ตอนที่ 1 บังเอิญ

ตอนที่ 1 บังเอิญ

เสียงกระทะกระทบกันดังกึกก้องไปทั่วบริเวณริมฟุตบาทใกล้สถานบันเทิงชื่อดัง ก่อนที่เสียงเจ๊เจ้าของร้านตะโกนดังโวกเวก

“จันทร์เจ้า เสิร์ฟข้าวโต๊ะแปดหน่อย”

ใช่จ้า จันทร์เจ้าคือชื่อฉันเอง ผู้หญิงสู้ชีวิตคนหนึ่ง พ่อแม่ของเธอจากโลกนี้ไปเหลือเธอไว้บนโลกเบี้ยวๆ ใบนี้ตามลำพัง ปากกัด ตีนถีบพาชีวิตแสนลำเค็ญ กระเสือกกะสนเอาชีวิตให้รอดในแต่ละวัน ทุกอย่างปลูกฝั่งให้เธอเข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว ทันโลก และสู้คน

“จ้า เจ๊”

ร่างบางเพรียวระหง ผมสั้นปะบ่าสีน้ำตาลในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์พอดีตัว เอ่ยรับก่อนจะวิ่งไปหยิบจานข้าวกระเพราหมูสับ ไข่ดาวฟองใหญ่ใส่ถาดแล้วเดินเสิร์ฟตามโต๊ะวนลูปไปมาตั้งเฉกเช่นทุกวัน กว่าลูกค้าคืนนี้จะบางตาเวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่เช้าวันใหม่

“เห้อ วันนี้ลูกค้าเยอะจัง”

“วันศุกร์ก็แบบนี้แหละ คนมาเที่ยวกัน เที่ยวเสร็จต่อด้วยข้าวเป็นธรรมดา” ดาด้าเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้มบีบนวดต้นขาตัวเอง “ดูสิเนี่ยจันทร์เจ้า ทำไมแกต้องมาทนเหนื่อยแบบนี้ด้วย พี่บอกให้แกลองไปแคสติ้งหรือไปทำงานบนห้างก็ไม่ไปเผลอๆ ได้เงินเยอะกว่าด้วยนะ”

“โอ๊ยพี่ด้า ฉันก็หน้าตาธรรมดาบ้านๆ ใครเขาจะมามอง”

“เจ๊เห็นด้วยกับดาด้ามันนะ แกเลิกทำงานพวกนี้ได้แล้ว ไปหางานพาร์ทไทม์บนห้างทำดีกว่า เผื่อโชคดีเจอแมวมองพาแกไปเป็นดารา สวยก็สวยจะมาอุดอู้อยู่ร้านอาหารตามสั่งหน้าผับหน้าบาร์ทำไม”

“เจ๊ จะไล่หนูออกหรอ”

“ไอ้เด็กนี่ ใครจะไล่แกออก อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่แกอยู่มัธยมต้น ที่เจ๊พูดเพราะอยากให้แกได้ดี อีกไม่ถึงสองเดือนก็ขึ้นมหาลัยแล้วนี่”

“ก็ใช่ค่ะเจ๊ แต่ลองมาคิดๆ ดูไม่รู้จะเรียนต่อดีไหม”

“การศึกษามันสำคัญนะสมัยนี้ แกได้ทุนเรียนก็เรียนต่อเถอะ มีโอกาสแกจะทิ้งได้ไง”

“ใช่ พี่ว่าแกเรียนต่อแหละดีแล้ว จบมาจะได้ไปหางานทำดีๆ อย่างน้อยก็มีวุฒิปริญญาไว้หางานนะ ลองคิดดีๆ”

“เอาตอนนี้ให้ดีก่อนไหมเจ๊ พี่ด้า ถึงจะได้ทุนเรียนฟรีแต่ก็ต้องมีค่าใช้จ่ายอื่นๆ อีกตั้งเยอะ หนูไม่น่าจะไหวหรอก” จิณห์วราส่ายหน้าไปมาเมื่อลองกดเครื่องคิดเลขคำนวณค่าใช้จ่ายคร่าวๆ

“ถึงบอกให้ไปหางานทำบนห้างไง บางทีเจอผู้จัดการดาราคว้าตัวไปเป็นนางเอกสักเรื่อง รวยไม่รู้ตัวนะเว้ย ดูสิเนี่ย แกออกจะสวย” เจ๊เจ้าของร้านจับคางได้รูปเชิดขึ้นหันซ้ายหันขวา “โครงหน้ารูปไข่ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน แพขนตาเรียงเส้นสวย คิ้วโก่งได้รูปรับกับจมูกโด่ง ปากเป็นกระจับอวบอิ่มชมพูระเรื่ออย่างคนสุขภาพดี ผิวขาวเนียน หุ่นดีด้วย ทุกอย่างรวมเข้าประกอบกันลงตัวสวยงามราวกับเทพเจ้าปั้นแต่ง ปัดฝุ่นนิดหน่อยจะให้มองมุมไหนแกก็สวยแน่นอน”

