LOGIN“อืม ลูกข้าฝีมือการทำขนมของเจ้าอร่อยนัก พ่อดีใจเหลือเกินที่เจ้าคิดจะค้าขาย ลองดูเถิดขนมเช่นนี้ที่ตลาดยังไม่มีผู้ใดเคยขายเลย” ร่างบางคิดอยู่ในใจจะมีได้อย่างไรเล่า ในเมื่อขนมชนิดนี้นางพึ่งจะเคยทำเป็นคนแรก ร่างบางมีความมั่นใจเพิ่มมากขึ้น ยิ่งบิดาของนางสนับสนุนนางก็ยิ่งมีกำลังใจ เห็นทีต้องเข้าป่าไปขุดมันมาเพิ่มเสียแล้ว
ซูเม่ยเดินไปที่ตระกูลฝูนางตั้งใจว่าจะชวนฝูเยี่ยฟางไปด้วย ร่างบางไม่ลืมที่จะแบ่งขนมมาฝากครอบครัวฝูด้วย “ซูเม่ย เจ้ามาทำไมรึ” เสียงสตรีผู้หนึ่งเอ่ยออกมาด้วยท่าทีตกใจ นางเป็นมารดาของฝูเยี่ยฟางเอง เรื่องราวที่ซูเม่ยเคยทำเอาไว้บุตรสาวของนางเล่าให้ฟังตลอด วันนี้นางเดินทางมาหาเรื่องถึงเรือนเชียวรึ มารดาของฝูเยี่ยฟางคิดไปต่าง ๆ นานา นางกังวลว่าสตรีผู้นี้จะมาทำร้ายบุตรสาวของนางอีก นางจึงตะโกนไล่ซูเม่ยออกไปให้พ้นเรือน “ไปซะอย่าเข้ามาใกล้เรือนของข้า” เสียงตะโกนไล่ซูเม่ยดังลั่นจนฝูเยี่ยฟางที่อยู่ด้านหลังของเรือนได้ยินเข้า เมื่อจับใจความได้ว่าท่านแม่ของนางกำลังไล่ซูเม่ยนางก็เลยรีบวิ่งมายังหน้าเรือนทันที “ท่านแม่หยุดก่อนเจ้าค่ะ ข้าบอกให้ซูเม่ยมาหาเองเจ้าค่ะท่านจะไล่นางไปทำไม” “เช่นนั้นรึ แม่กลัวว่านางจะมาทำร้ายเจ้า แล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่บอกแม่ไว้ก่อนเล่าว่าเจ้าให้นางมาหา เห็นหรือไม่ว่าคนมองแม่ใหญ่เลย” “ข้ามาชวนฝูเยี่ยฟางไปขุดเผือกในป่าเจ้าค่ะท่านป้า” “แต่เวลานี้มันก็ใกล้จะค่ำแล้ว ให้ท่านพ่อของเจ้าไปเป็นเพื่อนเถิด” ผู้เป็นมารดายังคงไม่ไว้ใจซูเม่ย นางจะให้สามีตามไปด้วยถ้าเกิดมาสตรีผู้นี้ทำร้ายบุตรสามของนางขึ้นมาจะทำเยี่ยงไร “ให้ท่านพ่อไปด้วยก็ได้เจ้าค่ะ เราไปกันเถิดซูเม่ย ท่านพ่อรีบตามมานะเจ้าคะ” สตรีสองคนเดินทางมุ่งตรงเข้าไปในป่า ซูเม่ยเอาขนมที่นางทำส่งให้ฝูเยี่ยฟางกับบิดาของนางได้ลองกิน ทั้งสองต่างก็เอ่ยชมออกมาไม่หยุดปาก “อย่าบอกนะว่าเจ้าจะขึ้นไปขุดมันเทศมาทำขนมนะ” ฝูเยี่ยฟางเป็นสตรีที่ช่างสังเกต เพียงแค่ได้ลิ้มลองรสชาติของขนมนางก็พอจะเดาทางออกได้แล้วว่าซูเม่ยต้องการจะไปขุดมันมาเพิ่ม “เจ้าเข้าใจถูกแล้วข้านั้นจะไปขุดมันมาเพิ่ม อีกอย่างข้าจะแบ่งเอาไปปลูกด้วย ถ้ามีมันอยู่ติดเรือนข้าก็จะไม่ต้องเข้าป่าไปขุดบ่อย ๆ” “ข้าจะปลูกด้วยเช่นกัน ถ้าที่เรือนของเจ้าไม่พอก็มาเอาที่เรือนของข้าได้เลย” ร่างบางยิ้มให้ฝูเยี่ยฟาง พลางคิดขึ้นมาในใจไม่รู้ว่าเมื่อก่อนร่างนี้ทำร้ายสตรีที่ใสซื่อแบบฝูเยี่ยฟางลงได้อย่างไร “ข้าไม่เอาเฉย ๆ หรอกนะ ข้าจะซื้อต่างหาก” “ถ้าเช่นนั้นลุงจะเอาไปปลูกเยอะ ๆ เจ้าอย่าลืมที่พูดเอาไว้เล่า” บิดาของฝูเยี่ยฟางเอ่ยออกมา ตัวเขานั้นไม่ติดใจอะไรแล้ว เขามองซูเม่ยในแง่ดีตั้งแต่ที่นางเอาไก่มาให้บุตรสาวเขาในวันนั้นแล้ว เนื้อที่ครอบครัวของเขาไม่เคยลิ้มรสมาเกือบปีได้มาเพราะสตรีที่ร้ายกาจ ในเมื่อนางกล้าให้ของมีค่าเช่นั้นมาก็แสดงให้เห็นแล้วว่านางได้สำนึกผิดแล้วมิใช่รึ “ข้าไม่ลืมแน่นอนเจ้าค่ะท่านลุง”ในช่วงเวลาที่ซูเม่ยออกมาขุดมันเด็กทั้งสองก็อยู่เรือนกับบิดาของนางอย่างว่าง่าย
ตอนนี้ซูเม่ยไม่จำเป็นจะต้องขู่เจ้าสองแฝดเหมือนกับร่างนี้เคยทำเอาไว้ แค่เด็ก ๆ ได้กินขนมที่นางทำพวกเขาก็เชื่อฟังอย่างว่าง่าย“ท่านพี่ ท่านว่าเสด็จพ่อจะตามหาพวกเราหรือไม่”
ซูจินแอบกระซิบกับท่านพี่ของตัวเอง นางไม่อยากให้ผู้ใดรู้ว่าตัวเองนั้นไม่ใช่ชาวบ้านทั่วไป
คำถามของน้องสาวมันทำให้ซูต้าหนิงหวนนึกถึงเรื่องราวที่นำพาพวกเขามาอยู่ที่นี่“ถ้าเจ้าอยากกลับไปหาเสด็จพ่อ เราก็แค่ออกไปจากเรือนนี้ให้ได้แล้วนำกำไลไปขาย เพียงเท่านี้เสด็จพ่อก็จะตามหาพวกเราได้โดยง่าย”
“ข้าไม่ได้ต้องการเช่นนั้นเจ้าค่ะ ข้าอยากอยู่กับท่านแม่ ที่วังไม่เห็นจะสนุกเลยขนมก็ไม่อร่อย ข้าอยู่ที่นั่นไม่มีแม่
นางกำนัลพวกนั้นไม่เข้าใจข้า”องค์หญิงน้อยไม่เคยรู้สึกถึงความรักระของมารดาแต่ท่านแม่ผู้นี้กลับทำให้นางรับรู้ถึงมันได้
นางอยากจะเก็บความรู้สึกดี ๆ เช่นนี้เอาไว้ เพราะในวังไม่มีผู้ใดหวังดีกับนางและพี่ชายเลยยกเว้นเสด็จพ่อของพวกเขา“ซูจินคิดว่าเสด็จพ่อคงส่งองครักษ์ออกมาตามหาเราทั้งสองแล้ว เราต้องทำตัวให้เหมือนกับลูกของชาวบ้านแถวนี้
เท่านี้องครักษ์ก็จำเราไม่ได้แล้ว”องค์รัชทายาทกับองค์หญิงน้อยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ทั้งสองแอบคุยกันนั้นได้ถูกองครักษ์เก็บข้อมูลเอาไว้หมดแล้ว
ทุกคำที่เอ่ยออกมาท่านอ๋องจะได้รับรู้ทั้งหมดทันทีที่ทั้งคู่พูดจบก็มีองครักษ์คนหนึ่งหายตัวไป ในตำหนักของท่านอ๋องปรากฏร่างขององครักษ์ผู้หนึ่งเขารายงานทุกอย่างที่เก็บข้อมูลมาได้ เมื่อรายงานทุกอย่างให้ท่านอ๋องทราบองครักษ์ก็หายตัวไปอย่างรู้งาน คิ้วหนาของเฉิงชิงอีขมวดเข้าหากันเป็นปม
