ตอนที่ 8-2 มาทำไม

หญิงสาวก้มหน้าลง ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะหันมาสบตาเขาอีกครั้งอย่างเจ็บปวด ตัดสินใจพูดในสิ่งที่กักเก็บมาแล้วหลายวัน ด้วยน้ำเสียงเนิบช้าหยั่งเชิง

“แล้วถ้าบัวบอกพี่ว่า...บัวท้องละคะ พี่จะยังทิ้งบัวไปไหม”

“เธอว่าไงนะ” หางคิ้วกระตุก เค้นเสียงรอดไรฟัน เอ่ยถามกลับเสียงเข้ม แววตาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจพร้อมกับส่ายหน้าอย่างช้าๆ ท่ามกลางเสียงฮือฮาของใครหลายคนที่คอยยืนฟังอย่างตั้งใจ

“บัวบอกว่าบัวท้อง!” เธอย้ำอีกครั้ง อย่างชัดถ้อยชัดคำ หยดน้ำตาร่วงเผาะ แต่เขากลับมองเธอด้วยสายตาเปลี่ยนไป แววตาดุดันแข็งกร้าวนั้น ปากหยักหนากระตุกยิ้มมุมปากคล้ายหยัน

“หึ รัญลฎาพี่ไม่คิดว่าเธอจะทำตัวน่าสมเพช ขนาดกุเรื่องบ้าๆ นี่ขึ้นมาเพื่อรั้งไม่ให้พี่เลิกกับเธอหรอกนะ”

“บัวไม่ได้กุเรื่อง บัวพูดจริงๆ บัวท้อง!” แววตาแข็งกร้าวดุดันจ้องมองเธอนิ่ง เขาไม่คิดจะเชื่อคำพูดของเธอเลยแม้แต่นิด แถมยังพ่นวาจาร้ายกาจที่ทำให้เธอถึงกับชาไปทั้งร่าง

“ถ้าท้องจริงๆ ก็ไปเอาเด็กออก พ่อแม่ไม่รักกัน รังแต่จะทำให้เด็กมีปัญหาเปล่าๆ”

“เห้ยไอ้พอร์ชใจเย็นๆ อย่าพูดอะไรเหี้ยๆ ออกไปแบบนั้น” ธาราที่ยืนมองดูสถานการณ์มาตั้งแต่ต้นรีบเดินมาปราม แต่จังหวะนั้น

เพี้ยะ!!! สิ้นคำของเขาฝ่ามือบางก็ฟาดเข้าที่ใบหน้าของชายหนุ่มใจร้ายเต็มแรง เจ็บที่สุดเมื่อได้ยินคำนั้นออกจากปากของเขา

ผู้ชายที่เธอยิ่งกว่ารัก ยิ่งกว่าบูชา ผู้ชายสารเลว!!!

“พี่พูดนี้ออกมาได้ยังไง! พี่ใจร้ายมากนะ” พ้อเสียงสั่น แววตาคู่สวยไหวระริก

มันเจ็บ เจ็บราวกับถูกกระชากออกจากเหวลึกแล้วผลักลงไปยังเหวที่ลึกกว่า ยิ่งเขาพูดมันออกมาต่อหน้าเธอคนนั้น ยิ่งเหมือนโดนมีดปลายแหลมแทงซ้ำๆ จนแทบขาดใจตาย

กลั้นเสียงสะอื้น แววตาเจ็บปวดจ้องมองเขา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น หนาวจับใจคนฟัง

“พี่จำคำพูดของพี่ในวันนี้ไว้ให้ดีนะ...แล้วอย่ามาเสียใจที่หลัง” เค้นน้ำเสียงบอกด้วยความรู้สึกเด็ดเดี่ยวกับแววตาแข็งกร้าวแฝงไว้ด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากร้านโดยไม่คิดหันกลับมามอง

ในเมื่อเขาเลือกที่จะทำร้ายเธอได้ถึงเพียงนี้ ก็ไม่ควรจะไปอ้อนวอนร้องขอให้ตัวเองยิ่งต่ำต้อย น่าสมเพชไร้ยางอายอีก

ที่ผ่านมาเธอก็ทำร้ายตัวเองมากพอแล้ว ในเมื่อเขาไม่รัก ไม่รักก็คือไม่รัก เธอก็จะไม่ทนทู่ซี้ให้เขาชังน้ำหน้า แล้วมาว่าเธอได้ภายหลังอีก เจ็บแล้วต้องจำนะ รัญลฎา!

ในขณะที่ภัทรกฤชเอง กลับยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับต้องคำสาปมองแผ่นหลังบางของหญิงสาวที่ค่อยๆ ก้าวเดินห่างออกไปด้วยหัวใจคล้ายกับถูกบีบอัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก เขามองดูจนเธอเดินลับสายตาด้วยความรู้สึกที่ตนเองก็ยากจะอธิบายว่าสิ่งที่เขาคิดหรือทำอยู่ตอนนี้ถูกต้องแล้วใช่หรือไม่ ในเมื่อเขาคิดว่าเขารักมุกรดา เขาก็ควรจะปล่อยมือใครอีกคนไป ไม่ควรรั้งให้เธออยู่ ทั้งๆ ที่ในส่วนลึกเขายังโหยหา หญิงสาวอยู่ไม่น้อย มันทั้งใจหาย หายใจไม่ออก แต่เขาก็เลือกที่จะยืนมองเธออยู่นิ่งๆ ไม่คิดรั้งหรือเปลี่ยนใจให้เธอคืนกลับมา หนทางนี้น่าจะดีที่สุดสำหรับเขาแล้ว

