ตอนที่ 8-1 มาทำไม

ตอนที่ 8 มาทำไม

“มาแฮปปี้เบิร์ธเดย์พี่ไงคะ” เอ่ยเสียงสั่น แววตาคู่สวยไหวระริกจนเขาแทบหายใจไม่ออก นิ่งงันไปชั่วขณะ

“อ้าวน้องรู้จักกับไอ้พอร์ชเหรอครับ ถ้างั้นคนกันเองเลย มานั่งดีกว่า” ชายคนหนึ่งที่เห็นสถานการณ์ตรงหน้าไม่สู้ดีนัก บรรยากาศรอบตัวกร่อยลงแปลกๆ ความสนุกครื้นเครงแทบจะหายไปทันทีเมื่อเห็นวี่แววมาคุของชายหญิงทั้งคู่ผ่านสายตาจึงรีบแก้ไขสถานการณ์

ทว่า...

“ไม่ต้องหรอก เขาจะกลับแล้ว” เชฟหนุ่มกลับเอ่ยขัดขึ้นพลอยทำให้หญิงสาวข้างตัวนึกชอบใจ จนแทบอยากเสียงหัวเราะออกมา แต่พยายามสะกดความรู้สึกดีใจนั้นไว้

“ค่ะ ไม่ต้องหรอกค่ะ เพราะบัวจะกลับแล้ว บัวแค่อยากมาเห็นหน้าคนที่บัวรัก คนที่บัวเชื่อใจว่าจะไม่หลอกลวงบัวก็แค่นั้น” จบประโยคนั้นเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นจากคนรอบตัว ชายหนุ่มมองสบตาเธอนิ่งชั่วครู่ แม้จะรู้สึกผิด ยิ่งเห็นแววตาเธอก็อดรู้สึกอะไรบางอย่างไม่ได้ แต่ในเมื่อสถานการณ์ตรงหน้าที่ค่อนข้างบีบคั้นความรู้สึกเขา ให้ต้องรีบตัดสินใจอย่างที่เขาไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจมาก่อน จึง เดินฝ่ากลุ่มเพื่อนออกมาเผชิญหน้าหญิงสาว เค้นเสียงต่ำ พยายามสะกดอารมณ์ตัวเองไม่ให้ทำร้ายความรู้สึกเธอมากไปกว่านี้

“บัวอย่าพูดจาบีบคั้นพี่ พี่บอกให้กลับบ้าน” เพราะเขายังไม่อยากตัดสินใจอะไรในตอนนี้ และยังไม่อยากจะเสียเธอไป จึงไม่อยากใช้อารมณ์

ทว่า...โครม! เสียงน้ำที่สาดเข้าใส่ใบหน้าเขาเต็มๆ

เพี้ย!! เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าหล่อดังขึ้นเต็มแรงจนหน้าหันตาม ท่ามกลางเสียงฮือฮาของทุกคนที่ดังขึ้นอีกครั้ง

“เธอทำบ้าอะไรรัญลฎา” คำแรกที่เขาผรุสวาทออกมาหลังจากที่ทุกอย่างเงียบสงัด ทุกอย่างรอบตัวราวกับหยุดเคลื่อนไหวตาม สายตาของคนทุกคู่เบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึงทั้งตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เมื่อหญิงสาวหน้าตาสวยแปลกหน้ากลับมีท่าทีแบบนั้นกลับเพื่อนของเขา

สายตาดำมืดหันมาจ้องมองหญิงสาวราวกับชิงชังกันมาแต่ปางก่อน พลอยทำให้เธอถึงกับสะอึกอึ้งไปทันที ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“บัวมากกว่ามั่งคะ ที่ต้องถามพี่ว่าพี่ทำบ้าอะไรอยู่ พี่ทำแบบนี้กับบัวได้ยังไง...พี่มีคนอื่นลับหลังบัว” เสียงหล่อนสั่นสะท้าน พลางเหลือบสายตามองใครอีกคนที่กำลังจ้องเธอนิ่งด้วยแววตาคล้ายเยาะอยู่ตลอดเวลา

“พี่ไม่เคยมีคนอื่น” ตอบเสียงสะบัดไม่พอใจ ก่อนจะหันหลังหนี เมินมองกวาดสายตามองไปทั่ว พยายามระงับอารมณ์ที่กำลังพลุกพล่านด้วยความไม่พอใจ

“แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใครคะ” เธอสวนเขากลับทันควัน หยดน้ำตาร่วงเผาะ ริมฝีปากบางเม้มหากันจนเผลอกัดริมฝีปากตัวเอง