“เจ๊ อย่ามาอวยกันเกินไป ใครจะมาเอาเด็กแก่นแก้ว กะโหลกกะลาแบบหนูไปเป็นดารา ผู้จัดการในอนาคตคงจะปวดหัวน่าดู”

“ไม่ลองไม่รู้นะเว้ย”

“ไม่เอาอ่ะ ไปก็อายเขา หนูกลับบ้านก่อนนะ”

“เออๆ กลับดีๆ นะ”

“จ้า”

เมื่อคืนหลังจากที่นอนย้ำคิดหลายรอบอยากเรียนก็อยากเรียน ช่วงสายของวันฉันจึงตัดสินใจควักเงินสดซื้อเสื้อผ้าแฟชั่นในร้านแถวๆ ประตูน้ำก่อนจะนั่งรถมาลงที่ห้างดัง

“เอาวะ”

ห้างสรรพสินค้า

จิณห์วราเดินไปเรื่อย ๆ สายตามองดูข้าวของต่างๆ ที่วางเรียงรายไว้อย่างสวยงามแต่เธอแค่ดูด้วยตาเท่านั้น ไม่กล้าจะจับเพราะกลัวข้าวของเขาพังเสียหายเพราะไม่มีปัญญาจ่ายแน่ ๆ เธอเดินไปมาจนกระทั่งเวลาเย็นก็ไม่เห็นมีแมวมองที่ไหนจะมาทาบทามหรือทักทายเธอสักคน

“เห้อ ไม่น่าบ้าจี้ทำตามพี่ด้าเลย”

ระหว่างทางที่ฉันเตรียมตัวจะเดินกลับไปรอรถเมล์ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งสะกิดที่หัวไหล่มนเบาๆ

“น้อง ๆ เดี๋ยวก่อน”

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” ฉันถามด้วยความตกใจ เพราะดูจากหน้าตาอายุคนตรงหน้าน่าจะสามสิบกลางๆ แต่ยังดูสวยสะพรั่งด้วยชุดเดรสประดับกลิตเตอร์ระยิบระยับสู้แสงแดดจนแสบตา

“น้องชื่ออะไร”

“เอ่อ…” เธออ้ำอึ้งเพราะไม่รู้ว่าควรจะตอบคนตรงหน้าดีไหม แม้ภายนอกจะดูน่าเชื่อถือแต่ท่าทางร้อนรนจนทำให้เธออดระแวงไม่ได้

“ฉันชื่อมะนาว นี่นามบัตร ฉันเป็นผู้จัดการคลับ TRADA”

จิณห์วรารับนามบัตรมาแบบงงๆ แล้วก้มลงอ่านรายละเอียดในนามบัตรซึ่งเป็นไปตามที่เธอพูดทุกอย่าง

‘นางสาวเนตรทราย เปรมปรีดา (มะนาว) ผู้จัดการคลับ TRADA แต่คลับที่หญิงสาวตรงหน้าเป็นผู้จัดการอยู่ทำไหมรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นที่ไหนสักที่กันนะ

“สรุปชื่ออะไร”

“จันทร์เจ้าค่ะ”

“ตอนนี้อายุเท่าไร”

“ย่างสิบเก้าปีค่ะ”

“สนใจไปเป็นนักเต้นในคลับไหม”

“นักเต้น?”

“ก็โคโยตี้ เด็กเอ็นนั่นแหละ”

ฉันส่ายหน้าทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด หันหลังเดินหนีทันทีแต่ก็ถูกอีกฝ่ายรั้งแขนเอาไว้ได้ทัน

“เดี๋ยวก่อน”

“ไม่ทำค่ะ”

“น้องอย่าพึ่งปฏิเสธ ลองฟังค่าตอบแทนก่อนไหม”

“ไม่ดีกว่าค่ะ”

“ขอเวลาสามนาที”

“ไม่ๆ ปล่อยหนูก่อน” หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ไปแต่พอจะเดินหนีก็โดนอีกฝ่ายดึงแขนไว้อีกครั้ง

“ฉันขอเวลาหรูแป๊ปเดียว คิดเสียว่าคุยกับพี่สาวแก้เซ็งก็ได้ นะๆ น้อง”

“แค่สามนาทีนะคะ”

“ห้าได้ไหม เผื่อเวลาไว้” เนตรทรายชูมือทำท่าประกอบ

“ก็ได้ค่ะ”

ฉันเดินตามหญิงสาวเดินเข้าไปนั่งในร้านกาแฟชื่อดัง อีกฝ่ายสั่งเครื่องดื่มให้เสร็จสรรพ

“ดื่มอะไรเย็นๆ ก่อน”

