บทที่ 8 มิตรภาพก็เหมือนเงินทอง

"ในเมื่อข้ากล้ามอบให้ท่าน ย่อมยอมรับผลที่จะตามมาได้"

ริมฝีปากของชายหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แสดงถึงความพึงพอใจ ดวงตาคมภายใต้หมวกผ้าคลุมหน้าจ้องมองผ่านสบตากับหญิงงาม พลางงยกจอกชาขึ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มกังวาน

"ในเมื่อแม่นางมั่นใจถึงเพียงนี้ ข้า... เหวินเซียว ย่อมไม่ทำให้ผิดหวัง ขอใช้ชาจอกนี้แทนสุราให้คำมั่น หนึ่งปีต่อจากนี้ข้าจะภักดีและเป็นพันธมิตรที่ซื่อตรงต่อท่านอย่างแน่นอน"

เยว่จื่อรุ่ยยกจอกชาตอบรับก่อนจะดื่มลงคอพลางส่งยิ้มละมุน

"แด่มิตรภาพของเรา"

"แด่มิตรภาพของเรา"

ชายหนุ่มขานรับก่อนจะเก็บของที่หญิงสาวมอบให้แล้วเดินจากไป ดวงตาหวานมองตามแผ่นหลังนั้นพลางหยันยิ้มในใจ... มิตรภาพก็เหมือนเงินทอง หามาได้ง่ายแต่รักษาไว้ได้ยาก ยิ่งเป็นมิตรภาพที่มีผลประโยชน์เป็นตัวขับเคลื่อน ล้วนเป็นเพียงมิตรภาพจอมปลอมที่พร้อมจะพังทลายลงทุกเมื่อ นางไม่ใช่คนโง่ย่อมไม่หลงเชื่อถือในมิตรภาพคำลวงนี้

มือเรียวรินชาลงจอกดื่มอีกครา ทว่าสายตากลับพลั้งเผลอเลื่อนมางไปยังมุมด้านในอันเป็นพื้นที่ต้องห้ามของโรงเตี๊ยม จังหวะนั้นเอง สายลมวูบหนึ่งพัดผ่านประตูข้างเข้ามาเบาๆ ส่งผลให้ม่านโปร่งพลางตาที่ใช้กั้นแบ่งสัดส่วนพริ้วไหว เผยให้เห็นบุรุษรูปร่างสูงโปร่งผู้หนึ่งซึ่งกำลังนั่งดื่มด่ำกับอาหารด้วยท่าทีชวนมอง

เยว่จื่อรุ่ยใช้มือหนึ่งวางตั้งศอกเท้าคาง ดื่มชารสเลิศชื่นชมบุรุษงามด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ มือเรียวขาวของเขากำตะเกียบไม้จันทน์ คีบอาหารด้วยท่วงท่าสุขุมสงบนิ่งประหนึ่งภาพวาด อาภรณ์ผ้าไหมสีดำสนิทปักลวดลายนกกระเรียงเหนือเมฆาด้วยดิ้นทองที่เขาสวมใส่ ยิ่งขับเน้นให้ชายหนุ่มดูสง่างามและทรงอำนาจขึ้นเป็นทบทวี แม้ใบหน้าซีกซ้ายจะถูกปิดเร้นภายใต้หน้ากากโลหะสีดำทมิฬ ทว่ามันกลับไม่ได้ช่วยลดทอนความโดดเด่นลงเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม ความลึกลับนั้นกลับยิ่งขับเน้นรัศมีแห่งอำนาจที่แผ่กำจายออกมาอย่างหนักแน่น เย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปีที่กดทับบรรยากาศรอบกายจนคนรอบข้างรู้สึกราวกับกำลังถูกบีบคั้นลมหายใจ ทว่า หน้ากากโลหะสีดำทมิฬ สิ่งนี้ไม่ใช่ว่าทั่วทั้งต้าเป่ยมีเพียงคนผู้นั้นสวมใส่ผู้เดียวหรอกหรือ

หัวใจของเยว่จื่อรุ่ยกระตุกวูบ ท่าทีเพลิดเพลินเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก รีบดึงสายตากลับในทันที เพราะในตอนนี้เยว่จื่อรุ่ยตระหนักได้แล้วว่าอีกฝ่ายคือบุคคลที่นางไม่ควรข้องเกี่ยวที่สุด

