Masukบรรยากาศภายในจวนหย่งอันโหวเวลานี้ไม่ต่างจากกรงเหล็กที่ถูกไฟแผดเผาอย่างเงียบๆ แม้ว่ากู่เหวินชางจะยังไม่ได้เปิดคลังสมบัติอย่างเป็นทางการเพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับการเคลียร์ปัญหาของราชสำนัก
แต่ความตึงเครียดเรื่องเงินทองที่ร่อยหรอและร้านยาเหิงเต๋อที่ต้องปิดตัวลงชั่วคราว ข่าวลือเรื่องหนี้สินนับพันตำลึงทำให้บ่าวไพร่ในจวนเริ่มกระซิบกระซาบด้วยความตื่นตระหนก
ซูซวงซวงนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ในเรือนพักของตนเอง นางมองเงาสะท้อนของใบหน้าที่งดงามอ่อนหวานราวกับดอกบัวขาว ทว่าแววตาเวลานี้กลับเต็มไปด้วยความริษยาและความทะเยอทะยานที่พลุ่งพล่าน นิ้วมือเรียวยาวกำผ้าเช็ดหน้าไหมแน่นจนยับยู่ยี่
“นังเซี่ยหลินหวง เมื่อก่อนแกเป็นแค่ก้อนหินปูทางให้พี่เหวินชาง มาตอนนี้เหตุใดแกถึงได้กลายเป็นหงส์เหนือผืนดินไปได้!”
ซูซวงซวงกัดฟันกรอด ข่าวความสำเร็จของหอโอสถร้อยลี้และบารมีของฉินอ๋องที่แผ่ไพศาลคุ้มครองอดีตฮูหยินเอก ทำให้ซวงซวงนอนไม่หลับมาหลายคืน นางยอมลดตัวมารับใช้กู่เหวินชาง วางแผนทำลายชื่อเสียงของหลินหวงเพื่อให้ตนเองได้ขึ้นเป็นใหญ่ แต่ยามนี้นางกลับรู้สึกเหมือนตกลงมาอยู่ในหล่มโคลนเสียเอง
“อนุซูเจ้าคะ ท่านโหวเครียดมากจนสั่งประหารบ่าวที่ทำถ้วยชาแตกไปเมื่อครู่แล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้คนสนิทของซวงซวงกระซิบรายงานด้วยท่าทางหวาดกลัว
ซูซวงซวงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตามารยาฉายแววเจ้าเล่ห์คล้ายงูพิษที่คิดแผนการร้ายได้
“ในเมื่อพี่เหวินชางกำลังเครียดเรื่องเงินและชื่อเสียง ข้าในฐานะหญิงคนรักที่เพียบพร้อม ย่อมต้องยื่นมือเข้าช่วย ข้าจะแสดงให้คนทั้งเมืองหลวงเยี่ยนจิงเห็นเองว่า สตรีที่คู่ควรกับตำแหน่งฮูหยินเอกจวนโหวที่แท้จริงคือใคร!”
แผนการของซูซวงซวงคือการใช้งานเลี้ยงน้ำชาชมบุปผาฤดูใบไม้ร่วง เป็นฉากบังหน้า นางตระหนักดีว่าในแคว้นจิ่ง บรรดาฮูหยินเอกของเหล่าขุนนางชั้นสูงคือผู้กุมเส้นสายและข้อมูลภายใน
หากนางสามารถดึงดูดคนเหล่านี้มาร่วมงาน และเกลี้ยกล่อมให้ตระกูลของพวกนางหันมาลงทุนหรือสนับสนุนเครือข่ายร้านค้าอื่นๆ ของจวนโหวได้ วิกฤตทางการเงินย่อมคลี่คลายลง
และที่สำคัญที่สุด นางตั้งใจจะส่งเทียบเชิญสีทองหรูหราไปให้เซี่ยหลินหวงโดยตรง!
