บทที่ 6 ความจริงที่ซ่อนเร้น

“นั่นเพราะข้ามีธุระสำคัญต้องไปจัดการ” เยว่จื่อรุ่ยบอกพลางใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำตาที่พวงแก้มของอีกฝ่าย ชีวิตของนางในชาติก่อนพบเจอผู้มากมาย แต่นี่กลับเป็นครั้งแรกที่นางสัมผัสได้ถึงจิตใจอันบริสุทธิและภักดีต่อผู้เป็นนายอย่างแท้จริง

“ระหว่างนี้หากมีใครมาถามถึงข้า ให้บอกไปว่า เสิ่นหลี่รุ่ยผู้นี้อับอายจนไม่กล้าสู้หน้าผู้คน จึงขังตัวเองอยู่แต่ในเรือนเล็ก ไม่อนุญาตให้ใครพบ เข้าใจหรือไม่”

“แต่คุณหนู... หากพวกเขาสงสัยจนบุกเข้ามาล่ะเจ้าคะ?” เหลียนฮวาถามด้วยน้ำเสียงกังวล

“หากถูกจับได้จริงๆ ว่าข้าไม่อยู่ที่เรือน ก็ให้บอกว่าข้าเพิ่งออกไปซื้อของ ถ่วงเวลาให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้” แม้จะไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของคุณตรงหน้า ทว่าด้วยฐานะบ่าวเหลียนฮวาย่อมไม่อาจต่อต้าน ทำได้เพียงพยักหน้ายอมรับ และอวยพรคนจากไปให้ปลอดภัย และสุขสงบ

“เหลียนฮวาอย่าได้ลืมคำของข้า สิ่งสำคัญที่สุดคือเจ้าต้องรักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี รอข้ากลับมา... เข้าใจไหม”

“เจ้าค่ะ บ่าวจะรอคุณหนูกลับมา”

เยว่จื่อรุ่ยสั่งความเสร็จก็หยิบตัวเงินสิบตำลึงทองออกมาให้เหลียนฮวา จากนั้นก็หยิบผ้ามาอำพลางใบหน้าครึ่งล่าง ก่อนจะเร้นกายหายไปกับความมืดของรัตติกาล ทิ้งให้เหลียนฮวามองตามด้วยใบหน้าอาบน้ำตา

คุณหนู... ข้าจะรอท่านกลับมารับข้า

.................................................................

ร่างเพรียวบางยืนทอดสายตาจากระเบียงชั้นสองของโรงเตี๊ยมมองไปยังผืนฟ้าที่มืดมิด แม้ตอนนี้นางจะยังไม่กระจ่างแจ้งถึงเหตุผลของสวรรค์ที่ส่งนางกลับมาเกิดใหม่ในร่างของคุณหนูสามตระกูลเสิ่น แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดจนไม่อาจบิดเบือน ก็คือช่วงเวลาที่นางในฐานะเยว่จื่อรุ่ยดับสูญภายใต้กระแสน้ำอันเยือกเย็นนั้น เป็นจังหวะเดียวกับที่นางในฐานะเสิ่นหลี่รุ่ยตื่นขึ้นมา

ทว่าเรื่องเหล่านี้กลับยังไม่ใช่สิ่งที่ทำให้นางตื่นตระหนกที่สุด...

สิ่งที่ทำให้หัวใจของนางเย็นยะเยือกจนแทบหยุดเต้นอีกครั้งก็คือการพบว่าตนเองตื่นขึ้นมาในดินแดนของ 'แคว้นต้าเป่ย' แคว้นทางตอนเหนือที่ยิ่งใหญ่และหนาวเหน็บ ดินแดนที่นางเคยควบม้ากรำศึกอย่างบ้าคลั่งมานานถึงแปดปี เพื่อปกป้อง ‘แคว้นหนานจิง’ อันเป็นบ้านเกิด จนกระทั่งทั้งสองแผ่นดินยอมลงนามในสัญญาสงบศึกเมื่อหนึ่งปีก่อน แต่ที่เหนือไปกว่าเรื่องสงครามระหว่างสองแคว้นก็คือความลับที่ถูกปกปิดเอาเมื่อห้าปีก่อนกับความจริงที่ว่า ผู้ที่ปลิดชีพ 'ฮ่องเต้ไท่หมิง' แห่งต้าเป่ยก็คือตัวนาง... เยว่จื่อรุ่ย!

สายลมหนาวพัดผ่านบางเบา คำนวณดูแล้วอีกไม่นานคงเข้าสู่ช่วงต้นฤดูเหมันต์

เมื่อคิดถึงหิมะแรกที่โปรยปราย ทั่วทั้งตัวของหญิงสาวก็สั่นสะท้าน หวนคะนึงถึงเรื่องราวในชีวิตก่อน วันที่นางถูกลงทัณฑ์จับใส่กรงหมูถ่วงน้ำจนสิ้นลมก็เป็นวันหิมะแรกของปีในหนานจิง มือเรียวที่ไพล่หลังพลันกำเข้าหากันแน่น ความแค้นในอดีตยากจะปล่อยวาง เพียงแต่ยามนี้ตัวนางในตอนนี้อ่อนแอเกินกว่าที่จะหวนกลับไปทวงคืนซึ่งหน้ากับชายต่ำช้าผู้นั้น ดังนั้นสิ่งสำคัญในตอนนี้ก็คือ...

สร้างตัวตนเสิ่นหลี่รุ่ยที่แข็งแกร่ง รอวันหวนคืนกลับไปทวงแค้นอย่างสาสม

ร่างเพรียวบางหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องพัก หยิบพู่กันขึ้นวาดผังบุคคลสำคัญในต้าเป่ยออกมา เพราะเจ้าของร่างเดิมผู้นี้เติบโตมาในห้องหอโดยแท้จริง นอกจากหมาก กลอน พิณ อักษร ก็ไม่รู้เรื่องราวใดอีก และนี่คือเหตุผลสำคัญที่เยว่จื่อรุ่ยรอบออกจากตระกูลจิ้ง มาปักหลักอยู่ในโรงเตี๊ยมกุ้ยฮวา ซึ่งเป็นโรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งแห่งแคว้นต้าเป่ย

เพราะแหล่งข่าวที่ดีที่สุดก็คือสถานเริงรมย์ ซึ่งเป็นสถานที่ที่ผู้คนมักถูกน้ำเมาทำให้ขาดสติ และเผลอลืมตัวบอกเล่าเรื่องราวที่ไม่สมควรเผยแพร่ออกมา

คำสอนนี้ไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย ดวงตาเรียวจ้องมองแผนผังบุคคลและความสัมพันธ์ต่างๆ ที่ตนเองขีดเขียนขึ้นมา พลางคิดวิเคราะห์อย่างตั้งใจ 

แคว้นต้าเป่ยในตอนนี้แม้ภายนอกจะกล่าวว่าเป็นแคว้นพันธมิตรกับแคว้นหนานจิง แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความคับแค้นต่อกันอย่างลึกซึ้ง เพียงแต่เพราะแคว้นหนานจิงประสบภัยแล้งขาดแคลนเสบียงไม่อาจฝืนรบต่อ ในขณะที่แคว้นต้าเป่ยเองก็สูญเสียแม่ทัพใหญ่ไปถึงสี่นายรวมทั้งฮ่องเต้ไท่หมิง ทหารขาดกำลังใจในการสู้รบเช่นกัน

ดังนั้นสัญญาสงบศึกนี้ไม่ใช่ทางออกระยะยาว เป็นเพียงผืนทะเลที่นิ่งสงบแอบซ่อนคลื่นลมเอาไว้เท่านั้น

.........................................................................