ลูก ๆ ทั้งสองของเขาไปอยู่กับสตรีผู้นั้นไม่นานก็ติดนางเข้าแล้วรึ ฟังจากที่องครักษ์มารายงานแล้วเจ้าสองแสบคงจะสนุกกับการใช้ชีวิตอยู่แบบนั้น เด็กทั้งสองคงโหยหาความรักจากมารดาอันนี้เขาเข้าใจเพราะมารดาของสองแสบนั้นได้ถูกลอบสังหาร พี่สาวของเขากับพี่เขยของเขาสิ้นใจไปเมื่อห้าปีก่อน ทั้งคู่ทิ้งแก้วตาดวงใจเอาไว้ให้ดูแค่ต่างหน้าตอนนั้นสองแสบอายุเพียงหนึ่งเดือน ช่วงเวลาไล่เลี่ยกันบิดาของทั้งสองไปออกศึกกลับมาก็บาดเจ็บหนักไม่นานก็สิ้นใจตาม ๆ กัน
ทิ้งเจ้าสองแฝดผู้น่าสงสารเอาไว้ ทั้งวังไม่มีผู้ใดอาสาที่จะรับเลี้ยงดูทั้งสองคนเลยจนกระทั่งท่านอ๋องเฉินชิงอีรู้ข่าวก็รีบกลับมาที่วังหลวงแล้วรับเด็กทั้งสองไว้เป็นบุตรของเขา ส่วนฮ่องเต้เองไม่คัดค้านสิ่งใด
ดียิ่งนักที่บุตรชายคนเล็กของพระองค์รับหลานทั้งสองเอาไว้ดูแล พระองค์ทรงรู้ดีว่าบุตรชายคนนี้ไม่ฝักใฝ่อำนาจ เขาพอใจกับตำแหน่งท่านอ๋องเพียงเท่านั้น เฉิงชิงอีเป็นคนลึกลับและมีอำนาจอยู่ในมือพอตัวเมื่อองค์ชายกับองค์หญิงทั้งสองเริ่มรู้ความฮ่องเต้จึงแต่งตั้งให้องค์ชายซูต้าหนิงเป็นรัชทายาทที่จะขึ้นมาสืบทอดบัลลังก์และเป็นฮ่องเต้ต่อจากพระองค์ในอนาคต เรื่องนี้ไม่สามารถปกปิดเอาไว้ได้ ทันทีที่เรื่องนี้แพร่งพรายออกไปซูต้าหนิงก็ถูกไล่ล้าจากผู้ไม่หวังดี
“เห็นทีข้าจะต้องไปดูแลเด็กทั้งสองด้วยตัวเองเสียแล้ว”
เวลานี้นางและครอบครัวก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่แล้ว ซูเม่ยได้ออกแบบร้านใหม่เอาไว้ ร่างบางนั่งคิดบางอย่างอยู่ในห้อง ชุดที่นางสวมอยู่เป็นชุดบาง ๆ เนื้อผ้าเย็นสวมแล้วสบาย ชุดนี้นางได้ออกแบบและตัดเย็บด้วยตัวเอง ในขณะที่นางกำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่กลับมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองนางพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก เหตุใดนางถึงได้ทำหน้าตลกนักซูเม่ยแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัว แต่ความจริงแล้วอาซิงแอบกระซิบบอกนางว่าเฉิงชิงอีแอบมองนางอยู่บนขื่อ ซูเม่ยโยนผ้าคลุมไหล่ออกอย่างตั้งใจ เผยไหล่เนียนและทรวงอกที่อวบอิ่ม สายตาคมถึงกับเบิกกว้างออกมา ใครจะคิดเล่าว่าอยู่ ๆ นางจะโยนผ้าคลุมทิ้งพรึ่บ!เฉินชิงอีกระโดดลงมาจากบนขื่อเขานำผ้าคลุมกลับมาคลุมให้นางเหมือนเดิม พร้อมกับกระซิบไปที่หูของนางบา ๆ“เจ้าจงใจ”น้ำเสียงแหบพร่าดังออกมาจากปากกระจับได้รูป ซูเม่ยย่นคอหนีอัตโนมัติ นางแค่ตั้งใจจะแกล้งเขาเล่นเท่านั้นเอง แต่เหตุใดเขาถึงได้ดูจริงจังนัก“ถ้าข้าไม่ทำเช่นนี้ โจรราคะอย่างท่านจะปรากฏตัวรึ”ร่างบางหันไปมองเขาอย่างคาดโทษ ทันใดนั้นนางก็มีความคิดบางอย่าง ร่างบางเดินเข้าไปใกล้เฉินชิงอี อีกฝ่ายกลับถอยหนีเพราะกลัวว่าจะควบคุมตั
ซูเม่ยใช้โอกาสนี้ไปบอกลาฝูเยี่ยฟางกับท่านป้าเยว่ฉิงเพราะนางจะย้ายของเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่ในวันพรุ่งนี้ ระยะทางไม่ใช่ใกล้ ๆ เลย ทั้งสองคน ไม่สามารถเดินทางไปช่วยงานนางได้อีกแล้ว ซูเม่ยต้องหาคนใหม่มาช่วยเตรียมของทำขนมให้“เจ้าจะย้ายเข้าไปอยู่เรือนใหม่แล้วรึ ข้ากับท่านป้าเยว่ฉิงไปช่วยงานเจ้าไม่ได้แล้วนะซูเม่ย”ระยะทางจากหมู่บ้านหลิงชานฝูเยี่ยฟางรู้ดีว่ามันต้องใช้รถม้าหรือเกวียนในการเดินทาง“ข้าเองก็ไม่ค่อยอยากหาคนอื่นมาช่วยงานหรอกนะ ถ้าวันไหนข้าทำขนมไม่ทันข้าก็จะจ้างรถม้าให้มารับเจ้าไป ฝากบอกเรื่องนี้ให้ท่านป้าเยว่ฉิงรับรู้ด้วยเล่า”“เช่นนั้นก็ได้ ข้ายินดีช่วยเสมอ จริงสิข้าลืมไปเลยว่าบุตรชายของท่านป้าเยว่ฉิงทำที่ฝานกล้วยไว้ให้เจ้า ข้าฝากผู้เฒ่าซูไว้ให้แล้ว ”ฝูเยี่ยฟางไม่ลืมที่จะบอกเรื่องสำคัญกับซูเม่ย ร่างบางที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ลืมที่จะหยิบค่าจ้างส่งไปให้“รบกวนเจ้าช่วยนำเงินนี้ไปให้จือหร่านด้วยเล่า”ฝูเยี่ยฟางรับเงินจากมือของซูเม่ยมาเก็บไว้ พลางคิดขึ้นมาในใจจืนหร่านคงจะดีใจไม่น้อยเลยที่ได้ค่าแรงมาจากความสามารถของตัวเขาเอง ท่ามกลางสนามรบทหารจำนวนสองแสนนายถูกเฉินชิงอีนำออกมาจากมิต
ร่างบางเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน สรุปแล้วที่อาซิงแนะนำให้นางทำร้านใหม่ให้เหมือนคาเฟ่ในยุคปัจจุบัน ไม่ได้มีเหตุผลอื่นใดเลยนอกจากเจ้าตัวน้อยชอบ เมื่อเสร็จธุระสำคัญแล้ว ซูเม่ยก็มุ่งหน้าไปซื้อเรือนต่อ เงินที่นางใช้ทั้งหมดนี้เป็นเงินของเฉินชิงอีทั้งนั้น ไม่ใช่สิ! ตอนนี้ขาได้มอบเงินทั้งหมดให้นางแล้วมันต้องกลายเป็นเงินของนางถึงจะถูก เรือนที่อยู่ในตรอกแถบนี้มีแต่หลังใหญ่ ๆ ทั้งนั้น ราคามันต้องสูงมากแน่ ๆ เลย นางไม่อยากเสียเวลาทำใหม่ มาซื้อเรือนที่เขาติดประกาศขายเช่นนี้ง่ายกว่า“หลังนี้เท่าไหร่รึ”“แม่นางเรือนแถบนี้ราคาต่ำสุดสองพันตำลึงขอรับ”เสียงบ่าวที่ดูแลเรือนตอบออกมา ซูเม่ยที่ได้ยินอย่างนั้นลูกตาของนางก็แทบถลนออกมาจากเบ้า มันแพงกว่าภูเขาที่นางซื้อทั้งลูกเสียอีก“สะสองพันตำลึงเชียวรึ”เสียงบ่นพึมพำออกมาเบา ๆ ซูเม่ยหันไปมองที่รถม้าก็เห็นเด็ก ๆ โผล่ศีรษะน้อย ๆ ออกมาพร้อมกับส่งยิ้มให้นาง“ข้าขอเข้าไปดูได้หรือไม่เจ้าคะ”“ได้ขอรับเชิญแม่นาง ”“ซูต้าหนิง ซูจินเข้าไปด้านในกับแม่หรือไม่”มีหรือที่เด็กทั้งสองจะปฏิเสธ ร่างเล็ก ๆ รีบวิ่งลงมาจากรถม้าทันที โดยมีอวี้หานเดินตามพวกเขามาติด ๆซูเม่ยเดินเข้าไ
หลังจากที่ซูไป๋หลินได้ขายที่ดินทั้งภูเขาไปให้ซูเม่ย ใบหน้าของสตรีผู้นั้นช่างคล้ายใครบางคน แต่นึกอย่างไรเข้าก็นึกไม่ออกเขารู้สึกคุ้นหน้านางจนน่าแปลกใจ“ท่านปู่นั่งเม่ออะไรอยู่รึเจ้าคะ หลานนำขนมมาให้ท่านปู่ลองชิมก่อนเถิด”ซูหนานเดินออกมาหาท่านปู่ของตนพร้อมกับยกขนมติดมือมาด้วย ขณะเดียวกันนางก็หวนนึกถึงตอนที่สตรีผู้นั้นมาซื้อที่นางไม่คิดเลยว่าสตรีบ้านนอกจะมีตั๋วเงินถึงพันตำลึง ขนาดตัวนางเองยังมีเงินส่วนตัวไม่ถึงห้าร้อยตำลึงเลย“เจ้ามาเอาอกเอาใจปู่เช่นนี้ ต้องการสิ่งใดรึ”ชายชรามีหรือจะไม่รู้ว่าหลานสาวของตนต้องการอะไร ถ้าไม่มีของที่ต้องการซูหนานไม่มีทางมานั่งเอาอกเอาใจเขาเช่นนี้เป็นแน่เมื่อเห็นว่าท่านปู่ของตนจับได้ซูหนานก็ส่งยิ้มไปให้ผู้เป็นปู่ จากนั้นนางก็เอ่ยเรื่องสำคัญออกมา“ท่านปู่รู้ใช่หรือไม่ว่าหลานกำลังจะแต่งเข้าวังแล้ว แต่สินเดิมที่มีติดตัวนั้นมันช่างน่าอายนัก แม้แต่บิดามารดาของข้าก็ยังไม่สนใจท่านปู่ช่วยเก็บตัวเงินเอาไว้ให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”“เจ้าอย่าห่วงเลยตั๋วเงินนี้ข้าจะเก็บเอาไว้มอบให้เจ้าในวันแต่งงาน”ซูไป๋หลินเองก็ไม่อยากให้บุตรสาวอับอาย เมื่อวันนั้นมาถึงเขาก็จะมอบสินเด
ร่างสูงบ่นพึมพำออกมาให้เขายิงธนูยังจะง่ายกว่า ท่านอ๋องที่เก่งทั้งด้านบู๊และบุ๋นกลับต้องมาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพียงเพราะอยากจะใกล้ชิดกับนางให้มากขึ้น เฉินชิงอีอยากจะขำตนเองในตอนนี้ยิ่งนัก สาบานได้เลยเขาจะยอมแกล้งโง่แค่ตอนที่อยู่กับนางเท่านั้นร่างบางเห็นเขายิงไม่ได้เรื่องนางก็เริ่มจะหงุดหงิด