บทที่ 5 แรงบันดาลใจ 2

ฉือหวั่นโหรวใจกระตุกวูบ นางพูดไปใครเขาจะเชื่อว่าตัวเองย้อนเวลากลับมา แต่เดิมฮูหยินของเขาต้องเป็นฉือจิ่งมิใช่นาง

ดูเหมือนตอนนี้เขาเข้าใจนางผิดไปใหญ่แล้ว นางจะแก้ไขปัญหานี้อย่างไรดีนะ ก่อนจะถูกสายตาพิฆาตจ้องจนพรุนไปยันกระดูก ฉือหวั่นโหรวก็หมุนร่างไปนั่งแหมะลงตรงเตียงนอน

หางตาพลันเหลือบไปเห็นหนังสือปกแดงที่วางเอาไว้ นางหยิบมันขึ้นมาจากนั้นยิ้มกล่าว

“อ้อ เมื่อครู่ข้าก็แค่ฝึกแต่งบทละครเท่านั้น บังเอิญได้แรงบันดาลใจมาจากหนังสือเล่มนี้ หากท่านไม่เชื่อก็ลองดูได้” ฉือหวั่นโหรวยื่นหนังสือไปตรงหน้าของเขา

เฟิงไป๋หลางลดตามองสิ่งของในมืออีกฝ่าย เขาเบือนหน้าหนี “เหลวไหล”

“จะเหลวไหลได้อย่างไร ก็ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่ากำลังแต่งบทละคร ท่านดูสิ ดูเลย” ฉือหวั่นโหรวเห็นเขาเสียอาการจึงจงใจกลั่นแกล้งต่อ

นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเนื้อหาด้านในนั้นเป็นสิ่งใด แต่ดูเหมือนว่ามันสามารถทำให้ชายหนุ่มไม่เป็นตัวของตัวเอง

ฉือหวั่นโหรวปรี่เข้าไปหาเขา จากนั้นก็พลิกเปิดหนังสือหนึ่งหน้า “ท่านดูสิเจ้าคะ หนังสือเล่มนี้น่าสนใจมากใช่หรือไม่ เหตุใดเอาแต่หลบมันเล่า ดูสิเจ้าคะท่านพี่”

“ไร้ยางอาย ไสหัวไป”

“เอ๊ะ ท่านเป็นประเภทผีเข้าผีออกหรือ ถามหาเหตุผลกับข้า พอข้าตอบก็ผลักไสไล่ส่ง ท่านโหวน้อยช่างเอาใจยากเสียจริง”

เฟิงไป๋หลางแค่นเสียง หรือที่นางเอาแต่โอดครวญว่าเขาไร้ความสามารถนกเขาไม่ขัน นั่นเพราะเสียดายที่จะไม่ได้ปฏิบัติตามหนังสือเล่มนี้

เฟิงไป๋หลางปรายตามองหนังสือที่ถูกอ้าออกตรงหน้าของเขา ดูเหมือนหญิงสาวไม่แม้แต่จะมองมันด้วยซ้ำว่าเนื้อหาด้านในคือสิ่งใดกันแน่

“เช่นนั้นเจ้าก็บอกข้ามาที ว่าเจ้าได้เรียนรู้อะไรจากมันกันแน่”

ฉือหวั่นโหรวยิ้มกว้าง นางคิดว่าปลาติดเบ็ดแล้วจึงเผลอย่ามใจ “ก็ต้องเป็น…”

คำพูดถัดไปถูกกลืนลงคอด้วยความรวดเร็ว ฉือหวั่นโหรวรีบปิดหนังสือปกแดงเล่มนั้นไว้ในฉับพลัน

“นะ…นี่มันไม่ถูกต้อง”

คิ้วเข้มเลิกขึ้นหนึ่งฝั่ง เสียงทุ้มหัวเราะหยัน “ไหนว่าเจ้าเรียนรู้การเขียนบทละครจากหนังสือเล่มนี้ เช่นนั้นก็คงอธิบายได้หมดทั้งเล่มแล้วกระมัง”

