บทที่ 3 คนสำคัญ (03)

ยามตะวันกลับมาฉายแสงในเช้าวันใหม่ นลิษาก็ตื่นขึ้นมาตามลำพังเหมือนอย่างเคย ทว่าในวันนี้ภายในอกมีอาการโหวงหวิวและอ้างว้างกว่าทุกวัน แล้วค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นมาพิงแผ่นหลังกับหัวเตียง

          ดวงตาคู่สวยมองออกไปนอกหน้าต่าง บรรยากาศดูหม่นหมอง พลางคิดถึงเรื่องหนึ่งอย่างหนัก ก่อนลุกไปมองหาสมาร์ตโฟนที่น่าจะวางไว้บนโต๊ะอาหาร

          มือเล็กหยิบมันขึ้นมากดเข้าอินสตาแกรมเพื่อทำตามคำสั่งของปรมะ แต่เมื่อกดไปยังหน้าโพรไฟล์ที่เพิ่งติดตามไม่นานมานี้ก็ต้องแสยะยิ้ม

          เธอคงชักช้าเกินไป ชายหนุ่มจึงทำแทนด้วยการบล็อกเธอไม่ให้เข้าไปวุ่นวายได้อีก

          แบบนี้คงยืนยันได้ว่ามธุรามีความสำคัญ แต่จะถึงขั้นไหน เธอไม่อาจแน่ใจ

          นลิษาจมอยู่กับความคิดได้ไม่นานก็ต้องดึงตัวเองกลับมา ด้วยเธอยังมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ หญิงสาวหอบร่างซึมเซาของตัวเองไปจนถึงโต๊ะทำงาน ก่อนจะเห็นว่ามธุราและจันทร์เจ้ามาถึงแล้วและกำลังส่งยิ้มมาทักทาย

          เธอยิ้มกลับนิดๆ แล้วหันไปกดเปิดคอมพิวเตอร์ ในจังหวะนั้นเพื่อนร่วมงานอีกคนก็เดินตามมาสมทบ

          “คุณมี่กินขนมไหมคะ ปาล์มซื้อมาฝาก” ปาริตาวางแผนไว้ว่าจะตีสนิทกับเด็กเส้นให้มากที่สุด จึงซื้อขนมมาเป็นของกำนัล

          “ขอบคุณมากเลยค่ะ” มธุรายื่นมือไปรับน้ำใจ ก่อนจะยิ้มแห้งๆ เมื่อรู้สึกเหมือนกำลังถูกลุกล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว

          “คุณมี่ไม่บอกปาล์มบ้างเลยค่ะว่าเป็นคนโปรดของคุณโปรด” ปาริตาละลาบละล้วงอย่างชัดเจน ที่จริงก็อยากรู้ความเป็นไปเป็นมาให้มากกว่านี้ แต่ยังไม่กล้าจุ้นมากนัก

          “มี่ไม่ใช่คนโปรดหรอกค่ะ” มธุราส่ายหน้า เห็นเพื่อนร่วมงานต่างพากันมองมายังเธอ

          “แต่ก็เป็นคนสำคัญใช่ไหมคะ มีข่าวดีเมื่อไหร่บอกด้วยนะคะ” ปาริตาทำเสียงเล็กเสียงน้อยอย่างประจบประแจง

          ในหนนี้มธุราเพียงแค่ยิ้มรับ แล้วหันกลับไปสนใจงานที่ตัวเองรับผิดชอบอย่างตั้งใจ ไม่อยากให้ตัวเองทำพลาด ไม่เช่นนั้นอาจจะเสียชื่อไปถึงคนที่ฝากเธอเข้ามา

          นลิษาที่ไม่ได้ถูกดึงเข้าไปในวงสนทนาด้วยนั่งนิ่ง เธอจำอีกคำสั่งของปรมะได้จึงเลือกจะเงียบเสียดีกว่า แต่ก็ยากไม่น้อยเมื่อต้องทำงานด้วยกัน

          “มี่ไม่เข้าใจตรงนี้ คุณลิษาช่วยทำให้ดูหน่อยได้ไหมคะ” มธุราขอความช่วยเหลือ

          “ได้ค่ะ”

          หญิงสาวสอนงานให้มธุราเข้าใจ เธอว่าอีกฝ่ายค่อนข้างหัวไว มีไอเดียดี แต่ยังไม่ถึงขั้นเป็นมือโปร จึงต้องได้รับคำแนะนำอีกมาก ครึ่งชั่วโมงต่อมาน้องใหม่ก็เอ่ยถามอีกครั้ง

          “งานมี่โอเคไหมคะ”

          ดวงหน้าหวานหันไปมองงานของอีกฝ่าย “โอเคเลยค่ะคุณมี่”

          “ลิษาเอางานไปเสนอคุณโปรดด้วยนะ ส่วนคุณมี่ไปกับลิษานะคะ ลองเอางานไปให้คุณโปรดดู” อลินพูดขึ้น

          “ค่ะพี่ลิน” นลิษาพยักหน้ารับพร้อมหยิบไอแพดขึ้นมาถือ หลังส่งงานเข้าไดรฟ์เรียบร้อยแล้ว

