กลลวงดอกบัวขาวของซูซวงซวง

บรรยากาศภายในจวนหย่งอันโหวเวลานี้ไม่ต่างจากกรงเหล็กที่ถูกไฟแผดเผาอย่างเงียบๆ แม้ว่ากู่เหวินชางจะยังไม่ได้เปิดคลังสมบัติอย่างเป็นทางการเพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับการเคลียร์ปัญหาของราชสำนัก

แต่ความตึงเครียดเรื่องเงินทองที่ร่อยหรอและร้านยาเหิงเต๋อที่ต้องปิดตัวลงชั่วคราว ข่าวลือเรื่องหนี้สินนับพันตำลึงทำให้บ่าวไพร่ในจวนเริ่มกระซิบกระซาบด้วยความตื่นตระหนก

ซูซวงซวงนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ในเรือนพักของตนเอง นางมองเงาสะท้อนของใบหน้าที่งดงามอ่อนหวานราวกับดอกบัวขาว ทว่าแววตาเวลานี้กลับเต็มไปด้วยความริษยาและความทะเยอทะยานที่พลุ่งพล่าน นิ้วมือเรียวยาวกำผ้าเช็ดหน้าไหมแน่นจนยับยู่ยี่

“นังเซี่ยหลินหวง เมื่อก่อนแกเป็นแค่ก้อนหินปูทางให้พี่เหวินชาง มาตอนนี้เหตุใดแกถึงได้กลายเป็นหงส์เหนือผืนดินไปได้!”

ซูซวงซวงกัดฟันกรอด ข่าวความสำเร็จของหอโอสถร้อยลี้และบารมีของฉินอ๋องที่แผ่ไพศาลคุ้มครองอดีตฮูหยินเอก ทำให้ซวงซวงนอนไม่หลับมาหลายคืน นางยอมลดตัวมารับใช้กู่เหวินชาง วางแผนทำลายชื่อเสียงของหลินหวงเพื่อให้ตนเองได้ขึ้นเป็นใหญ่ แต่ยามนี้นางกลับรู้สึกเหมือนตกลงมาอยู่ในหล่มโคลนเสียเอง

“อนุซูเจ้าคะ ท่านโหวเครียดมากจนสั่งประหารบ่าวที่ทำถ้วยชาแตกไปเมื่อครู่แล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้คนสนิทของซวงซวงกระซิบรายงานด้วยท่าทางหวาดกลัว

ซูซวงซวงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตามารยาฉายแววเจ้าเล่ห์คล้ายงูพิษที่คิดแผนการร้ายได้

“ในเมื่อพี่เหวินชางกำลังเครียดเรื่องเงินและชื่อเสียง ข้าในฐานะหญิงคนรักที่เพียบพร้อม ย่อมต้องยื่นมือเข้าช่วย ข้าจะแสดงให้คนทั้งเมืองหลวงเยี่ยนจิงเห็นเองว่า สตรีที่คู่ควรกับตำแหน่งฮูหยินเอกจวนโหวที่แท้จริงคือใคร!”

แผนการของซูซวงซวงคือการใช้งานเลี้ยงน้ำชาชมบุปผาฤดูใบไม้ร่วง เป็นฉากบังหน้า นางตระหนักดีว่าในแคว้นจิ่ง บรรดาฮูหยินเอกของเหล่าขุนนางชั้นสูงคือผู้กุมเส้นสายและข้อมูลภายใน

หากนางสามารถดึงดูดคนเหล่านี้มาร่วมงาน และเกลี้ยกล่อมให้ตระกูลของพวกนางหันมาลงทุนหรือสนับสนุนเครือข่ายร้านค้าอื่นๆ ของจวนโหวได้ วิกฤตทางการเงินย่อมคลี่คลายลง

และที่สำคัญที่สุด นางตั้งใจจะส่งเทียบเชิญสีทองหรูหราไปให้เซี่ยหลินหวงโดยตรง!

“นังเซี่ยหลินหวง มันคิดว่ามันเปิดร้านยาใหญ่โตแล้วจะกลายเป็นคนชั้นสูงงั้นหรือ? สตรีหม้ายที่หย่าสามีอย่างไร้หัวนอนปลายเท้า ต่อให้รวยล้นฟ้าก็เป็นได้แค่พ่อค้าชั้นต่ำในสายตาของพวกฮูหยินตระกูลใหญ่!” ซูซวงซวงยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ

“ข้าจะเชิญมันมากลางงานเลี้ยง ท่ามกลางเหล่าฮูหยินชั้นสูง ให้พวกนางช่วยกันรุมตราหน้า จิกกัด และเหยียบย่ำมันให้จมดิน ข้าจะพิสูจน์ให้พี่เหวินชางเห็นว่า นังหลินหวงมันไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับข้า!”

