บทที่ 12 วาสนาพานพบ

ลั่วจินหยางรีบวิ่งเข้ามาหาลั่วหนิงฮวาด้วยความดีใจ เขาสำรวจดูน้องสาวของตนอย่างพิจารณา คล้าย ๆ กับว่านางจะผอมลงไปไม่น้อย เมื่อคิดได้เช่นนั้น ใจของลั่วจินหยางก็ให้เจ็บปวดยิ่งนัก 

แต่ไหนแต่ไรมาเขามิค่อยได้อยู่จวนเท่าใดนัก จึงอาจจะดูห่างเหินกับน้องสาวผู้นี้ไปไม่น้อย แต่ถึงแม้จะใช้ชีวิตอยู่นอกจวนเป็นส่วนมาก แต่เขาเองก็รู้เรื่องที่ลั่วหนิงฮวาถูกมารดาเลี้ยงกลั่นแกล้ง เขานึกเจ็บใจไม่น้อย หากเขาได้สืบทอดจวนต่อจากท่านพ่อเมื่อใด เขาจะต้องปกป้องลั่วหนิงฮวาให้จงได้ 

"พี่ใหญ่" 

"หนิงเอ๋อร์ พี่ผิดต่อเจ้ายิ่งนัก พี่ไม่สามารถปกป้องเจ้าได้" 

ลั่วจินหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดอย่างจริงใจ ลั่วหนิงฮวาที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกไป 

นางสัมผัสได้ถึงความห่างเหินระหว่างพี่น้องคู่นี้ แต่จะไปว่าลั่วจินหยางอยู่ในสนามสงครามเสียส่วนใหญ่ เรื่องนี้นางเข้าใจดี 

เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีไม่น้อย อย่างไรเสียนางก็ยังมีพี่ชายร่วมมารดาหลงเหลืออยู่ เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันแล้วไปเถิด 

นางมิใช่สตรีที่เย่อหยิ่งจองหองอันใดเหล่านั้น 

"ช่างเถิด ว่าแต่พี่ใหญ่มาได้อย่างไรหรือเจ้าคะ" 

ลั่วจินหยางที่ได้ยินน้องสาวของตนเอ่ยถามเช่นนี้ก็เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเล่าเรื่องราวให้นางฟัง เขาเพียงเล่าแค่บางส่วนเท่านั้น แน่นอนว่าเรื่องที่ถูกนักฆ่าตามเอาชีวิตเขาไม่มีทางเล่าให้นางฟัง 

โจวอวี้หลันเห็นว่ารถม้าจอดนานเกินไปแล้ว นางจึงก้าวเดินลงมาจากรถม้า ดวงตาคู่สวยจ้องมองไปที่ลั่วจินหยางและลั่วหนิงฮวาเล็กน้อย 

"ที่นี่น่ะหรือ?" 

โจวอวี้หลันมองบ้านสภาพเก่าตรงหน้าก่อนจะทอดถอนใจออกมาเล็กน้อย 

"หนิงเอ๋อร์ นี่คือองค์หญิงโจวอวี้หลัน" 

"ถวายพระพรองค์หญิงเพคะ" 

ลั่วหนิงฮวาทำความเคารพโจวอวี้หลันอย่างนอบน้อม แต่ทว่าใบหน้ากลับไร้ซึ่งรอยยิ้ม มีเพียงความเฉยชาและไร้ความรู้สึกบนใบหน้าสวยของนาง 

โจวอวี้หลันมิใช่คนที่ถือตนอันใด นางจึงไม่ใส่ใจมากนัก เมื่อหันไปมองเหล่าจางสงที่กำลังเดินกลับมาจากไปฝังสุรา ก็ขมวดคิ้วมุ่น 

"นี่เป็นคนของเจ้าหรือ?" 

"เพคะ ลูกน้องหม่อมฉันเอง" 

"ลูกน้อง?" 