ฉือหวั่นโหรวร้อนผ่าวไปทั้งร่าง ผู้ใดจะรู้ว่ามันคือตำราวังวสันต์ ขณะที่เขาพิการเดินไม่ได้ก็ยังต้องมีของสิ่งนี้อยู่ติดห้องหรือ

ฉือหวั่นโหรวเชิดหน้าตั้ง นางข่มความอับอายไว้อย่างแนบเนียน หญิงสาวโน้มใบหน้าลงแช่มช้าจนปลายจมูกของคนทั้งสองแทบแตะเข้าด้วยกัน

เฟิงไป๋หลางผงะ ฉือหวั่นโหรวพบจุดอ่อนของเขาแล้ว คนที่พิการนกเขาไม่ขันก็ต้องระบายอารมณ์ด้วยวิธีนี้สินะ

“มิใช่ว่าท่านสนใจจนเก็บไว้ดูก่อนนอนทุกคืนหรือ”

“พูดจาเหลวไหล”

“เหลวไหลอย่างไรเจ้าคะ ก็ในเมื่อนี่มันห้องของท่าน ตำราเล่มนี้จะเป็นของเป่าเปาหรือ”

“เจ้า!”

“อ๊ะ ๆ ในเมื่อไม่ใช่ เช่นนั้นก็ต้องเป็น…” เปลือกตาบางหรี่ลงจนแคบ

หญิงสาวนางนี้พยายามยั่วโมโหเขาอย่างเห็นได้ชัด ทว่ากลิ่นกายหอมกรุ่นที่มักแช่น้ำมันหอมระเหยเป็นประจำทำให้เลือดในกายของเขากำลังสูบฉีดอย่างรุนแรง

ยี่สิบสามปีแล้วที่เขาไม่เคยมีความรู้สึกกับสตรีคนไหนเลย เหตุใดแค่เพียงได้กลิ่นกายของหญิงตรงหน้า กลับทำให้เขาตื่นตัวอย่างน่าทึ่ง นางกำลังวางยาเขาหรือไม่

“นี่ท่าน! ท่านหน้าแดงคอแดงไปหมดแล้ว ไม่เคยก็บอกไม่เคยสิ เหตุใดต้องปั้นหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก”

“ไสหัวไปให้ห่างจากข้า” ฝ่ามือกว้างผลักร่างระหงออกห่างตน

ฉือหวั่นโหรวไม่ทันตั้งตัวจึงเซไปด้านหลัง ม่านตากลมโตขยายกว้าง ทว่าเพราะชายกระโปรงที่ติดอยู่มุมล้อรถเข็น ทำให้ตัวของนางหมุนคว้างถูกกระโปรงพันท่อนล่างประหนึ่งบ๊ะจ่าง จากนั้นก็นั่งแหมะลงบนตักชายหนุ่มด้วยความบังเอิญ 

“นี่เจ้า กล้าดีอย่างไรมานั่งบนตัวข้า”

ฉือหวั่นโหรวตกใจหน้าเปลี่ยนสี ครั้นจะลุกขึ้นยืนก็ทำไม่ได้ นั่นเพราะว่าสร้อยหยกของนางได้พันเข้ากับปลายเส้นผมของเขา

“โอ๊ย อย่าขยับ”

ฉือหวั่นโหรวตกตะลึง มิใช่เพราะว่าสร้อยหยกที่พันยุ่งเหยิงอยู่ในตอนนี้ แต่กลับเป็นของแข็งขนาดเท่าแขนกำลังทิ่มแทงบั้นท้ายนางอยู่ต่างหาก

‘สวรรค์ นี่เขาไม่ได้นกเขาไม่ขันหรอกหรือ’ 

เชิงอรรถ

^{^}ยามซวี (戌时): 19:00 - 21:00 น. (ยามค่ำ)