บทที่ 13 หลงใหลในความงาม

ลั่วหนิงฮวาสั่งให้แม่นมหยางและซือลี่ไปซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารเพื่อต้อนรับโจวอวี้หลันและลั่วจินหยาง นางทำอาหารง่าย ๆ ไม่กี่อย่างเพียงเท่านั้น โจวอวี้หลันเองไม่ใช่คนเรื่องมากอันใดนัก นางส่งยิ้มให้ลั่วหนิงฮวาและยังบอกให้นางไปร่วมมื้อค่ำด้วยกันอีกด้วย 

"ได้ยินว่าเจ้าป่วยหรือ ใบหน้าจึงเป็นอัมพาต" 

โจวอวี้หลันเอ่ยถามลั่วหนิงฮวาหลังจากที่รับสำรับมื้อค่ำด้วยกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ออกมายืนที่ริมระเบียงด้านหน้าเรือน มองดูดวงจันทร์ที่สว่างไสวยามค่ำคืน 

"เพคะ เกิดเรื่องขึ้นเล็กน้อย" 

"เห็นทีคงจะไม่เล็กน้อยกระมัง"

โจวอวี้หลันหันไปเอ่ยถามลั่วหนิงฮวาด้วยน้ำเสียงที่หยอกเย้า ลั่วหนิงฮวายิ้มกริ่มอยู่ในใจ แต่ทว่าใบหน้ากลับยังคงนิ่งสงบ 

"องค์หญิงทรงปราดเปรื่องยิ่งนัก เรื่องของสตรีในเรือนหลังองค์หญิงคงจะรู้มาไม่น้อย" 

"แน่นอน ได้ยินว่าแม่เลี้ยงเป็นคนเลี้ยงดูเจ้า เจ้ากับข้าก็คงไม่ต่างกัน" 

"นี่คงเป็นเหตุผลที่องค์หญิงเสด็จออกจากวังหลวงกระมัง" 

"เจ้าเองก็ฉลาดมิใช่น้อย" 

"ขอบพระทัยองค์หญิงที่ทรงกล่าวชมเพคะ" 

"ไม่เป็นไร ว่าแต่ชายเหล่านั้น เป็นลูกน้องของเจ้าจริง ๆ หรือ" 

โจวอวี้หลันเอ่ยถามลั่วหนิงฮวาพร้อมกับชี้มือไปยังพวกจางสงที่กำลังนั่งกินมื้อค่ำกันบริเวณริมลำธารอย่างสำราญใจ 

"เพคะ เป็นคนเร่ร่อนที่มาขอความช่วยเหลือ"

"อืม การจะทำให้ชายเหล่านั้นอยู่ใต้อำนาจมิใช่เรื่องง่าย เห็นทีข้าคงต้องมองเจ้าใหม่เสียแล้ว" 

"องค์หญิงทรงตรัสเกินไปแล้ว" 

"เอาเถิด เห็นแก่ที่เจ้าให้ที่พักแก่ข้าในคืนนี้ ไว้ข้าจะปรึกษาท่านหมอเทวดา หายาดีมารักษาใบหน้าของเจ้า ข้าชอบเจ้ายิ่งนัก เรามาเป็นสหายกันเถิด" 

"ขอบพระทัยที่เมตตาเพคะ" 

ลั่วหนิงฮวาจ้องมองโจวอวี้หลันด้วยความชื่นชม น้อยครั้งนักที่จะเจอสตรีที่มีนิสัยใจคอเหมือนกันเช่นนี้ 

ตกดึกในคืนนั้น ขณะที่ลั่วหนิงฮวากำลังนอนหลับอย่างสบายใจ ก็รู้สึกราวกับว่ามีคนกำลังจ้องมองนางอยู่ เมื่อนางค่อย ๆ ลืมตามองฝ่าความมืด ก็พบกับใบหน้าหล่อเหลาของโจวอี้เฉินที่กำลังจ้องมองนางอย่างไม่ลดละ 

บัดซบ!!! ผีตนนี้นี่มัน ลั่วหนิงฮวาหันไปมองแม่นมหยางและซือลี่ที่กำลังนอนหลับสนิทคราหนึ่ง ก่อนจะหันมาเอ่ยกับโจวอี้เฉิน 

"มาจ้องหน้าข้าด้วยเหตุอันใด" 

"พี่ชายเพียงอยากมองความงามของน้องสาวเท่านั้น" 

"หยุดเอ่ยวาจาเหลวไหลเสียที ไสหัวไปข้าจะนอน!"

