ตอนที่ 7 คนท้องมีเสน่ห์ล้นหลาม

หลังกลับออกมาจากโรงเตี๊ยมซินเจียงแล้วอี้เจ๋อก็คอยเดินตามเยว่ชิงไม่ห่าง

“พี่ชายคนนั้นชอบพี่สาว ต้องชอบพี่สาวแน่ๆ” อี้เจ๋อเอ่ย มองหน้าเยว่ชิงพร้อมรอยยิ้มดูไร้เดียงสา

“อืม คงงั้นแหละ” เยว่ชิงตอบกลับไป

‘ขนาดนางท้องป่องยังมีเสน่ห์ดึงดูดใจบุรุษอีกนะ เฮ้อ..แต่ก็แน่ล่ะ ดูสิ..รูปโฉมนางงดงาม มีหน้าตาผิวพรรณดีถึงเพียงนี้เลยนี่นา’ เยว่ชิงอดชื่นชมตัวเองไม่ได้

แม้นโลกนี้จะไม่มีผลิตภัณฑ์บำรุงผิวชั้นยอด ครีมบำรุงผิวชั้นดี แต่การที่เยว่ชิงได้ดื่มกินน้ำจากธารวิเศษ วัตถุดิบชั้นยอด รวมทั้งพืชผักผลไม้ที่รดบำรุงด้วยธารน้ำวิเศษก็ทำให้นางแข็งแรงสุขภาพดี ผิวพรรณผุดผ่องเปล่งประกายทีเดียว

‘ใช่ขอรับ เจ้าค่ะ ท่านแม่ของพวกเรางดงามมากจริงๆ ไม่เช่นนั้นคงไม่มีพวกเราขึ้นมาแน่’ เจ้าสองแฝดในท้องที่เงียบไปนานเอ่ยขึ้นกับมารดาของพวกเขาอีกครั้ง

‘แน่ะเจ้าเด็กแก่แดด บิดาของพวกเจ้าต้องพิษไม่รู้เรื่องราวหรอกนะ พวกเจ้าจึงได้มาอยู่ในนี้น่ะ’ เยว่ชิงเอ่ยกับลูกๆของนางทางจิตสำนึกพร้อมเอามือลูบหน้าท้องนูนป่องแผ่วเบา

‘ไม่ใช่เสียหน่อย ท่านพ่อยามนั้นแม้นจะต้องพิษแต่ยังคงมีสติดี เป็นเพราะชอบพอท่านแม่แต่แรกเห็นจึงเลือกท่านเป็นยาถอนพิษส่วนหนึ่งต่างหากล่ะขอรับ’ เสี่ยวเหวินแฝดพี่เอ่ยขึ้นก่อน

‘เป็นเช่นที่พี่เหวินกล่าว ท่านพ่อมีใจให้ท่านแม่ตั้งแต่แรกเห็นเลยล่ะ’ หลินเอ๋อเสริม

เจ้าสองแฝดตัวน้อยรู้กระทั่งว่าผู้ใดจะเกิดก่อนตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์มารดาเลยทีเดียว

‘พวกเจ้านี่นะช่างไร้สาระจริงๆ ไปเถอะ..เดี๋ยวแม่จะพาไปหาของอร่อยกินกัน ซื้อให้พ่อเจ้าและนำไปฝากท่านยายของพวกเจ้าด้วย’ เยว่ชิงไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระจากเจ้าตัวน้อยของนางอีก จึงชักชวนพวกเขาและหันไปมองอี้เจ๋อซึ่งคอยเดินตามติดนางไม่ห่าง

“อาเจ๋อ ไปดูของกินด้านนู้นเถอะ” เยว่ชิงกล่าวพร้อมจับจูงมืออี้เจ๋อที่ยิ้มกว้างให้นางแล้วเดินไปด้วยกัน

“พี่สาวช้าๆ ท้อง..ท้อง” อาเจ๋อเอ่ยพร้อมชี้ไปที่ท้องตัวเอง ส่งสัญญาณว่าให้เยว่ชิงระมัดระวังเพราะท้องนางโตขึ้นมากแล้วด้วยอายุครรภ์ราวแปดเดือน

