่า ท่านโหวข้าไม่หย่าให้ท่านเสียหรอก ข้าไม่มีวันยอมให้สตรีใดมาอยู่ในตำแหน่งนี้แทนข้า”
“สตรีเห็นแก่ตัว!”
“ใช่ ข้าก็เป็นสตรีเช่นนี้รู้เอาไว้ด้วย ข้าไม่ยอมแพ้เรื่องของท่านเด็ดขาด”
รถม้าหยุดหน้าคฤหาสน์สกุลเสิ่นแล้ว มู่หยางโหวลงจากรถม้าก่อนแต่เขากลับไม่ช่วยประคองสตรีที่เป็นภรรยาเลยแม้แต่น้อย
ถิงถิงเป็นฝ่ายประคองคุณหนูลงจากรถด้วยตนเอง เมื่อมาถึงบ้านใบหน้าหงิกงอของคุณหนูกลับเป็นประกายสดใส
บิดามารดาออกมาต้อนรับเสิ่นอวี้หลันกับมู่หยางโหว เขาพูดคุยกับบิดามารดาของเสิ่นอวี้หลันชั่วครู่จากนั้นจึงขอตัวไปพบกับหลี่ซิน
ยามนี้เสิ่นอวี้หลันเข้าใจแล้วว่าไยมู่หยางจึงยอมกลับบ้านเดิมกับนางแต่โดยดี ที่แท้ความตั้งใจของเขาก็อยู่ที่ญาติผู้พี่นั่นเอง
นางเดินมากับถิงถิงกระทั่งมาถึงศาลากลางสวนดอกไม้ จากนั้นจึงไปนั่งอยู่ตรงนั้นเพราะเป็นจุดที่มองเห็นสามีของตนกับหลี่ซินได้เต็มสองตา
หิมะเริ่มโปรยปรายลงมา ปุยสีขาวบางเบาและงดงามยิ่งนัก ใบหน้าของเสิ่นอวี้หลันกลับอมทุกข์ น้ำตาคล้ายจะหยดลงมาทุกเมื่อ
“คุณหนูเข้าไปในเรือนเถิดเจ้าค่ะ อย่าดูอีกเลย”
นางดื้อรั้น
“ข้าจะดู ข้าอยากเห็นว่าเขาปฏิบัติกับญาติผู้พี่อย่างไร”
เบื้องหน้าของนางคือหลี่ซินและมู่หยางที่เดินเคียงกันช้า ๆ พวกเขาอยู่ภายใต้ร่มคันเดียวกันเคียงข้างแนบชิดสนิทสนม พวกเขากำลังทำในสิ่งที่เสิ่นอวี้หลันไม่เคยได้ทำกับสามีของตนเองมาก่อน
“ถิงถิงข้าเองก็อยากเคียงข้างเขาเช่นนั้นบ้าง ไม่ใช่เอาแต่มองแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างเดียวดาย เจ้ารู้หรือไม่ยามที่ข้าเดินกับเขา เขามักจะทิ้งข้าเอาไว้ข้างหลัง ไม่เคยจับมือของข้าแม้แต่ครั้งเดียว”
น้ำเสียงของเสิ่นอวี้หลันเศร้าสร้อยนัก นางเจ็บปวดแต่กลับอยากเห็นภาพบาดตานั้นช่างน่าสมเพชสิ้นดี
“โธ่คุณหนูของบ่าว”
ตะวันเคลื่อนคล้อยลงต่ำเสิ่นอวี้หลันจึงลาบิดามารดา สายตาของมู่หยางโหวยังคงมองเข้าไปด้านในคฤหาสน์คล้ายจะมองหาผู้ใด ซึ่งไม่ต้องคาดเดาก็รู้ได้ว่าเป็นหลี่ซิน
นางขึ้นรถม้ากลับด้วยความรู้สึกหดหู่ใจ เพราะท่านโหวบอกกับนางว่าเขามีเรื่องที่ต้องทำจากนั้นก็แยกไปอีกทาง
นางมองเขาพร้อมกับกล่าวเสียงเบา
“ถิงถิงเจ้าดูสิ เขาปฏิบัติกับข้าและญาติผู้พี่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด กับข้าเขาช่างเย็นชาเหลือเกิน ข้าเองก็อยากให้เขาทำดีกับข้าเช่นกัน หรือว่าความพยายามของข้ายังไม่เพียงพอ”
