LOGINShare
บทที่ 5 แรงบันดาลใจ 1
publish date:
2026-02-17 13:05:31หลังจากยกน้ำชาในเช้าของวันนี้ฉือหวั่นโหรวก็ไม่พบหน้าสามีของตนอีก ดูเหมือนโหวน้อยคนนี้ชอบทำตัวประหนึ่งเทพมังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง หรือไม่เขาก็คงรังเกียจนางมากแม้กระทั่งใบหน้าก็ไม่อยากมอง
เขาไม่ยอมโผล่มาก็ช่างเถิด นางจะได้ครองที่นอนให้สบายใจแต่เพียงผู้เดียว ฉือหวั่นโหรวนอนตีขาพลิกร่างไปมา จากนั้นย้ายสายตาไปยังเจ้าเป่าเปาที่กำลังแหวกว่ายอยู่ท่ามกลางอ่างขนาดใหญ่
“เป่าเปา เจ้าว่าข้าควรเรียกเจ้าว่าสามีหรือเขาเป็นสามีกันดีล่ะ”
เจ้าปลาตัวน้อยไม่ได้ตอบนาง มันเอาแต่สะบัดหางด้วยความเพลิดเพลิน
ร่างระหงหยัดกายลงจากที่นอน มือเรียวหยิบอาหารปลาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา จากนั้นค่อย ๆ โปรยลงไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“มีเจ้าอยู่ก็ดีเหมือนกันนะ ข้าจะได้ไม่เหงา บางทีอยู่กับเจ้าก็ดีกว่าตาโหวน้อยงี่เง่าหน้าน้ำแข็ง เขาทำราวกับข้าเคยไปนั่งอึอยู่บนหัวตัวเองอย่างนั้นแหละ ในเมื่อเขารังเกียจที่จะร่วมห้องกับข้า เช่นนั้นก็เชิญนอนข้างนอกให้หนาวตายไปซะ”
ฮัด…ชิ้ว…
“ท่านโหวน้อย เข้ายามซวี [1] แล้วนะขอรับ หากท่านยังนั่งตรงนี้เกรงว่าน้ำค้างลงหนักจะเป็นหวัดเข้าจริง ๆ”
โจวซานบ่นกระปอดกระแปดส่วนมือก็รีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมให้เจ้านาย
ร่างกายของเฟิงไป๋หลางอ่อนแอไม่อาจต้องไอเย็น วันก่อนเขานอนในห้องหนังสือทั้งคืนเพียงเพื่อต้องการหลบหน้าฮูหยินที่เพิ่งแต่งเข้ามา เกรงว่าที่แสร้งเจ็บป่วยจะกลายเป็นว่าป่วยเข้าจริง ๆ
“อย่างนั้นก็ไปห้องหนังสือ”
“แต่ห้องหนังสือช่วงกลางดึกจะเย็นลงมาก อีกอย่างท่านไม่เป็นห่วงเป่าเปาหรือขอรับ หากท่านไม่กลับไปทวงเกรงว่าฮูหยินน้อยคงได้คิดว่ามันเป็นสามีเข้าจริง ๆ”
แค่ก แค่ก
เฟิงไป๋หลางสำลักน้ำลายจนหน้าแดงก่ำ เพียงนึกถึงคำพูดสองแง่สองง่ามของสตรีไร้ยางอายผู้นั้นก็ทำเอาเขาแทบไม่อยากเข้าใกล้นางอีกเลย
สตรีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวไร้ยางอายมีสิทธิ์อะไรมายึดครองของของเขา แม้แต่ห้องนอนก็กลายเป็นว่าเขายกให้นางโดยไม่รู้ตัว
“เช่นนั้นก็กลับห้อง”
“ขอรับ”
ไม่เจอวันนี้ก็ต้องพบวันหน้า มิสู้เขารีบไปพบนางและจัดสรรการอยู่ร่วมกันให้ชัดเจนเลยดีกว่า หากไม่เพราะเขาเห็นแก่หน้ามารดามีหรือเฟิงไป๋หลางจะตอบรับการแต่งงานในครั้งนี้
“นี่เป่าเปา นายของเจ้านอกจากขาพิการแล้วตรงนั้นเขายังใช้การได้หรือไม่”
