Share

บทที่ 3 คนสำคัญ (02)

last update publish date: 2026-06-30 20:57:18

“มี่ว่าจะหาแท็กซี่กลับน่ะค่ะ”

          “งั้นไปกับปาล์มกับลิษาก็ได้ค่ะ ตรงสถานีบีทีเอสเรียกรถแท็กซี่ง่ายกว่าหน้าบริษัท” ปาริตาเสนอ เธอและนลิษามักเดินไปขึ้นรถบีทีเอสพร้อมกัน ก่อนจะแยกย้ายกันตรงสถานีหลัก

          มธุรายิ้มรับแล้วหันไปเก็บของใส่กระเป๋าสะพาย ส่วนนลิษากดเซฟงานให้เรียบร้อย จากนั้นทั้งสามก็เดินมุ่งตรงไปยังจุดหมาย

          “คุณลิษากับคุณปาล์มทำงานที่บริษัทนี้มานานแล้วหรือคะ” มธุราเริ่มทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่มากกว่าเดิม

          “ลิษาทำงานที่นี่มาเกือบสามปีได้แล้วค่ะ / ส่วนปาล์มทำมาห้าปีแล้วค่ะ แล้วคุณมี่พักอยู่แถวไหนคะ ทำไมถึงไม่ขับรถมาเองล่ะคะ น่าจะสะดวกกว่า”       

          ปาริตาถามซักไซ้ จากการประเมินคิดว่ามธุราน่าจะมีฐานะ เป็นพวกลูกคุณหนูบ้านรวย ทว่ายังไม่ทันได้ฟังคำตอบก็มีเสียงแตรรถดังขึ้นให้หันไปมอง

          ปิ๊นๆ

          รถคันหนึ่งกำลังเคลื่อนที่มาจอดตรงหน้า และทำให้หนึ่งในสามสาวขบเม้มปาก เพราะจำรถคันนี้ได้ดี

          ‘รถของปรมะ’

          ชั่วนาทีกระจกรถก็ถูกลดลงจนสุด จึงเห็นผู้ที่อยู่หลังพวงมาลัย

          นลิษามองสบตากับเจ้าของรถ ก่อนจะมีคำชักชวนดังขึ้นให้หัวใจเต้นไว 

          “ขึ้นมาสิ”        

          เขามองพร้อมกับพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม นลิษายังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมคล้ายว่าตั้งตัวไม่ทัน ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงกล้าชวน เสี้ยววินาทีนั้นคำจากปากได้รูปก็ดังมาอีกให้เธอรู้สึกตัว

          “เดี๋ยวพี่ไปส่งเองมี่”

          “ค่ะพี่โปรด”     

          มธุราตอบรับ ก่อนจะหันไปหาเพื่อนร่วมงาน “มี่ไปก่อนนะคะ”

          มธุรารีบร่ำลาเพื่อนร่วมงานทั้งสองแล้วก้าวเท้าขึ้นไปบนรถของปรมะอย่างเร็วไว ขืนชักช้าจะทำให้รถติดเรียงยาว

          “ที่แท้ก็มีคนมารับนี่เอง แบบนี้ไม่ใช่เด็กเส้นแล้วละ แต่เป็นเด็กคุณโปรดด้วย อิจฉาจัง” ปาริตาทำท่าอิจฉาแกมริษยา แล้วหันไปเม้าท์กับเพื่อนอีกคนที่ยืนนิ่งอยู่

          “เห็นจะจริงแล้วละลิษา ข่าวของพี่แจงจิตน่ะ คุณโปรดกำลังมีความรักแน่ๆ”

          นลิษาที่ถูกทำให้รู้สึกตัวไม่ได้ตอบกลับ เพราะกำลังตำหนิตัวเองที่ไม่เจียมตัว ภายในหัวใจมีคำถามมากมาย แต่ก็ต้องฝืนเดินไปเรื่อยๆ เพื่อพาตัวเองกลับไปให้ถึงห้อง กว่าปรมะจะกลับมาก็ร่วมสามทุ่มครึ่งแล้ว

          “คุณควรบอกลิษา...” แค่ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาภายในห้อง หญิงสาวก็รีบเข้าไปถามทันที

          ปรมะเลิกคิ้วมองคล้ายไม่เข้าใจ

          “คุณมี่เป็นผู้หญิงในไอจีของคุณโปรดใช่ไหมคะ เป็นคนที่ไปกินข้าวกับคุณและคุณแม่วันนั้น” นลิษายิงคำถามตรงประเด็น ดวงตาที่แดงนิดๆ มองสบกับนัยน์ตาคม

          “เดี๋ยวนี้วุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวของฉันแล้ว?” ปรมะหน้าเข้มขึ้นทันที พลางเอียงคอมองคนที่กำลังล้ำเส้น ก่อนจะออกคำสั่งเสียงเข้ม

          “ไปยกเลิกการติดตามซะ”

          “...”