สิ่งที่ลั่วหนิงฮวาไม่ชอบที่สุดคือการถูกคนรบกวนยามนอนหลับ นางจึงหลับตาลงและนอนตะแคงอีกด้านเพื่อหนีการคุกคามจากโจวอี้เฉิน 

แต่ทว่าโจวอี้เฉินกลับไม่ยอมแพ้ เขาหลงใหลสาวน้อยนางนี้ขึ้นมาเสียแล้ว 

ดวงตาคมกวาดมองไปทั่วทั้งเรือนกายสาวสะพรั่งก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น แล้วจึงโน้มใบหน้าลงไปกระซิบกระซาบที่ข้างใบหูของนางอย่างหยอกเย้า 

"หนิงเอ๋อร์ หนิงเอ๋อร์ หนิงเอ๋อร์"

"ข้าบอกว่า..."

ลั่วหนิงฮวาโมโหแล้ว นางจึงพลิกตัวกลับไปหวังจะด่าทอเขาสักครา แต่ทว่าเมื่อหันหน้าไปก็พบว่าใบหน้าของนางและโจวอี้เฉินแทบจะแนบชิดติดกันเสียแล้ว 

ใบหน้าหล่อเหลาที่แฝงเอาไว้ด้วยความทรงเสน่ห์ทำให้ใจของนางเต้นตึกตัก ดวงตาทั้งสองที่สบประสานกันนั้นให้ความรู้สึกที่เย้ายวนจนเกินบรรยาย 

แต่ทว่าความละมุนละไมนี้กลับมิสามารถไปต่อได้ เมื่อดวงตาของโจวอี้เฉินหลุดออกมาจากเบ้าเป็นครั้งที่สอง ภาพตรงหน้าสร้างความสยดสยองให้แก่ลั่วหนิงฮวาไม่น้อย 

ภายใต้ใบหน้าที่เฉยชานั้นนางอยากจะกรีดร้องออกมาดัง ๆ ว่า 

ช่วยด้วย ผีหลอก!!!

"ขออภัย ข้าควบคุมพลังมิได้ รอสักครู่ข้าจะยัดมันกลับเข้าไปเดี๋ยวนี้!!!"

ยัดกลับเข้าไป!!!

บัดซบ!!! นี่มันเรื่องอันใดกัน 

"อ๊าาาา ข้าหล่อเหลาเช่นเดิมแล้ว" 

เมื่อจัดการตนเองเสร็จเรียบร้อย โจวอี้เฉินก็หันกลับมาส่งยิ้มหวานให้แก่ลั่วหนิงฮวา 

"ต้องการสิ่งใดจากข้า" 

"ไม่ต้องการสิ่งใด ต้องการเพียงมองใบหน้างดงามของเจ้ายามหลับเท่านั้น" 

"หึ!!! เป็นผีตัณหากลับหรือไรกัน!!!" 

"ตอนข้ายังไม่กลายเป็นผี ข้าเชี่ยวชาญเรื่องสตรียิ่งนัก ไว้ข้ากลับเข้าร่างได้เมื่อใด เจ้าจะลองดูก็ได้" 

"ไสหัวไปข้าจะนอน อย่ามารบกวนการนอนของข้า" 

"ข้าเหงายิ่งนัก ให้ข้าอยู่กับเจ้าเถิดนะ" 

"ไสหัวไป!!!"

ลั่วหนิงฮวาหมดความอดทนแล้ว นางกัดฟันกรอดก่อนจะยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะและหลับไปทันที 

โจวอี้เฉินมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่เจ้าเล่ห์ ก่อนจะหายไปจากห้องนอนของลั่วหนิงฮวา ไปโผล่ยังร่างของตนเองที่นอนอยู่บนเตียง 

ดวงตาคมจ้องมองหว่างขาของตนที่ยามนี้มีบางสิ่งบางอย่างกำลังแข็งชูชันอยู่ 

ลูกพ่อ!!! ช่างแข็งดียิ่งนัก 

ด้านลั่วจินหยางที่นอนเฝ้าโจวอี้เฉินเอาไว้ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ก่อนจะมองไปยังหว่างขาของโจวอี้เฉินแล้วถอนหายใจออกมา 

"เฮ้อ อาเฉิน แม้แต่ยามนี้เจ้าก็ยังแข็งได้!"

โจวอี้เฉินที่ได้ยินเช่นนั้นก็บิดเบ้มุมปากตนคราหนึ่ง ว่าแต่ข้าเจ้าเองก็ตัวดี!!! 

"อาเฉิน ข้าหลงรักพี่สาวของเจ้ายิ่งนักจะทำเช่นใดดี" 

ลั่วจินหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า ก่อนจะยื่นมือไปตีลำแท่งแก่นกายของโจวอี้เฉินเบา ๆ เมื่อเห็นว่ายิ่งตีมันยิ่งเด้งสู้มือเขา ก็ยิ่งสนุกสนานมากขึ้นไปอีก 

โจวอี้เฉินถลึงตามองภาพตรงหน้าอย่างรับไม่ได้ สหายสารเลว!!! บังอาจมาเล่นของสงวนของเขา 

หยุดนะ!!!

ข้าบอกให้หยุด!!!