“นังเซี่ยหลินหวง มันคิดว่ามันเปิดร้านยาใหญ่โตแล้วจะกลายเป็นคนชั้นสูงงั้นหรือ? สตรีหม้ายที่หย่าสามีอย่างไร้หัวนอนปลายเท้า ต่อให้รวยล้นฟ้าก็เป็นได้แค่พ่อค้าชั้นต่ำในสายตาของพวกฮูหยินตระกูลใหญ่!” ซูซวงซวงยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ
“ข้าจะเชิญมันมากลางงานเลี้ยง ท่ามกลางเหล่าฮูหยินชั้นสูง ให้พวกนางช่วยกันรุมตราหน้า จิกกัด และเหยียบย่ำมันให้จมดิน ข้าจะพิสูจน์ให้พี่เหวินชางเห็นว่า นังหลินหวงมันไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับข้า!”
ณ หอโอสถร้อยลี้ ยามบ่ายอันอบอุ่น
เทียบเชิญสีทองอร่ามที่ส่งกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาถูกวางลงบนโต๊ะไม้พะยูงของเซี่ยหลินหวงอย่างประณีต โมลี่เบ้ปากด้วยความรังเกียจทันทีที่เห็นตราประทับจวนหย่งอันโหวบนซองจดหมาย
“คุณหนูเจ้าคะ นังอนูสารเลวซูซวงซวงมันส่งเทียบเชิญงานเลี้ยงน้ำชามาให้ท่านเจ้าค่ะ!” โมลี่แค่นเสียงเหยียดหยาม
“ในเทียบเชิญเขียนคำหวานหูราวกับน้ำผึ้งอาบยาพิษ บอกว่าคิดถึงพี่หญิงอย่างนั้นอย่างนี้ อยากเชิญไปร่วมดื่มชาแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องการดูแลจวน ช่างหน้าหนาไร้ยางอายจริงๆ เจ้าค่ะ ทั้งๆ ที่มันเป็นคนแย่งสามีของท่านแท้ๆ!”
หลินหวงละสายตาจากตำราโอสถโบราณ นางหยิบเทียบเชิญสีทองขึ้นมาเปิดอ่านอย่างเนิบนาบ ดวงตาหงส์ทอประกายขบขันระคนสมเพช แผนการตื้นๆ ของดอกบัวขาวเช่นซูซวงซวงมีหรือที่นางจะอ่านไม่ออก ชาติก่อนนางเคยพ่ายแพ้ให้แก่จริตมารยาบีบน้ำตาเหล่านั้นเพราะความรักบังตา แต่ชาตินี้นางคือผู้ที่ตื่นจากนรกแล้ว
“งานเลี้ยงน้ำชาชมบุปผา หวังจะใช้บารมีของพวกฮูหยินขุนนางมาข่มขู่ข้า และหาทางกู้หน้าตาอันรุ่งริ่งของจวนโหวคืนมาสินะ” หลินหวงเอ่ยเสียงเรียบพลางโยนเทียบเชิญลงบนโต๊ะราวกับขยะชิ้นหนึ่ง
“แล้วคุณหนูจะไปหรือไม่เจ้าคะ? บ่าวว่าอย่าไปให้พวกฮูหยินพวกนั้นรุมรังแกเลยเจ้าค่ะ” โมลี่แสดงความเป็นห่วง
“ไปสิ เหตุใดข้าจะไม่ไป?” หลินหวงยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็น
“ซูซวงซวงอุตส่าห์ตั้งใจจัดงิ้วฉากใหญ่เพื่อเชิญข้าไปเป็นตัวตลก หากข้าไม่ไปร่วมแสดง งิ้วฉากนี้คงจะน่าเบื่อแย่ ข้าจะไปดูด้วยตาตัวเองว่า ดอกบัวขาวที่พยายามชูคอพ้นน้ำในยามที่จวนโหวใกล้จะถล่มลงมาทับหัวนั้น มันจะงดงามได้สักกี่น้ำ”
“นายหญิงช่างใจเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก” เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจและคุ้นเคยดังมาจากผ้าม่านด้านหลังระเบียง
ร่างสูงโปร่งของเยี่ยเฟิงหาน ก้าวออกมาอย่างเงียบเชียบราวกิ่งไม้ต้องลม วันนี้ฉินอ๋องอยู่ในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายพยัคฆ์เหยียบเมฆา แววตาคมปลาบจับจ้องมาที่นางด้วยความคลั่งรักที่ซ่อนเร้นในความสุขุมลุ่มลึก
“ท่านอ๋อง มาสืบข่าวกรองอีกแล้วหรือเพคะ?” หลินหวงเลิกคิ้วถามพลางรินน้ำชาส่งให้เขาอย่างรู้ใจ
เยี่ยเฟิงหานรับถ้วยชาไปถือไว้ ทว่าสายตากลับไม่ละไปจากใบหน้างดงามของนางเลยแม้แต่วินาทีเดียว
“ข้าได้ยินว่ามีแมลงวันจากจวนโหวบินมาตอมเจ้า จึงแวะมาดูเสียหน่อย งานเลี้ยงน้ำชาในอีกสามวันข้างหน้า เจ้าต้องการให้ข้าส่งคนของกองทัพเหมันต์ไปถล่มจวนมันให้ราบเลยหรือไม่?”
“มิต้องลำบากท่านอ๋องหรอกเพคะ” หลินหวงหัวเราะแผ่วเบา เสียงหัวเราะของนางช่างไพเราะทว่าบาดลึกไปถึงกระดูก
“การใช้กำลังทหารย่อมทำให้ไก่ตื่น ซูซวงซวงอยากใช้ความร่ำรวยและเกียรติยศมาสะกดหม่อมฉัน เช่นนั้นหม่อมฉันก็จะใช้เงินตราอันมหาศาล คลุมหัวของพวกมันทุกคนในงานเลี้ยงให้หายใจไม่ออก หม่อมฉันอยากรู้นักว่า ระหว่างสตรีหม้ายที่มีตั๋วเงินห้าแสนตำลึงทองหนุนหลัง กับอนุรองของจวนโหวที่ติดหนี้สินท่วมหัว บรรดาฮูหยินขุนนางหน้าเลือดเหล่านั้นจะเลือกคุกเข่าให้แก่ผู้ใด!”
เยี่ยเฟิงหานยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความลุ่มหลงในความร้ายกาจอย่างมีชั้นเชิงของสตรีตรงหน้า
“ดีมาก สมกับเป็นพันธมิตรของข้า เช่นนั้นในวันงาน ข้าจะเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไปมอบให้เจ้ากลางงานเลี้ยง เพื่อช่วยเจ้าทุบหน้ากากดอกบัวขาวของนางให้แตกละเอียดจนไม่เหลือชิ้นดี!”
สามวันต่อมา ณ สวนหลวงส่วนตัวของจวนหย่งอันโหว
บรรยากาศถูกจัดแต่งอย่างหรูหราอลังการเพื่อต้อนรับเหล่าฮูหยินชั้นสูง ดอกกุ้ยฮวาและดอกเบญจมาศสีเหลืองทองบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวล โต๊ะน้ำชาหยกขาวตั้งเรียงรายพร้อมขนมมงคลเลิศรส ที่ซูซวงซวงสั่งซื้อมาจากเหลาอาหารที่แพงที่สุดในเมืองหลวง โดยใช้เงินกู้นอกระบบก้อนสุดท้ายที่กู่เหวินชางหามาได้
บรรดาฮูหยินเอกของเสนาบดีและแม่ทัพ นับสิบคนในชุดผ้าไหมฉูดฉาดนั่งประจำที่ พากันหัวเราะต่อกระซิกและเอ่ยชมความสามารถในการจัดการจวนของซูซวงซวงอย่างไม่ขาดสาย ทำเอาซวงซวงที่นั่งอยู่ในตำแหน่งประธานงานเลี้ยงถึงกับเชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ ราวกับว่านางได้กลายเป็นฮูหยินเอกที่แท้จริงของจวนโหวไปแล้ว
“ฮูหยินรองซูช่างเก่งกาจและแสนดีปานนี้ ท่านโหวช่างตาแหลมคมยิ่งนักที่เลือกท่านมาดูแลจวน แทนที่จะเป็นอดีตฮูหยินใจคอคับแคบคนก่อน” ฮูหยินรองกรมพิธีการเอ่ยปากประจบประแจง หวังจะผูกมิตรกับจวนโหว
“พวกท่านชมกันเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ซวงซวงเป็นเพียงสตรีตัวเล็กๆ ย่อมต้องทำทุกอย่างเพื่อเกียรติยศของท่านโหวเจ้าค่ะ” ซูซวงซวงบีบน้ำตาแสร้งทำเป็นอ่อนน้อมถ่อมตน ทว่าสายตากลับลอบมองไปทางประตูทางเข้าสวนอย่างใจจดใจจ่อ
และแล้ว เสียงของบ่าวเฝ้าประตูก็ดังขึ้นลั่นสวน
“อดีตฮูหยินเอกจวนโหว คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย เซี่ยหลินหวงมาถึงแล้ว!”
สิ้นเสียงประกาศ ทั่วทั้งสวนหลวงก็ตกอยู่ในความเงียบงันฉับพลัน บรรดาฮูหยินชั้นสูงพากันหันไปมองเป็นตาเดียว ซูซวงซวงลอบยิ้มสะใจในอก
หนึ่งปีต่อมา ณ ศาลาริมน้ำภายในจวนตากแถบอากาศชายแดนบรรยากาศยามบ่ายอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและกลิ่นหอมของดอกเหมยที่ร่วงหล่นตามสายลม วันนี้เป็นการรวมตัวครั้งสำคัญของสองคู่รักผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค ที่อดีตเคยเป็นศัตรูหัวใจ ทว่าบัดนี้กลับกลายเป็นสหายร่วมชะตากรรมเดียวกันแล้วบนโต๊ะหินอ่อนตรงกลางศาลา เต็มไปด้วยสุราเลิศรสและกับแกล้มชั้นดี ฉินอ๋อง เยี่ยเฟิงหาน แม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร และเฟยเยี่ยหรง ประมุขหอปลิดบุปผาผู้ฉายามัจจุราชสีชาดกำลังนั่งประจันหน้ากัน ทว่าบรรยากาศกลับไม่ได้ตึงเครียดหรือเต็มไปด้วยไอสังหารแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม บุรุษผู้ทรงอำนาจทั้งสอง กลับกำลังนั่งถอนหายใจพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียงเมื่อก่อนพวกเขาทั้งสองคนอาจจะไม่ถูกกัน แต่เมื่อภรรยาทั้งสองดันตกลงเป็นสหายกัน พวกเขาจึงต้องสนิทกันไว้ ตามคำสั่งของภรรยารัก แบบหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยชอบขี้หน้ากัน แต่หากพวกเขายังคงกัดกันต่อไป มีหวังได้นอนนอกห้องเป็นแน่“สุราจอกนี้ ข้าดื่มได้แค่จอกเดียวนะ ฉินอ๋อง” เฟยเยี่ยหรงเอ่ยเสียงกระซิบ พร้อมกับเหลือบมองไปยังศาลาฝั่งตรงข้ามอย่างระแวดระวัง“อาเสวี่ยสั่งห้ามข้าดื่มเกินหนึ่งจอก นางบอกว่าแผลเก
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ กระท่อมไม้ไผ่ แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมากระทบภาพความวุ่นวายที่ชวนให้ขบขัน จนแทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่เฟยเยี่ยหรง ประมุขหอปลิดบุปผาผู้เกรียงไกร บัดนี้เขาถอดเสื้อคลุมสีแดงตัวเก่งออก เหลือเพียงเสื้อตัวในสีขาวที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้าม ที่กำลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย บัดนี้มีรอยเปื้อนเขม่าดำป้ายอยู่ข้างแก้มในมือหนาของเขากำลังเงื้อขวานผ่าฟืนขึ้นสูงเหนือศีรษะ ด้วยท่าทางขึงขังราวกับกำลังกวัดแกว่งกระบี่เพื่อสังหารศัตรู“ย๊าก!”เปรี้ยง!เสียงขวานสับลงบนท่อนไม้ดังสนั่นหวั่นไหว ทว่าด้วยความเคยชินกับการใช้วรยุทธิ์ แต่กลับถูกสั่งห้ามให้ใช้กำลังภายใน ทำให้เขากะน้ำหนักมือไม่ถูก ท่อนฟืนไม่ได้แตกออกเป็นสองซีกอย่างสวยงามแต่กลับกระเด็นลอยละลิ่วข้ามรั้วไม้ไผ่ไปตกใส่เล้าไก่ จนไก่แตกตื่นร้องระงมไปทั่วบริเวณ ส่วนตัวขวานก็ปักลึกลงไปในขอนไม้รองสับจนดึงไม่ออกมู่หรงเสวี่ยที่กำลังนั่งเด็ดใบสมุนไพรอยู่ที่แคร่ไม้หน้าบ้าน ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น นางส่ายหน้าพร้อมกับเดินถือผ้าเช็ดหน้าเข้าไปหาเขา“นี่เจ้ากำลังผ่าฟืน หรือกำลังทำลายล้าง
