แผนการตบหน้าซูซวงซวง

'มาแล้วสินะ นังแพศยา! เตรียมตัวโดนเหยียบย่ำได้เลย!'

ทว่า ทันทีที่ร่างระหงของเซี่ยหลินหวงก้าวเดินเข้ามาในสวน แสงสว่างรอบกายคล้ายจะถูกดึงดูดไปที่นางจนหมดสิ้น หลินหวงไม่ได้แต่งกายด้วยชุดขาวซอมซ่อราวกับผู้พ่ายแพ้ตามที่ซูซวงซวงคาดหวัง

แต่นางกลับอยู่ในอาภรณ์ผ้าไหมสีแดงชาดปักลวดลายหงส์สยายปีกด้วยดิ้นทองคำแท้เลอค่า ซึ่งเป็นผ้าไหมบรรณาการพิเศษที่แม้แต่ฮูหยินเสนาบดียังไม่มีสิทธิ์ครอบครอง! บนศีรษะประดับด้วยปิ่นหยกมรกตล้ำค่าที่ส่องประกายระยิบระยับขับผิวขาวผ่องให้ดูสูงศักดิ์ ราวกับพระราชินีผู้ปกครองปฐพี

ท่วงท่าการเดินที่เนิบนาบ มั่นคง และเต็มไปด้วยสง่าราศีของหลินหวง ทำเอาบรรดาฮูหยินชั้นสูงที่ตั้งใจจะเอ่ยปากจิกกัดถึงกับอ้าปากค้าง ตัวแข็งทื่อด้วยความกดดันจากออร่าความร่ำรวยและอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจากสตรีตรงหน้า

“คารวะฮูหยินทุกท่าน” หลินหวงเอ่ยเสียงเรียบ

น้ำเสียงของนางกังวานและทรงพลังจนทุกคนเผลอก้มศีรษะรับโดยไม่รู้ตัว นางปรายสายตามองซูซวงซวงที่นั่งหน้าถอดสีอยู่บนเก้าอี้ประธาน

“อนุซู จัดงานเลี้ยงได้ยิ่งใหญ่ปานนี้ คงต้องใช้เงินทองไปมิใช่น้อยเลยสินะเจ้าคะ? ข้าล่ะเป็นห่วงจริง ๆ ว่าเงินในคลังที่เหลืออยู่ จะพอจ่ายค่าขนมเหล่านี้หรือไม่?”

คำพูดประโยคแรกของหลินหวงราวกระสุนปืนที่ยิงเข้าแสกหน้าของซูซวงซวง แม่นางดอกบัวขาวถึงกับตัวสั่นเทาด้วยความโกรธระคนอับอาย ที่ถูกทักเรื่องเงินตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอกัน!

“พี่หญิง ท่านพูดเล่นอันใดกันเจ้าคะ?” ซูซวงซวงพยายามระงับอารมณ์ บีบน้ำตาแสร้งทำเป็นถูกรังแก

“จวนหย่งอันโหวของเรามั่งคั่งมหาศาล มีหรือจะไม่มีเงินจ่ายค่าขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ ท่านหย่าขาดออกไปแล้ว กลายเป็นเพียงแม่ค้าเปิดร้านยาริมถนน คงจะลืมความมั่งคั่งของจวนโหวไปหมดแล้วกระมังเจ้าคะ?”

ซูซวงซวงจงใจเน้นคำว่าแม่ค้าเปิดร้านยาริมถนน เพื่อเตือนให้เหล่าฮูหยินรู้ว่ายามนี้หลินหวงมีฐานะต่ำต้อยเพียงใด

ฮูหยินเสนาบดีกรมโยธาที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้ทีรีบเอ่ยสำทับ

“จริงด้วยเจ้าค่ะ สตรีแต่งออกไปแล้วกลายเป็นสตรีหม้าย ทั้งยังต้องออกไปทำการค้าขายคลุกคลีกับพวกสามัญชนชั้นต่ำ ช่างน่าเวทนายิ่งนัก คุณหนูเซี่ย หากท่านขัดสนเงินทอง เหตุใดไม่เอ่ยปากขอความเมตตาจากท่านโหวเล่าเจ้าคะ? มิต้องอวดดีใส่ชุดหรูหราปลอมๆ แบบนี้มาออกงานหรอกเจ้าค่ะ”

เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นจากกลุ่มฮูหยิน ซูซวงซวงเชิดหน้าขึ้นอย่างผู้ชนะ สะใจที่เห็นหลินหวงถูกรุมจิกกัด

ทว่า เซี่ยหลินหวงกลับไม่มีแววสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย นางเพียงยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็นแล้วหันไปพยักหน้าให้โมลี่

“โมลี่ ในเมื่อพวกฮูหยินเป็นห่วงเรื่องความขัดสนของข้า เช่นนั้นก็เอาของขวัญร่วมงานเลี้ยงที่ข้าเตรียมมา ออกมาแจกจ่ายให้พวกนางได้เห็นเป็นขวัญตาซะ!”

สิ้นคำสั่ง โมลี่และบ่าวชายของหอเสวียนอู่สี่คนช่วยกันยกถาดทองคำโบราณสิบถาดเข้ามาในสวน บนถาดแต่ละใบมีห่อผ้าไหมเนื้อดีตั้งอยู่ เมื่อโมลี่เปิดผ้าคลุมออก ทั่วทั้งสวนก็เกิดเสียงสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึงจนตาค้าง!

ภายในถาดแต่ละใบ คือตั๋วเงินของหอการค้าเสวียนอู่มูลค่าใบละหนึ่งหมื่นตำลึงเงิน พร้อมด้วยโสมคนอายุร้อยปีและไข่มุกราตรีเม็ดโตเท่ากำปั้น ซึ่งมีมูลค่ารวมกันนับแสนตำลึง!

“นี่...นี่มัน...” ฮูหยินกรมโยธาถึงกับมือสั่น เทียบเงินทองในจวนตนเองยังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของของขวัญที่หลินหวงเอามาแจกจ่ายเลยด้วยซ้ำ

“ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับฮูหยินทุกท่านที่มาร่วมงานในวันนี้เจ้าค่ะ” หลินหวงเอ่ยเสียงเรียบ แววตาคมกริบของนางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของซูซวงซวงที่บัดนี้หน้าซีดเผือดราวกับคนตาย

“สตรีเช่นข้า ไม่ขอพึ่งพาบุรุษใด เงินทองพวกนี้ ข้าหามาได้ด้วยสมองและการค้าของข้าเองภายในเวลาไม่กี่สัปดาห์ ไม่เหมือนสตรีบางคนที่ต้องคอยแบมือขอเงินจากสามีที่ติดหนี้ท่วมหัว หรือต้องแสร้งทำเป็นใจกว้างจัดงานเลี้ยงบังหน้า เพื่อหาคนมาช่วยค้ำจุนจวนที่กำลังจะล่มจม!”

“เซี่ยหลินหวง! เจ้าบังอาจนัก!” ซูซวงซวงกรีดร้องลุกขึ้นชี้หน้าหลินหวงด้วยความโกรธ หมดคราบแม่ดอกบัวขาวที่แสนอ่อนหวานจนสิ้น

ทว่า ยังไม่ทันที่ซวงซวงจะเอ่ยปากด่าทอ เสียงของทหารองครักษ์หน้าจวนก็ดังกังวานลั่นขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับความกดดันอันมหาศาลที่คืบคลานเข้ามาในสวน

“ฉินอ๋อง เยี่ยเฟิงหาน เสด็จ!”

เงาร่างสูงใหญ่ในชุดฉลองพระองค์สีดำสนิทปักลายมังกรคาบแก้วก้าวเท้าเข้ามาในสวน แววตาคมปราบดุจพยัคฆ์กวาดมองพวกฮูหยิน จนพากันทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวระคนตื่นตระหนก

เยี่ยเฟิงหานไม่ได้สนใจผู้ใดนอกจากเซี่ยหลินหวง เขาก้าวไปหยุดยืนข้างกายของนาง พร้อมกับยื่นกล่องไม้สลักลายหงส์เพลิงส่งให้นางต่อหน้าธารกำนัล

“หลินหวง ข้านำโฉนดที่ดินตรอกทิศอุดรทั้งแถบ มามอบให้เจ้าตามสัญญาในฐานะหุ้นส่วนที่เท่าเทียม” เสียงทุ้มต่ำของฉินอ๋องดังก้อง

“และข้าอยากจะประกาศให้ทุกคนในที่นี้รู้ไว้ ใครก็ตามที่กล้าดูแคลนหรือแตะต้องพันธมิตรของข้า ย่อมถือเป็นศัตรูกับกองทัพเหมันต์!”

เปรี้ยง!

คำประกาศของฉินอ๋องทำเอาซูซวงซวงถึงกับเข่าอ่อน ทรุดฮวบลงกับพื้นหญ้าทันที ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความสิ้นหวังระคนโกรธแค้น

แผนการที่นางวางไว้เพื่อเหยียบย่ำหลินหวง บัดนี้กลับกลายเป็นเวทีที่หลินหวงและฉินอ๋องใช้ประกาศอำนาจและความมั่งคั่ง ตบหน้าพวกนางทุกคนจนชาหนึบไปถึงทรวงอก!

กลิ่นอายความกดดันและความอัปยศจากงานเลี้ยงน้ำชาชมบุปผายังคงอบอวลอยู่ในสวนของจวนหย่งอันโหวไม่จางหาย คำประกาศกร้าวของฉินอ๋อง เยี่ยเฟิงหาน ที่ว่า ใครก็ตามที่กล้าดูแคลนหรือแตะต้องพันธมิตรของเขา

ย่อมถือเป็นศัตรูกับกองทัพเหมันต์ ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของบรรดาสตรีชั้นสูงที่บัดนี้พากันรีบเก็บข้าวของนั่งรถม้าหนีกลับจวนของตนเองราวกับกลัวโดนลูกหลง

ภายในห้องโถงรับรองที่เคยหรูหรา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงข้าวของแตกหัก

เพล้ง!

“เซี่ยหลินหวง! นังแพศยา! นังแม่มด!”

ซูซวงซวงกรีดร้องปัดแจกันหยกขาวราคาแพงร่วงลงพื้นจนแตกกระจาย ใบหน้าที่เคยแสร้งทำเป็นอ่อนหวานราวดอกบัวขาว บัดนี้บิดเบี้ยวอัปลักษณ์ด้วยแรงริษยาและโทสะที่ท่วมท้น

“มันเป็นแค่สตรีหม้ายที่ถูกหย่า! เหตุใดท่านอ๋องผู้สูงส่งถึงได้ลดตัวลงมาปกป้องมันกลางงานเลี้ยงของข้า ทำไมพวกฮูหยินพวกนั้นต้องพากันคุกเข่าให้นังแม่ค้าริมถนนนั่นด้วย!”

“หุบปากของเจ้าซะ! ซูซวงซวง!”

เสียงตวาดกร้าวอันทรงพลังดังมาจากประตูหน้าโถง กู่เหวินชางในชุดขุนนางกรมโยธาเดินสะบัดชายเสื้อเข้ามาด้วยใบหน้ามืดดำสนิท ดวงตาของเขาแดงก่ำดุจสัตว์ป่าที่กำลังจนตรอก

ข่าวเรื่องที่ฉินอ๋องเสด็จมาเยือนงานเลี้ยงในจวนของตนเพื่อมอบโฉนดที่ดินฝั่งทิศอุดรทั้งแถบให้แก่เซี่ยหลินหวง หลุดลอยไปถึงหูของเหล่าขุนนางในราชสำนักภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม!

“พี่เหวินชางเจ้าคะ! ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับซวงซวงนะเจ้าคะ!”

ซูซวงซวงเห็นสามีเดินเข้ามาก็รีบเปลี่ยนจริต วิ่งเข้าไปเกาะแขนเสื้อบีบน้ำตาให้ไหลพรากราวกับสั่งได้

“เซี่ยหลินหวงมันจงใจมาพังงานเลี้ยง มันเอาตั๋วเงินนับแสนตำลึงมาฟาดหัวพวกฮูหยิน ทั้งยังล่อลวงฉินอ๋องมาข่มขู่ซวงซวงกลางจวนโหวของท่าน ท่านโหวต้องส่งคนไปจัดการหอโอสถร้อยลี้ของมันนะเจ้าคะ!”

เพียะ!

ฝ่ามือหนาของกู่เหวินชางฟาดเข้าที่ใบหน้าเนียนละเอียดของซูซวงซวงอย่างรุนแรงจนร่างของนางกระเด็นไปกระแทกกับโต๊ะน้ำชา เลือดสีแดงสดไหลซึมมุมปาก ซูซวงซวงเบิกตากว้างด้วยความช็อก นางกุมแก้มมองบุรุษที่รักอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา