บทนำ 2/2

ดวงหน้างามยิ้มละมุน ก่อนจะหยิบผลไม้ที่อยู่ในตะกร้าออกมา แล้วพบว่ามีบางอย่างแปลกไป

"เอ๊ะ! นี่มันผลราคะนี่ เหตุใดถึงมีอยู่ในตะกร้าของข้าได้กัน"

นางหยิบผลที่คล้ายกับผิงกั่วออกมาพินิจด้วยความสงสัย ในตะกร้ามีผลราคะถึงสามผลด้วยกัน คิ้วเรียวเล็กขมวดมุ่นก่อนจะคลายออก เมื่อนึกถึงเจ้าลิงสองตัวที่แอบมาเมียงมองนางตอนที่เก็บผลเฝิ่นเจียว

มิใช่ว่า...นางโดนเจ้าลิงตัวแสบกลั่นแกล้งแล้วหรอกนะ

"อืม...อันนี้รสชาติดีนะ ข้าไม่เคยกินมาก่อน"

นางรีบหันขวับไปมองคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง พบว่าในมือของเขาได้ถือผลราคะที่กัดกินไปแล้วกว่าครึ่ง นางตาเหลือกรีบคว้าเอาผลราคะมาถือเอาไว้แล้วรีบโยนทิ้งทางหน้าต่าง สีหน้าของซูเย่หลิงตอนนี้มีแต่ความไม่สบายใจ

นี่เป็นผลราคะที่ใช้สกัดยากำหนัดที่รุนแรงเลยนะ และชินอ๋องก็ทานไปกว่าครึ่งแล้วด้วย...

ดวงตาคู่สวยเหลือบมองคนด้านข้างด้วยความรู้สึกตื่นตระหนก ชินอ๋องเองก็รู้สึกตัวว่าสายตาของนางที่มองมานั้นแปลกออกไป

"มีอะไร ผลไม้ที่ข้ากินเข้าไปมีพิษหรือ"

"เอ่อ...ไม่เชิงว่าอันตรายถึงชีวิต ทว่า..."

นางยังเอ่ยไม่จบ คนด้านข้างกลับเริ่มมีอาการแปลกประหลาด ร่างกายของเขามันร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งร่าง ผิวหนังแดงก่ำราวกับคั้นน้ำออกมาได้ ลมหายใจหอบกระเส่าด้วยความปรารถนาที่ปะทุขึ้นมาจากท้องน้อย หัวใจเต้นระรัวกระสับกระส่ายจนแทบจะทรงตัวไม่ไหว แต่น่าแปลกที่ดวงตาสีนิลกลับมองมาทางหญิงสาวอย่างหยาดเยิ้ม ชวนให้อีกฝ่ายรู้สึกขนลุกชันไปทั่วทั้งร่าง

"อ่า...ร้อน อื้อ... พะ พิษกำหนัดหรือ"

นางพยักหน้ารับเบา ๆ ด้วยความจนใจ ก่อนจะรีบมาดูอาการของคนที่ถูกพิษกำหนัดจากผลราคะที่เขากินเข้าไป

"ชินอ๋อง! ทรงเป็นอย่างไรบ้างเพคะ"

"เจ้ารีบออกไป ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้าในตอนที่ข้าไม่มีสติเช่นนี้" น้ำเสียงแหบพร่าดังขึ้น ฝ่ามือหนาพยายามดันเรือนร่างที่หอมกรุ่นของนางออกไป

"เป็นความผิดของหม่อมฉันเอง หม่อมฉันจะรีบไปหายาถอนพิษมาเดี๋ยวนี้เลย"

นางเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ผลราคะนั้นออกฤทธิ์รุนแรงมากเหลือเกิน อาการของชินอ๋องก็ไม่สู้ดีนัก เขาคงทรมานเป็นอย่างมาก เส้นเลือดขมับขึ้นปูดโปนราวกับจะแตกออกมา ริมฝีปากหยักที่นางเคยชอบมองบัดนี้ขบกัดกันแน่นจนมีเลือดไหลซึมออกมา

"เจ้ารีบออกไป!"

น้ำเสียงดุดันดังขึ้น เขาพยายามจะประคองสติที่เหลือน้อยนิดให้ได้นานที่สุด นางเองก็กำลังจะรีบออกไปหายาแก้พิษ แต่จู่ ๆ ด้านนอกก็เกิดลมพายุอย่างบ้าคลั่ง เม็ดฝนที่เคยซาบัดนี้ตกกระหน่ำราวกับฟ้าพิโรธ ทั้งยังมีสายฟ้าแลบเปรี๊ยะ ๆ เป็นระยะด้วย

"กรี๊ดดด!"

นางที่ไม่เคยกลัวสิ่งใด กลับกลัวเสียงฟ้าร้องเป็นที่สุด สืบเนื่องมาจากเหตุการณ์ในวันวานจึงทำให้นางกลัวเสียงฟ้าร้องเป็นอย่างมาก ร่างกายพลันตรงเข้าไปโอบกอดร่างสูงใหญ่เอาไว้แน่น ดวงตาคู่สวยหลับตาปี๋ด้วยความหวาดกลัว

"กลัวหรือ?"

"เปล่าเพคะ"

"ระหว่างข้ากับฟ้าร้องเจ้ากลัวสิ่งใดมากกว่ากัน"

"..."

นางเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าคมที่อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม

"หม่อมฉันกลัวเสียงฟ้าร้อง แต่ไม่กลัวชินอ๋องเพคะ"

"แม้ว่าข้าจะทำร้ายเจ้าน่ะหรือ" น้ำเสียงกระเส่าเอ่ยชิดที่ริมใบหูเล็ก

"หม่อมฉันบอกแล้วว่าจะรับผิดชอบชินอ๋องมิใช่หรือเพคะ"

"หึ! สตรีแปลกประหลาด ผู้ใดเขาให้สตรีมารับผิดชอบกัน"

"ก็ชินอ๋องอย่างไรเล่าเพคะ หม่อมฉันสัญญาว่าจะรับผิดชอบชินอ๋องอย่างแน่นอนเพคะ"

นางกล่าวพร้อมกับเผยรอยยิ้มยั่วเย้า หญิงสาวได้ตระหนักแล้วว่าในเมื่อนางหลงรักเขามานานหลายปี เหตุใดถึงไม่ใช้โอกาสนี้ครอบครองเขาเล่า แม้จะเป็นเพียงร่างกายก็ตาม ดวงหน้างามเคลื่อนเข้าไปหาริมฝีหยัก ก่อนจะบรรจงประทับริมฝีปากนุ่มของตนลงไปอย่างเงอะงะ สร้างความเสียวซ่านให้กับคนตัวโต เขาดึงรั้งเอวเล็กคอดของนางเข้ามาชิดใกล้ แล้วเป็นฝ่ายสอดเรียวลิ้นเข้าไปสำรวจในโพรงปากเล็กที่หวานล้ำของนาง

ทั้งสองตระกองกอดกันอย่างแนบแน่น และจุมพิตกันอย่างดูดดื่มเป็นเวลานานที่กว่าชินอ๋องจะยอมถอนริมฝีปากของตนออกไป

"เจ้าแน่ใจ?" เขาถามย้ำอีกครั้ง

ตอนนี้ร่างกายของเขามันร้อนรุ่มไปหมดแล้ว แม้จะถามนางเช่นนั้น แต่ถ้าจะให้เขาหยุดกลางคันก็คงไม่ได้เช่นกัน

"เพคะ"

จบคำพูดของหญิงสาวในอ้อมกอด ชินอ๋องผู้ได้ชื่อว่าเย็นชาไร้ใจได้ช้อนร่างของนางแล้วพาเดินไปยังห้องด้านใน เขาวางร่างของนางลงบนเตียงไม้ขนาดเล็กอย่างทะนุถนอม ก่อนจะตามลงมาทาบทับร่างกายระหงที่อ่อนปวกเปียกเพราะรสจุมพิตเมื่อครู่ เขากักขังให้นางต้องตกอยู่ในไฟราคะเฉกเช่นเดียวกับเขา จนกระทั่งรุ่งเช้ามาเยือน...