เสียงเล็กแว่วทะลุผนังกั้นห้อง รถเข็นที่กำลังเคลื่อนเข้าใกล้หยุดชะงักลงทันควัน
“ท่านโหวน้อย…”
“ชู่ว…” ปลายนิ้วชี้ยกขึ้นจรดริมฝีปาก
โจวซานเงียบเสียงลงเดี๋ยวนั้น
“หน้าตาของเขาไม่เลวเลยทีเดียว น่าเสียดายที่ต้องไร้ทายาท นกเขาไม่ขันเช่นนี้เจ้าว่าเขาจะทรมานมากหรือไม่ หรือเขาไม่มีความรู้สึกพรรคนั้นเลย”
โจวซานแทบหลุดขำ เขารีบแหงนหน้าขึ้นเพื่อสงบสติ ส่วนเฟิงไป๋หลางกำหมัดแน่นจนกายสั่นสะท้าน
นางกล้าดีอย่างไรมาวิจารณ์เขาส่งเดช
“แต่ก็นะ เจ้านายของเจ้าน่าเวทนามาก รู้หรือไม่ว่าเขาน่ะเคยถูกสวมหมวกเขียวด้วย คงเพราะเขาเสื่อมสมรรถภาพผู้หญิงก็เลยเที่ยวไปหาความสำราญนอกจวนสิท่า”
ยิ่งฟังสิ่งที่ฉือหวั่นโหรวพล่ามภายในใจของเฟิงไป๋หลางก็ยิ่งเดือดพล่าน คำก็นกเขาไม่ขัน คำก็ใช้การไม่ได้
หากแต่สิ่งที่ทำให้เขาสนใจอย่างมากก็คือ เขาถูกสวมหมวกเขียว เรื่องนี้จะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อเขากับนางเพิ่งแต่งงานกันได้เพียงหนึ่งวัน
หรือว่าคนที่กำลังคิดทำเช่นนั้นก็คือตัวนางเอง ชายหนุ่มลอบฟังสิ่งที่ฉือหวั่นโหรวระบายดั่งน้ำตกต่อไปด้วยความใคร่รู้
“หญิงโฉดชายชั่วคนนั้นอย่าคิดจะเสวยสุขได้เลย ชาติก่อนน้องสาวตัวดีของข้าวางแผนฮุบอำนาจและสมบัติจวนโหว ส่วนสามีอัปรีย์คนนั้นของข้าก็สุดจะเลว หลังจากข้าส่งมันจนขึ้นที่สูงก็ลอบตลบหลังข้า ชาตินี้อย่าหวังว่าข้าจะปล่อยพวกมันไป”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”
ฉือหวั่นโหรวสะดุ้งโหยง ครั้นเหลียวมองไปยังต้นเสียงก็พบใบหน้าหล่อเหลาทว่ากลับมากไปด้วยกลิ่นอายสังหาร
‘แย่แล้ว ๆ เขาได้ยินสิ่งที่ข้าพูดหรือไม่นะ’
เสียงขยับล้อไม้เคลื่อนไปข้างหน้า ฉือหวั่นโหรวใจเต้นระส่ำ นางฉีกยิ้มกว้างทำใจดีสู้เสือ
“ท่านพี่ คืนนี้ท่านจะนอนที่นี่หรือ”
“เหตุใดข้าจะนอนไม่ได้ ในเมื่อที่นี่เป็นห้องนอนของข้า”
“อา…จริงด้วย ข้านี่สมองทึบเสียจริง” ฉือหวั่นโหรวเคาะกระหม่อมตนไม่จริงจังนัก
“ว่ามา เมื่อครู่สิ่งที่เจ้าพูดหมายความว่าอย่างไร หรือว่าเจ้าตั้งใจมาฮุบสมบัติและอำนาจจวนโหวของข้า”
Latest chapter
สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก บุตรชายอีกคน ตอนพิเศษ 2
“ถ้าเช่นนั้นให้ชื่อ… เฟิงซืออิ๋งกับเฟิงซือหมิง เป็นอย่างไร”“โหรวเอ๋อร์ เจ้าชอบหรือไม่” เฟิงไป๋หลางหันไปถามความเห็น“เจ้าค่ะ ไพเราะยิ่งนัก ข้าชอบ”“เช่นนั้นโหรวเอ๋อร์ เจ้าพักผ่อนให้มาก เด็ก ๆ ก็ส่งให้แม่นมดูแลต่อ ข้าเองก็จะช่วยดูด้วย” เฟิงหมิงหว่านรีบเอ่ยฉือหวั่นโหรวพยักหน้า “เจ้าค่ะ”ตั้งแต่ฉือหวั่นโหรวให้กำเนิดบุตร ไม่ว่าจะสามปีก่อนหรือตอนนี้ชายหนุ่มก็ดูแลภรรยาของตนเป็นอย่างดี ทุกคนต่างเล่าลือว่าไป๋เซี่ยนเฉินอ๋องนั้นรักพระชายามากเพียงใด แม้ในตอนแรกจะให้นางแต่งกับปลาหลีฮื้อก็ตามนักเล่านิทานหยิบเรื่องนี้ไปเล่าคราใด เป็นต้องเรียกเสียงขบขันจากผู้คนอยู่เสมอ และดูเหมือนทุกคนจะชื่นชอบเรื่องของไป๋เซี่ยนเฉินอ๋องกับพระชายาของเขามาก บางคนถึงกับนำความรักของพวกเขาไปเขียนบทละคร ละครที่ถูกใส่สีตีไข่เข้าไปก็ช่างขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่าฉือหวั่นโหรวส่ายหน้าพลางดีดขาไปมา “ท่านพี่ ท่านดูสิเจ้าคะ คนพวกนี้ถึงกับเขียนว่าดีที่ข้าไม่ออกลูกเหมือนปลา ไม่เช่นนั้นคงมีลูกจนนับไม่ถ้วน”เฟิงไป๋หลางหัวเราะครืน เขาวางม้วนไม้ไผ่ลงจากนั้นเดินเข้ามาหย่อนกายนั่งลง พลางอุ้มเจ้าของร่างเล็กมานั่งบนตัก“ก็แค่บทละครไม่ใช
สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก บุตรชายอีกคน ตอนพิเศษ 1
สามปีผันผ่าน ณ จวนไป๋เซี่ยนเฉินอ๋อง“พระชายาเบ่งเจ้าค่ะ”“อื้อ…เจ็บ…อื้อ…”เจ้าของร่างสูงเดินวนไปมาด้วยความร้อนใจ คิ้วของเขาแทบจะขมวดเป็นปมหลายชั้น“เจ้าจะเดินให้ปวดหัวไปไย เมื่อก่อนก็ผ่านมาได้ ตอนนี้ก็ต้องได้เหมือนกัน” เฟิงหมิงหว่านรีบปลอบบุตรชาย“ท่านแม่ แต่นางดูทรมานมากเลย ไม่รู้แล้ว ต่อไปนี้ข้าจะไม่ให้นางตั้งท้องอีกแล้ว”“ได้ ๆ แม่ไม่บังคับพวกเจ้าแล้ว เลิกโวยวายเสียที ไปหลานย่าไปหาพ่อของเจ้า” เฟิงหมิงหว่านถอนหายใจ จากนั้นหันไปเอ่ยกับหลานชายวัยสามขวบเด็กน้อยเดินเตาะแตะพลางคว้ามือบิดาเพื่อหวังปลอบโยน “ท่านพ่อ อย่าโมโหเลย”เฟิงไป๋หลางลดตามองอีกฝ่าย ครั้นเห็นดวงตากระจ่างใสไร้เดียงสาจ้องมาที่ตน ความกังวลก็มลายหายไปจนสิ้นสามปีก่อนพวกเขาให้กำเนิดบุตรชายนามว่าเฟิงซูเหมิง แม้อายุเพียงสามขวบทว่าเฟิงซูเหมิงกลับสามารถเขียนอักษรอ่านตำราได้รวดเร็วประหนึ่งอัจฉริยะวัยเยาว์ร่างสูงยอบกายลง จากนั้นอุ้มเจ้าตัวน้อยไว้บนอ้อมแขน “เด็กดี พ่อไม่ได้โมโห พ่อก็แค่เป็นห่วงแม่ของเจ้าเท่านั้น”เฟิงซูเหมิงเหลียวมองไปยังหน้าประตูที่ปิดสนิท เสียงกรีดร้องของมารดายังดังลอดออกมาไม่หยุด “ท่านพ่อ ท่านแม่เป็นอะไรหรือ
สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก บทที่ 19 ก้าวไม่ทันความรู้สึก 2
เฟิงไป๋หลางคุกเข่าลงทันควัน เขาโคกศีรษะ “ลูกอกตัญญูทำให้ท่านแม่ต้องห่วง…”“เจ้าตัวแสบ ทำอะไร พอเลย ๆ แม่ล้อเจ้าเล่น ไม่โกรธแล้ว” เฟิงหมิงหว่านถลาเข้ามาประคองบุตรชายให้ยืน นางยิ้มออกมาด้วยความอบอุ่น“หากเจ้าไม่กตัญญูใครจะเรียกว่ากตัญญูอีก ลูกของแม่เก่งที่สุด ในเมื่อเรื่องทั้งหมดจบแล้วเช่นนั้นก็…” เฟิงหมิงหว่านคว้ามือฉือหวั่นโหรว จากนั้นนำมาประสานกับมือของบุตรชายตน“เรื่องเดียวที่แม่ต้องการคือรีบมีหลานให้อุ้ม เช่นนี้แล้วทำเพื่อแม่ได้หรือไม่”ฉือหวั่นโหรวเขินหน้าแดงเฟิงไป๋หลางยิ้มตอบมารดา “เรื่องเท่านี้เอง ท่านแม่อยากอุ้มกี่คนก็ได้ทั้งนั้น”เฟิงหมิงหว่านดีใจดั่งลิงโลด “จริงหรือ ในที่สุดเจ้าตัวแสบก็เชื่อฟังแม่แล้ว เช่นนั้นพวกเจ้ารีบไปเถิด เข้าห้องพักผ่อน”“หา…ท่านแม่แต่นี่ยัง…” ฉือหวั่นโหรวกระอักกระอ่วนทว่าเฟิงหมิงหว่านกลับรีบดันหลังให้พวกเขากลับไป “เร็วเข้า หลานข้ารอมาเกิดนานแล้ว ชักช้าจะไม่ทันการณ์ หากฮูหยิน ไม่สิ หากพระชายาไม่ตั้งครรภ์ก็ไม่ต้องออกจากห้อง”บ่าวรับใช้ในจวนต่างก้มหน้างุดลอบอมยิ้มกันอย่างมีความสุขเฟิงไป๋หลางจนปัญญา เขารีบจูงมือฉือหวั่นโหรวออกมา “ไปกันเถอะ”“ท่านพี่ นี่ท
สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก บทที่ 19 ก้าวไม่ทันความรู้สึก 1
เฟิงไป๋หลางใช้เวลารักษาตัวถึงหนึ่งสัปดาห์ เขาไม่ได้บอกความจริงกับมารดาของเขา ทว่าชายหนุ่มเล่าทุกอย่างให้ฉือหวั่นโหรวฟังนับตั้งแต่เขาถูกผลักตกร่องหิมะองค์ชายรองที่เป็นสหายร่วมเรียนของเขาก็ช่วยเฟ้นหาหมอที่ดีที่สุดมารักษา กระทั่งขาทั้งสองหายดี ทว่าเรื่องนี้ยังต้องปิดเป็นความลับยาวนานเพราะเกี่ยวพันกับชีวิตและอนาคตของทั้งเขาและองค์ชายรองในภายภาคหน้าระหว่างนี้เฟิงไป๋หลางก็ทำงานให้องค์ชายรองลับ ๆ มาโดยตลอด ดังนั้นบ่อยครั้งจะมีบาดแผลกลับมาจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอดทนมาจนบัดนี้เฟิงไป๋หลางก็หาตัวคนที่ทำร้ายตนเองเจอเสียที เพราะเขาเก่งทั้งบุ๋นและบู๊แต่ไม่เคยเลือกฝ่ายรัชทายาท ดังนั้นคนมีฝีมืออย่างเขาเมื่อรัชทายาทนำมาใช้งานไม่ได้ก็ต้องกำจัดคนที่ผลักเขาลงไปก็คือซ่งหลิน เพราะซ่งหลินบังเอิญอยู่กับรัชทายาทในตอนนั้น ซ่งหลินคนนี้ละโมบตั้งแต่วัยเด็ก ครั้นถูกผู้สูงศักดิ์เป่าหูเข้าหน่อยก็ยอมพลีกายถวายหัวนี่จึงเป็นสาเหตุที่ว่า วันร่วมโต๊ะอาหาร ณ จวนสกุลฉือสีหน้าของซ่งหลินร้อนรนจนปิดไม่มิดยามที่ได้เผชิญหน้ากับเฟิงไป๋หลาง เรื่องชั่วช้าแม้จะผ่านนานหลายปีอย่างไรก็มิอาจลบล้างออกได้ ฉือหวั่นโหรวตาแดงก่ำ “คนสารเลว
สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก บทที่ 18 ผู้ช่วยชีวิต 2
ฉือหวั่นโหรวรีบก้มหน้างุด นางพลั้งปากไปแล้ว น้ำที่สาดออกมาเอากลับคืนไม่ได้ “ข้า…”ชายหนุ่มยิ้ม “ขอบคุณที่เจ้าไม่เคยรังเกียจข้า ตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ที่ข้าเองก็คิดว่า ข้ารักเจ้า”ฉือหวั่นโหรวประสานสายตากับเขา ทั้งสองจ้องตอบกันดั่งช่วงเวลาหยุดหมุน แต่แล้วหญิงสาวก็สะดุดตากับแพรพกในมือของเขา ฉือหวั่นโหรวถาม“นี่ของท่านหรือ”“ใช่”“ข้าขอดูให้ชัดได้หรือไม่”“ได้สิ หากเจ้าชอบข้าก็มอบให้เจ้าได้”ฉือหวั่นโหรวไม่ได้ตอบ แต่นางพลิกหน้าพลิกหลังด้วยความร้อนรน “เหมือนมาก ท่านเคยมีแพรพกแบบนี้มาก่อนหรือไม่”เฟิงไป๋หลางครุ่นคิด ไม่นานก็พยักหน้า “เคยมีนะ แต่ว่ามันหายไปตั้งแต่ข้ายังเด็ก นี่เป็นเส้นไหมทองคำที่ท่านแม่ปักให้ข้าเองกับมือ ตอนนั้นข้าทุกข์ใจเพราะมันหายไป ท่านแม่ก็เลยทำแบบเดียวกันให้กับข้าอีกผืน”ฉือหวั่นโหรวตาเบิกโพลง ความรู้สึกสับสนโถมเข้ามาไม่หยุด “ที่แท้เป็นท่าน เป็นท่านเองหรือ”“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”“สิบกว่าปีก่อนท่านเคยช่วยเด็กหญิงคนหนึ่งหรือไม่ นาง…นางเคยจมน้ำที่ธารดอกท้อ”เรื่องนั้นก็นานมาแล้ว เฟิงไป๋หลางจำไม่ค่อยได้ ธารดอกท้อในตอนนั้นเขาเคยไปก่อนที่ตนจะถูกผลักตกร่องน้ำแข็ง ไตร่ตรองไปม
สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก บทที่ 18 ผู้ช่วยชีวิต 1
คืนนี้เป็นอีกคืนที่ฉือหวั่นโหรวอยู่เพียงลำพัง ทว่าภายในใจกลับรู้สึกร้อนรุ่มเป็นพิเศษ คงเพราะหลายวันที่ผ่านมานางมีเรื่องให้คิดให้ทำจนชิน แต่วันนี้ทุกอย่างมันจบสิ้นแล้ว อยู่ ๆ ความกังวลก็โถมเข้ามาอย่างแปลกประหลาดฉือหวั่นโหรวมองลอดบานหน้าต่างไปยังห้องตำรา นางยังเห็นแสงจากเปลวเทียนสว่างไสวเช่นทุกครั้ง ไม่รู้เหมือนกันว่าเฟิงไป๋หลางภารกิจรัดตัวอะไรหนักหนา ทั้งที่เขามีเพียงบรรดาศักดิ์โหวน้อยแต่กำเนิด ทว่ากลับมิได้เป็นขุนนางในราชสำนักด้วยซ้ำอากาศราตรีนี้เย็นยะเยือกกว่าทุกวันนางจึงรู้สึกเป็นห่วงเขา แม้ไม่อยากทำตัวจู้จี้แต่ก็อยากดูแลเฟิงไป๋หลางให้สมกับการเป็นฮูหยินสักครั้ง ฉือหวั่นโหรวคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาห่อร่าง หากแต่ไม่ทันที่นางจะได้ออกไปไหนก็ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาที่หน้าบานประตูก่อนคิ้วสวยเคลื่อนเข้าชิดกัน “ใครกัน หรือจะเป็นท่านพี่”ขาเสลารีบมุ่งหน้าไปปลดสลักลง หญิงสาวถึงกับผงะเมื่อกลิ่นคาวโลหิตโชยปะทะเข้ามาจนแสบจมูก ขาเล็กถอยกรูดไปเบื้องหลัง เพราะความมืดมิดทำให้นางมองผู้มาเยือนไม่ค่อยชัดนัก“เจ้าเป็นใคร?”เจ้าของร่างสูงขยับใกล้เข้ามา กระทั่งแสงจากโคมไฟที่ฉือหวั่นโหรวถือไว้ส่องกระทบห
สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก บทที่ 5 แรงบันดาลใจ 2
ฉือหวั่นโหรวใจกระตุกวูบ นางพูดไปใครเขาจะเชื่อว่าตัวเองย้อนเวลากลับมา แต่เดิมฮูหยินของเขาต้องเป็นฉือจิ่งมิใช่นางดูเหมือนตอนนี้เขาเข้าใจนางผิดไปใหญ่แล้ว นางจะแก้ไขปัญหานี้อย่างไรดีนะ ก่อนจะถูกสายตาพิฆาตจ้องจนพรุนไปยันกระดูก ฉือหวั่นโหรวก็หมุนร่างไปนั่งแหมะลงตรงเตียงนอนหางตาพลันเหลือบไปเห็นหนังสือปก
สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก บทที่ 6 เล่ห์เหลี่ยมของสตรีร้ายกาจ 1
“มิใช่ว่าเราตกลงกันไว้แล้วหรือ ว่าเจ้าจะแต่งเข้าจวนโหว ส่วนข้าแต่งกับนาง เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้”“ท่านพี่ ข้าเองก็จนปัญญา นางเป็นคนหัวรั้นเอาแต่ใจ ข้าก็แค่ลูกอนุต่ำต้อยจะค้านนางได้อย่างไร”ซ่งหลินเดินวนไปมาพลางใช้ความคิด แต่เดิมเขาคิดว่าตนสามารถเอาชนะใจของฉือหวั่นโหรวได้แล้ว คาดไม่ถึงเพียงหนึ่งถ้วยชา
สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก บทที่ 4 คำอวยพรจากปลาหลีฮื้อ
“โหรวเอ๋อร์คารวะท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าค่ะ” ร่างระหงยอบกายนอบน้อม“เด็กดีไม่ต้องมากพิธี” เฟิงหมิงหว่านเอ่ยพร้อมรอยยิ้มนางกวาดสายตามองฉือหวั่นโหรวด้วยความเอ็นดู ไม่นานคิ้วงดงามก็เคลื่อนเข้าชิดกัน “เจ้าตัวแสบหายไปที่ใด”แม่นมจี้รีบตอบ “ฮูห
สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก บทที่ 3 สามีในห้องหอ
เจ้าปลาหลีฮื้อตัวอวบอ้วนกำลังไหว้ทวนน้ำในโหลแก้วไปมา ฉือหวั่นโหรวนั่งเท้าคางมองมันพลางใช้นิ้วหยอกล้อ“สามี นี่เจ้าเป็นสามีข้าแล้วรู้ตัวหรือไม่” พูดไปแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้วันนี้แม้แต่เจ้าบ่าวตัวจริงก็ไม่ยอมออกมาพบนาง ชื่อเสียงเหม็นโฉ่ที่ฉือหวั่นโหรวเคยสั่งสมไว้ไม่เลวทีเดียว ทำให้คนเกลียดได้เช่นนี้ม
You May Also Like
ท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ดอกท้อในสายลม37.5K viewsหงส์ขย่มมังกร 3P
ซีไซต์36.8K viewsลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม36.9K viewsใต้หล้าสยบรัก
จูน196.4K views4 นิยายจีนย้อนยุค นางเอกสู้ชีวิตและพระเอกคลั่งรัก
หวงตี้ny213 viewsสาปรักบุษบัน
กามาสุตรา68 viewsท่านพี่! ชาตินี้ของข้าจะแต่งกับท่านเท่านั้น
BigM00N461 viewsไม่เจ็บอย่างข้าผู้ใดจะเข้าใจ
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง217 views