"เพคะ พวกเขามาช่วยทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ องค์หญิงอย่าทรงใส่พระทัยเลยเพคะ ยามนี้อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว เชิญเสด็จประทับด้านในก่อนเถอะเพคะ ข้างในอาจจะคับแคบไปบ้าง ขออย่าทรงถือสานะเพคะ" 

"ไม่เป็นไร ข้าอยู่ได้ รองแม่ทัพลั่ว ไปพาอาเฉินลงมาเถิด" 

"พ่ะย่ะค่ะ" 

ลั่วหนิงฮวาสั่งให้แม่นมหยางและซือลี่พาองค์หญิงเข้าไปพักผ่อนด้านในเสียก่อน ส่วนนางกำลังจ้องมองไปที่ร่างของบุรุษผู้หนึ่ง บุรุษผู้นั้นก็มองมาที่นางเช่นกัน 

เขาสวมชุดสีเขียวทั้งชุด ดูทรงเสน่ห์และน่าค้นหาไม่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาแฝงเอาไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาเจาะหูทั้งสองข้าง ยิ่งขับให้ใบหน้าของเขาหล่อเหลาราวกับเซียนสวรรค์

จะว่าผีก็มิใช่ วิญญาณก็ไม่เชิง 

เมื่อได้เห็นร่างของบุรุษที่ลั่วจินหยางและทหารอีกสามนายนำลงมาจากรถม้า ลั่วหนิงฮวาก็เข้าใจเรื่องราวทุกอย่าง 

บุรุษผู้นั้นวิญญาณหลุดออกมาจากร่างสินะ!!! 

เฮ้อ!!! นี่นางเจอผีอีกแล้ว ดูนั่นสิ นั่นคงเป็นเหล่าทหารที่ตายระหว่างทางเป็นแน่ สภาพแต่ละคนช่างดูไม่ได้เอาเสียเลย แต่ยังคงจงรักภักดีตามมาส่งนายของตนอีก 

น่าเวทนายิ่งนัก! 

ลั่วจินหยางไม่ได้บอกนางทั้งหมดว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่ทว่าดูจากสภาพวิญญาณทหารพวกนั้นแล้ว ระหว่างทางคงเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นเป็นแน่ 

โจวอี้เฉินจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่ตกตะลึงเป็นอย่างมาก นางรวบผมเก็บอย่างลวก ๆ ใบหน้าสวยหวานแต่กลับแฝงเอาไว้ด้วยความเย็นชา ชุดสีเขียวไม้ไผ่ยิ่งขับเน้นให้นางดูงดงามสบายตากว่าสตรีใดที่เขาเคยเจอเสียอีก 

โจวอี้เฉินในยามที่ยังมีชีวิต เขาหลงมัวเมาในสตรีอย่างไม่ลืมหูลืมตา สตรีใดที่ว่างดงามล่มเมืองเขาล้วนเคยเห็นมาจนหมด 

แต่กลับไม่มีใครงดงามเท่านางเลย

ลั่วหนิงฮวาเมื่อรู้ตัวว่าถูกโจวอี้เฉินจ้องมองก็รู้สึกประหม่าไม่น้อย ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งเฉย แต่ทว่าใจของนางกลับเต้นไม่เป็นส่ำ 

เกิดมาเพิ่งเคยเจอผีหล่อขนาดนี้! 

โจวอี้เฉินยกยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปาก ก่อนจะพุ่งเข้าไปปรากฏกายอยู่ตรงหน้าของลั่วหนิงฮวาอย่างรวดเร็ว ลั่วหนิงฮวาสะดุ้งตกใจ ก่อนจะถอยหลังไปหลายก้าว 

"น้องสาวเห็นพี่ชายด้วยหรือ?" 

ลั่วหนิงฮวา "..."

"น้องสาวผู้นี้ช่างงดงามยิ่งนัก ข้ามิเคยเห็นสตรีใดงดงามเท่าเจ้ามาก่อน" 

ลั่วหนิงฮวานึกยิ้มเยาะในใจ ช่างหน้าหม้อหน้าด้านยิ่งนัก ขนาดกลายเป็นผีแล้วยังไม่ละตัณหา 

"ดูท่าแล้ว ท่านคงจะตายเพราะสตรีมาสินะ" 

โจวอี้เฉินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปในทันที ดวงตาคมฉายแววเย็นชา ก่อนจะเอ่ยกับลั่วหนิงฮวาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ 

"เจ้ารู้ได้เช่นไร?" 