แสงแดดยามเย็นทอแสงสีส้มอ่อนอาบไล้กระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กท้ายหมู่บ้าน บรรยากาศภายในกระท่อมอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงไก่ต้มสมุนไพร ที่มู่หรงเสวี่ย กำลังบรรจงปรุงอยู่หน้าเตาไฟ โดยมีเฟยเยี่ยหรง นั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวใหญ่เฝ้ามองนางไม่วางตา“นี่ เจ้าเลิกจ้องข้าเหมือนจะกลืนกินเสียทีได้ไหม ข้าทำกับข้าวไม่ถนัด” มู่หรงเสวี่ยเอ่ยดุโดยไม่หันมามอง มือเรียวตวัดตะหลิวอย่างคล่องแคล่วเฟยเยี่ยหรงยกยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี บาดแผลที่ขาของเขาดีขึ้นมากแล้ว แต่เขากลับแกล้งทำเป็นยังเดินไม่ถนัดเพื่อจะได้อยู่ที่นี่ต่อ“ข้าแค่กำลังซึมซับความสุข ตั้งแต่ข้าเกิดมา ยังไม่เคยมีสตรีใดลงครัวทำอาหารให้กินเช่นนี้มาก่อนเลย”“ข้าทำให้คนไข้กินต่างหาก อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย” นางตักน้ำแกงใส่ชามกระเบื้องแล้วเดินเอามาวางลงตรงหน้าของเขาในจังหวะที่เฟยเยี่ยหรงกำลังจะเอื้อมมือไปรับชามน้ำแกง พร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมให้นางนั้นเอง เงาร่างสีดำนับสิบสายก็พุ่งทะยานลงมาจากยอดไม้รอบกระท่อมอย่างเงียบเชียบและรวดเร็วฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!เสียงอาวุธกระทบฝักดังขึ้นพร้อมกันรอบทิศทาง ประตูกระท่อมถูกผลักเปิดออกอย่างนอบน้อม แต่เปี่ยมไป
ปัง!เสียงประตูไม้ไผ่ถูกเตะออกอย่างแรง ชายฉกรรจ์ชุดดำห้าคนพร้อมดาบเล่มโตพุ่งเข้ามาภายในกระท่อม สายตาของพวกมันจับจ้องไปที่เฟยเยี่ยหรงทันที“หึ! ประมุขหอปลิดบุปผาตกอับ ถึงขั้นต้องมานอนรอความตายในกระท่อมซอมซ่อเชียวหรือ ฆ่ามัน!”ลูกน้องคนหนึ่งถือดาบพุ่งตรงไปยังเตียง ทว่ามู่หรงเสวี่ยไวกว่า นางสไลด์ตัวหลบใต้โต๊ะ เอาไม้ฟาดเข้าที่ข้อพับเข่าของมันอย่างแรงจนเสียงกระดูกลั่น กร๊อบ! ชายชุดดำร้องลั่นและทรุดตัวลงทันทีแต่นางไม่เปิดโอกาสให้มันได้ตั้งตัว มือบางคว้าข้อมือที่ถือดาบของมัน บิดหมุนย้อนศรตามหลักศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวระยะประชิด จนดาบร่วงหลุดมือ ก่อนจะใช้มีดสั้นในมือแทงสวนเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ ที่คอของมันอย่างแม่นยำและไร้ความลังเล ร่างของมันล้มตึงสิ้นใจทันที ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาทีเฟยเยี่ยหรงที่นอนอยู่บนเตียงถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง จิตสังหารและการเคลื่อนไหวของนาง ไม่มีกลิ่นอายของกำลังภายในหรือวรยุทธ์ในยุทธภพเลยแม้แต่น้อย ทว่ามันคือทักษะการฆ่าที่แม่นยำ ดุดัน และประหยัดแรงที่สุด เท่าที่เขาเคยพบเจอมาในชีวิต“นังเด็กบ้า! แกกล้าดีอย่างไร!” ชายชุดดำอีกสองคนพุ่งเข้ามาพร้อมกัน ดาบใหญ่ฟาดฟ
ในขณะที่นางกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบมีดสั้นในตะกร้าเพื่อกรีดเอาพิษออก มือหนาที่เย็นเฉียบเยี่ยงซากศพ กลับพุ่งเข้ามากระชากข้อมือของนางเอาไว้แน่น เฟยเยี่ยหรงปรือตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก นัยน์ตาปีศาจที่เคยสะกดข่มผู้คนบัดนี้พร่ามัว แต่ยังคงแฝงไปด้วยกระแสไอสังหารอันเข้มข้น“เจ้า เป็นใคร... อย่าแส่หาเรื่องตาย” เสียงของเขาแหบพร่า ทว่าแรงบีบที่ข้อมือกลับหนักหน่วงจนน่าเหลือเชื่อมู่หรงเสวี่ยไม่ได้ตื่นตระหนก นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมัจจุราชหนุ่มด้วยสายตาราบเรียบ ดุดัน และเด็ดเดี่ยว เยี่ยงผู้บังคับบัญชาในสนามรบ ทำเอาเฟยเยี่ยหรงถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ด้วยไม่เคยเห็นสตรีสาวชาวบ้านคนใด ที่มีแววตากล้าแกร่งเช่นนี้มาก่อน“หากข้าอยากให้เจ้าตาย ข้าแค่ยืนดูเฉยๆ เจ้าก็ลงนรกไปแล้ว” มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงเฉียบขาด“ปล่อยมือซะ ถ้ายังอยากมีขาไว้เดิน และอยากมีชีวิตอยู่ไปแก้แค้นพวกที่ทำกับเจ้าให้อยู่ในสภาพนี้ ข้าเป็นหมอ และตอนนี้ข้าคือคนเดียวที่จะฉุดเจ้าขึ้นมาจากประตูนรกได้!”คำพูดที่ทรงพลังและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของสตรีตรงหน้า ทำให้ส่วนลึกในจิตใจของเฟยเยี่ยหรงยอมคลายแรงบีบที่ข้อมือลง ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไปพร้อมกั
ภาพตรงหน้าเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางอกของเฟยเยี่ยหรงอย่างรุนแรงมัจจุราชสีชาดตัวแข็งทื่อ แววตาปีศาจวูบไหวด้วยความตกตะลึงระคนพ่ายแพ้อย่างราบคาบเขาเฝ้ามองดูแววตาคู่คมดุจพยัคฆ์ของเยี่ยเฟิงหาน มันปราศจากความโอหัง มีเพียงความรัก ความภักดี และความสละละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างในโลกหล้าเพื่อสตรีผู้เดียว ซึ่งเป็นสิ่งที่คนในเงามืดเช่นเขาไม่มีวันหยิบยื่นให้นางได้ดีเท่านี้ ความอ่อนโยนและความจริงใจที่ฉินอ๋องมีให้เซี่ยหลินหวง มันเป็นของจริงแท้ที่เหนือชั้นกว่าสิ่งใด‘ข้ายอมแพ้แล้ว’ เฟยเยี่ยหรงเอ่ยขึ้นในใจ มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย ให้กับความพ่ายแพ้ของตนเองนิ้วเรียวยาวของเขาค่อยๆ ลดกระบี่เหล็กกล้าสีดำทมิฬเก็บเข้าฝักดังกึก แววตามืดมนทอประกาย เขายอมยกธงขาวกลับไปแต่โดยดีมุมปากของเขายกยิ้มหยันอันอันตราย ทว่ารอยยิ้มที่ประดับมุมปากยามนี้กลับแฝงความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีระคนเวทนาตนเอง เขาชุดแดงจ้องมองรอยผ้าพันแผลที่ต้นแขนขวาที่นางเคยทำแผลให้ เศษเสี้ยวความอบอุ่นในถ้ำยามนั้น จะยังคงเป็นสมบัติล้ำค่าชิ้นเดียวที่เขาจะเก็บรักษาไว้เยียวยารอยร้าวในใจไปชั่วชีวิตแม้เขาจะไม่ได้นางมาครอบครอง ทว่านางก็อยู่ในพื้นที่ปล