          “มี่ตื่นเต้นจังค่ะ ไม่รู้ว่าพี่โปรดจะชอบไหม” มธุรารีบขยับตัวตาม นึกอยากให้งานของเธอได้รับคำชม     

          เมื่อทั้งสองเข้าไปอยู่ภายในห้องทำงานของปรมะแล้ว นลิษาก็เป็นคนเอ่ยรายงาน

          “ลิษากับคุณมี่เอางานมาให้ดูค่ะ”

          “เอามาสิ”

          นลิษาขยับตัวเข้าไปใกล้เพื่อยื่นไอแพดให้ปรมะได้พิจารณา โดยมีมธุราขยับตัวตามไปใกล้ชิดอีกนิด แล้วชี้ไปยังผลงานของตัวเอง

          “งานนี้มี่เป็นคนออกแบบ คุณโปรดติชมได้เลยค่ะ” ดวงตาของเด็กใหม่ตั้งความหวัง

          “เรียกพี่เหมือนเดิมก็ได้มี่” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองคนที่ทำท่าเหินห่างแล้วคลี่ยิ้มบางๆ พาให้นลิษารู้สึกว่าที่ตรงนี้ไม่จำเป็นต้องมีเธอ

          “ค่ะพี่โปรด ว่าแต่โอเคไหมคะ”

          “โอเคครับ เก่งมากเลย” ปรมะเอ่ยคำชม งานของมธุราถือว่าใช้ได้

          “ขอบคุณค่ะ ต้องยกความดีให้คุณลิษาเลยค่ะที่ช่วยมี่ คุณลิษาสอนงานเก่งมากเลยนะคะพี่โปรด”

          ปรมะมองเลยไปยังหญิงสาวอีกคนแล้วเพียงแค่พยักหน้าเท่านั้น ก่อนส่งไอแพดคืนให้แก่เจ้าของ เพราะงานของ

นลิษาออกมาดีเสมอ

          หลังจากนั้นสองสาวก็ขอตัวออกมาจากห้องทำงานของปรมะเพื่อกลับมาทำงานต่อ

          “ขอบคุณนะคะคุณลิษา” มธุรายิ้มหน้าบาน ดีใจที่ตัวเองได้ใช้ความสามารถ

          “ไม่เป็นไรค่ะ” นลิษายิ้มให้

          “เย็นนี้มี่ขอเลี้ยงหมูกระทะได้ไหมคะ” มธุราเอ่ยขึ้นเมื่อเข้ามาในแผนกแล้ว

          “อะไรนะคะ” กนิษฐาหันไปมองอย่างสงสัย ทำไมอีกฝ่ายถึงจะขอเลี้ยงมื้อเย็นกัน

          “มี่อยากสนิทกับทุกๆ คน อยากให้ทุกคนเลิกเรียกมี่ว่าคุณค่ะ” เธอไม่อยากมีระยะห่างกับเพื่อนร่วมงาน การได้ไปสังสรรค์กันคงพอช่วยลดช่องว่างลงได้บ้าง

          “นะคะทุกคน ไปกับมี่นะ” มธุราคะยั้นคะยอ หันไปมองหัวเรือใหญ่อย่างอลิน เพราะถ้าอีกฝ่ายไป คนอื่นๆ ก็คงคล้อยตาม

          “โอเคค่ะ” อลินตอบรับ เพราะไม่ใช่เรื่องน่าลำบากใจอะไร จากนั้นทุกๆ คนก็ต่างพากันตอบตกลง

          “ไปค่ะ/โอเคค่ะ/ปาล์มกินเต็มที่เลยนะคะ”

          มีเพียงนลิษาที่ยังไม่ได้กล่าวตกลง ความลำบากใจเกิดขึ้นทันที

          “ไปนะคะคุณลิษา” มธุราหันมาหานลิษาพลางทำสีหน้าอ้อน เพราะคนที่เธออยากสนิทด้วยมากที่สุดคือนลิษา

          “อย่ามากเรื่องน่ายัยลิษา” ปาริตากลอกตาใส่เพื่อนที่ทำเป็นเล่นตัว ด้านนลิษาอ้ำอึ้ง

          “คุณลิษาไม่ชอบมี่หรือเปล่าคะ เพราะมี่ถามคุณลิษาบ่อยใช่ไหม”  

          “ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่แบบนั้น” นลิษาส่ายหน้าเป็นพัลวัน เห็นทุกคนมองมาทำให้เธอรู้สึกเหมือนน้ำท่วมปาก ไม่รู้จะหาข้ออ้างในการปฏิเสธไปอย่างไร

          “ไปเถอะลิษา อย่าเสียมารยาทเลย” อลินส่งสายตาบอกกับรุ่นน้อง แล้วหันมองสีหน้ามธุราที่เจื่อนลง 

          “ลิษาไปก็ได้ค่ะ” สุดท้ายแล้วเธอก็ไม่มีทางเลือก ไม่เช่นนั้นการทำงานในวันต่อไปคงทำให้เกิดความอึดอัดขึ้นแน่

          “เย่ๆ” มธุรายิ้มหน้าบาน ตั้งตารอที่จะได้ไปกินเมนูโปรดกับทุกๆ คน