“คุณหนู คนที่ไม่มีใจอย่างไรก็ไม่มีใจนะเจ้าคะ คุณหนูก็รู้ว่าท่านโหวกำลังบีบให้ท่านลงนามในหนังสือหย่านะเจ้าคะ”
“ข้ารู้ แต่ข้าไม่หย่าข้าจะอยู่กับเขาเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ ไม่ว่ากี่ปีกี่เดือนข้าก็จะรอเขาให้เขาหันมามองข้าบ้างก็ยังดี”
ในเวลาต่อมาครอบครัวของมู่หยางโหวต้องย้ายมาที่เมืองจิ้งโหยวที่ฝ่าบาทพระราชทานให้เขาเป็นผู้ปกครองเก็บศักดินาที่ดินส่งราชสำนัก
มู่หยางกอดลาหลี่ซินบอกกับนางว่าอีกไม่นานเขาจะส่งคนมาสู่ขอรับนางไปเป็นภรรยารอง
ด้านเสิ่นอวี้หลันหลังจากร่ำลาครอบครัวนางเริ่มวิตกกังวลเพราะไม่เคยห่างบ้านเกิดไปที่ใด
คนที่คอยปลอบนางในยามนี้ก็คือแม่สามีที่พอจะทำให้หัวใจของนางอบอุ่นบ้าง
ระหว่างเดินทางมู่หยางไม่ได้อยู่ในรถม้ากับนาง เขาคอยขี่ม้าดูแลความปลอดภัยของมารดาและภรรยาที่แม้เขาไม่ได้รักแต่ก็เป็นคนสำคัญของฝ่าบาทอย่างแข็งขัน คนภายนอกชื่นชมคิดว่าเขารักใคร่ภรรยามากทว่าภายในใจของบุรุษผู้นั้นกลับคิดเอาแต่ผลักไสนาง
เสิ่นอวี้หลันลอบมองบุรุษที่ขี่ม้าอยู่ข้าง ๆ รถม้าของตนเองแล้วทอดถอนหายใจออกมา
“ท่านโหวเมื่อไหร่ท่านจะใจอ่อนหรือ”
สามเดือนผ่านไป
“ท่านจะไปทำงานแล้วหรือ”
เสิ่นอวี้หลันที่ออกมาส่งมู่หยางที่หน้าประตูจวนทุกวันวิ่งกระหืดกระหอบมาเพื่อทักทายเขาเพราะวันนี้นางตื่นสายจนเกือบจะมาไม่ทันแล้ว
เขาหันมามองนางฝีเท้าคล้ายจะลดความเร็วลงไปครึ่งก้าว
“อืม”
“ข้าจะรอท่านกลับมานะ ท่านไปทำงานดี ๆ ระวังตัวด้วย”
เขาไม่พูดกับนางอีก ถึงแม้อยากจะบอกนางว่าไม่จำเป็นแต่เสิ่นอวี้หลันก็รอเขาทุกวัน รอจนเขาชินไปแล้ว
นางออกมาส่งเขาขึ้นบนหลังม้า เอ่ยน้ำเสียงหวานใส
“ท่านโหว ท่านรีบกลับมานะวันนี้ข้าจะทำขนมที่ท่านชอบให้ท่านลองชิม”
เขากระโดดขึ้นหลังม้าแล้วควบอาชาออกไปโดยไม่หันมามองนางที่ยืนโบกมือให้เขาแม้แต่น้อย
ถิงถิงเอ่ยว่า
“คุณหนูมารอท่านโหวแบบนี้ทุกวันไม่เบื่อหรือเจ้าคะ บ่าวไม่เคยเห็นท่านโหวแตะต้องขนมที่คุณหนูทำเลย เช่นนี้ยังจะทำให้ลำบากอีกหรือ”
“ไม่ลำบากยังสนุกอยู่ที่นี่ข้าก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว แม่สามีสอนข้ามากมายล้วนเป็นของที่ท่านโหวชอบ เขาไม่กินวันนี้สักวันเขาก็ต้องกินแน่ ๆ ข้าไม่ท้อถอยหรอก ยังเหลือเวลาอีกตั้งหนึ่งเดือนที่เขาจะรับญาติผู้พี่เข้าจวน ไม่แน่ตอนนั้นข้าอาจทำให้เขาเปลี่ยนใจก็ได้”
เสิ่นอวี้หลันยังคงเชื่อมั่นในตนเองเช่นเคย แม้ว่าจะไม่เคยได้รับความใส่ใจจากสามีเลยก็ตาม
