LOGIN"ในเมื่อข้ากล้ามอบให้ท่าน ย่อมยอมรับผลที่จะตามมาได้"
ริมฝีปากของชายหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แสดงถึงความพึงพอใจ ดวงตาคมภายใต้หมวกผ้าคลุมหน้าจ้องมองผ่านสบตากับหญิงงาม พลางงยกจอกชาขึ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มกังวาน
"ในเมื่อแม่นางมั่นใจถึงเพียงนี้ ข้า... เซียวเหิง ย่อมไม่ทำให้ผิดหวัง ขอใช้ชาจอกนี้แทนสุราให้คำมั่น ต่อจากนี้ข้าจะภักดีและเป็นพันธมิตรที่ซื่อตรงต่อท่านอย่างแน่นอน"
เยว่จื่อรุ่ยยกจอกชาตอบรับก่อนจะดื่มลงคอพลางส่งยิ้มละมุน
"แด่มิตรภาพของเรา"
"แด่มิตรภาพของเรา"
ชายหนุ่มขานรับก่อนจะเก็บของที่หญิงสาวมอบให้แล้วเดินจากไป ดวงตาหวานมองตามแผ่นหลังนั้นพลางหยันยิ้มในใจ... มิตรภาพก็เหมือนเงินทอง หามาได้ง่ายแต่รักษาไว้ได้ยาก ยิ่งเป็นมิตรภาพที่มีผลประโยชน์เป็นตัวขับเคลื่อน ล้วนเป็นเพียงมิตรภาพจอมปลอมที่พร้อมจะพังทลายลงทุกเมื่อ นางไม่ใช่คนโง่ย่อมไม่หลงเชื่อถือในมิตรภาพคำลวงนี้
มือเรียวรินชาลงจอกดื่มอีกครา ทว่าสายตากลับพลั้งเผลอเลื่อนมางไปยังมุมด้านในอันเป็นพื้นที่ต้องห้ามของโรงเตี๊ยม จังหวะนั้นเอง สายลมวูบหนึ่งพัดผ่านประตูข้างเข้ามาเบาๆ ส่งผลให้ม่านโปร่งพลางตาที่ใช้กั้นแบ่งสัดส่วนพริ้วไหว เผยให้เห็นบุรุษรูปร่างสูงโปร่งผู้หนึ่งซึ่งกำลังนั่งดื่มด่ำกับอาหารด้วยท่าทีชวนมอง
เยว่จื่อรุ่ยใช้มือหนึ่งวางตั้งศอกเท้าคาง ดื่มชารสเลิศชื่นชมบุรุษงามด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ มือเรียวขาวของเขากำตะเกียบไม้จันทน์ คีบอาหารด้วยท่วงท่าสุขุมสงบนิ่งประหนึ่งภาพวาด อาภรณ์ผ้าไหมสีดำสนิทปักลวดลายนกกระเรียงเหนือเมฆาด้วยดิ้นทองที่เขาสวมใส่ ยิ่งขับเน้นให้ชายหนุ่มดูสง่างามและทรงอำนาจขึ้นเป็นทบทวี แม้ใบหน้าซีกซ้ายจะถูกปิดเร้นภายใต้หน้ากากโลหะสีดำทมิฬ ทว่ามันกลับไม่ได้ช่วยลดทอนความโดดเด่นลงเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม ความลึกลับนั้นกลับยิ่งขับเน้นรัศมีแห่งอำนาจที่แผ่กำจายออกมาอย่างหนักแน่น เย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปีที่กดทับบรรยากาศรอบกายจนคนรอบข้างรู้สึกราวกับกำลังถูกบีบคั้นลมหายใจ ทว่า หน้ากากโลหะสีดำทมิฬ สิ่งนี้ไม่ใช่ว่าทั่วทั้งต้าเป่ยมีเพียงคนผู้นั้นสวมใส่ผู้เดียวหรอกหรือ
หัวใจของเยว่จื่อรุ่ยกระตุกวูบ ท่าทีเพลิดเพลินเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก รีบดึงสายตากลับในทันที เพราะในตอนนี้เยว่จื่อรุ่ยตระหนักได้แล้วว่าอีกฝ่ายคือบุคคลที่นางไม่ควรข้องเกี่ยวที่สุด
ท่านอ๋องเก้า ซ่งกู้เว่ย... บุรุษผู้ถูกขนานนามว่า “ปีศาจกินคนแห่งต้าเป่ย”
ทว่ายิ่งอยากเลี่ยง กลับยิ่งถูกดึงเข้าหา ในจังหวะที่นางกำลังจะก้าวออกจากโรงเตี๊ยม องครักษ์ในชุดดำก็เข้ามาขวางทางไว้โรงเตี๊ยมองครักษ์ติดตามของเขาก็เข้ามาขวางทางเอาไว้เสียก่อน
“แม่นาง คุณชายของข้าต้องการสนทนากับท่าน เชิญ!”
แม้ปากจะบอกว่าเชิญ แต่ท่าทีกลับคุกคามชัดเจนว่าไม่อนุญาตให้นางเอ่ยคำปฏิเสธออกมา เยว่จื่อรุ่ยผ่อนลมหายใจยาว ในเมื่อหลบไม่ได้นางก็จะไม่เลี่ยง พยักหน้าตอบรับแล้วเดินตามองครักษ์หนุ่มไปพบคน ทว่าเมื่อมาถึงที่โต๊ะอาหารเยว่จื่อรุ่ยกลับไม่ได้นั่งลงแต่เลือกยืนอยู่ในตำแหน่งตรงข้าม ชัดเจนว่าสิ้นสุดบทสนทนานางจะจากไปทันที
“นั่งลง”
น้ำเสียงแหบพร่า ทุ้มต่ำ ราวกับชายชราดั่งออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่ม คิ้วเรียวขมวดมุ่น... ดูเหมือนว่าข่าวลือเรื่องที่เขาติดอยู่ในกองเพลิงเมื่อตอนหกขวบจนเส้นเสียงเสียหายคงเป็นเรื่องจริงสินะ
“ขออภัยคุณชายด้วย วันนี้ข้าไม่สะดวกรั้งอยู่นาน เชิญคุณชายกล่าวธุระมาเถิด”
ตะเกียบที่กำลังคีบอาหารพลันหยุดชะงักในทันทีที่ได้ยินคำปฏิเสธของหญิงสาว บรรดาองครักษ์ติดตามต่างลอบสบตากันด้วยความหวาดหวั่น
คำพูดของท่านอ๋อง คนที่กล้าปฏิเสธตอนนี้หญ้าบนหลุมศพสูงเลยเข่าไปแล้ว คุณหนูสามเสิ่นผู้นี้ช่างใจกล้าเหลือเกิน
“เจ้าเป็นคนแรกที่กล้าปฏิเสธข้าแล้วยังมีลมหายใจ”
คนแรกที่กล้าปฏิเสธข้าแล้วยังมีลมหายใจ ความหมายในประโยคนี้ไม่ใช่ว่ากำลังข่มขู่เอาชีวิตคนหรือ ดวงตาหงส์เลื่อนสบเข้ากับแววตาคมปลาบที่จ้องนิ่ง
เยว่จื่อรุ่ยเม้มริมฝีปากแน่น... นางไม่ได้กลัวความตาย แต่หากต้องตายตอนนี้แผนการทวงแค้นทั้งหมดของนางก็คงจบสิ้น ดังนั้นแม้ในใจจะอยากลงมือสังหารคนตรงหน้าเพียงใด ที่นางแสดงออกมาก็มีเพียงขยับตัวนั่งลง
วันนี้นางช่างซวยจริงๆ... ต้าเป่ยมีคนนับแสน แต่นางกลับได้พบคนที่ไม่ควรพบที่สุด
“ข้าเป็นหญิงที่แต่งงานแล้ว อยู่กับบุรุษอื่นเพียงลำพังสองคนไม่ค่อยเหมาะสม”
“พวกเขา... ไม่ใช่คน?”
น้ำเสียงแหบพร่าแต่แฝงความยียวนทำให้เยว่จื่อรุ่ยต้องสูดลมหายใจระงับโทสะ ก่อนจะส่งยิ้มแห้งออกมา
“ล้วนเป็นคนเจ้าค่ะ คนทั้งสิ้น ทว่าอย่างไรก็ไม่ควร หากสามีข้ารู้เข้า...”
“อีกหกเดือนก็... ไม่ใช่แล้ว ไม่ไช่หรือ”
.........................................................................