“พี่พอร์ชคะ เรามากลับไปนั่งกันดีกว่าค่ะ” หญิงสาวที่ยืนฟังด้วยรอยยิ้มแห่งผู้ชนะ เดินมาคล้องแขนชายหนุ่มเอ่ยเสียงหวานกับเขาพาเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ ที่ยังคงยืนอึ้งกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดมาก่อน

หญิงสาวเดินโซเซหอบหัวใจที่แตกสลาย เดินออกมาหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของฝากถนนโดยไม่รู้เหนือรู้ตัว และค่อนข้างห่างผู้คนเล็กน้อยแต่ก็มีคนเดินผ่านอยู่บ้างประปราย หล่อนทรุดกายลงนั่งกับพื้นร้องไห้ตัวโยนโดยไม่สนใจสายตาของใครที่กำลังเดินผ่านไปมา คอยเมียงมองด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่มีใครคิดจะเดินเข้ามาหา

เนิ่นนานกว่าที่เธอจะหยุดสะอื้นร้องไห้ ปาดน้ำตาทิ้งแล้วตั้งสติ จะมามัวร้องไห้คร่ำครวญอยู่ตรงนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงลุกขึ้นยืน สูดลมหายใจเข้าเพื่อเรียกสติตัวเอง

มือเรียวเกาะกุมที่หน้าท้องของตนเอง ก้มมองด้วยความรู้สึกสะท้านในอก พูดกับตัวเองคนเดียวว่า

“ต่อไปนี้แม่จะดูแลหนูเอง เขาไม่รักก็ไม่เป็นไรนะลูก เรามีกันแค่สองคนก็ได้นะ” เสียงสั่นเครือ เอ่ยทั้งน้ำตา พลันคิดย้อนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เพียงไม่กี่วัน

หญิงสาวรู้สึกแปลกๆ กับร่างกายทั้งเวียนศีรษะ เหม็นเบื่ออาหาร อยากทานแต่อาหารที่มีรสชาติจัดจ้าน บ่อยครั้งที่เธอรู้สึกง่วงหาวหนาวนอนตลอดทั้งวัน ท้ายที่สุดในวันที่เธอฝืนมาทำงานทั้งๆ ที่ร่างกายไม่เต็มร้อยจึงทำให้เวียนศีรษะจนเป็นลมหมดสติ

เธอจึงไปหาหมอ และผลตรวจก็ทำให้เธอยิ้มทั้งน้ำตา ทั้งดีใจและเป็นกังวลในเวลาเดียวกัน

ความดีใจในวันนั้นเกิดขึ้นในเวลาอันรวดเร็วและหมดลงไปในไม่ช้า เพราะความเมินเฉยที่เธอได้รับจากคนรัก ที่เขาเหมือนไม่ค่อยจะสนใจไยดีเธอเท่าไหร่ เธอจึงไม่มีโอกาสได้บอกเขาจนกระทั่งวันนี้...

ในขณะที่เพื่อนทั้งสองที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ด้านนอก เมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบผลักประตูเข้าไปในร้านทันที แม้อีกใจจะเป็นห่วงเพื่อนอยู่ไม่น้อย แต่ความโมโหและอยากด่าคน ทำให้ขาสองข้างก้าวมาหยุดอยู่ที่กลุ่มคนตรงหน้า สายตากวาดมองหาใครบางคนที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่ตรงนี้

“ไอ้เชฟพอร์ชมันอยู่ไหน” ปั้นแก้มกล่าวขึ้นมาเสียงดัง ท่าทางเอาเรื่อง

“เดี๋ยวครับคุณใจเย็นๆ ก่อน มีอะไรค่อยๆ พูด ค่อยๆ จากัน” ธาราที่ยืนอยู่ตรงหน้ารีบเดินเข้ามาห้ามรับหน้าเสื่อแทนเพื่อนตัวเองที่หลบไปตั้งสติ ปรับอารมณ์อยู่หลังร้าน และ หวังให้หญิงสาวตรงหน้าใจเย็นลง

“ฉันถามว่าไอ้เชฟพอร์ตมันอยู่ไหนคะ” ทั้งหมดที่ยืนอยู่ตรงนั้นต่างมองหน้ากันไม่มีใครพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

ในขณะที่ภัทรกฤชหลังมายืนสงบสติอารมณ์หลังร้าน หวังทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นเลยสักนิด สายตาที่จ้องมองมายังเขาราวกับหอกแหลมทิ่มแทงให้เขารู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึง แม้กระทั่งยามหลับตาภาพหญิงสาวที่ยืนมองเขามีหยาดน้ำตาไหลเปรอะเปื้อนเต็มหน้ายิ่งทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึง

“พี่พอร์ชคะ”

“อืมมุก” เขาหันมองหญิงสาวที่เดินเข้ามาหาเขา ด้วยรอยยิ้มหวานเฉกเช่นทุกครั้ง แต่เขากลับมองมันด้วยความอึดอัดใจแต่พูดอะไรไม่ออก

“กลับเข้าไปในร้านเถอะค่ะ พี่ยังไม่ได้เป่าเค้กเลยนะคะ”

“ครับ เดี๋ยวพี่เข้าไป” เขาตอบรับด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง พยายามฝืนยิ้มบางๆ ให้

“งั้นมุก เข้าไปในร้านก่อนนะคะ พี่พอร์ชรีบตามไปนะ”

“ครับ” ชายหนุ่มยกยิ้มอีกครั้ง มองร่างบางที่หมุนตัวเดินกลับเข้าไป สีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะระบายลมหายใจออกมา