3: เงาอดีต

ตอนที่ 3

ทันทีที่การประชุมสิ้นสุดลง และกลุ่มผู้บริหารระดับสูงทยอยเดินออกจากห้องไป พราวก็รีบก้าวตามออกมาด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ขาทั้งสองข้างก้าวไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ สมองยังคงอื้ออึง จับต้นชนปลายไม่ถูก เธอต้องการที่สงบ... ที่ไหนก็ได้ที่จะได้อยู่คนเดียวสักครู่

ห้องน้ำหญิงชั้นผู้บริหารคือจุดหมายแรกที่เธอนึกถึง พราวก้าวเร็วๆ เข้าไปข้างใน โชคดีที่ไม่มีใครอยู่ เธอกดล็อกประตูจากด้านในแล้วทรุดตัวพิงผนังกระเบื้องเย็นเฉียบ สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามเรียกสติที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา

ภาพใบหน้าหล่อเหลาแต่เรียบเฉยของ ‘เขา’ คนนั้นยังคงติดตา น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยชื่อเต็มยศของเธออย่างห่างเหินยังก้องอยู่ในหู... วิศรุต เตชะพิพัฒน์ รองประธานกรรมการบริหาร K Group... ผู้ชายคนเดียวกับ ‘พี่วิน’ นักศึกษาคณะวิศวะฯ ปีสุดท้ายที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเธอเมื่อสิบปีก่อน

สิบปี... เวลาไม่เคยช่วยให้ความเจ็บปวดในวันนั้นจางหายไปได้เลย

‘เราเลิกกันเถอะพราว’

‘ทำไมคะพี่วิน... พราวทำอะไรผิด’

‘พี่ว่า... เราไปกันไม่รอดหรอก พี่...เจอคนอื่นแล้ว’

เสียงของเขาในวันนั้นยังคงชัดเจน... วันที่เขาบอกเลิกเธออย่างไร้เยื่อใย ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาราวกับจะตอกย้ำความเสียใจ เขาไม่ได้อธิบายอะไรมากไปกว่านั้น ทิ้งให้เธอจมอยู่กับคำถามและความเข้าใจที่ว่าเขานอกใจ มีคนอื่น ทั้งๆ ที่เธอก็เห็นตำตา... ภาพเขานอนกับผู้หญิงคนอื่นในห้องของเค้าเมื่อวันก่อนหน้าที่เพื่อนคนหนึ่งส่งมาให้ดู

น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว พราวรีบยกหลังมือขึ้นปาดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว ไม่! เธอจะไม่อ่อนแอ เธอจะไม่ร้องไห้ให้ผู้ชายคนนี้อีกแล้ว เขาเป็นแค่อดีต เป็นแค่คนที่ต้องร่วมงานด้วยในฐานะ... ลูกค้า หรือ พาร์ทเนอร์ เท่านั้น

หญิงสาวสูดหายใจลึกอีกครั้ง เปิดก๊อกน้ำ วักน้ำเย็นๆ ขึ้นล้างหน้าซ้ำๆ เพื่อเรียกความสดชื่นและสติสัมปชัญญะ เงาสะท้อนในกระจกคือผู้หญิงวัย 30 ที่ดูดี มีหน้าที่การงานมั่นคง แต่ดวงตากลับฉายแววสับสนและบอบช้ำเกินจะปิดบัง

ในขณะเดียวกัน...

ร่างสูงของวิศรุตเดินตามหลังคุณกิตติออกมาจากห้องประชุม ใบหน้ายังคงเรียบเฉย แต่หากสังเกตดีๆ จะเห็นสันกรามที่ขบเข้าหากันเล็กน้อย และแววตาที่ครุ่นคิดบางอย่าง

"คุณวินจะใช้ห้องทำงานชั่วคราวที่ชั้นนี้ไปก่อนนะครับ ผมให้เลขาฯ จัดเตรียมไว้ให้แล้ว มีอะไรขาดเหลือแจ้งได้เลย" คุณกิตติบอกอย่างนอบน้อม

"ขอบคุณครับคุณกิตติ" วินตอบรับ

"เอ่อ... ไม่ทราบว่าคุณพราวนภา... เธอทำงานที่นี่มานานหรือยังครับ ดูเธอมีความสามารถในการนำเสนอโปรเจกต์ได้ดีทีเดียว" เขาเอ่ยถามขึ้น เหมือนเป็นคำชมเรื่องงานทั่วๆ ไป

"อ้อ คุณพราวน่ะหรือครับ เก่งมากครับคนนี้ อยู่กับเรามา 5-6 ปีได้แล้วครับ ไต่เต้าจากมาร์เก็ตติ้งธรรมดาขึ้นมาเป็นเมเนเจอร์ได้ในเวลาไม่นาน เป็นกำลังสำคัญของฝ่ายเลยครับ" คุณกิตติเอ่ยชมอย่างภาคภูมิใจ

"ครับ" วินพยักหน้ารับรู้ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาก้าวเข้าไปในห้องทำงานชั่วคราวที่ถูกจัดเตรียมไว้ ปิดประตูลงช้าๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานราคาแพง ยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ

พราวนภา... ชื่อที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยิน หรือได้เจอตัวจริงอีกครั้งในชีวิตนี้ เธอดูเปลี่ยนไป... สวยขึ้น เก่งขึ้น และดู... เย็นชาขึ้น แต่แววตาคู่เดิมที่เคยสดใส รั้นนิดๆ กลับฉายความเหนื่อยล้าและเจ็บปวดบางอย่างที่เขาสัมผัสได้... หรือเขาแค่คิดไปเอง

ความคิดกำลังล่องลอยไปไกล เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงหวานใสที่คุ้นเคย

"พี่วินคะ พิมพ์เข้ามาได้ไหมเอ่ย"

ประตูถูกเปิดออก พร้อมการปรากฏตัวของหญิงสาวเจ้าของเสียง พิมพ์รดาสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อนสวยหวาน ผมยาวถูกถักเปียหลวมๆอย่างน่ารัก ใบหน้าสวยใสประดับรอยยิ้มหวานส่งมาให้สามี

"อ้าว พิมพ์ มาได้ยังไงครับ" วินปรับสีหน้าเป็นปกติ เอ่ยถามภรรยา

"ก็พิมพ์จะมาชวนพี่วินไปทานข้าวกลางวันด้วยกันไงคะ วันแรกที่มาบริษัทใหม่ทั้งที ต้องฉลองหน่อย" เธอก้าวเข้ามาในห้อง กวาดตามองรอบๆ

"ห้องทำงานโอเคไหมคะ"

"ก็ดีครับ" วินตอบสั้นๆ

"เมื่อกี้พิมพ์เดินสวนกับ... พราวด้วยล่ะค่ะ ไม่คิดเลยว่าจะเจอพราวที่นี่" พิมพ์พูดขึ้น เหมือนเพิ่งนึกได้ น้ำเสียงดูตื่นเต้นดีใจตามประสาเพื่อนเก่าเจอเพื่อน "พราวยังสวยเหมือนเดิมเลยนะคะ ไม่เจอกันตั้งนาน... ตั้งแต่สมัยเรียนจบใหม่ๆ นู่นแน่ะ"

วินเพียงแค่พยักหน้ารับ ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไรเป็นพิเศษกับคำพูดของภรรยา

ตกบ่าย พราวซึ่งพยายามตั้งใจทำงานเพื่อหนีความฟุ้งซ่าน ก็ได้รับอีเมลจากเลขาฯ ของวิน แจ้งให้เธอเข้าไปพบเพื่อหารือเกี่ยวกับแผนการตลาดเบื้องต้นของโปรเจกต์ใหม่เป็นการส่วนตัว

หัวใจหญิงสาวเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอสูดหายใจลึก เดินไปยังห้องทำงานชั่วคราวของเขา เคาะประตูตามมารยาท เมื่อได้ยินเสียงอนุญาตจึงเปิดเข้าไป

วินนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงดูเอกสารต่อ

"เชิญนั่งครับ คุณพราวนภา" เขาบอกเสียงเรียบ

พราวนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม บรรยากาศในห้องเงียบสงัดจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงพลิกกระดาษเบาๆ

"ผมต้องการดูรายละเอียดแผนการตลาดที่คุณนำเสนอเมื่อเช้าเพิ่มเติม โดยเฉพาะส่วนของ Target Audience และ Budget Breakdown" เขาเริ่มเข้าเรื่องงานทันที ไม่มีการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบใดๆ

"ได้ค่ะ เดี๋ยวพราว... เอ่อ ดิฉันจะให้ทีมรวบรวมข้อมูลแล้วส่งให้ภายในวันพรุ่งนี้นะคะ"

เธอเกือบจะหลุดเรียกแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นเหมือนสมัยก่อน

"ผมต้องการภายในวันนี้ ถ้าเป็นไปได้" เขาสวนกลับทันที

"โปรเจกต์นี้สำคัญมาก ผมไม่อยากให้มีอะไรล่าช้า"

"แต่..."

พราวอึ้งไปเล็กน้อยกับความเร่งด่วนนั้น

"ข้อมูลบางส่วนต้องรอสรุปจากฝ่ายขายด้วยค่ะ อาจจะไม่ทัน..."

"นั่นคือหน้าที่ที่คุณต้องจัดการไม่ใช่เหรอครับ คุณผู้จัดการ"

เขามองสบตาเธอตรงๆ แววตาคมกริบแต่ไร้ความรู้สึกใดๆ

"ผมเชื่อในความสามารถของคุณ อย่างที่คุณกิตติว่าไว้"

คำพูดเหมือนจะชม แต่พราวกลับรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าเบาๆ เขากำลังใช้ความเป็นมืออาชีพขีดเส้นแบ่งระหว่างพวกเขาสินะ เธอกลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ พยักหน้ารับ

"ได้ค่ะ ดิฉันจะพยายามจัดการให้เร็วที่สุด"

การสนทนาเรื่องงานดำเนินต่อไปอย่างกระท่อนกระแท่น เต็มไปด้วยความตึงเครียด พราวรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่บนก้อนน้ำแข็ง เธอตอบคำถามเรื่องงานไปตามหน้าที่ แต่ในใจกลับว้าวุ่นไปหมด

ขณะที่กำลังจะขอตัวกลับออกมานั่นเอง ประตูห้องทำงานของวินก็ถูกเปิดผัวะเข้ามาโดยไม่คาดคิด

"พี่วินคะ! พิมพ์ลืมมือถือไว้..." เสียงหวานใสของพิมพ์ดังขึ้น ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นว่าในห้องไม่ได้มีแค่วินคนเดียว

"อุ๊ย! พราว... ยังอยู่เหรอจ๊ะ ขอโทษที พิมพ์ไม่ทันมอง" พิมพ์ยิ้มหวานให้พราว

"คุยงานกันอยู่เหรอจ๊ะ ไม่เป็นไรๆ พิมพ์แค่แวะมาเอามือถือ งั้นไม่กวนแล้วจ้ะ"

พูดจบก็เดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟมุมห้อง แล้วหันมายิ้มให้ทั้งคู่อีกครั้ง

"เย็นนี้เจอกันที่บ้านนะคะพี่วิน / ไว้เจอกันนะพราว"

พูดจบก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งความอึดอัดระลอกใหม่ไว้ให้คนทั้งสอง

พราวรู้สึกเหมือนมีก้อนจุกอยู่ที่คอ การแสดงออกของพิมพ์เมื่อครู่มันชัดเจนเหลือเกิน... ชัดเจนว่าต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ

"เอ่อ... ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ" พราวรีบบอกลา

"ครับ" วินตอบสั้นๆ ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ

พราวก้าวออกจากห้องทำงานของวินด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง รู้สึกอ่อนล้าไปทั้งร่าง แต่ยังไม่ทันจะได้ทรุดตัวลงนั่ง เสียงทุ้มนุ่มแต่ฟังดูอบอุ่นของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นข้างๆ

"พี่พราวครับ เป็นอะไรรึเปล่า หน้าซีดๆ นะครับ"

พราวหันไปมอง พบว่าเป็น ‘ภู’ หรือ ภูริต เจ้าหน้าที่ฝ่ายการตลาดรุ่นน้องในทีมของเธอ ชายหนุ่มวัย 29 ที่มีใบหน้าหล่อใสสไตล์โอปป้าเกาหลี ดวงตาเป็นประกายดูใจดี เขามองเธอด้วยแววตาห่วงใยอย่างเปิดเผย

ภูเป็นรุ่นน้องที่นิสัยดี เข้ามาทำงานได้ปีกว่าๆ และมักจะคอยช่วยเหลือเธอเสมอ อาจจะเพราะเห็นเธอเป็นพี่สาว หรืออาจจะเพราะ... อะไรบางอย่างที่พราวไม่แน่ใจนัก

"เปล่าจ้ะ พี่แค่... เอ่อ เพลียนิดหน่อยน่ะ" พราวปั้นยิ้ม

บางๆ ตอบกลับไป ไม่อยากให้ใครต้องมาเป็นห่วง

"เหรอครับ งั้นเดี๋ยวผมชงกาแฟร้อนๆ ให้เอาไหมครับ จะได้สดชื่นขึ้น" ภูเสนออย่างมีน้ำใจ

"ไม่เป็นไรจ้ะ ขอบใจมากนะภู" เธอบอกปัดเบาๆ

ถึงแม้จะปฏิเสธไป แต่ความห่วงใยเล็กๆ น้อยๆ จากรุ่นน้องคนนี้ ก็ทำให้หัวใจที่ห่อเหี่ยวของพราวรู้สึกอุ่นขึ้นมาได้บ้าง... อย่างน้อย ก็ยังมีใครบางคนที่มองเห็นความผิดปกติของเธอในวันนี้

พราวนั่งทำงานต่อไปจนหมดวัน เก็บข้าวของเตรียมตัวกลับบ้าน ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดทั้งวัน การกลับมาของวิน... การปรากฏตัวของพิมพ์... มันเหมือนพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัว และเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองจะรับมือกับมันได้ยังไง

...

ขณะเดินไปที่ลานจอดรถ สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นรถยุโรปคันหรูที่ไม่คุ้นตาจอดอยู่ไม่ไกล วินกำลังเปิดประตูให้พิมพ์ขึ้นรถ ทั้งคู่ดูเหมือนคู่รักที่สมบูรณ์แบบ... ภาพนั้นยิ่งตอกย้ำความจริงอันเจ็บปวดในสถานะของเธอและเขา

สถานะ...รักต้องซ่อน ชื่อเรื่องที่เธอเคยอ่านเจอในนิยายเรื่องไหนสักเรื่อง ผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่มีเหตุผล... หรือบางที มันอาจจะเป็นชื่อเรื่องของชีวิตเธอในตอนนี้กันแน่