2: สิบปีที่หวนคืน

ตอนที่ 2

เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นอย่างยากเย็น แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านม่านผืนหนาเข้ามาในห้องนอนหรูหราบ่งบอกว่าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... แต่สำหรับพราว มันไม่ต่างอะไรจากเมื่อวาน หรือวันก่อนๆ เลยสักนิด

ความรู้สึกปวดหนึบที่ขมับและร่างกายที่เมื่อยล้าเล็กน้อยเป็นสิ่งแรกที่เธอรับรู้ ตามมาด้วยความว่างเปล่าข้างกาย บนเตียงนอนราคาแพงที่เมื่อคืนยังอุ่นร้อน ไปด้วยแรงอารมณ์ บัดนี้กลับเย็นชืด มีเพียงรอยยับยู่ยี่บนผ้าปูที่นอนซาตินสีเทาเข้มเท่านั้นที่เป็นหลักฐานว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

ธามคงออกไปตั้งแต่เช้ามืดเหมือนเคย บางทีอาจจะไปทำงาน หรืออาจจะไปทำธุระส่วนตัวที่เธอไม่อยากรับรู้ พราวพลิกตัวหันไปมองโต๊ะหัวเตียงฝั่งที่ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่โน้ตทิ้งไว้ มีเพียงโทรศัพท์มือถือของเธอที่วางอยู่เงียบๆ

หญิงสาวถอนหายใจแผ่วเบา ยันกายลุกขึ้นนั่ง พยายามสลัดความขุ่นมัวในใจทิ้งไป ชุดนอนผ้าซาตินเมื่อคืนหลุดลุ่ยเผยให้เห็นร่องรอยสีกุหลาบจางๆ สองสามแห่งบนผิวขาวผ่องบริเวณเนินอกและลำคอ พราวเบือนหน้าหนี ไม่อยากมอง ไม่อยากจดจำ สัมผัสรุนแรงและไร้หัวใจเหล่านั้น

เธอใช้เวลาไม่นานนักในการอาบน้ำแต่งตัว ร่างระหงในชุดเดรสทำงานสีเบจเรียบหรูแต่ดูดีสมตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายการตลาดของบริษัทนำเข้าสินค้าไลฟ์สไตล์ชั้นนำ ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว เธอบรรจงแต่งแต้มเครื่องสำอางลงบนใบหน้าอย่างพิถีพิถัน รองพื้นเนื้อดีกลบรอยคล้ำใต้ตา คอนซีลเลอร์ปิดบังรอยจางๆ ที่ลำคอ ลิปสติกสีนู้ดสุภาพถูกทาลงบนริมฝีปากอิ่ม ทุกขั้นตอนเหมือนการสวมเกราะป้องกันตัวเองจากโลกภายนอก... และจากความรู้สึกภายใน

‘พราวนภา’ หญิงสาววัย 30 ปี ผู้จัดการฝ่ายการตลาดคนเก่ง คือตัวตนที่เธอต้องเป็นในวันนี้ ไม่ใช่ ‘พราว’ ผู้หญิงที่นอนรอสามีกลับบ้านอย่างไร้ค่าเมื่อคืน

"คุณพราวคะ อาหารเช้า..." เสียงแม่บ้านวัยกลางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องแต่งตัว

"ฉันไม่ทานค่ะป้านิ่ม เดี๋ยวไปดื่มกาแฟที่ออฟฟิศเลย ขอบคุณนะคะ"

พราวตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามปกติ คว้ากระเป๋าถือแบรนด์เนมใบโปรด ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งความหรูหราแต่เย็นเยียบของบ้านไว้เบื้องหลัง

...

บรรยากาศในออฟฟิศวันนี้ดูคึกคักกว่าปกติเล็กน้อย พราวเดินผ่านโต๊ะทำงานของพนักงานในแผนก ทักทายด้วยรอยยิ้มบางๆ ตามประสาเจ้านาย ก่อนจะเข้าห้องทำงานส่วนตัว

"พี่พราวคะ ได้ยินไหมว่าวันนี้ผู้บริหารคนใหม่จาก K Group จะเข้ามาดูงานแผนกเราด้วยนะ เห็นว่าเป็นถึงระดับ V.P. เลย ตื่นเต้นจัง!" มิ้น เลขาหน้าห้องของเธอเปิดประตูเข้ามารายงานด้วยท่าทางตื่นเต้น

K Group คือบริษัทพาร์ทเนอร์รายใหญ่ที่เพิ่งเซ็นสัญญาร่วมทุนโปรเจกต์ยักษ์กับบริษัทของเธอเมื่อไม่นานมานี้

"เหรอจ๊ะ งั้นก็เตรียมห้องประชุมใหญ่ไว้ด้วยแล้วกัน พี่ขอเช็คอีเมลแป๊บนึง" พราวตอบกลับไป พยายามปัดความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจ... เธอแค่รู้สึกไม่ชอบการเปลี่ยนแปลงกะทันหันเท่านั้นเอง

เวลาสิบโมงตรง พราวและหัวหน้าทีมอีกสองสามคนนั่งรออยู่ในห้องประชุมใหญ่ที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี ทุกคนดูมีท่าทางเกร็งเล็กน้อย เพราะรู้ดีว่าการมาของผู้บริหารจาก K Group ครั้งนี้มีความสำคัญต่อโปรเจกต์ใหม่มากแค่ไหน

แล้วประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออก...

คนที่ก้าวเข้ามา ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่เป็นกลุ่มผู้บริหารสามสี่คน นำโดยคุณกิตติ ประธานบริษัทของเธอ และ... ผู้ชายคนนั้น

คนที่เดินตามหลังคุณกิตติมาติดๆ อยู่ในชุดสูทสากลสีเทาเข้มสั่งตัดพอดีตัว เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด เนคไทสีน้ำเงินเข้ม ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ ผมสีดำสนิทถูกจัดทรงอย่างดีรับกับใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักได้รูป... ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เหมือนในความทรงจำของเธอเมื่อสิบปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน

วิน... วิศรุต

หัวใจของพราวกระตุกวูบราวกับถูกกระชาก ลมหายใจติดขัด โลกทั้งใบหมุนคว้างจนเธอต้องแอบเกาะขอบโต๊ะประชุมไว้แน่นเพื่อทรงตัว เสียงรอบข้างอื้ออึงจนจับใจความไม่ได้ ดวงตาเบิกกว้างจับจ้องอยู่ที่ร่างสูงสง่านั้นไม่วางตา

สิบปี... สิบปีเต็มที่เขาหายไปจากชีวิตเธอ และวันนี้ เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้า ห่างออกไปไม่กี่เมตร ในฐานะ... ใครสักคนที่ดูสูงส่งและห่างไกล

ราวกับรับรู้ได้ถึงสายตาที่จับจ้อง วินเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอพอดิบพอดี

เสี้ยววินาทีนั้น พราวเห็นแววตาประหลาดใจอย่างชัดเจนในดวงตาคมคู่นั้น ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยความเรียบนิ่ง สุขุม และเย็นชาอย่างรวดเร็ว เขาเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น ราวกับเธอเป็นแค่คนรู้จักห่างๆ ที่บังเอิญเจอ... หรืออาจจะแย่กว่านั้น เป็นแค่พนักงานคนหนึ่งที่เขาต้องร่วมงานด้วย

"สวัสดีครับทุกท่าน วันนี้ผมยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะแนะนำให้รู้จักกับ คุณวิศรุต เตชะพิพัฒน์ รองประธานกรรมการบริหารจาก K Group ซึ่งจะเข้ามาดูแลโปรเจกต์ใหญ่ร่วมกับเราอย่างใกล้ชิดนับจากนี้ไป" เสียงคุณกิตติดังขึ้น ทำลายความเงียบชั่วขณะ

รองประธานกรรมการบริหาร... ตำแหน่งของเขามันช่างห่างไกลจากนักศึกษาหนุ่มคนรักเก่าของเธอเหลือเกิน

จากนั้นคุณกิตติก็เริ่มแนะนำทีมงานฝั่งบริษัทของเธอทีละคน... จนมาถึงคิวของพราว

"และนี่ คุณพราวนภา ผู้จัดการฝ่ายการตลาดคนเก่งของเราครับ ที่จะเป็นหัวแรงหลักในการดูแลแคมเปญของโปรเจกต์นี้"

พราวกลั้นหายใจ รวบรวมสติทั้งหมดที่มี ยืดตัวตรง และพยายามฉีกยิ้มให้ดูเป็นมืออาชีพที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอยื่นมือออกไปตามมารยาท

วินมองมือเรียวบางที่ยื่นมาตรงหน้าเขานิ่ง ก่อนจะยื่นมือออกมาสัมผัสตอบ การจับมือนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ตามหลักสากล แต่สำหรับพราว มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่าง ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาที่เคยคุ้นเคย มันยังคงเหมือนเดิม... แต่ความรู้สึกที่ส่งผ่านกลับมา มันช่างแตกต่าง

"ยินดีที่ได้ร่วมงานครับ คุณพราวนภา"

น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความห่างเหินเอ่ยขึ้น ชื่อเต็มยศของเธอหลุดออกจากปากเขาอย่างง่ายดาย ราวกับไม่เคยเรียกชื่อเล่น 'พราว' ด้วยความรักใคร่มาก่อน

"เช่นกันค่ะ คุณวิศรุต" เธอตอบกลับ พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

การประชุมเริ่มต้นขึ้นหลังจากนั้น เนื้อหามากมายถูกนำเสนอและถกเถียงกัน แต่สติของพราวกลับล่องลอยไปไกล เธอนั่งฟัง นั่งจดบันทึก พยักหน้าตอบรับตามสมควร แต่ในหัวมันขาวโพลนไปหมด

สิบปีที่เธอพยายามลืม พยายามก้าวข้าม พยายามบอกตัวเองว่าเขาเป็นแค่อดีต... แต่วันนี้ อดีตกลับหวนคืนมาในรูปแบบของผู้ชายที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเธอ และดูเหมือนว่า... เขาพร้อมที่จะเข้ามาสั่นคลอนโลกปัจจุบันอันเปราะบางของเธอให้พังทลายลงได้ทุกเมื่อ

ทำไมต้องเป็นตอนนี้... ทำไมต้องกลับมา... ในวันที่ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว