Se connecter…….
“เจ้านายมีคนแอบตามท่านขอรับ ท่านวางใจได้เขาไม่ได้คิดจะทำร้ายท่าน”
ในขณะที่ซูเม่ยกำลังขุดเผือกอยู่นั้น อาซิงก็ส่งกระแสจิตเข้ามาบอกนางให้รับรู้ว่ามีหนึ่งคนแอบตามพวกนางมาที่เหลืออยู่ที่เรือน ร่างบางมองหาความผิดปกติที่อยู่รอบ ๆ ตัว นางมองไม่เห็นสิ่งใดเลย แต่สิ่งที่อาซิงบอกนั้นไม่เคยพลาด
“ซูเม่ยเจ้ามองหาสิ่งใดอยู่รึ”
“ข้าก็มองไปเรื่อยแหละ เผื่อจะเจอของที่ใช้ประโยชน์ได้บ้าง”
ร่างบางแก้ตัวของมาอย่างแนบเนียน แต่สายตาของนางดันไปเจอกับแผ่นไม้เข้าพอดี ซูเม่ยเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ นางก้มลงไปเก็บแผ่นไม้ขึ้นมาดู
จากนั้นในหัวของนางก็มีภาพของเล่นชนิดหนึ่งขึ้นมา นางจะเอาแผ่นไม้นี้ไปทำม้ากระดกให้เด็ก ๆ เล่น“เจ้าจะเอาไม้ไปทำฟืนรึ”
ด้วยความสงสัยนางจึงเอ่ยถามซูเม่ยออกมา พักหลังมานี้ซูเม่ยยิ่งชอบทำตัวแปลก ๆ อยู่ คนช่างสังเกตอย่างฝูเยี่ยฟางมีหรือจะจับไม่ได้
“เปล่าข้าจะเอาไปทำของเล่นให้เด็ก ๆ นะ เราได้มันเยอะมากแล้วรีบกลับกันเถอะเจ้าค่ะท่านลุง”
“ของเล่นที่ทำจากไม้รึ มันจะหน้าตาเป็นแบบไหนกันนะ ข้าชักอยากเห็นซะแล้ว”
“ไว้นางทำเสร็จลูกก็ไปดูสิจะได้รู้ว่ามันมีหน้าตาเช่นไร ซูเม่ยเช่นนั้นลุงจะช่วยถือ ใกล้ถึงเรือนเจ้าค่อยถือเองแล้วกัน”
บิดาของฝูเยี่ยฟางอาสาที่จะถือเผือกช่วยนาง ซูเม่ยเองก็ไม่ปฏิเสธนางก็ถือไม้กับเผือกอีกบางส่วนกลับไปด้วย
“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านลุง ฝูเยี่ยฟางเจ้าไปหัดทำขนมกับข้าที่เรือนได้นะถือโอกาสนี้ไปดูของเล่นที่ข้าจะทำด้วย
จะได้เอาไปทำให้ท่านลุงกับท่านบ้านทานได้”สำหรับสตรีผู้นี้แล้วนางไม่รู้สึกหวงเลย ฝูเยี่ยฟางตอนนี้ไม่ต่างจากสหายของนางเลย นางยินดีและต้อนรับสหายคนนี้เสมอ
“เจ้าพูดจริงรึซูเม่ย ข้าไม่เกรงใจเจ้าหรอกนะเข้าไปแน่นอน”
ร่างเล็ก ๆ ของฝูเยี่ยฟางดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ นางกระโดดโลดเต้นไม่ต่างจากเด็ก ๆ เลย ซูเม่ยไม่หวงสูตรขนมเลย
แถมยังจะสอนนางอีก ช่างเป็นเรื่องที่ดีจริง ๆขณะที่ทั้งสามคนกำลังเดินกลับ อยู่ ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาขวางทางทั้งสามคน พวกมันล้อมทั้งสามเอาไว้
ชายทั้งสี่คนใช้ผ้าโผกหน้าเอาไว้เพื่อมิให้ผู้ใดเห็นหน้าของพวกมัน แต่สายตาที่มองมายังซูเม่ยนั้นมันปิดไม่มิด“แม่นางจะไปกับพวกเราดี ๆ หรือจะให้พวกเราฆ่าสองคนนี้ทิ้งก่อน”
ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่อ้อมค้อม เหมือนกับว่าจุดประสงค์ของพวกมันจะเป็นนางมากกว่า ซูเม่ยนึกอยู่ในใจนอกจากชาวบ้านแล้วนางเคยไปหาเรื่องผู้ใดอีกหรือไม่ ความทรงจำทั้งหมดที่นางมีนั้นไม่มีเหตุการณ์ใดเกี่ยวข้องกับอันธพาลพวกนี้เลย
“พวกเจ้ารู้จักข้าได้ยังไง ดูแล้วคงไม่ใช่คนในหมู่บ้านสินะ”
สิ่งที่คาใจนางมากที่สุดคือคนพวกนี้รู้จักนางได้อย่างไร แถมยังรู้อีกว่านางอยู่ที่นี่
“ฉลาด ๆ แบบนี้แหละเหมาะที่จะเป็นเมียข้าที่สุด”
ไม่รู้ว่าคนผู้นี้มันเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงได้พูดออกมาเช่นนี้ ขณะเดียวกันอาซิงก็บอกให้นางอยู่นิ่ง ๆ
เพราะคนที่ติดตามนางมานั้นจะจัดการคนพวกนี้ให้เอง“ถามข้าหรือยังว่าอยากมีสามีขี้เหร่หรือไม่ ใครส่งเจ้ามา” "ไม่มีผู้ใดส่งพวกข้ามาทั้งนั้น อย่าถ่วงเวลาอยู่เลย พวกเจ้าข้าสองคนนี้แล้วจับตัวนางมาให้ข้า"
ขณะที่พวกมันกำลังจะพุ่งเข้ามานางก็ยังคงนิ่งเฉย ร่างบางแสยะยิ้มออกมาพร้อมกับร่างของอันธพาลที่ล้มลงไปทีละคน ร่างบางเห็นภาพนั้นแล้วสะใจยิ่งนัก
นางไม่ใช่ไก่อ่อนที่จะยอมให้ใครมารังแกง่าย ๆ นางเรียนศิลปะการต่อสู้มาบ้างในเมื่อมีคนยื่นมือเข้ามานางก็ไม่จำเป็นจะต้องออกแรง ฝีมือของผู้ที่แอบตามนางมานี้ไม่ทำให้ผิดหวังเลย เขาช่างมีประโยชน์กับนางยิ่งนัก เป็นเช่นนี้นางก็ยินดีให้ติดตามตลอดดาบปริศนาฟาดฟันพวกมันคนแล้วคนเล่า แต่ทั้งสามไม่อาจมองเห็นเจ้าของดาบได้เลย ซูเม่ยใช้โอกาสนี้พาสองพ่อลูกหนีออกมา
“เจ้าของดาบเป็นผู้ใดกัน ซูเม่ยคนของเจ้ารึ”
“จะมาเป็นคนของข้าได้อย่างไร เจ้าก็รู้ว่าข้าอยู่กับบิดาแค่สองคน พึ่งจะมีเด็ก ๆ มาเพิ่มแถมเงินทองก็ไม่มี
จะเอาปัญญาที่ไหนไปจ้างคนมาคุ้มครองเล่า”สองพ่อลูกคิดตามที่นางพูดมันก็จริงอย่างที่ซูเม่ยบอก สงสัยคงจะเป็นทหารรักษาการณ์ที่ผ่านมาแถวนี้กระมัง
เวลานี้นางและครอบครัวก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่แล้ว ซูเม่ยได้ออกแบบร้านใหม่เอาไว้ ร่างบางนั่งคิดบางอย่างอยู่ในห้อง ชุดที่นางสวมอยู่เป็นชุดบาง ๆ เนื้อผ้าเย็นสวมแล้วสบาย ชุดนี้นางได้ออกแบบและตัดเย็บด้วยตัวเอง ในขณะที่นางกำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่กลับมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองนางพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก เหตุใดนางถึงได้ทำหน้าตลกนักซูเม่ยแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัว แต่ความจริงแล้วอาซิงแอบกระซิบบอกนางว่าเฉิงชิงอีแอบมองนางอยู่บนขื่อ ซูเม่ยโยนผ้าคลุมไหล่ออกอย่างตั้งใจ เผยไหล่เนียนและทรวงอกที่อวบอิ่ม สายตาคมถึงกับเบิกกว้างออกมา ใครจะคิดเล่าว่าอยู่ ๆ นางจะโยนผ้าคลุมทิ้งพรึ่บ!เฉินชิงอีกระโดดลงมาจากบนขื่อเขานำผ้าคลุมกลับมาคลุมให้นางเหมือนเดิม พร้อมกับกระซิบไปที่หูของนางบา ๆ“เจ้าจงใจ”น้ำเสียงแหบพร่าดังออกมาจากปากกระจับได้รูป ซูเม่ยย่นคอหนีอัตโนมัติ นางแค่ตั้งใจจะแกล้งเขาเล่นเท่านั้นเอง แต่เหตุใดเขาถึงได้ดูจริงจังนัก“ถ้าข้าไม่ทำเช่นนี้ โจรราคะอย่างท่านจะปรากฏตัวรึ”ร่างบางหันไปมองเขาอย่างคาดโทษ ทันใดนั้นนางก็มีความคิดบางอย่าง ร่างบางเดินเข้าไปใกล้เฉินชิงอี อีกฝ่ายกลับถอยหนีเพราะกลัวว่าจะควบคุมตั
ซูเม่ยใช้โอกาสนี้ไปบอกลาฝูเยี่ยฟางกับท่านป้าเยว่ฉิงเพราะนางจะย้ายของเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่ในวันพรุ่งนี้ ระยะทางไม่ใช่ใกล้ ๆ เลย ทั้งสองคน ไม่สามารถเดินทางไปช่วยงานนางได้อีกแล้ว ซูเม่ยต้องหาคนใหม่มาช่วยเตรียมของทำขนมให้“เจ้าจะย้ายเข้าไปอยู่เรือนใหม่แล้วรึ ข้ากับท่านป้าเยว่ฉิงไปช่วยงานเจ้าไม่ได้แล้วนะซูเม่ย”ระยะทางจากหมู่บ้านหลิงชานฝูเยี่ยฟางรู้ดีว่ามันต้องใช้รถม้าหรือเกวียนในการเดินทาง“ข้าเองก็ไม่ค่อยอยากหาคนอื่นมาช่วยงานหรอกนะ ถ้าวันไหนข้าทำขนมไม่ทันข้าก็จะจ้างรถม้าให้มารับเจ้าไป ฝากบอกเรื่องนี้ให้ท่านป้าเยว่ฉิงรับรู้ด้วยเล่า”“เช่นนั้นก็ได้ ข้ายินดีช่วยเสมอ จริงสิข้าลืมไปเลยว่าบุตรชายของท่านป้าเยว่ฉิงทำที่ฝานกล้วยไว้ให้เจ้า ข้าฝากผู้เฒ่าซูไว้ให้แล้ว ”ฝูเยี่ยฟางไม่ลืมที่จะบอกเรื่องสำคัญกับซูเม่ย ร่างบางที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ลืมที่จะหยิบค่าจ้างส่งไปให้“รบกวนเจ้าช่วยนำเงินนี้ไปให้จือหร่านด้วยเล่า”ฝูเยี่ยฟางรับเงินจากมือของซูเม่ยมาเก็บไว้ พลางคิดขึ้นมาในใจจืนหร่านคงจะดีใจไม่น้อยเลยที่ได้ค่าแรงมาจากความสามารถของตัวเขาเอง ท่ามกลางสนามรบทหารจำนวนสองแสนนายถูกเฉินชิงอีนำออกมาจากมิต
ร่างบางเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน สรุปแล้วที่อาซิงแนะนำให้นางทำร้านใหม่ให้เหมือนคาเฟ่ในยุคปัจจุบัน ไม่ได้มีเหตุผลอื่นใดเลยนอกจากเจ้าตัวน้อยชอบ เมื่อเสร็จธุระสำคัญแล้ว ซูเม่ยก็มุ่งหน้าไปซื้อเรือนต่อ เงินที่นางใช้ทั้งหมดนี้เป็นเงินของเฉินชิงอีทั้งนั้น ไม่ใช่สิ! ตอนนี้ขาได้มอบเงินทั้งหมดให้นางแล้วมันต้องกลายเป็นเงินของนางถึงจะถูก เรือนที่อยู่ในตรอกแถบนี้มีแต่หลังใหญ่ ๆ ทั้งนั้น ราคามันต้องสูงมากแน่ ๆ เลย นางไม่อยากเสียเวลาทำใหม่ มาซื้อเรือนที่เขาติดประกาศขายเช่นนี้ง่ายกว่า“หลังนี้เท่าไหร่รึ”“แม่นางเรือนแถบนี้ราคาต่ำสุดสองพันตำลึงขอรับ”เสียงบ่าวที่ดูแลเรือนตอบออกมา ซูเม่ยที่ได้ยินอย่างนั้นลูกตาของนางก็แทบถลนออกมาจากเบ้า มันแพงกว่าภูเขาที่นางซื้อทั้งลูกเสียอีก“สะสองพันตำลึงเชียวรึ”เสียงบ่นพึมพำออกมาเบา ๆ ซูเม่ยหันไปมองที่รถม้าก็เห็นเด็ก ๆ โผล่ศีรษะน้อย ๆ ออกมาพร้อมกับส่งยิ้มให้นาง“ข้าขอเข้าไปดูได้หรือไม่เจ้าคะ”“ได้ขอรับเชิญแม่นาง ”“ซูต้าหนิง ซูจินเข้าไปด้านในกับแม่หรือไม่”มีหรือที่เด็กทั้งสองจะปฏิเสธ ร่างเล็ก ๆ รีบวิ่งลงมาจากรถม้าทันที โดยมีอวี้หานเดินตามพวกเขามาติด ๆซูเม่ยเดินเข้าไ
หลังจากที่ซูไป๋หลินได้ขายที่ดินทั้งภูเขาไปให้ซูเม่ย ใบหน้าของสตรีผู้นั้นช่างคล้ายใครบางคน แต่นึกอย่างไรเข้าก็นึกไม่ออกเขารู้สึกคุ้นหน้านางจนน่าแปลกใจ“ท่านปู่นั่งเม่ออะไรอยู่รึเจ้าคะ หลานนำขนมมาให้ท่านปู่ลองชิมก่อนเถิด”ซูหนานเดินออกมาหาท่านปู่ของตนพร้อมกับยกขนมติดมือมาด้วย ขณะเดียวกันนางก็หวนนึกถึงตอนที่สตรีผู้นั้นมาซื้อที่นางไม่คิดเลยว่าสตรีบ้านนอกจะมีตั๋วเงินถึงพันตำลึง ขนาดตัวนางเองยังมีเงินส่วนตัวไม่ถึงห้าร้อยตำลึงเลย“เจ้ามาเอาอกเอาใจปู่เช่นนี้ ต้องการสิ่งใดรึ”ชายชรามีหรือจะไม่รู้ว่าหลานสาวของตนต้องการอะไร ถ้าไม่มีของที่ต้องการซูหนานไม่มีทางมานั่งเอาอกเอาใจเขาเช่นนี้เป็นแน่เมื่อเห็นว่าท่านปู่ของตนจับได้ซูหนานก็ส่งยิ้มไปให้ผู้เป็นปู่ จากนั้นนางก็เอ่ยเรื่องสำคัญออกมา“ท่านปู่รู้ใช่หรือไม่ว่าหลานกำลังจะแต่งเข้าวังแล้ว แต่สินเดิมที่มีติดตัวนั้นมันช่างน่าอายนัก แม้แต่บิดามารดาของข้าก็ยังไม่สนใจท่านปู่ช่วยเก็บตัวเงินเอาไว้ให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”“เจ้าอย่าห่วงเลยตั๋วเงินนี้ข้าจะเก็บเอาไว้มอบให้เจ้าในวันแต่งงาน”ซูไป๋หลินเองก็ไม่อยากให้บุตรสาวอับอาย เมื่อวันนั้นมาถึงเขาก็จะมอบสินเด
ร่างสูงบ่นพึมพำออกมาให้เขายิงธนูยังจะง่ายกว่า ท่านอ๋องที่เก่งทั้งด้านบู๊และบุ๋นกลับต้องมาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพียงเพราะอยากจะใกล้ชิดกับนางให้มากขึ้น เฉินชิงอีอยากจะขำตนเองในตอนนี้ยิ่งนัก สาบานได้เลยเขาจะยอมแกล้งโง่แค่ตอนที่อยู่กับนางเท่านั้นร่างบางเห็นเขายิงไม่ได้เรื่องนางก็เริ่มจะหงุดหงิด เหตุใดบุรุษผู้นี้ถึงได้สอนยากนัก ซูเม่ยเดินเข้ามาใกล้เฉินชิงอี นางจับมือเขาอย่างลืมตัว ส่วนร่างสูงตอนนี้สติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว กลิ่นกายของนางกับมือนุ่ม ๆ มันช่วงยั่วยวนเขานัก“ชิงอีมือท่านอย่าสั่นสิ”ร่างบางตอนนี้เริ่มจะมีน้ำโหแล้ว ร่างสูงเลิกแกล้งนางแล้วตั้งใจยิงเป้าให้นางดูสามนัดติด ปรากกว่าลูกกระสุนพุ่งไปที่จุดกึ่งกลางทั้งสามพอดี ซูเม่ยมองเขาด้วยสายตาคาดโทษบัดนี้นางรู้ตัวแล้วว่าถูกคนผู้นี้จงใจแกล้ง“เท่านี้พอใช้ได้หรือไม่ พอใจเจ้าแล้วหรือยัง”ร่างสูงหันมาส่งยิ้มให้นางอย่างเจ้าเล่ห์ เขาต้องรีบจัดการศัตรูพวกนั้นให้หมดเห็นทีไพ่ใบสุดท้ายคงต้องเอาออกมาใช้เสียแล้ว ร่างบางจ้องมองไปที่เป้าที่วางอยู่ฝั่งของเฉินชิงอี บุรุษผู้นี้ยิ่งปืนแม่นกว่านางอีก“ซูเม่ยเจ้าไปดูลูก ๆ เถิด ส่วนศัตรูพวกนั้
ซูเม่ยมองสำรวจหัวหน้ากองทุกคน สาบานได้ไหมว่าพวกเขาคือหัวหน้ากองจริง ๆ แม้ว่าทหารเหล่านี้จะมีรูปร่างกำยำแต่ตามเนื้อตัวของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยบาดแผล อีกทั้งยังดูมีท่าทีอิดโรยออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน พวกเขาตั้งใจฟังเฉินชิงอีวางแผนการรบแม้แต่ซูเม่ยก็ตั้งใจฟังเช่นเดียวกัน แผนการที่เขาวางไว้นั้นดีมากแต่เขามั่นใจได้อย่างไรว่ามันจะสำเร็จ“เดี๋ยวนะเจ้าคะ ชิงอีท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าพวกเขาจะทำสำเร็จ แผนการที่ท่านวางเอาไว้มันดีมากถ้าทำได้เราก็สามารถจัดการศัตรูได้ในพริบตา เท่าที่ข้าฟังท่านเล่ามา ทุกคนจะต้องมีความสามัคคีกัน ถ้าพวกเจ้าไม่มีสิ่งนี้ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งซะเปล่า”หัวหน้ากองทุกคนต่างก็ตกอยู่ในความเงียบ เป็นอย่างที่นางพูดมาจริง ๆ นางพูดออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆ พลันหยิบขนมก้อนเล็ก ๆ เข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย“ชิงอีถ้าท่านไม่คิดมากข้าแนะนำได้หรือไม่”“เชิญเจ้าพูดมาได้เลย”เฉินชิงอีเปิดโอกาสให้นางได้แสดงความเห็น สิ่งที่นางพูดออกมาเมื่อครู่นั้นทำให้หัวหน้ากองทุกคนมองนางอย่างเลื่อมใส ว่าที่พระชายาท่านอ๋องเฉินช่างเก่งกาจยิ่งนักแม้แต่ด้านการทำศึกนางก็เข้าใจ“ข้าอยากให้ทุกคนพักผ่อนก่อน ส่วนทหารที่บาด