จากเดิมนางเป็นคุณหนูเอาแต่ใจที่ตื่นสาย ทว่าบัดนี้กลับตื่นตั้งแต่เช้ามืดเพื่อมาดักรอสามี มิหนำซ้ำยังต้องแต่งองค์ทรงเครื่องเพื่อให้ตนเองงามที่สุดเพื่อมาพบเขา
ช่วงเช้ายังมาส่งไม่พอเมื่อเขาไปทำงานแล้วนางก็ยังต้องมาฝึกฝนการทำอาหารซึ่งล้วนเป็นอาหารที่ท่านโหวชอบเพื่อเอาอกเอาใจให้บุรุษผู้นั้นมองมาที่นางบ้าง
จากคนที่ทำอาหารไม่เป็นบัดนี้เพื่อท่านโหวแล้วเสิ่นอวี้หลันถึงกับกลายเป็นแม่ครัวผู้เชี่ยวชาญการทำอาหารไปแล้ว แน่นอนว่าทุกอย่างล้วนเป็นที่เขาชอบ
เมื่อทำอาหารเสร็จนางก็ต้องมาอาบน้ำผลัดอาภรณ์เพื่อให้ร่างกายหอมกรุ่นล้างคราบไคลจากการทำอาหารให้หมดสิ้น
อาการหนาวจนเสียดกระดูกบาดผิวเนื้อเพียงนี้คนธรรมดาหนึ่งเดือนยังไม่อาบน้ำแม้แต่หนเดียวทว่าคุณหนูสกุลเสิ่นนางนี้กลับสั่งให้สาวใช้ต้มน้ำร้อนให้นางอาบถึงวันละสองหน
ช่างเป็นสตรีที่รักสะอาดและจู้จี้จุกจิกเกินทน
หลังจากที่มู่หยางหายดี ก็ถึงเวลาที่เขาต้องพาภรรยากลับจิ้งโหยว เสิ่นอวี้หลันจึงกลับจวนไปกล่าวลาบิดามารดาหลังได้รับคำอวยพรนางจึงจากลามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม การเดินทางไปจิ้งโหยวครานี้ล้วนดียิ่งนักเพราะสามีนั่งอยู่ในรถม้าคันเดียวกันกับนางไม่ห่างจากกายของนางเลยแม้แต่น้อยเมื่อไปถึงจิ้งโหยว จางเฟิ่นก็มารายงานว่าหลี่ซินกินยาพิษฆ่าตัวตายไปได้หลายวันแล้ว หลังจากที่นางได้ข่าวว่าพี่ชายของนางได้ตายไปในตอนเกิดเหตุการณ์แย่งชิงตัวประกันในครานั้นเสิ่นอวี้หลันคิดถึงความฝันของตนเอง ในฝันยามนั้นหลี่ซินใช้มีดแทงท่านโหวเพราะบอกว่าพี่ชายของนางตายด้วยเงื้อมมือของท่านโหวตอนนี้ความฝันของนางก็เป็นจริงเรื่องหนึ่งคือพี่ชายของนางถูกท่านโหวสังหารและตายไปแล้วจริง ๆเพราะกลับไปเมืองหลวงนาน เมื่อกลับมาท่านโหวจึงมีงานค่อนข้างมาก ยามนี้เขาไปที่ชายแดนเพื่อสะสางปัญหาโจรร้ายเสิ่นอวี้หลันอยู่กับแม่สามีและถิงถิงอย่างมีความสุข มู่หยางไม่ได้โกหกนางเรื่องที่เขาเปลี่ยนจวนสกุลมู่ที่จิ้งโหยวให้กลายเป็นสวนดอกไห่ถังไปแล้วดอกไห่ถังนานาชนิดจึงถูกปลูกเอาไว้ที่นี่ ทั้งเขายังปลูกดอกไม้ต้นไม้ที่ทนความหนาวหลายชนิดไว้จนเต็มจวนตื่นเช้าม
นายกองคนนั้นที่ห้ามเสิ่นอวี้หลันไม่ให้ไปพบมู่หยางโหวจึงอาสานำทางด้วยตนเองหวังทำความดีลบล้างความผิด เขาจึงรีบวิ่งตามเสิ่นอวี้หลันและนำทางสตรีนางนั้นอย่างนอบน้อมฝ่าบาทเองไม่ได้มาที่ค่ายทหารนอกวังหลวงนานแล้ว ค่ายแห่งนี้เป็นกองกำลังที่ตั้งเอาไว้คอยปกป้องวังหลวงเป็นด่านสุดท้ายเพื่อไม่ให้ศัตรูรุกรานเข้ามาพระองค์ทรงเดินดูรอบ ๆ ค่าย ยังให้เหล่านายกองเข้าเฝ้าใกล้ชิดร่วมดื่มสุราด้วยกันโดยไม่ถือพระองค์แม้แต่น้อยเพียงแต่สีหน้าของฝ่าบาทอ่อนเพลียยิ่งนัก เมื่อคืนทรงงานหนักทั้งคืนหลานสาวตัวดีก็คอยนั่งเฝ้าเช้ามาวันนี้พระองค์ไม่ได้ออกว่าราชการ เสิ่นอวี้หลันกลับกล้าหาญลากพระองค์มาที่นี่เพื่อพบคนเห็นแก่ความชอบของมู่หยางโหวที่ครานี้จับตัวการใหญ่สายลับซึ่งเป็นหัวหน้าและมีตำแหน่งเป็นถึงองค์ชายแห่งแคว้นเหลียนได้สำเร็จ พระองค์จึงทรงอยากมาเยี่ยมเขาด้วยตนเองประตูห้องพักของมู่หยางถูกเปิดออก ก่อนที่เขาจะได้รับคำสั่งให้ไปกินที่ดินศักดินาที่จิ้งโหยวเขาเคยคุมค่ายแห่งนี้มาก่อนถึงอำนาจจะเปลี่ยนมือแล้วทว่าทุกคนในค่ายทหารก็เคารพเขาประดุจเขาคือผู้ปกครองค่ายเช่นเดิมนางถลาเข้าไปภายในนายกองผู้นั้นก็สั่งให้ทหารที่คอย
เกือบสิบวันต่อมามู่หยางโหวก็ยังไม่กลับจวน เขาส่งข่าวให้นางเพียงแต่ว่าสบายดีทว่าเสิ่นอวี้หลันก็ยังร้อนรนยิ่งนัก และในที่สุดนางก็รู้แล้วว่ามู่หยางอยู่ที่ใด ที่แท้เป็นซู่หยวนที่หลุดปากเอ่ยออกไปยามมาเยี่ยมนางมู่หยางได้รับบาดเจ็บสาหัสที่แผ่นหลัง ไม่อยากให้นางกังวลจึงแอบรักษาตัวในค่ายทหารนอกเมืองหลวง หวังให้แผลทุเลาก่อนค่อยจะกลับมาหานางเสิ่นอวี้หลันเดือดดาลนักที่ทุกคนปกปิดข่าวเรื่องเขาได้รับบาดเจ็บไม่ให้นางรู้หลายวันมานี้นางได้แต่นอนกระสับกระส่ายเพราะเป็นห่วงเขาจนเกือบจะกรีดร้องออกมาคล้ายคนบ้าและแล้ววันนี้หลังรู้ว่าสามีของนางอยู่ที่ใดนางจึงไม่ทนแล้ว“ถิงถิงข้าจะไปค่ายทหารนอกเมือง”ถิงถิงสั่งให้คนขับรถม้าของจวนพาเสิ่นอวี้หลันออกไป ไม่มีผู้ใดสามารถปฏิเสธคำขอของเสิ่นอวี้หลันได้พวกเขาจึงพานางออกจากจวนพร้อมด้วยหน่วยอารักขานับร้อยที่ล้อมหน้าล้อมหลังขบวนของนางยิ่งใหญ่กว่าขบวนเสด็จของท่านอ๋องผู้หนึ่งเสียอีกเสิ่นอวี้หลันไปถึงค่ายทหารที่มู่หยางโหวพักรักษาตัวในเวลาเย็นย่ำทว่านางไม่อาจเข้าไปได้เพราะค่ายทหารแห่งนี้ไม่อนุญาตให้สตรีคนใดเข้าไป“แม้แต่ฮองเฮาก็ไม่อาจเข้าไปได้หากไม่มีคำสั่งจากฝ่าบาทขอ
ช่วงสายของวันสตรีร่างเล็กก็ไม่ยอมตื่น เขาปลุกนางเพราะห่วงกลัวนางจะหิว ช่วยปรนนิบัติให้นางล้างหน้าบ้วนปากด้วยท่าทางกระฉับกระเฉงเสิ่นอวี้หลันถูกสามีกอดประคองป้อนข้าวป้อนน้ำราวกับเด็กทารก เขาป้อนเสร็จก็จุมพิตนางหนึ่งครั้ง ป้อนน้ำเสร็จก็จูบนางอีกหลายที กินเสร็จแล้วนางก็นอน แทบไม่ขยับร่างกายด้วยความรู้สึกปวดเอวเจ็บสะโพกเมื่อคืนท่านโหวเห็นว่านางยินยอม เขาเองก็ติดใจยิ่งนักจึงได้ทำกับนางอีกหลายหนตอนทำครั้งแรกเจ็บยิ่ง ตอนหลังชักจะรู้สึกดีและสนุกคาดไม่ถึงว่าผลลัพธ์ในวันนี้จะทำให้นางรู้สึกปวดร้าวเหมือนจะมีไข้นางยังแสบช่วงระหว่างขา นั่นเพราะความใหญ่โตของเขาที่นางฝืนรับเข้ามาจึงทำให้คล้ายจะมีอาการป่วยท่านหมอซู่หยวนถูกเรียกเข้าจวน ทว่าเมื่อเสิ่นอวี้หลันรู้ว่าเป็นผู้ใดมารักษานาง มู่หยางก็ถูกนางปาหมอนใส่หน้าทันใดเขาปิดประตูแล้วอุ้มหมอนออกไปนอกห้อง เอ่ยอย่างร้อนรน“พี่ซู่ หลันเอ๋อร์ไม่ยอมให้ท่านตรวจร่างกาย ข้าไม่เข้าใจแค่ตรวจภายนอกเท่านั้น ไม่ได้ตรวจภายในสักหน่อย”ซู่หยวนหัวเราะ มองใบหน้าที่ถูกภรรยาข่วนของเขาแล้วเอ่ยว่า“ท่านโหว นางอายเพียงนั้นจะยอมให้ข้าตรวจได้อย่างไร ทว่าข้าจัดยานี่ไว้ให้นางแ
เขาไม่รอช้าตวัดผ้าห่มออกจากร่างบางทันใด เสิ่นอวี้หลันตั้งหลักไม่ทันทว่าถูกเขาทาบทับลงมาแล้ว“คนดีของข้า เจ้าช่างงดงามไปทั้งร่างกาย”น้ำเสียงของท่านโหวแหบพร่าบ่งบอกอารมณ์ที่ปะทุจนไม่อาจข่มไว้ได้อีกต่อไป เขาประทับจุมพิตบดเบียดริมฝีปากหอมกรุ่น ครานี้ลิ้นดุดันรุกรานแยกริมฝีปากบางออกจากกัน ลิ้นอุ่นลื่นฉกฉวยดูดดึงลิ้นอ่อนหวานของนางอย่างดูดดื่มหยอกเย้ายามนี้แสงสว่างกำลังเล็ดลอดเข้ามา แม้จะมองเห็นนางไม่ได้เต็มที่ทว่านางก็ทำให้เขาร้อนรุ่มยิ่งนักเสิ่นอวี้หลันยกมือปิดใบหน้าตนเอง อับอายแทบมุดแผ่นดินหนีเขาแสดงความห่วงใย“ข้าจะตามเจ้าแล้ว ถอดเป็นเพื่อนเจ้า ไม่ต้องกลัวข้าย่อมรักษาสัญญา”การรักษาสัญญานี้ดียิ่งนักสำหรับเขา แต่ทำให้ร่างกายของนางยิ่งกลายเป็นสีชมพูเข้มอับอายจนพูดไม่ออกผู้ใดต้องการคำสัญญาถอดเสื้อผ้าของท่านกันเล่า!หลังจากนางเห็นร่างกายอันงดงามของสามีก็ต้องตกตะลึง รูปร่างของเขาเต็มไปด้วยมัดกล้ามงดงามได้สัดส่วน ทั้งยังสูงโปร่งหล่อเหลาจนไม่อาจละสายตานางตกใจดวงตาเบิกค้างเมื่อไต่สายตาลงมาเรื่อย ๆ จนพบเห็นสินค้าชิ้นใหญ่ที่กำลังถูไถอยู่ตรงหน้าขาของนาง“ทะ ท่านโหว ขะ แข็งยิ่ง”“อืม ข้าดีใจท
วันนี้เสิ่นอวี้หลันอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง นางตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของมู่หยาง เอ่ยทักทายเขาบนเตียงเป็นครั้งแรกในชีวิต“อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ ท่านโหว”“หลันเอ๋อร์อรุณสวัสดิ์”นางฟังเสียงนุ่มทุ้มของเขาด้วยความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ จากนั้นนางก็ทำท่าจะลุกขึ้นอย่างขัดเขิน