สามวันต่อมา ข่าวคราวการทลายเครือข่ายทุจริตเสบียงทหารชายแดนเหนือก็ถูกประกาศแจ้งให้ทราบไปทั่วทั้งแผ่นดินต้าเป่ย ขุนนางและแม่ทัพที่ฉ้อฉลกว่าสามสิบชีวิตถูกกวาดล้างจับกุม ทรัพย์สินมหาศาลที่ได้จากการยักยอกถูกริบเข้าสู่คลังหลวงจนหมดสิ้น ครอบครัวของเหล่าทหารกล้าที่ต้องสังเวยชีวิตเพราะอาวุธและเครื่องกันหนาวไม่ได้มาตรฐาน ล้วนได้รับเงินเยียวยาชดเชยอย่างสมเกียรติ อีกทั้งช่างหลอมและคนงานที่ถูกข่มขู่บังคับให้ร่วมขบวนการ ยังได้รับการพิจารณาละเว้นโทษทัณฑ์ส่วนเสิ่นหลี่หนิง ได้รับการล้างมลทินประกาศเกียรติคุณว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ และเป็นผู้มีความดีความชอบใหญ่หลวงในการเสี่ยงตายเปิดโปงคดีกบฏ ซ่งกู้เฉิงออกพระราชโองการคืนสถานะบุตรีตระกูลเสิ่นให้นางอย่างสมเกียรติ พร้อมทั้งพระราชทานป้ายทองคำอาญาสิทธิ์ เพื่อให้กิจการร้านค้าทุกแห่งในความดูแลของนาง สามารถค้าขายแลกเปลี่ยนกับราชสำนักได้โดยตรงอย่างไร้ข้อจำกัดทว่าหลังจากเรื่องราววุ่นวายทุกอย่างยุติลง เสิ่นหลี่หนิงกลับลงมือเก็บกวาดสัมภาระ เตรียมตัวเดินทางออกจากตำหนักอวี้หลัน“คุณหนู ท่านจะกลับจวนเสิ่นจริงๆ หรือเจ้าคะ” เสี่ยวจูเอ่ยถาม พลางพับอาภรณ์เก็บลงหีบอย่างอ้อยอิ
ข่าวลือเรื่องฮ่องเต้ถูกลอบปลงพระชนม์แพร่สะพัดไปทั่วทุกหย่อมหญ้าของเมืองหลวงต้าเป่ยภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างตื่นตระหนก เร่งเดินทางเข้าวังเพื่อขอทราบพระอาการ ทว่าบานประตูวังหลวงทุกด้านกลับถูกปิดตายสนิท ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้ผ่านล่วงเข้าไปได้แม้แต่คนเดียวจวบจนล่วงเข้าสู่ยามโหย่ว กองกำลังรักษาเมืองหลวงจำนวนนับพันนาย ภายใต้ธงสัญลักษณ์ของอ๋องอัน ก็ควบม้าฝุ่นตลบมาหยุดตั้งทัพอยู่เบื้องหน้าประตูเสวียนอู่อ๋องอัน ซ่งกู้หมิง สวมชุดเกราะอ่อนเต็มยศ นั่งตระหง่านอยู่บนหลังอาชาศึกสีดำสนิท ใบหน้าวัยกลางคนแสร้งฉาบไว้ด้วยความร้อนรนและจงรักภักดีเปี่ยมล้น รอบตัวเขายังมีขุนนางอีกหลายสิบคนเข้าร่วมสนับสนุน“ฝ่าบาทถูกคนร้ายลอบปลงพระชนม์! เปิ่นหวางได้รับรายงานว่ามีผู้ก่อกบฏซุกซ่อนตัวอยู่ภายในวังหลวง เร่งเปิดประตูเดี๋ยวนี้! เปิ่นหวางจะนำกำลังทหารเข้าไปอารักขาฝ่าบาทด้วยตนเอง!”แม่ทัพองครักษ์ผู้รักษาประตูเมืองมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก“ทูลท่านอ๋อง ฝ่าบาททรงมีพระราชบัญชาเด็ดขาดให้ปิดประตูวัง ห้ามมิให้ผู้ใดผ่านเข้าออกโดยพลการพ่ะย่ะค่ะ”“ฝ่าบาททรงประชวรหนักจนหมดสติไปแล้ว จะทรงออกพระร
“เช่นนั้นระหว่างข้ากับจดหมายพวกนี้ สิ่งไหนสำคัญต่อเจ้ามากกว่ากัน”พวงแก้มของเสิ่นหลี่หนิงพลันร้อนผ่าว ไม่เจอกันหกปีเล่ห์เหลี่ยมของฮ่องเต้น้อยช่างพัฒนาไปได้ดีเสียจริงๆ“ฝ่าบาทอย่าทรงล้อหม่อมฉันเล่นเลยเพคะ” นางดึงมือกลับก่อนจะหยิบรีบยื่นเอกสารปึกหนึ่งส่งให้เขาเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย“นี่คือสมุดบัญชีซื้อขายเหล็กกล้าที่ถูกลักลอบส่งออกนอกแคว้นต้าเป่ย และรายชื่อคหบดีที่รับซื้ออาวุธเถื่อนของกองทัพเพคะ ส่วนตราประทับชิ้นนี้ คือตราคำสั่งลับส่วนตัวของอ๋องอัน หม่อมฉันได้รับมาจากอดีตผู้ดูแลคลังยุทโธปกรณ์ ก่อนที่เขาจะถูกลอบสังหาร”ซ่งกู้เฉิงรับตราทองแดงมาพลิกตรวจสอบ ตรงกลางของตราประทับมีรอยบากลึกซึ่งคงมีไว้เพื่อตรวจสอบกับตราที่อ๋องอัน“เช่นนั้นหลักฐานชี้ตัวที่เจ้าต้องการก็คือ... ตราประทับอีกครึ่งหนึ่งของอ๋องอันใช่หรือไม่”“เพคะ”“แต่ต่อให้มีหลักฐานพวกนี้ หากขาดพยานเกรงว่าอ๋องอันคงไม่ยอมรับง่าย”“หม่อมฉันยังมีพยานบุคคลอีกคนเพคะ”“ผู้ใดกัน”“รองแม่ทัพฉู่เหวินเฉิงเพคะ ยามนี้เขากำลังคุมตัวช่างหลอมอาวุธและอดีตนายกองขนส่งเดินทางเข้ามายังเมืองหลวง หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาดภายในสามวันน่าจะมาถึงเมืองหลวงเพคะ
“ข้าหวังว่าเรื่องที่เจ้ารายงานจะสำคัญมากพอที่จะรักษาชีวิตของเจ้า” ซ่งกู้เฉิงเค้นเสียงข่มขู่คนที่กล้าเข้ามาขัดจังหวะเขา“ขอฝ่าบาทเมตตาด้วย เมื่อครู่ทางหน่วยสอบสวนเข้ามาแจ้งว่าตรวจพบรอยสักรูปเหยี่ยวสามกรงเล็กที่บริเวณแผ่นหลังของมือสังหารพ่ะย่ะค่ะ”ดวงตาของซ่งกู้เฉิงหรี่แคบลง “เหยี่ยวสามกรงเล็บ...”“นี่เป็นตราสัญลักษณ์ของหน่วยองครักษ์ลับแห่งจวนอ๋องอันไม่ใช่หรือเพคะ” เสิ่นหลี่หนิงพึมพำแผ่วเบา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาบรรยากาศภายในห้องทรงอักษรพลันเย็นเยียบลงในพริบตา ‘อ๋องอัน ซ่งกู้หมิง’ เป็นพระปิตุลาลำดับที่ห้าของซ่งกู้เฉิง ในอดีตเคยนำทัพออกศึกปราบชนเผ่าเร่ร่อนทางเหนือจนสร้างชื่อเสียงเกรียงไกร ได้รับการแต่งตั้งให้กุมอำนาจควบคุมการจัดซื้ออาวุธและเสบียงของกองทัพชายแดนเหนือมานานนับสิบปี แม้ภายหลังซ่งกู้เฉิงจะเสด็จขึ้นครองราชย์ อำนาจในมือของอ๋องอันก็ไม่เคยถูกลิดรอน ตรงกันข้าม เขายังได้รับการยกย่องเทิดทูนว่าเป็นแม่ทัพผู้จงรักภักดีและเป็นดั่งเสาหลักของราชสำนัก“ที่ผ่านมา... เจ้าเคลือบแคลงสงสัยอ๋องอันมาโดยตลอดหรือ” ซ่งกู้เฉิงเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกายเสิ่นหลี่หนิงพยักหน้ารับ “เพคะ อาวุธที่