          ไม่มีเสียงขานรับกลับมาจากนลิษา เธอกำลังจัดการกับความรู้สึกที่กระจัดกระจาย ทำไมเขาถึงทำเหมือนเธอไม่มีสิทธิ์รู้ ถึงเธอจะเป็นแค่คนในความลับ แต่ก็มีสิทธิ์นั้น และมันคือความต้องการที่เคยบอกเขาไป

          “อย่าทำให้ตัวเองไม่ใช่คนโปรดของฉัน ลิษา” ปรมะใช้สายตานิ่งมอง เขาไม่ชอบอาการดื้อเงียบแบบนี้ แล้วขยับตัวเดินเข้าไปในห้องนอน ในวันนี้เขาประชุมลากยาวติดต่อกันหลายชั่วโมงจึงอยากจะพักเต็มที

          หญิงสาวขยับตัวเดินตามไป แต่หยุดห่างจากปลายเตียงพอควร หลังชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งปากนุ่มก็โยนคำถามไป

          “เธอสำคัญกับคุณโปรดหรือคะ” เธออยากไขให้กระจ่างใจ จะได้รู้ว่าสมควรทำอย่างไรดี

          “รู้เท่าที่ฉันอยากให้รู้ก็พอลิษา” ปรมะออกอาการไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด มือคลายเนกไทลงอย่างหงุดหงิด เขาไม่ชอบเด็กดื้อเอาเสียเลย     

          และนลิษากำลังเป็นเช่นนั้น

          คนฟังสะอึกจุกที่เขาไม่คิดจะบอกเธอเลยสักนิด และเธอไม่อยากเป็นคนโปรดอีกต่อไปหากต้องถูกปิดหูปิดตา แต่ก่อนที่นลิษาจะได้เผยอปาก ปรมะกลับย้ำในสิ่งที่เธอเกือบจะหลงลืมไป

          “จำได้ไหมว่าหน้าที่ของตัวเองคืออะไร”

          นลิษาคล้ายถูกกระชากให้ตื่นจากฝันหวานที่ว่าตัวเองเป็นคนพิเศษของเขา สายตาที่มองมาก็ตอกย้ำได้ดี ว่าเธอกำลังลืมว่าอยู่ในสถานะไหน

          “คลานมาหาฉันสิ” ปรมะไม่พูดเปล่ายังกระดิกนิ้วเรียก เมื่อมีเด็กดื้อเขาก็ควรปราบพยศ ที่ผ่านมาเขาคงใจดีกับหญิงสาวมากเกินไป

          “คุณโปรด…” หญิงสาวครางแทบไม่พ้นลำคอ

          “มาสิลิษา คลานมา”

          คำสั่งนั้นถูกส่งมาอีก สายตาปรายมองเตียงนอน

          ส่วนนลิษายังคงยืนนิ่ง ท่าทีของชายหนุ่มแตกต่างออกไปจากปกติ เขาไม่เคยสั่งแบบนี้ สายตาก็เย็นเยียบไร้ความเอ็นดู

ปรมะเห็นหญิงสาวไม่ทำตามจึงเป็นฝ่ายยื่นมือมาดึงเอวคอดรวบตัวไปนั่งบนตัก

          “ถ้าไม่อยากถูกลงโทษ อย่าคิดดื้ออีก” ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะลงโทษนลิษา นิ้วแกร่งยกขึ้นไปลูบพวงแก้มนวลแผ่วเบา คล้ายปลอบโยนนิดๆ

          “ฉันยังอยากให้เธอเป็นคนโปรดนะลิษา” น้ำเสียงทุ้มเริ่มกลับมามีความนุ่มนวล พลางเลื่อนมือไปลูบผมนุ่มสลวย

          หญิงสาวยังคงนิ่งงันไม่ตอบใดๆ ด้วยไม่อยากเป็นคนโปรดของเขาอีก ขณะที่ปรมะกลับมาให้ความสนใจกับพวงแก้มนุ่มอีกครั้งพร้อมจ้องมองดวงตากลมโตหลังเอ่ยบอกถึงสิ่งที่นลิษาควรปฏิบัติตาม

          “และเธอไม่ควรสนิทกับมี่”

          “อื้อ...”

          หญิงสาวไม่ทันได้ตอบหรือปฏิเสธก็ถูกเขาจูบอย่างเร็วไว ปรมะรู้วิธีทำให้เธออ่อนและเต็มใจได้ไม่ยาก ที่สำคัญคล้ายชายหนุ่มอยากจะย้ำเตือนว่า เธอไม่ควรลืมหน้าที่ของตัวเอง

          หน้าที่ที่เป็นได้แค่คนโปรดบนเตียงเท่านั้น         

       

     

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สถานะของตายคนโปรด    ชีวิตที่มีเธอ

    เสียงนุ่มๆ ที่มีความเหนื่อยหอบเอ่ยบอก ก่อนจะถูกพลิกจับให้นอนฟุบหน้าไปกับโซฟา ก้นสวยถูกยกขึ้นเล็กน้อยแล้วเขาก็ทำให้เธอครางไม่เป็นคำ สะโพกสอบกดหนักและถี่รัวพร้อมโน้มตัวไปบีบขยำทรวงละมุน ใบหน้าบิดเบี้ยวเมื่อความสุขพัดวนใกล้จะแตกกระจายเต็มที แต่เขาก็ยั้งตัวไว้เพราะยังอยากมีความสุขกับคนตัวเล็กไปอีกนานๆ นลิษาตวัดตาค้อน เพราะอีกนิดเดียวเธอจะกรีดร้องอย่างสุชสมอยู่แล้ว แต่เอวหนากลับผ่อนปรนแรงลงแล้วจับเธอพลิกเปลี่ยนท่วงท่ามายืนบนพื้น ยื่นมือไปจับพนักพิงแขน ขณะขาข้างหนึ่งนั้นถูกยกขึ้น ลำตัวเคลื่อนไหวไปด้านหน้าจากแรงกระแทกของปรมะ “อื้อ” เธอปล่อยเสียงครางสยิวเมื่อความปรารถนากลับมาตีวนถี่หนัก ความเหนื่อยหอบทวีคูณ แต่แน่นอนว่าคนอย่างปรมะไม่ยอมหยุดเพียงเท่านั้น เพราะชายหนุ่มเหมือนจะมีเป้าหมายใหม่ คล้ายๆ อยากจะพาเธอทัวร์ไปรอบบ้านของตัวเอง เธอถูกดันให้เดินถอยหลังไปติดกับเคาน์เตอร์ในห้องครัว ก่อนจะถูกอุ้มขึ้นวางบนนั้น แล้วถูกขบกัดเบาๆ ตรงหน้าอก ขณะชายหนุ่มยังเคลื่อนไหวไม่หยุด จนในที่สุดเขาก็ทำให้เธอได้กรีดร้องสมใจ ปรมะเองก็คำรามลั่น หลังจากนั้น

  • สถานะของตายคนโปรด   ดาวประจำใจ 4 (03)

    ปรมะเชื่อว่าอีกไม่นานต้องมีคนแพ้ แล้วเดินหน้าจูบอย่างดุดัน เร่าร้อน ก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงไปคลอเคลียที่ลำคอระหงและขบฟันเบาๆ สร้างรอยคิสมาร์ก ขณะที่มือหนาคอยบำรุงบำเรอทรวงอวบอูมทั้งซ้ายและขวา ทว่าคนตัวเล็กของเขากลับยังไม่ยอมแพ้ หนนี้เขาจึงใช้มืออีกข้างลากต่ำลงไปยังต้นขาขาว นั่นทำให้เห็นว่านลิษาสะดุ้งนิดๆ เมื่อใกล้จุดอ่อนไหว แต่ก่อนจะลงมือต่อก็เงยหน้าไปกระตุกยิ้มร้าย คนตัวเล็กรู้ได้ทันทีว่าชายหนุ่มจะเดินเกมหนัก อึดใจนั้นก็เห็นมือหนาเลื่อนไปดึงกางเกงยีนส์ขาสั้นของเธอให้พ้นลำตัวไป สายตาคู่นั้นอ้อยอิ่งมองจุดบอบบางที่ยังมีแพนตี้ห่อหุ้มอยู่ มือแกร่งกรีดนิ้วไปยังเนื้อบางเบานั่น ทำให้เขาเริ่มได้ยินเสียงครางนิดๆ “อื้อ” นลิษากลั้นเสียงครางแทบไม่อยู่ ก่อนใบหน้าจะต้องบิดเบี้ยวกับความเสียวซ่านยามนิ้วแกร่งกดหนักยิ่งกว่าเดิม แถมยังคลึงถี่ๆ พร้อมกับตวัดลิ้นเลียตรงรอยแยก แม้จะมีพันธนาการขวางกั้นอยู่แต่ความเปียกชื้นก็ทำให้หญิงสาวถึงกับเกร็งตัว ลมหายใจหอบถี่กว่าเดิม สมองของนลิษากำลังพร่าเบลอ แล้วอึดใจนั้นลมหายใจก็สะดุดกึกเมื่อแพนตี้กำลังถูกรูดออกจ

  • สถานะของตายคนโปรด   ดาวประจำใจ 4 (02)

    “รอจนจะเปลี่ยนใจแล้วค่ะเนี่ย” ดวงตามีประกายครุ่นคิดว่าเธอจะเปลี่ยนใจดีหรือไม่ ทำให้มีเสียงแย้งขึ้นทันควัน “ห้ามเปลี่ยนใจนะลิษา ผมไม่ยอม” กรอบหน้าคมเข้มส่ายเป็นพัลวัน หากทำแบบนั้นเขาจะร้องไห้จริงๆ ด้วย เขาอดเปรี้ยวไว้กินหวานมานานเหลือเกินก็ตั้งแต่นลิษาหายไปตอนนั้น “เห็นใจพ่อแมวตาดำๆ เถอะนะครับ” เขาอ้อนไป กลัวหญิงสาวจะเปลี่ยนใจ “งั้นพ่อแมวก็รีบไขกุญแจเข้าบ้านมาค่ะ แม่แมวจะไปรอด้านใน” นลิษายื่นกุญแจผ่านประตูรั้วไปให้ชายหนุ่ม ก่อนจะเดินไวๆ เข้าบ้านไปด้วยความเขินอาย แม้จะพร้อมแล้ว แต่ก็มีอาการประหม่าเป็นอย่างมาก เพราะเธอนั้นร้างสนามไปนาน แล้วรู้สึกว่ามือไม้นั้นเกะกะไปหมด พอเดินเข้าไปด้านในบ้านก็ไม่รู้ว่าควรจะไปหยุดอยู่ตรงไหนดี หญิงสาวถึงกับต้องเป่าปากแรงๆ ไม่คิดว่าตัวเองจะมีอาการตื่นเต้นถึงเพียงนี้ ไม่กี่อึดใจเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวไวๆ เข้ามาในบ้าน และเห็นชายหนุ่มกดล็อกกลอนประตูทันที “ดูดาวต้องรอดูตอนกลางคืนนะคะ ตอนนี้ยังไม่มืดเลย” “แค่ลิษาปิดตาก็มืดเหมือนตอนกลางคืนแล้วครับ” ปรมะเสนอวิธี

  • สถานะของตายคนโปรด   ดาวประจำใจ 4

    ดาวประจำใจ 4 ช่องยูทูบดาว-ลิษา กำลังมีผู้ติดตามเพิ่มขึ้น เจ้าของช่องอย่างนลิษายิ้มแก้มปริ แม้มันจะแค่หลักพัน แต่ก็ถือว่าเป็นการตอบรับที่ใช้ได้ แน่นอนว่าคนที่มากดถูกใจและติดตามกันคนแรกไม่พ้นปรมะ จนวันเวลาผ่านมาอีกสี่เดือน ในวันนี้เธอเพิ่งอัปโหลดเสียงร้องของตนเองลงช่องเพิ่ม ไม่ถึงนาทีก็มีคนหนึ่งมากดถูกใจ “เสียงเพราะมากเลยครับ” นลิษามองรายชื่อคนคอมเมนต์แล้วอมยิ้ม ไม่ถึงนาทีก็ได้รับสายของเขา “เสียงเพราะมากเลยครับลิษา” นอกจากคอมเมนต์ชมแล้ว ปรมะก็ไม่ลืมชมผ่านสายโทรศัพท์ด้วย ใบหน้านั้นมีแต่ความภูมิใจในความเก่งของแฟนสาว “ขอบคุณมากเลยค่ะ คุณแฟงตัวยง ว่าแต่ทำอะไรอยู่คะ” เรียกว่าปรมะเป็นแฟนพันธุ์แท้ของเธอก็ไม่ผิด เขาเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้เธอมีทุกวันนี้ เพราะในช่วงแรกที่อัปคลิปลงไปแทบจะไม่มีผู้ติดตามเลย จนเกือบท้อถอย แต่ปรมะนั้นบอกให้สู้ต่อและช่วยติชมจนมีการตอบรับที่ดีขึ้น “กำลังจะไปประชุมครับ อีกสิบนาที” “อ้อ...” หญิงสาวลากเสียงยาวคล้ายมีอะไรบางอย่าง “ลิษามีอะไรหรือครับ” แน่นอนว่าปรมะจับน้ำเสียงได

  • สถานะของตายคนโปรด   ดาวประจำใจ 3 (03)

    เมื่อตะวันกลับมาฉายแสงอีกครั้ง คู่รักคู่หนึ่งก็รีบลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว เพราะต้องการไปใส่บาตรด้วยกันตรงหน้าโฮมสเตย์ โดยจะมีพระพายเรือผ่านมา ในวันนี้จึงได้รู้สึกอิ่มบุญด้วย นลิษาเหลือบตามองคนที่ช่วยประคองมือเธอยามยื่นขนมไปใส่ไว้ในบาตร ปรมะอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้น กางเกงยีนส์สีเข้มที่เข้ากับชุดของเธอ ในช่วงบ่ายเธอและเขาต้องเดินทางกลับกันแล้ว เพราะพรุ่งนี้เขามีประชุมวางแผนงานในไตรมาสต่อไป แต่ก่อนจะกลับก็ไม่ลืมแวะไปกินก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำแดงที่ขึ้นชื่อ รวมถึงไปตลาดแม่กลองด้วย ทว่าขณะกำลังเดินเล่นอยู่ในตลาด ดวงตากลมโตก็ต้องส่งค้อนให้คนที่คล้ายกำลังอ่อยกันอยู่ หลังปลดกระดุมลงไปถึงสามเม็ดจนเห็นหน้าอก คงเพราะอากาศเริ่มร้อนด้วยกระมัง ด้านปรมะคว้ามือนุ่มไปกุมไว้แล้วพาเดินลึกเข้าไปด้านในตลาด มืออีกข้างจับเสื้อแล้วสะบัดเล็กน้อย อยากให้ลมช่วยให้เขาคลายความร้อน “ลิษามีเรื่องจะปรึกษาคุณโปรดด้วยค่ะ” นลิษาเอ่ยขึ้น “ว่ามาสิครับ” ปรมะทำสีหน้าอยากรู้ “ลิษาอยากจะลองทำช่องยูทูบน่ะค่ะ ว่าจะอัดคลิปคัฟเวอร์เพลงลง คุณโปรดว่าดีไหมคะ” ตอนนี้เธออยากกลับมา

  • สถานะของตายคนโปรด   ดาวประจำใจ 3 (02)

    จากนั้นการออกเดินทางก็เริ่มต้นขึ้น มุ่งหน้าไปสู่สถานที่ที่หญิงสาวเป็นคนเอ่ยชวน ปรมะขับรถไปเรื่อยๆ อย่างไม่ได้เร่งรีบ ส่วนนลิษานั้นชวนพูดคุยไปตลอดทาง บางทีก็ส่งเสียงร้องคลอไปกับเพลงที่เจ้าของรถเปิด เมื่อไปถึงทั้งสองก็ได้ปะทะกับสายลมที่มีไอร้อนนิดๆ กิจกรรมแรกที่ตกลงกันไว้ไม่พ้นการออกไปหยอดหอยหลอด ซึ่งต้องซื้ออุปกรณ์และนั่งเรือออกไป นลิษานึกถึงสมัยเด็ก แม้จะมีความทรงจำที่ไม่สมบูรณ์เต็มร้อย แต่จำได้ดีว่าตอนนั้นเธอก็ตื่นเต้นเช่นตอนนี้ ปรมะประคองหญิงสาวลงเรือ ก่อนคนทั้งคู่จะยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาถ่ายเก็บบรรยากาศ เมื่อเรือแล่นไปถึงจุดที่มีผู้คนกำลังหยอดหอยหลอดอยู่นั้นก็ก้าวเท้าลงไป “คุณโปรดว่าวันนี้เราจะได้หอยสักตัวไหมคะ” เธอเห็นเด็กๆ หิ้วหอยมาเต็มถุงจึงหันไปถามคนข้างกาย เพราะมีแววน่าจะได้อับอาย “ต้องได้สักตัวละครับ ว่าแต่เรามาแข่งกันไหม” “รางวัลเป็นอะไรล่ะคะ” เธอถาม ก่อนจะเห็นชายหนุ่มตาวาวขึ้น คนเจ้าเล่ห์อย่างเขาต้องคิดถึงผลรางวัลมาแล้วแน่นอน “ถ้าลิษาชนะ ผมจะยอมให้ลิษาหอม ถ้าผมแพ้ ผมก็จะยอมให้ลิษาหอม...เป็นอันว่าตกลงนะครับ ผมไปหาหอยก่อน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status