เยว่ชิงหันมายิ้มให้อาเจ๋อ จากนั้นก็ผ่อนฝีเท้าลงเดินช้าๆแทนอาการกึ่งวิ่งก่อนหน้านี้ มุ่งหน้าไปยังร้านขนมที่หมายตาไว้

เยว่ชิงเดินจับจ่ายซื้อของมีทั้งขนมของกินมากมายอย่างขนมหนวดมังกร ขนมกุ้ยฮวา ถังหูลู่ ขนมถั่วเขียวกวน ขนมเปี๊ยะไส้เนื้อ จากนั้นก็ซื้อพวกเครื่องปรุง เครื่องเทศ วัตถุดิบในการปรุงอาหาร รวมทั้งข้าวของเครื่องใช้บางอย่าง ซึ่งแน่นอนว่าอาเจ๋อรับหน้าที่ถือเองทั้งหมด

หลังซื้อของเสร็จเยว่ชิงก็ว่าจ้างรถม้ากลับเรือน พอมาถึงอาเจ๋อก็รู้งานนำของเข้าไปเก็บในครัวและในเรือนทันที

“ชิงเอ๋อกลับมาแล้วเหรอ ซื้ออะไรมาเยอะแยะมากมายน่ะ” ซูฮูหยินเอ่ยถามบุตรี

“พวกขนมของกิน เครื่องเทศวัตถุดิบปรุงอาหาร แล้วก็พวกข้าวของเครื่องใช้นะเจ้าค่ะ อ้อ..ข้าซื้อรองเท้าคู่ใหม่กับเสื้อผ้าหนาๆมาให้ท่านแม่ด้วยนะเจ้าคะ อากาศเริ่มหนาวแล้วทานต้องระวังสุขภาพให้มาก” เยว่ชิงกล่าวอย่างใส่ใจ

“เจ้านี่รอบคอบดีจริงขอบใจนะ” ซูฮูหยินเอ่ยกับบุตรสาว จากนั้นก็ก้มหน้าทำงานของตนเองต่อโดยนางกำลังปักดอกโบตั๋นที่แสนงดงามลงบนผืนผ้าเช็ดหน้าเพื่อนำไปขาย

รวมทั้งเตรียมเสื้อผ้าตัวน้อยของหลานชายหลานสาวที่กำลังจะถือกำเนิดขึ้นมาภายในอีกไม่ช้าไม่นานนี้แล้วด้วย

ซูฮูหยินได้รับคำบอกกล่าวจากหมอที่มาตรวจเยว่ชิงถึงเรือน ซึ่งตรงกับที่บุตรีนางเอ่ยก่อนหน้านี้ว่าครรภ์นางเป็นลูกแฝด ส่วนเป็นชายหรือหญิงนั้นท่านหมอไม่อาจกล่าวได้ชัดเจน แต่เยว่ชินกลับบอกนางอย่างมั่นใจว่าเป็นชายหญิงนางก็ยอมเชื่อบุตรสาวและเตรียมเย็บปักเสื้อผ้าให้หลานตัวน้อยอย่างประณีตบรรจง

ทางด้านเยว่ชิงแม้นจะท้องแก่แล้วแต่ก็ยังทำงานอย่างขยันขันแข็ง นางให้อาเจ๋อเก็บผักในสวนมาล้างทำความสะอาดเตรียมทำผักดองเอาไว้ในฤดูหนาว ทั้งที่นางมีมิติพิเศษซึ่งหาผักสดกินได้ตลอดปีอยู่แล้ว แต่นางไม่อยากทำตัวผิดแปลกจากผู้อื่น ที่สำคัญผักดองที่นางทำนั้นก็อร่อยมากด้วย

ส่วนตัวเยว่ชิงยามนี้เข้าไปในมิติพิเศษเพื่อไปนำหมูป่าตัวอ้วนกับปลาสดๆจากลำธารมาทำหมูและปลาหมักเกลือสมุนไพรรมควัน ตากลม หมักน้ำมันเก็บเอาไว้ทานในฤดูหนาว

แน่นอนว่างานใช้แรงงานส่วนใหญ่ย่อมต้องเป็นฝีมืออี้เจ๋อที่ดื่มกินพืชผักผลไม้และน้ำวิเศษทุกวันจนทำให้มีพละกำลังล้นเหลือนั่นเอง