บทที่ 2 จิ้งจอกเก้าหาง

บทที่ 2

จิ้งจอกเก้าหาง

ฟางเหนียงรู้ว่าหากไม่รับถ้วยเหล้านี้ ก็คงถูกป้อนทางปากเหมือนเมื่อครู่อีกเป็นแน่ จึงยื่นมือเล็กๆ สองมือออกไปรับมันมาอย่างไม่เต็มใจ

“ข้าคิดว่า... ท่านเป็นคนช่วยเจ้าค่ะ”

“ใช่ แต่ก็ไม่ใช่”

“หมายความเช่นไรเจ้าคะ?”

“ข้าส่งคนไปจับเจ้า และคนที่ช่วยเจ้าก็คือคนของข้า เช่นนั้นแล้วก็ไม่ต่างจากข้าช่วยเจ้า เพียงแต่ข้ามิได้ไปช่วยด้วยตนเอง”

“อ่า... อย่างไรก็ต้องขอบคุณนะเจ้าคะ” สตรีตัวน้อยกระโดดลงจากเตียง จากนั้นก็ประสานมือแล้วยอบกายคำนับ เท่านั้นยังไม่พอ นางยังก้มหัวลงจรดพื้นด้วยท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตนอีกด้วย “เหนียงเอ๋อร์เป็นหนี้บุญคุณชีวิตท่านเสียแล้ว หากมีสิ่งใดที่เหนียงเอ๋อร์ตอบแทนท่านได้ โปรดบอกมาเถิดเจ้าค่ะ”

“ลุกขึ้น”

ฟางเหนียงทำตามอย่างว่าง่าย ก่อนจะจ้องมองบุรุษตาปริบๆ ในขณะเดียวกันจินหมิงเยว่หย่อนกายนั่งลงบนเตียงท่าทีสบายๆ

“ข้าช่วยเจ้า เพราะเจ้าเป็นคนในปกครองของข้า คนที่ข้าส่งไปรับเจ้าย่อมรู้ดีว่าหากผู้ใดคิดแตะต้องเจ้า โทษคือตายสถานเดียว”

“เจ้าคะ? คะ คนของท่าน?”

“ใช่... ชุดนี่” กวาดสายตามองสตรีตัวน้อยตั้งแต่หัวจรดเท้า อาภรณ์พวกนี้มีกลิ่นเครื่องหอม ซึ่งต่างจากกลิ่นกายของฟางเหนียงที่บุรุษได้ดอมดมเมื่อครู่ “พวกมนุษย์ก็แต่งเจ้ามาเพื่อให้ข้ามิใช่หรือ?”

ดวงตาคู่งามเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน! คำแทนว่า ‘มนุษย์’ ราวกับคนพูดไม่ใช่มนุษย์

พลันภาพจำในหัวปลิวว่อนราวกับแผ่นกระดาษโดนสายลมโหมกระหน่ำ ทว่ามันกลับทำให้นางปะติดปะต่อเรื่องราว และรับรู้ถึงบางสิ่งบางอย่างเข้า!

...ยะ อย่าบอกนะว่า ผู้ที่อยู่ตรงหน้าของข้า...

“ทะ ท่านคือ...”

“มนุษย์เช่นเจ้าเรียกข้าว่า... จิ้งจอกเก้าหาง” จบถ้อยคำนั้นบางอย่างก็ปรากฎแก่สายตาของนาง

หางยาวๆ ปกคลุมไปด้วยขนสีเงินดูนุ่มนิ่ม ทว่าเป็นประกายราวกับอัญมณีล้ำค่าจากต่างแดน มันขยับขึ้นลงราวกับต้องการให้นางเห็นว่าพวกมันหาใช่ภาพลวงตา แต่มันคือส่วนหนึ่งในร่างกายของจินหมิงเยว่ ภาพตรงหน้าช่างงดงามแต่ก็แฝงไปด้วยเสน่ห์อันแสนอันตรายเหลือเกิน

หมับ!

“ว้าย!”

ร่างบอบบางถูกกดลงบนเตียง พละกำลังมากมายจนนางแทบจะจมลงไป หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ดวงตาคู่งามจ้องมองเจ้าของดวงตาสีหมึกสลับกับหางสีเงินไม่วางตา

...กะ เก้าหาง จิ้งจอก... จิ้งจอกเก้าหางจริงๆ น่ะหรือ?...

เมื่อได้ค้นพบความจริงอันน่าตกใจนี้ ฟางเหนียงก็มีอาการตื่นกลัวจนหายใจไม่ออก สัตว์ในตำนานเล่าขานอันโด่งดัง ที่แม้แต่นางซึ่งไม่สนใจเรื่องภายนอกนักยังรู้จัก เสน่ห์อันน่าหลงใหลและการแปลงกายของพวกเขาเป็นที่เลื่องลือ ทว่ามันคือตำนานเมื่อหลายร้อยปีก่อน จนผู้คนคิดว่าเป็นเพียงตำนานเล่าขานหรือนิทานหลอกเด็ก

ฟางเหนียงเพิ่งค้นพบความจริงก็วันนี้ว่ามันไม่ใช่เลย พวกเขาไม่ใช่ตำนาน ไม่สิ พวกเขาเป็นตำนานแต่เป็นตำนานที่มีชีวิต!!

ปลายนิ้วเรียวของบุรุษลูบไล้กรอบหน้าของสตรีตัวน้อย เพื่อเรียกร้องความสนใจจากนาง

“ข้าคิดว่า… ใบหน้าของข้าน่ามองยิ่งกว่าหางของข้า” ไม่เอ่ยเปล่า ยังยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ อย่างจงใจกลั่นแกล้งนางอีกด้วย ลมหายใจแผ่วเบา และกลิ่นหอมสะอาดจากกายบุรุษพาให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหว “เจ้าไม่คิดงั้นหรือ?”

“ขะ ข้า… อ๊ะ!?” ริมฝีปากอวบอิ่มเอื้อนร้องเสียงหวาน เมื่อนางหันหน้าหนีหลบเลี่ยงสายตาอันร้อนแรงของจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ลำคอของนางก็ถูกริมฝีปากและจมูกคมซุก ราวกับจะฝังจมูกคมลงบนลำคอของนาง “ทะ ท่าน…!”

…อ่า กลิ่นของเจ้าช่าง…รัญจวนใจข้าเสียจริง…

มือเล็กๆ ทั้งยังเรี่ยวแรงน้อยนิด พยายามต่อต้านโดยการดันแผงอกกว้างออกห่างจากตัว แต่หากบุรุษไม่ยินยอมมีหรือที่นางจะดันเขาออกได้

“ดะ ได้โปรด เมตตาข้าด้วยเจ้าค่ะ” ด้วยความหวาดหวั่นของสตรีน้อยวัยแรกแย้ม การรุกรานของจินหมิงเยว่สร้างความหวาดหวั่นไม่น้อยให้กับนาง ท่วงท่าที่ดุดันคล้ายกับจะเคี่ยวกรำนางจนแหลกเหลว

“เมตตาเจ้าหรือ หึ เด็กน้อย เจ้ามาที่นี่เพื่อสิ่งใด หืม?” คราวนี้จินหมิงเยว่ยอมผละออกแล้วจ้องมองดวงหน้าหวาน เนื่องจากบุรุษไม่คิดจะขืนใจ

ที่ผ่านมาสตรีที่ถูกส่งตัวมาเขาก็ไม่เคยขืนใจพวกนาง หากแต่พวกนางยินยอมเอง เป็นธรรมชาติของจิ้งจอกเก้าหางอย่างเขาที่จะมากกำหนัด แต่ไม่เคยเก็บสตรีใดไว้ข้างกาย หลังเสร็จกิจก็จะส่งพวกนางกลับออกไปใช้ชีวิตที่ด้านนอก เพราะสถานที่แห่งนี้คือดินแดนจิ้งจอก ไม่อนุญาตให้มนุษย์อาศัยอยู่ถาวร!

ทว่า… กำลังจะมีสตรีชาวมนุษย์นางหนึ่งได้รับการยกเว้นนั้น

“ขะ ข้า…”

“เจ้ามาที่นี่เพื่อเป็นภรรยาของข้า และนี่คือขั้นตอนในการทำให้เจ้าเป็นของข้า” ปลายนิ้วแกร่งไล่ลงมาเรื่อยๆ จนถึงเนินอกซึ่งโผล่พ้นอาภรณ์สีแดงสดออกมา มันกระเพื่อมตามแรงหายใจของอิสตรี ช่าง… น่าดึงดูดเหลือเกิน

ดวงตาเรียวคมจ้องมองมันด้วยแววตาหื่นกระหาย ก่อนจะดึงสายตากลับไปจ้องมองดวงหน้าหวาน สบสายตากับดวงตากลมอีกหน

“ยินยอมแต่โดยดี แล้วข้าจะอ่อนโยนกับเจ้า” จงหมิงเยว่ไม่มีทางเลือกให้นางเฉกเช่นสตรีนางอื่น

เพราะนางคือสตรีที่เขาปรารถนาอย่างแรงกล้า!