“ไม่เอา หนูไม่มีเงินจ่าย” กาแฟแก้วเดียวเกือบสองร้อยบาทใครจะกล้ากิน

“ฉันเลี้ยงเอง ถือเป็นค่าเสียเวลาเธอแล้วกันที่มานั่งคุยงานกับฉัน”

“โดนบังคับล่ะสิไม่ว่า”

“เอาน่าบางทีดวงเราอาจจะสมพงษ์กันก็ได้” เพราะตลอดทั้งวันเธอเดินหาสาวสวยที่ตรงคอนเซ็ปต์งานจนขาลากก็ยังหาคนที่ถูกใจไม่ได้สักคนจนท้อ แต่ฟ้าก็ยังเห็นใจให้เธอมาเจอกับเด็กสาวคนนี้ ถูกตาต้องใจตั้งแต่เห็นแผ่นหลัง พอเห็นหน้า ยิ่งถูกใจ คนนี้นี่แหละคนที่เธอตามหามาตลอดทั้งวัน

“ฉันเข้าเรื่องเลยแล้วกัน ถ้าหนูไปทำงาน ที่คลับจะให้ค่าแรงขั้นต่ำวันละหนึ่งพันบาท ไม่ร่วมทิปที่ลูกค้าให้ซึ่งส่วนนี้ร้านไม่หักเปอร์เซ็นต์ ไม่มีวันหยุดตายตัวอยากหยุดวันไหนก็หยุดแต่ภายในหนึ่งเดือนห้ามเกินเจ็ดครั้ง”

“…”

“ถ้านั่งดริ้งก์ด้วยจะได้เงินเพิ่มแต่ส่วนนี้คลับจะหักค่าเปอร์เซ็นต์ จากที่ฉันมองแล้วรายได้เธอเดือนหนึ่งรวมๆ ก็น่าจะเกินหมื่น สนใจไหม”

“เอ่อ…” แต่พอได้ฟังผลประโยชน์ที่จะได้รับฉันก็เริ่มที่จะลังเล พอคำนวณในใจมันมากกว่าที่เธอทำงานพิเศษถึงสองเดือนเลยนะ

“แล้วถ้าเต้นเก่ง เริ่มมีประสบการณ์เป็นที่รู้จักในกลุ่มลูกค้ารายได้จะยิ่งเพิ่มมากขึ้นเผลอๆ ยอดแตะหลักแสนต่อเดือน ว่าไงสนใจไหม”

“หนูเต้นไม่เป็น”

“ฉันจะเทรนให้เอง มาเป็นลูกศิษย์ฉัน ฉันพร้อมจะคายตะขาบให้เลย เห็นแบบนี้เมื่อก่อนสมัยสาวๆ ฉันคือเบอร์หนึ่งเลยนะจ๊ะ”

“พี่ไม่ได้หลอกหนูไปขายให้เสี่ยหรือคนรวยๆ ใช่ไหม?” จิณห์วราถามย้ำอีกครั้งแต่กลับได้รับเสียงหัวเราะขำขันออกมาแทน

“ฉันดูเหมือนเอเจนซี่หาเด็กให้เสี่ยหรอ”

“กะ ก็นิดหน่อย”

“ชิ ฉันรับรองเจ้าของคลับเป็นคนใจดี ถึงจะเคยมีประวัติกินเด็กในสังกัดมาก่อน แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วเพราะเขาหลงเมียใหม่มาก ส่วนลูกค้าที่มาเที่ยวทุกคนล้วนเป็นระดับวีไอพีขึ้นไป ไม่มีการซื้อขายในเรื่องที่หนูคิดแน่นอน” เนตรทรายขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบให้ได้ยินเพียงสองคน “นอกจากจะพึงพอใจกันทั้งสองฝ่ายแล้วไปกับเขาเอง ในส่วนนี้ร้านไม่ห้ามและไม่มีหักเปอร์เซ็นต์”

“เอ่อ...แล้วงานต้องทำอะไรบ้างคะ”

“เต้นเอ็นเตอร์เทนลูกค้า ถ้ามีลูกค้าซื้อดริ้งก์ก็ไปดูแลต่อที่โต๊ะแค่นั้นเอง”

“แต่หนูอายุไม่ถึงยี่สิบจะทำได้หรอ”

“ไม่ใช่ปัญหา”

“หนูขอคิดดูก่อนได้ไหมคะ”

“เก็บนามบัตรไว้แล้วกัน สนใจก็รีบติดต่อมาแต่อย่านานนะ”

ฉันก้มมองนามบัตรในมือแล้วถอนหายใจเฮือกเมื่อทุกอย่างไม่ง่ายแบบที่คิด ตั้งใจจะมาเดินเฉิดฉายให้แมวมองทาบทามไปเป็นดาราหรือไม่ก็นางแบบ แต่ไหงมาจบที่มีผู้จัดการสถานบันเทิงมาทาบทามเป็นโคโยตี้แทนได้ล่ะเนี่ย ถึงจะเงินดีมากๆ ก็เหอะ ใครจะไปกล้าทำ