ณ หอโอสถร้อยลี้ ยามบ่ายอันอบอุ่น

เทียบเชิญสีทองอร่ามที่ส่งกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาถูกวางลงบนโต๊ะไม้พะยูงของเซี่ยหลินหวงอย่างประณีต โมลี่เบ้ปากด้วยความรังเกียจทันทีที่เห็นตราประทับจวนหย่งอันโหวบนซองจดหมาย

“คุณหนูเจ้าคะ นังอนูสารเลวซูซวงซวงมันส่งเทียบเชิญงานเลี้ยงน้ำชามาให้ท่านเจ้าค่ะ!” โมลี่แค่นเสียงเหยียดหยาม

“ในเทียบเชิญเขียนคำหวานหูราวกับน้ำผึ้งอาบยาพิษ บอกว่าคิดถึงพี่หญิงอย่างนั้นอย่างนี้ อยากเชิญไปร่วมดื่มชาแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องการดูแลจวน ช่างหน้าหนาไร้ยางอายจริงๆ เจ้าค่ะ ทั้งๆ ที่มันเป็นคนแย่งสามีของท่านแท้ๆ!”

หลินหวงละสายตาจากตำราโอสถโบราณ นางหยิบเทียบเชิญสีทองขึ้นมาเปิดอ่านอย่างเนิบนาบ ดวงตาหงส์ทอประกายขบขันระคนสมเพช แผนการตื้นๆ ของดอกบัวขาวเช่นซูซวงซวงมีหรือที่นางจะอ่านไม่ออก ชาติก่อนนางเคยพ่ายแพ้ให้แก่จริตมารยาบีบน้ำตาเหล่านั้นเพราะความรักบังตา แต่ชาตินี้นางคือผู้ที่ตื่นจากนรกแล้ว

“งานเลี้ยงน้ำชาชมบุปผา หวังจะใช้บารมีของพวกฮูหยินขุนนางมาข่มขู่ข้า และหาทางกู้หน้าตาอันรุ่งริ่งของจวนโหวคืนมาสินะ” หลินหวงเอ่ยเสียงเรียบพลางโยนเทียบเชิญลงบนโต๊ะราวกับขยะชิ้นหนึ่ง

“แล้วคุณหนูจะไปหรือไม่เจ้าคะ? บ่าวว่าอย่าไปให้พวกฮูหยินพวกนั้นรุมรังแกเลยเจ้าค่ะ” โมลี่แสดงความเป็นห่วง

“ไปสิ เหตุใดข้าจะไม่ไป?” หลินหวงยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็น

“ซูซวงซวงอุตส่าห์ตั้งใจจัดงิ้วฉากใหญ่เพื่อเชิญข้าไปเป็นตัวตลก หากข้าไม่ไปร่วมแสดง งิ้วฉากนี้คงจะน่าเบื่อแย่ ข้าจะไปดูด้วยตาตัวเองว่า ดอกบัวขาวที่พยายามชูคอพ้นน้ำในยามที่จวนโหวใกล้จะถล่มลงมาทับหัวนั้น มันจะงดงามได้สักกี่น้ำ”

“นายหญิงช่างใจเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก” เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจและคุ้นเคยดังมาจากผ้าม่านด้านหลังระเบียง

ร่างสูงโปร่งของเยี่ยเฟิงหาน ก้าวออกมาอย่างเงียบเชียบราวกิ่งไม้ต้องลม วันนี้ฉินอ๋องอยู่ในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายพยัคฆ์เหยียบเมฆา แววตาคมปลาบจับจ้องมาที่นางด้วยความคลั่งรักที่ซ่อนเร้นในความสุขุมลุ่มลึก

“ท่านอ๋อง มาสืบข่าวกรองอีกแล้วหรือเพคะ?” หลินหวงเลิกคิ้วถามพลางรินน้ำชาส่งให้เขาอย่างรู้ใจ

เยี่ยเฟิงหานรับถ้วยชาไปถือไว้ ทว่าสายตากลับไม่ละไปจากใบหน้างดงามของนางเลยแม้แต่วินาทีเดียว

“ข้าได้ยินว่ามีแมลงวันจากจวนโหวบินมาตอมเจ้า จึงแวะมาดูเสียหน่อย งานเลี้ยงน้ำชาในอีกสามวันข้างหน้า เจ้าต้องการให้ข้าส่งคนของกองทัพเหมันต์ไปถล่มจวนมันให้ราบเลยหรือไม่?”

“มิต้องลำบากท่านอ๋องหรอกเพคะ” หลินหวงหัวเราะแผ่วเบา เสียงหัวเราะของนางช่างไพเราะทว่าบาดลึกไปถึงกระดูก

“การใช้กำลังทหารย่อมทำให้ไก่ตื่น ซูซวงซวงอยากใช้ความร่ำรวยและเกียรติยศมาสะกดหม่อมฉัน เช่นนั้นหม่อมฉันก็จะใช้เงินตราอันมหาศาล คลุมหัวของพวกมันทุกคนในงานเลี้ยงให้หายใจไม่ออก หม่อมฉันอยากรู้นักว่า ระหว่างสตรีหม้ายที่มีตั๋วเงินห้าแสนตำลึงทองหนุนหลัง กับอนุรองของจวนโหวที่ติดหนี้สินท่วมหัว บรรดาฮูหยินขุนนางหน้าเลือดเหล่านั้นจะเลือกคุกเข่าให้แก่ผู้ใด!”

เยี่ยเฟิงหานยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความลุ่มหลงในความร้ายกาจอย่างมีชั้นเชิงของสตรีตรงหน้า

“ดีมาก สมกับเป็นพันธมิตรของข้า เช่นนั้นในวันงาน ข้าจะเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไปมอบให้เจ้ากลางงานเลี้ยง เพื่อช่วยเจ้าทุบหน้ากากดอกบัวขาวของนางให้แตกละเอียดจนไม่เหลือชิ้นดี!”

สามวันต่อมา ณ สวนหลวงส่วนตัวของจวนหย่งอันโหว

บรรยากาศถูกจัดแต่งอย่างหรูหราอลังการเพื่อต้อนรับเหล่าฮูหยินชั้นสูง ดอกกุ้ยฮวาและดอกเบญจมาศสีเหลืองทองบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวล โต๊ะน้ำชาหยกขาวตั้งเรียงรายพร้อมขนมมงคลเลิศรส ที่ซูซวงซวงสั่งซื้อมาจากเหลาอาหารที่แพงที่สุดในเมืองหลวง โดยใช้เงินกู้นอกระบบก้อนสุดท้ายที่กู่เหวินชางหามาได้

บรรดาฮูหยินเอกของเสนาบดีและแม่ทัพ นับสิบคนในชุดผ้าไหมฉูดฉาดนั่งประจำที่ พากันหัวเราะต่อกระซิกและเอ่ยชมความสามารถในการจัดการจวนของซูซวงซวงอย่างไม่ขาดสาย ทำเอาซวงซวงที่นั่งอยู่ในตำแหน่งประธานงานเลี้ยงถึงกับเชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ ราวกับว่านางได้กลายเป็นฮูหยินเอกที่แท้จริงของจวนโหวไปแล้ว

“ฮูหยินรองซูช่างเก่งกาจและแสนดีปานนี้ ท่านโหวช่างตาแหลมคมยิ่งนักที่เลือกท่านมาดูแลจวน แทนที่จะเป็นอดีตฮูหยินใจคอคับแคบคนก่อน” ฮูหยินรองกรมพิธีการเอ่ยปากประจบประแจง หวังจะผูกมิตรกับจวนโหว

“พวกท่านชมกันเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ซวงซวงเป็นเพียงสตรีตัวเล็กๆ ย่อมต้องทำทุกอย่างเพื่อเกียรติยศของท่านโหวเจ้าค่ะ” ซูซวงซวงบีบน้ำตาแสร้งทำเป็นอ่อนน้อมถ่อมตน ทว่าสายตากลับลอบมองไปทางประตูทางเข้าสวนอย่างใจจดใจจ่อ

และแล้ว เสียงของบ่าวเฝ้าประตูก็ดังขึ้นลั่นสวน

“อดีตฮูหยินเอกจวนโหว คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย เซี่ยหลินหวงมาถึงแล้ว!”

สิ้นเสียงประกาศ ทั่วทั้งสวนหลวงก็ตกอยู่ในความเงียบงันฉับพลัน บรรดาฮูหยินชั้นสูงพากันหันไปมองเป็นตาเดียว ซูซวงซวงลอบยิ้มสะใจในอก