เป็นจินหมิงเยว่ที่แปลงกายไปเป็นผู้เฒ่าอาวุโส เอ่ยอ้างถึงฟางเหนียงเพื่อให้พวกมนุษย์แสนโลภมาก ส่งนางมาเป็นเจ้าสาวให้กับเขา

เช่นนั้นแล้วบุรุษจะให้ทางเลือกอื่นแก่นางไปเพื่ออะไร? แค่ยอมใจเย็นค่อยเป็นค่อยไป ไม่รวบหัวรวบหางตามอารมณ์ปรารถนาก็ดีเท่าใดแล้ว

“ท่าน... ท่านพี่ ปล่อยข้าเถิดนะ ข้านั้นแสนต่ำต้อย ร่างกายของข้ามิได้งดงามหรอกนะเจ้าคะ” ร่างกายของสตรีตัวน้อยเต็มไปด้วยบาดแผลจากการทุบตี แม้แต่ตัวนางเองบางครั้งยังรู้สึกรังเกียจเลยด้วยซ้ำ

“อย่ากังวล ข้าปรารถนาเพียงเจ้า”

แล้วเสียงของนางก็ไม่สามารถถูกเอื้อนเอ่ยออกมาได้อีกต่อไป ราวกับตัดความรำคาญที่นางเอาแต่ด้วยค่าตนเอง และยื้อเวลาค่ำคืนนี้ไม่ให้บุนุษได้เชยชิมนางเสียที เมื่อถูกริมฝีปากของบุรุษผู้เป็นดั่งจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ดูดกลืนเสียงของนางลงคอไปอย่างง่ายดาย

สองมือผลักแผงอกกว้างออกแล้วพยายามส่งเสียงร้องประท้วง ทว่านั่นเป็นการเปิดปากให้บุรุษได้ใช้โอกาสสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปด้านในอย่างจาบจ้วง สตรีตัวน้อยสะดุ้งเฮือก พยายามออกแรงดันอกแกร่งสุดกำลัง แต่ยิ่งนางต่อต้านก็คล้ายกับว่าถูกรุกรานหนักขึ้นกว่าเดิม

“อื้อ!” ลมหายใจของนางเริ่มขาดห้วงแล้ว คล้ายกับถูกดูดพลังชีวิตออกไป เรียวลิ้นสากสำรวจไปทั่วโพรงปากของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดูดดื่มความหอมหวานราวกับมธุรสหวานล้ำ

เมื่อไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน นางจึงทำได้เพียงจิกอกเสื้อของบุรุษแนบแน่น ทว่าฝ่ามือน้อยๆ ก็ค่อยๆ คลายออก ท้ายที่สุดจินหมิงเยว่ก็ปล่อยให้นางเป็นอิสระ

“เฮือก แค่ก แค่ก” นางสูดหายใจเข้าลึกจนสำลักอากาศ จินหมิงเยว่หัวเราะน้อยๆ อย่างเอ็นดูกัยความไร้เดียงสาของนาง

ใบหน้าคมคายเตรียมที่จะโน้มหน้าลงมาอีกหน แต่นางก็ใช้แรงดันเอาไว้สุดแรง ดวงตาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความหวาดหวั่น กลัวว่าอีกฝ่ายจะจู่โจตะโบมจูบนางอีก นางยังสูดหายใจได้ไม่เต็มปอดเลย!!

“ชู่ว! ไม่ต้องกลัว ข้าบอกแล้วไงว่าหากเจ้ายินยอม ข้าจะอ่อนโยนกับเจ้า” เอ่ยจบก็โน้มใบหน้าลงไปจนจมูกสัมผัสกันอย่างแผ่วเบา จดจ้องมองดวงตาคู่งามอยู่ครู่หนึ่งคล้ายกับรอให้นางยินยอมพร้อมใจ “หากเจ้ากลัว ก็หลับตาเสีย”

ฟางเหนียงลังเลเล็กน้อย หากแต่สมองน้อยๆ ของนางก็ครุ่นคิดถึงเหตุและผล ถูกส่งตัวมาเป็นภรรยาของเขาก็ต้องใช้ค่ำคืนร่วมกับเขาถูกต้องแล้ว อีกทั้งยังเป็นจินหมิงเยว่ที่ช่วยนางจากชายฉกรรจ์ ที่สำคัญ… บุรุษผู้นี้มิได้มีใจคิดข่มเหงนาง ไม่อย่างนั้นก็คงทำไปแล้ว ไม่รอให้นางยินยอมเช่นนี้หรอก

อิสตรีคิดเช่นนั้น หารู้ไม่ว่ามันก็แค่ตอนนี้ ตอนที่จินหมิงเยว่พยายามหว่านล้อมนางให้ยินยอม แต่หากว่านางไม่ยินยอม มีหรือที่จะไม่บังคับให้นางร่วมค่ำคืนนี้กับเขา

จินหมิงเยว่เป็นจิ้งจอก อีกทั้งยังมีเก้าหาง เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว เจ้าเล่ห์เพทุบาย มิอาจทิ้งสันดานเดิมได้จริงๆ

อีกอย่าง… เขาไม่สามารถปล่อยให้นางผ่านด่านเคราะห์เช่นเดิมได้อีก…

ดวงตากลมค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงอย่างเชื่องช้า ร่างกายแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ด้วยความประหม่า จินหมิงเยว่ยกยิ้มมุมปากอย่างเหลือร้าย ก่อนจะกดริมฝีปากแนบชิดกับกลีบปากอวบอิ่มนั่น

บดเคล้าคลึงอย่างใจเย็น ข่มตัณหาราคะมากล้น เพื่อหว่านล้อมให้ฟางเหนียงโอนอ่อนไปกับสัมผัสของตนเอง หากเผยความดุดันในครั้งแรกเกรงว่าฟางเหนียงจะหวาดกลัวจนเป็นลมไปเสียก่อน หากเป็นเช่นนั้นค่ำคืนนี้คงเสียเปล่า

ทว่าสิ่งที่ถูกกดอยู่ภายใน ยิ่งถูกกด ยิ่งพลุกพล่าน สัมผัสแค่เพียงภายนอกไม่เพียงพออีกต่อไป จิ้งจอกตัวร้ายถอดริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า แล้วเอ่ยกระซิบเสียงแผ่วเบา

“อ้าปากสิ”

ฟางเหนียงนั้นแสนไร้เดียงสา กระทำตามอย่างว่าง่าย อายุของนางเพิ่งจะสิบหกหนาวในวันนี้ ก็ถูกส่งตัวมาเป็นเจ้าสาวของจิ้งจอกจอมเจ้าเล่ห์เสียแล้ว นางยังอ่อนต่อโลกนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจิ้งจอกเก้าหาง ไม่มีทางที่นางจะทันเล่ห์เหลี่ยมของเขาเป็นแน่

ทันทีที่ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอออกเพียงเล็กน้อย ลิ้นร้ายดั่งงูพิษก็สอดเข้าไปด้านในฉกชิงความหอมหวานจากโพงปากอุ่นๆ นั่น แล้วอ้าปากครอบครองกลีบปากอวบอิ่มอย่างย่ามใจ

“อื้อ!!”

จับข้อมือเล็กทั้งสองข้างตรึงขึ้นเหนือหัว มืออีกข้างที่ว่างลูบที่ต้นขาผ่านอาภรณ์บางๆ จับยกเรียวขาสวยขึ้นจนอาภรณ์ทิ้งตัวลงเผยผิวขาวๆ ผ่านการขัดเนื้อขัดตัวมาเป็นอย่างดี ก่อนจะใช้มือเรียวสวยลูบผิวของนางอย่างเชื่องช้า

ในขณะเดียวกันนั้นริมฝีปากไม่ผละออกแม้แต่นิดเดียว คล้ายกับหากถอนริมฝีปากออกแล้วจะขาดใจตายอย่างไรอย่างนั้น เรียวลิ้นร้ายเกี่ยวกระหวัดรัดรึงลิ้นเล็กๆ บดเคล้าอย่างหนักหน่วง ไม่ปล่อยโอกาสให้นางได้สูดลมหายใจบ้างเลย

นางขอถอนคำพูดเรื่องที่คิดว่าจินหมิงเยว่จะไม่ข่มเหงนางได้หรือไม่!?

ร่างกายของนางถูกพันธนาการอย่างร้ายกาจ แม้ท่าทีจะนุ่มนวลหากแต่เมื่อนางขยับ กลับมิอาจขยับร่างกายได้ตามใจ ร่างกายของบุรุษไม่ต่างจากหินผา ราวกับนางติดอยู่ในซอกหินไร้หนทางออก