เหตุใดบุรุษผู้นี้ถึงได้สอนยากนัก ซูเม่ยเดินเข้ามาใกล้เฉินชิงอี นางจับมือเขาอย่างลืมตัว ส่วนร่างสูงตอนนี้สติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว กลิ่นกายของนางกับมือนุ่ม ๆ มันช่วงยั่วยวนเขานัก“ชิงอีมือท่านอย่าสั่นสิ”ร่างบางตอนนี้เริ่มจะมีน้ำโหแล้ว ร่างสูงเลิกแกล้งนางแล้วตั้งใจยิงเป้าให้นางดูสามนัดติด ปรากกว่าลูกกระสุนพุ่งไปที่จุดกึ่งกลางทั้งสามพอดี ซูเม่ยมองเขาด้วยสายตาคาดโทษบัดนี้นางรู้ตัวแล้วว่าถูกคนผู้นี้จงใจแกล้ง“เท่านี้พอใช้ได้หรือไม่ พอใจเจ้าแล้วหรือยัง”ร่างสูงหันมาส่งยิ้มให้นางอย่างเจ้าเล่ห์ เขาต้องรีบจัดการศัตรูพวกนั้นให้หมดเห็นทีไพ่ใบสุดท้ายคงต้องเอาออกมาใช้เสียแล้ว ร่างบางจ้องมองไปที่เป้าที่วางอยู่ฝั่งของเฉินชิงอี บุรุษผู้นี้ยิ่งปืนแม่นกว่านางอีก“ซูเม่ยเจ้าไปดูลูก ๆ เถิด ส่วนศัตรูพวกนั้
ซูเม่ยมองสำรวจหัวหน้ากองทุกคน สาบานได้ไหมว่าพวกเขาคือหัวหน้ากองจริง ๆ แม้ว่าทหารเหล่านี้จะมีรูปร่างกำยำแต่ตามเนื้อตัวของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยบาดแผล อีกทั้งยังดูมีท่าทีอิดโรยออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน พวกเขาตั้งใจฟังเฉินชิงอีวางแผนการรบแม้แต่ซูเม่ยก็ตั้งใจฟังเช่นเดียวกัน แผนการที่เขาวางไว้นั้นดีมากแต่เขามั่นใจได้อย่างไรว่ามันจะสำเร็จ“เดี๋ยวนะเจ้าคะ ชิงอีท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าพวกเขาจะทำสำเร็จ แผนการที่ท่านวางเอาไว้มันดีมากถ้าทำได้เราก็สามารถจัดการศัตรูได้ในพริบตา เท่าที่ข้าฟังท่านเล่ามา ทุกคนจะต้องมีความสามัคคีกัน ถ้าพวกเจ้าไม่มีสิ่งนี้ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งซะเปล่า”หัวหน้ากองทุกคนต่างก็ตกอยู่ในความเงียบ เป็นอย่างที่นางพูดมาจริง ๆ นางพูดออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆ พลันหยิบขนมก้อนเล็ก ๆ เข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย“ชิงอีถ้าท่านไม่คิดมากข้าแนะนำได้หรือไม่”“เชิญเจ้าพูดมาได้เลย”เฉินชิงอีเปิดโอกาสให้นางได้แสดงความเห็น สิ่งที่นางพูดออกมาเมื่อครู่นั้นทำให้หัวหน้ากองทุกคนมองนางอย่างเลื่อมใส ว่าที่พระชายาท่านอ๋องเฉินช่างเก่งกาจยิ่งนักแม้แต่ด้านการทำศึกนางก็เข้าใจ“ข้าอยากให้ทุกคนพักผ่อนก่อน ส่วนทหารที่บาด