ท่านอ๋องเก้า ซ่งกู้เว่ย... บุรุษผู้ถูกขนานนามว่า “ปีศาจกินคนแห่งต้าเป่ย”

ทว่ายิ่งอยากเลี่ยง กลับยิ่งถูกดึงเข้าหา ในจังหวะที่นางกำลังจะก้าวออกจากโรงเตี๊ยม องครักษ์ในชุดดำก็เข้ามาขวางทางไว้โรงเตี๊ยมองครักษ์ติดตามของเขาก็เข้ามาขวางทางเอาไว้เสียก่อน

“แม่นาง คุณชายของข้าต้องการสนทนากับท่าน เชิญ!”

แม้ปากจะบอกว่าเชิญ แต่ท่าทีกลับคุกคามชัดเจนว่าไม่อนุญาตให้นางเอ่ยคำปฏิเสธออกมา เยว่จื่อรุ่ยผ่อนลมหายใจยาว ในเมื่อหลบไม่ได้นางก็จะไม่เลี่ยง พยักหน้าตอบรับแล้วเดินตามองครักษ์หนุ่มไปพบคน ทว่าเมื่อมาถึงที่โต๊ะอาหารเยว่จื่อรุ่ยกลับไม่ได้นั่งลงแต่เลือกยืนอยู่ในตำแหน่งตรงข้าม ชัดเจนว่าสิ้นสุดบทสนทนานางจะจากไปทันที

“นั่งลง”

น้ำเสียงแหบพร่า ทุ้มต่ำ ราวกับชายชราดั่งออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่ม คิ้วเรียวขมวดมุ่น... ดูเหมือนว่าข่าวลือเรื่องที่เขาติดอยู่ในกองเพลิงเมื่อตอนหกขวบจนเส้นเสียงเสียหายคงเป็นเรื่องจริงสินะ

“ขออภัยคุณชายด้วย วันนี้ข้าไม่สะดวกรั้งอยู่นาน เชิญคุณชายกล่าวธุระมาเถิด”

ตะเกียบที่กำลังคีบอาหารพลันหยุดชะงักในทันทีที่ได้ยินคำปฏิเสธของหญิงสาว บรรดาองครักษ์ติดตามต่างลอบสบตากันด้วยความหวาดหวั่น

คำพูดของท่านอ๋อง คนที่กล้าปฏิเสธตอนนี้หญ้าบนหลุมศพสูงเลยเข่าไปแล้ว คุณหนูสามเสิ่นผู้นี้ช่างใจกล้าเหลือเกิน

“เจ้าเป็นคนแรกที่กล้าปฏิเสธข้าแล้วยังมีลมหายใจ”

คนแรกที่กล้าปฏิเสธข้าแล้วยังมีลมหายใจ ความหมายในประโยคนี้ไม่ใช่ว่ากำลังข่มขู่เอาชีวิตคนหรือ ดวงตาหงส์เลื่อนสบเข้ากับแววตาคมปลาบที่จ้องนิ่ง

เยว่จื่อรุ่ยเม้มริมฝีปากแน่น... นางไม่ได้กลัวความตาย แต่หากต้องตายตอนนี้แผนการทวงแค้นทั้งหมดของนางก็คงจบสิ้น ดังนั้นแม้ในใจจะอยากลงมือสังหารคนตรงหน้าเพียงใด ที่นางแสดงออกมาก็มีเพียงขยับตัวนั่งลง

วันนี้นางช่างซวยจริงๆ... ต้าเป่ยมีคนนับแสน แต่นางกลับได้พบคนที่ไม่ควรพบที่สุด

“ข้าเป็นหญิงที่แต่งงานแล้ว อยู่กับบุรุษอื่นเพียงลำพังสองคนไม่ค่อยเหมาะสม”

“พวกเขา... ไม่ใช่คน?”

น้ำเสียงแหบพร่าแต่แฝงความยียวนทำให้เยว่จื่อรุ่ยต้องสูดลมหายใจระงับโทสะ ก่อนจะส่งยิ้มแห้งออกมา

“ล้วนเป็นคนเจ้าค่ะ คนทั้งสิ้น ทว่าอย่างไรก็ไม่ควร หากสามีข้ารู้เข้า...”

“อีกหกเดือนก็... ไม่ใช่แล้ว”

.........................................................................