บทที่ 7 สร้างตัวตนที่แข็งแกร่ง

เมื่อคิดถึงอดีตฮ่องเต้ไท่หมิง ปลายพู่กันของเยว่จื่อรุ่ยหยุดอยู่ตรงที่ฮ่องเต่น้อยไท่จงซึ่งตอนนี้เพิ่งมีอายุเพียงเก้าปีเท่านั้น ทว่าแม้ว่าฮ่องเต้ชิงหลงจะมีอายุเพียงเก้าปี แต่แคว้นต้าเป่ยกลับแข็งแกร่งไม่น้อยหน้าแปดแคว้นใหญ่เลยสักนิด ทั้งหมดนี้เพราะใต้การปกครองของฮ่องเต้น้อยไท่จงมีท่านอ๋องเก้าซ่งกู้เว่ยเป็นผู้สำเร็จราชการคอยควบคุมดูแลทุกสิ่งแทนนั่งเอง

แน่นอนว่าแคว้นต้าเป่ยจะยิ่งใหญ่แค่ไหน มีใครเป็นผู้ปกครอง ล้วนไม่ใช่สิ่งที่เยว่จื่อรุ่ยใส่ใจ ชีวิตใหม่นี้ของนางความปรารถนาเดียวก็คือ...

ล้างแค้นให้เจ้าของร่างเดิม และหวนกลับไปทวงแค้นให้ตนเอง

ดังนั้นในตอนนี้หมากตัวแรกที่นางจะเริ่มเดินก็คือ... สร้างความแข็งแกร่งให้ตนเอง ทว่าคุณหนูสามเสิ่นผู้นี้อ่อนแอไร้กำลังไม่พอ ยังขาดพันธมิตรที่เอหนุน ดังนั้นหนทางเดียวที่จะสร้างตัวได้ ก็คือกู้คืนสถานะเดิมให้กับตระกูลเสิ่น

ปลายพู่กันขีดเส้นวงกลมที่ตระกูลเดิมเจ้าของร่าง ต้นกล้าจะเติบโตเป็นไม้ใหญ่ที่แข็งแกร่งได้ ต้องมีดินที่สมบูรณ์คอยหล่อเลี้ยง ดังนั้นแม้นางจะไม่อยากสนใจคนในครอบครัวเสิ่น แต่ก็ต้องยอมรับว่าการมีอยู่ของพวกเขามีประโยชน์ต่อนางไม่น้อย

เสิ่นหลี่คัง บิดาเจ้าของร่างเดิม เป็นถึงขุนนางขั้นสาม ตำแหน่งผู้พิพากษาประจำศาลต้าหลี่ แม้จะมีศัตรูอยู่ไม่น้อยเพราะหน้าที่ที่ขัดผลประโยชน์ของคนหลายฝ่าย ทว่ากลับเป็นที่รักของชาวบ้าน และเพราะเหตุนี้ตระกูลเสิ่นที่ความจริงควรต้องโทษประหาร จึงกลับได้รับเพียงโทษเนรเทศ

สวีลี่อิง มารดาของร่างเดิม เป็นคุณหนูเพียงคนเดียวของตระกูลสวี เชี่ยวชาญศาสตร์ทั้งสี่ของสตรี เป็นหญิงงามล่มเมืองที่เคยโดดเด่นเป็นหนึ่งในต้าเป่ย

คุณชายใหญ่เสิ่นหลี่อี้  ศิษย์คนโปรดของราชครูเกา อายุเพียงสิบสองปีก็สอบผ่านจอหงวน เป็นบัณฑิตที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของต้าเป่ย และเป็นอาจารย์ประจำสำนักศึกษาหลวงที่มีบัณฑิตมากมายนับถือ

คุณชายรองเสิ่นหลี่เฉียง  เชี่ยวชาญการต่อสู้ ทว่าเพราะมารดาไม่ต้องการให้เขาเสี่ยงภัยออกรบ จึงทำได้เพียงเป็นที่ปรึกษาในศาลต้าหลี่ เคียงข้างบิดา

สุดท้ายคุณหนูสี่เสิ่นหลี่หนิงและเจ้าของร่างเดิมคุณหนูสามเสิ่นหลี่รุ่ย ผู้ที่ได้รับขนานนามว่ายอดบุปผาจวนเสิ่น ด้วยรูปลักษณ์ที่งดงาม ความสามารถที่เป็นเลิศ เป็นที่หมายปองของบุรุษ หากไม่เพราะครอบครัวถูกใส่ความเรื่องรับสินบน แน่นอนว่าตอนนี้เสิ่นหลี่รุ่ยย่อมเป็นสตรีที่มีชีวิตรุ่งโรจน์ 

ช่างเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ เหมาะสมกับการเป็นหมากตัวแรกของนางจริงๆ

เยว่จื่อรุ่ยพับกระดาษแผนผังตรงหน้าเก็บเข้าซุกในอกเสื้อ ก่อนจะเดินลงไปติดต่อกับหลงจู๊เจ้าของโรงเตี๊ยม เพื่อซื้ออาหารแห้งและยาอีกชุดใหญ่ จากความทรงจำเดิมของเสิ่นหลี่รุ่ย พี่ชายคนรองของนางรับโทษโบยห้าสิบไม้แทนบิดาก่อนเนรเทศ บาดแผลจากโทษทัณฑ์นี้แม้แต่ชายฉกรรจ์แข็งแกร่งก็ยากที่จะทนไหว ดังนั้นตอนนี้ไม่ต้องเจอตัวคน นางก็คาดเดาได้ว่าพี่ชายคนรองผู้นั้นจะต้องล้มป่วยอย่างแน่นอน

"คุณหนู สิ่งของที่ท่านต้องการเรียบร้อยแล้วขอรับ"

คำรายงานของหลงจู๊ ทำให้เยว่จื่อรุ่ยพอใจเป็นอย่างยิ่ง ช่างสมกับที่ได้รับฉายาว่าเป็นโรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งของต้าเป่ยจริงๆ เวลาเพียงหนึ่งเค่อก็สามารถจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อยแล้ว

"แล้วคนที่ข้าให้นัดหมายไว้เล่า อยู่ที่ใดกัน"

"รออยู่ที่ทางด้านนั้นแล้วขอรับ"

หลงจู๊ตรงหน้าผายมือไปทางด้านข้าง เยว่จื่อรุ่ยมองตามไปก็พบกับชายชุดดำ สวมหมวกผ้าอำพรางใบหน้ากำลังนั่งดื่มชาด้วยท่วงท่ามั่นคง ริมฝีปากบางยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินช้าๆ หยิบตาเกียบอันหนึ่งมาหมุนเล่นไปมา ทว่าชั่วพริบตาก็สบัดปลายนิ้วเรียว ตะเกียบในมือพลันพุ่งเข้าโจมตีชายชุดดำที่กำลังดื่มชา 

หางตาคมมองวัตถุเล็กที่พุ่งมา ก่อนจะใช้ปลายนิ้วคีบเม็ดถั่วในจานตรงหน้าดีดออกไป ตะเกียบเล็กที่พุ่งตรงมาพลันเปลี่ยนทิศพักเข้าที่กำแพงด้านข้างในทันที

เยว่จื่อรุ่ยมองเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วยกยิ้มบางด้วยความพอใจ เท้าเล็กค่อยๆ ก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างาม ผ้าคลุมที่ผูกอำพรางใบหน้าครึ่งล่างพริ้วไหว ให้ความรู้สึกชวนค้นหาและงดงามสะกดตาในคราวเดียวกัน

"ภูผาสูงตระหง่าโดดเด่น"

เสียงเล็กหวานเอ่ยบอก ก่อนจะนั่งลงที่ตรงหน้าชายชุดดำ มือที่ถือจอกชาของเขาชะงักไปชั่วครู่ หากแต่พริบตาก็กลับมาเป็นปกติ วางถ้วยชาในมือลง แล้วหยิบกาชาร้อนรินส่งให้คนตรงหน้า

"มิอาจเทียบจันทร์เพ็ญฉายแสง"

เยว่จื่อรุ่ยยิ้มบางรับจอกชามาดื่ม จากนั้นก็วางตัวเงินร้อยตำลึงทองส่งให้อีกฝ่าย

"แม่นางใจกว้างถึงเพียงนี้ ไม่กลัวว่าข้ารับเงินแล้วจะหนีไปหรือ"

"ในเมื่อข้ากล้ามอบให้ท่าน ย่อมยอมรับผลที่จะตามมาได้"