"เหอะ เจ้าชู้ตัณหากลับเช่นนี้ ส่วนมากจะตายเพราะสตรีทั้งนั้น ข้าเดาถูกหรือไม่?" 

โจวอี้เฉินที่ได้ยินเช่นนั้นความโกรธเคืองในคราแรกก็หายไปจนหมดสิ้น เขายกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงที่ยั่วเย้า 

"พี่ชายยังไม่ตาย เพียงแค่ออกมาเที่ยวเล่นชั่วคราวเท่านั้น หากน้องสาวไม่รังเกียจ..." 

"ข้ารังเกียจ ข้าไม่ชอบผีตัณหากลับ" 

"น้องสาวอย่าเพิ่งไป พี่ชายไม่กวนใจเจ้าก็ได้ แต่พี่ชายมีข้อแลกเปลี่ยน" 

"แลกเปลี่ยนสิ่งใด" 

"พี่ชายเป็นถึงองค์รัชทายาท ในเมื่อน้องสาวเห็นพี่ชายแล้ว ก็เมตตาช่วยเหลือพี่ชายสักคราเถิด" 

"ช่วยเช่นใด?" 

"ช่วยข้าให้หาทางกลับเข้าร่างให้ได้ หากเจ้าทำได้ พี่ชายจะตอบแทนเจ้าอย่างงาม"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลั่วหนิงฮวาก็จ้องมองโจวอี้เฉินอย่างพิจารณา 

ตอบแทนอย่างงาม? 

เอาจริง ๆ นางก็มิใช่คิดจะหวังผลตอบแทนอะไรจากเขา 

แต่ถ้าได้ตั๋วเงินสักหมื่นตำลึงก็คงจะดีไม่น้อย ยามนี้นางขาดแคลนเงินทองยิ่งนัก

"น้องสาว" 

"ข้าไม่รับปากว่าจะช่วยได้หรือไม่?" 

"ห้าพันตำลึง" 

"เฮ้อ เริ่มเห็นเค้าราง ๆ แล้ว แต่ยังนึกวิธีไม่ออก" 

"หมื่นตำลึง" 

"โอ๊ย อย่ากดดันข้า แต่เริ่มเห็นเป็นรูปเป็นร่างบ้างแล้ว" 

โจวอี้เฉินรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก สตรีน้อยนางนี้ช่างหน้าเงินยิ่งนัก 

"ห้าหมื่นตำลึง!!!"

"ก็ได้ แต่ขอข้าคิดหาวิธีก่อนนะ ยามนี้ข้ายังต้องรักษาใบหน้าอัมพาตของตนอีก คงช่วยท่านได้ไม่มากนัก" 

โจวอี้เฉินที่ได้ยินเช่นนั้นก็เข้าใจเรื่องราวตรงหน้าได้เป็นอย่างดี 

ที่แท้แล้วที่นางไม่ยิ้มแย้มไม่แสดงท่าทีใดใดก็เพราะนางเป็นโรคอัมพาตที่ใบหน้าหรอกหรือ 

ช่างเถิด ตรงนั้นไม่เป็นอัมพาตก็ดีมากแล้ว

เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาจึงส่งยิ้มให้นางก่อนจะเอ่ยตอบ

"เอาเถิด ข้ารอได้ พี่ชายเชื่อว่าที่เราได้พานพบกันในครานี้เป็นเพราะมีวาสนาร่วมกัน"

วาสนากับผีน่ะสิ!!!

"ก็ดี อย่าลืมเล่า หากข้าทำสำเร็จแล้วเจ้าไม่ยอมทำตามที่พูด ต่อให้เจ้าเป็นองค์รัชทายาท ข้าก็ไม่ละเว้น!!!" 

"พี่ชายรู้แล้ว รบกวนน้องสาวด้วย" 

"เลิกเรียกข้าแบบนี้เสียที" 

"เช่นนั้นให้เรียกเช่นไร?" 