เจ็บจนไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่นิด

ชายหนุ่มนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะหันกลับมามองหน้าหญิงสาวคนข้างตัว สบตาอดีตคนรักที่ยืนมองเขานิ่ง ไม่แสดงสีหน้าอะไร

“มุกรดา...แฟนเก่าพี่” หล่อนยืนอึ้งไปนานทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วยังรู้สึกคล้ายกับถูกค้อนปอนขนาดใหญ่ทุบเข้าที่กลางศีรษะ จุกแน่นหายใจไม่ออกราวกับหัวใจกำลังถูกบีบอัดด้วยแรงมหาศาล หยดน้ำตาพรั่งพรูอาบแก้มทั้งสองข้าง สะอื้นฮักออกมาทันที

“มะ...หมายความว่ายังไงคะ พี่มาหาเธอ แล้วทิ้งนัดของบัว” สายตาดำมืดจ้องมองเธอนิ่งนานหลายวินาที ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยในสิ่งที่ทำให้คนฟังถึงกับยืนนิ่งช็อกไป

“บัว...พี่ว่าเราเลิกกันเถอะ” ประโยคที่คล้ายดั่งคำประหักประหารพรากวิญญาณของเธอแทบดับสูญ เมื่อได้ยินถ้อยคำที่ไม่คิดฝันมาก่อนว่าเธอจะได้รับคำฟังคำพูดที่ทำร้ายหัวใจของเธอได้ถึงเพียงนี้

“ละ...เลิกเหรอคะ!”

“อืม เลิกกันเถอะ พี่คิดมาสักพักละ พี่จะกลับไปคบกับมุกรดา” หยดน้ำตาร่วงเผาะเมื่อได้ฟังคำพูดแสนโหดร้ายออกมาจากปากเขา สายตาของเขาที่ทอดมองมาที่เธอมันช่างว่างเปล่า เย็นชาไร้เยื่อใย

“หึหึ พี่พูดบ้าอะไรออกมาคะ” หล่อนแค่นหัวเราะออกมาด้วยความขมขื่น น้ำตารื่นรินไหลอาบแก้ม น่าขำที่เธอถูกเขาบอกเลิก โดยที่ตัวเธอเองไม่เคยแม้แต่จะได้ใช้คำว่าคบกันกับเขาสักครั้ง เอ่ยต่อด้วยประโยคที่แสนเจ็บปวด สะอื้นเบาๆ

“ที่ผ่านมาบัวยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเราคบกัน”

“อืม พี่ก็ไม่เคยคิดว่าเธอเป็นแฟนพี่อยู่แล้ว”

“ว่าไงนะคะ ไม่เคยคิด! แต่วันนี้พี่มาบอกเลิกบัว จะทิ้งบัว งั้นในสายตาพี่... พี่เห็นบัวเป็นตัวอะไรคะ บัวเป็นตัวอะไรในสายตาพี่” เชฟหนุ่มถอนหายใจยาว หนักอึ้งไปทั้งหัวใจ เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าสิ่งตนทำนั้นเลวร้ายกับเธอมากขนาดไหน เขาไม่เคยชัดเจน ไม่เคยให้เกียรติเฉกเช่นคนรัก มิหนำซ้ำที่ผ่านมาเขายัง เห็นแก่ตัวเอาเปรียบเธอ ตักตวงความสุขจากเรือนร่างที่สวยงามตรงหน้าโดยไม่คิดถนอมน้ำใจเธอเลยสักครั้ง เพราะรู้ดีว่าอย่างไรเธอก็รักเขา ยอมเขา ไม่เคยแม้แต่จะมีปากเสียง อาจจะงอนบ้าง น้อยใจเขาบ้างแต่ก็ตามประสาผู้หญิงเท่านั้น

“บัวจะโกรธเกลียดพี่ก็ได้นะ พี่จะไม่ว่าบัว ไม่โกรธบัว” เธอสูดน้ำมูกเสียงดัง สะอื้นไห้ ดวงตาแวววาวด้วยหยาดน้ำตา จ้องมองเขาด้วยสายตาทั้งรักทั้งชัง

“เห็นแก่ตัว พี่มันคนเห็นแก่ตัว” เธอเค้นเสียงต่อว่าเขา น้ำตานองหน้า

“อืม...พี่ยอมรับ” คำตอบรับที่ออกจากปากของเขา ยิ่งทำให้เธอสะอึกจนพูดอะไรไม่ได้ เนิ่นนานหลายนาทีที่ต่างยืนจ้องหน้ากัน ก่อนจะเหลือบสายตามองผู้หญิงคนนั้นที่จ้องมองเธอด้วยสายเยาะเย้ย พอใจกับสิ่งที่ได้ยินออกจากปากชายหนุ่มอดีตคนรักเธอ