เมื่อคืนนี้เขาไม่ล่วงเกินนางอันใดนอกจากเฝ้าวนเวียนจุมพิตและนอนกอดเอาไว้แนบอกก่อนหน้านี้อยู่กับเขามาเนิ่นนานนางกลับไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นเพียงนี้ บัดนี้นางสับสนและวุ่นวายหัวใจจนไม่รู้ว่าจะวางมือวางเท้าไว้ที่ใดเมื่อนางลุกขึ้นจู่ ๆ เขาก็คว้าเอวของนางมากอดและทาบทับเอาไว้เขาจูบที่ริมฝีปากของนางแผ่วเบาพร้อมกับอมยิ้ม“อากาศหนาวยิ่งฟ้าเพิ่งสางจะรีบตื่นไปที่ใดหรือ”เสิ่นอวี้หลันไปอยู่กับเขามาเป็นปี แม้นางอยากจะตื่นสายแต่ร่างกายเคยชินที่จะตื่นเช้าไปแล้วดังนั้นทุกวันนางจึงจะตื่นเช้ามารดน้ำพรวนดินดอกไม้ กินอาหารเช้าแล้วค่อยมางีบตอนกลางวัน“ขะข้าจะไปล้างหน้าแล้วไปรดน้ำดอกไห่ถัง”เขากระตุกมือเล็กน้อย พริบตาเดียวก็ล้มลงบนที่นอนและปล่อยให้เขากกกอดทาบทับเสียแล้ว“เรื่องพวกนั้นให้บ่าวทำเถิด”“ขะ ข้า”“น้องหญิงอยู่กับพี่นอนให้สบายเถิด”นางยกมือดันเ
มู่หยางโหวแต่งภรรยาเอกจัดพิธีอย่างยิ่งใหญ่จนคนกล่าวถึงทั่วทั้งเมืองหลวง นั่นเป็นเพราะว่าคนที่ช่วยจัดการงานพิธีล้วนเป็นคนจากวังหลวงด้วยกันทั้งสิ้นความโปรดปรานที่ฝ่าบาทและไทเฮามีต่อเสิ่นอวี้หลันมีมากเพียงใดนั้นทุกคนล้วนประจักษ์ด้วยสินเดิมที่ยาวเหยียดเต็มถนนถึงสี่สายทว่าหลังจากผ่านพิธีการแต่งงานแล้ว
มู่หยางรีบเดินตามท่านเสิ่นออกมาจากโถงทันใดท่านเสิ่นและฮูหยินเข้ามาสอบถามเหตุการณ์ขายหน้าที่เกิดขึ้น วันนี้วันดีแท้ ๆ ทว่าบุตรสาวของพวกเขากลับตีคนส่งเดชอีกแล้วท่านเสิ่นเอ่ยเสียงเย็น“เกิดเรื่องอันใดขึ้น”สาวใช้ไม่พูดจารีบคุกเข่าน้ำตานองหน้า ในขณะที่หลี่ซินส่งเสียงร่ำไห้เอ่ยสะอึกสะอื้นตอบเบา ๆ ปกป้
เสิ่นอวี้หลันขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทซึ่งยามนี้พระองค์ทรงอยู่ที่ตำหนักไทเฮา เสิ่นอวี้หลันจึงได้ตามฝ่าบาทไปที่นั่นเพียงทุกคนเห็นเสิ่นอวี้หลันก็ประดุจว่าเห็นองค์หญิงผู้หนึ่งทุกคนล้วนทำความเคารพอย่างนอบน้อม“คุณหนูเสิ่นขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อกงกงที่ถวายงานหน้าตำหนักเข้าไปรายงาน ไทเฮาแสดงสีหน้ายินดียิ่งนัก
ทหารผู้นั้นอึกอักเมื่อคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าก็คือมู่หยางโหวผู้ที่ดำรงตำแหน่งผู้ตรวจตราเมืองหลวง เขาเองเพิ่งมารับตำแหน่งได้ไม่นานหลังจากที่ฝ่าบาทมีรับสั่งเรียกตัวเขากลับจากชายแดน“ท่านโหว คือว่าข้างในรถม้าเป็นเพียงคุณหนูจากเมืองอี้ที่เดินทางมาเยี่ยมญาติ บัดนี้กำลังจะกลับเท่านั้นขอรับ ไม่มีสิ่งใดผิดปกต