"หนิงเอ๋อร์"

"ข้าชื่อโจวอี้เฉิน เรียกอาเฉินก็ได้ หรือเจ้าอยากจะเรียก สามี ก็ได้" 

มารดามันเถอะ!!! 

ลั่วหนิงฮวาจ้องมองโจวอี้เฉินด้วยสายตาที่เย็นชา โจวอี้เฉินเองก็ส่งยิ้มให้นางเล็กน้อย 

ยามนี้มีคนที่สามารถสื่อสารกับเขาได้แล้ว อย่างไรเสียการผูกมิตรกับนางย่อมเป็นประโยชน์กับเขา

อากาศเริ่มเย็นลงทุกขณะ ลั่วหนิงฮวาสวมเพียงเสื้อผ้าบางเบา นางก้มลงไปปัดเศษใบหญ้าที่ติดตรงชายกระโปรง ทำให้โจวอี้เฉินที่ยืนอยู่มองเห็นหน้าอกที่ใหญ่ทะลักของนางได้เต็มสายตา 

โจวอี้เฉินซู้ดปากด้วยความเสียวสะท้าน เขาจ้องมองนางอย่างไม่ละสายตา จนกระทั่งลั่วหนิงฮวาเงยหน้าขึ้นมาพอดี จึงรู้ว่าเขากำลังมองหน้าอกของนางอยู่ 

ผีทะเล!!! 

เพราะโจวอี้เฉินเพ่งมองหน้าอกของลั่วหนิงฮวาอย่างตั้งใจ ดวงตาทั้งสองข้างของเขาจึงหลุดออกมาจากเบ้าทันที 

ลั่วหนิงฮวาที่เห็นภาพตรงหน้าก็รู้สึกสะอิดสะเอียนไม่น้อย แต่กลับแสดงอารมณ์ผ่านสีหน้าไม่ได้ ทำได้เพียงมองดูโจวอี้เฉินหยิบลูกตาของตนเองทั้งสองข้างยัดเข้าเบ้าตาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ 

บัดซบ!!! นี่นางกำลังเจอสิ่งใดอยู่กัน 

อีกด้านหนึ่ง โจวอวี้หลันกับลั่วจินหยางกำลังช่วยกันประคองโจวอี้เฉินลงบนเตียง ทันทีที่วางร่างของโจวอี้เฉินลง ท่อนเอ็นลำมังกรของโจวอี้เฉินก็พลันแข็งชูชันขึ้นมาเสียดื้อ ๆ 

โจวอวี้หลันและลั่วจินหยางต่างหันมาสบตากันด้วยความเลิ่กลั่ก 

โจวอวี้หลันทำได้เพียงครุ่นคิดในใจ

ขนาดป่วยปางตายยังแข็งขนาดนี้ได้อีกหรือ?

นางพยายามไล่ความคิดบ้า ๆ นี้ออกไป ก่อนจะหันไปพบกับลั่วจินหยางที่ยืนหนีบขาอยู่ โจวอวี้หลันขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย 

"รองแม่ทัพลั่ว ท่านเป็นอันใดหรือ เหตุใดจึงยืนหนีบขาเช่นนั้นเล่า?" 

"เอ่อ..." 

"รองแม่ทัพลั่ว" 

"กระหม่อมแข็งพ่ะย่ะค่ะ" 

"สิ่งใดแข็ง?" 

ลั่วจินหยางใบหน้าแดงระเรื่อ เมื่อถูกโจวอวี้หลันคาดคั้น เขาจึงถอดกางเกงให้นางดูทันที

"สิ่งนี้พ่ะย่ะค่ะ"

โจวอวี้หลัน "..."

ปัง!!!

เสียงประตูดังคล้ายถูกบางอย่างกระแทกอย่างรุนแรง เมื่อลั่วหนิงฮวาหันไปมองก็พบกับลั่วจินหยางที่กระเด็นออกมาจากเรือนของนาง

แน่นอนว่าโจวอวี้หลันเป็นคนถีบเขาออกมาเอง