ภายในห้องทรงอักษรตกอยู่ในความเงียบงันอันหนักอึ้ง มีเพียงเสียงหมอเถียนที่ถอนลมหายใจด้วยความเคร่งเครียดดังขึ้นเป็นระยะซ่งกู้เฉิงนอนราบอยู่บนเตียงเล็กหลังฉากกั้น ใบหน้าคมซีดเผือด ริมฝีปากเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ หยาดเหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้า ทว่าโอรสสวรรค์กลับไร้ซึ่งท่าทีหวาดหวั่น นัยน์ตาคมกริบยังคงจดจ้องอยู่ที่ร่างบอบบางซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ราวกับต้องการยืนยันให้แน่ใจว่าเสิ่นหลี่หนิงไม่ได้รับบาดเจ็บตรงที่ใดจริงๆ“ฝ่าบาท โปรดอย่าขยับพระวรกายพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะทำการถอนเข็มพิษออกเดี๋ยวนี้” หมอเถียนกราบทูล พลางใช้กรรไกรตัดฉลองพระองค์บริเวณหัวไหล่ให้เปิดกว้างขึ้น ก่อนจะใช้เหล็กคีบเข็มเงินสีดำออกมาอย่างระมัดระวังและทันทีที่ปลายเข็มหลุดพ้นจากผิวเนื้อ โลหิตสีดำข้นก็ไหลทะลักตามออกมา กลิ่นคาวเลือดปะปนกับกลิ่นคล้ายสมุนไพรไหม้คละคลุ้ง ทำเอาหมอชราถึงกับขมวดคิ้วมุ่น“พิษชนิดนี้...” หมอเถียนพึมพำเสียงเครียด“ท่านหมอเถียน ท่านรู้จักพิษชนิดนี้หรือไม่ รักษาฝ่าบาทได้หรือเปล่า” เสิ่นหลี่หนิงรีบเอ่ยถามด้วยความร้อยรน จนน้ำเสียงสั่นเครืออย่างไม่อาจควบคุมหมอเถียนใช้นิ้วแตะหยาดโลหิตเพียงเ
“หยุดก่อน!” เสิ่นหลี่หนิงเอ่ยค้านเมื่อคนตรงหน้ากำลังจะเดินเข้ามาใกล้ ทว่าขันทีปลอมผู้นั้นกลับมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วยิ่งกว่า เขาออกแรงสะบัดพลิกถาดน้ำชาในมือ ถ้วยกระเบื้องเคลือบปลิวว่อนแตกกระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับเข็มเงินอาบยาพิษสีดำสนิทสามเล่ม ที่ถูกซัดออกจากใต้แขนเสื้อพุ่งตรงมาหานางซ่งกู้เฉิงถลันกายเข้ามาขวางการโจมตีของมือสังหารโดยไร้ซึ่งความลังเล แม้เข็มเงินสองเล่มจะถูกปราณกระบี่จากแขนเสื้อของเขาปัดกระเด็นออกไป ทว่าเข็มเงินเล่มสุดท้ายกลับพุ่งเจาะทะลุฝังลึกเข้าที่บริเวณหัวไหล่หนา“ฝ่าบาท!” เสิ่นหลี่หนิงร้องเรียกเขาเสียงหลงซ่งกู้เฉิงขบกรามแน่นข่มความเจ็บปวด มือข้างหนึ่งรั้งเอวบางดึงนางให้หลบซ่อนอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้าง ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมตวัดชักกระบี่คู่กายที่วางตั้งอยู่ข้างโต๊ะทรงงานออกจากฝักขันทีปลอมเมื่อเห็นว่าการลอบสังหารล้มเหลว จึงพุ่งทะยานเข้าจู่โจมซึ่งหน้า คมกระบี่สีเงินตวัดวาดฟาดฟันแหวกอากาศฉึก! ปลายกระบี่อันคมกริบของซ่งกู้เฉิง แทงทะลุหัวไหล่ของคนร้ายอย่างแม่นยำ ก่อนที่เขาจะตวัดกระบี่พลิกข้อศอก กดร่างของมือสังหารให้ล้มคว่ำกระแทกพื้นอย่างแรงเสียงฝีเท้าของกององค







