บทนำ2 คบประสาอะไร

เวลาเกือบห้าโมงเย็นทั้งสามออกมาจากห้องเสื้อชื่อดังก็พากันมานั่งพูดคุยกันในร้านอาหารแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากห้องเสื้อนั้นมากนัก รัญลฎาที่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ดูรูปที่ถูกถ่ายเมื่อครู่สีหน้ามีความสุข

            “แกสวยมากจริงๆนะ ชุดนั้นเหมาะกับแกเลยบัว” ไอลดาที่นั่งอยู่ใกล้ๆชะโงกหน้ามาดูหน้าจอโทรศัพท์มือถือเพื่อนเอ่ยชมไม่ขาดปาก

            “แกไม่ลองส่งไปให้พี่เขาดูล่ะ อยากรู้ว่าถ้าเขาเห็นแล้วจะแจ้นมาหาเธอที่นี่แล้วขอเธอแต่งงานเลยหรือเปล่า”  ปั้นแก้มพูดอย่างนึกสนุก

            “ไม่หรอก พี่เขาไม่ใช่คนที่จะตื่นเต้นอะไรง่ายๆ” รัญลฎาตอบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม พวงแก้มขาวระเรื่อขึ้นสีชมพูจางๆ ก่อนจะลองส่งรูปที่ตนเองใส่ชุดเจ้าสาวส่งไปให้เขาได้ดู หวังลึกๆอยากเห็นปฏิกิริยาหรือคำชมจากเขา

            รออยู่หลายนาทีข้อความดังกล่าวถึงได้ถูกเปิดอ่าน แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับนอกจากความนิ่งเฉยของเขาที่ทำเป็นปกติทุกครั้งที่เธอกดส่งอะไรไปให้เขาดู

            ร่างเล็กเผลอขบกัดริมฝีปากล่างตัวเองเบาๆ ผิดหวังซ้ำๆกับการคาดหวังลมๆแล้งๆที่ก็รู้อยู่แล้วเขาไม่เคยสนใจอะไรอยู่แล้วทุกครั้งที่เธอส่งอะไรไปหาเขา การอ่านแล้วเงียบเฉยๆไม่แสดงความคิดเห็นหรือพิมพ์อะไรตอบกลับมาถือว่าเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา

            “ช่างมันเถอะ เขาอาจจะยุ่งก็ได้” ไอลดาเอ่ยปลอบเพื่อนเห็นสีหน้าของเพื่อนที่ดูซึมลงไปถนัด

            “อืม...แต่วันนี้เขาหยุดไม่ใช่เหรอ” คำพูดของปั้นแก้มคล้ายกระทุ้งความรู้สึก ยิ่งตอกย้ำให้รัญลฎารู้สึกแย่ลงไปอีก

            สายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาพร้อมกับพายุที่เริ่มโหมกระหน่ำ เสียงฟ้าร้องดังลั่นๆผสานกับสายฟ้าฟาดแปลบปลาบชวนให้หวาดเสียว อุณหภูมิในร้านอาหารยิ่งหนาวเย็นขึ้นไปอีก

            “แล้วจะกลับยังไงละเนี่ย ฝนตกหนักแบบนี้ฉันไม่ได้เอารถมาด้วย” ปั้นแก้มบ่น สีหน้าเป็นกังวลเมื่อมองท้องฟ้าด้านนอกแล้วยิ่งรู้สึกเหนื่อยหน่าย

            “เดี๋ยวฉันให้พี่บีมมารับ แกจะติดรถไปด้วยกันไหม”

            “บ้านฉันกับเธอคนละฝั่งเลยนะลดา อย่าเลยฉันเกรงใจ...แล้วแกล่ะบัวกลับยังไง”

            “นั่งแท็กซี่กลับแหละ”

            “โอ้ยป่านนี้ จะมีรถให้เรียกเหรอ แล้วเส้นเนี่ยรถโดยสารก็ไม่ผ่านด้วย”

            “แกโทรบอกให้แฟนแกมารับสิ เวลาแบบนี้ควรทำหน้าที่แฟนนะ” ปั้นแก้มหันมาออกความคิดเห็นที่ทำให้รัญลฏานิ่งไปหลายวินาทีด้วยความลังเล ในส่วนลึกเธอแอบหวั่นกลัวว่าเขาจะไม่ยอม หรือยินดีที่จะมารับเธออย่างแน่นอน

            “อืม เดี๋ยวฉันลองโทรดู” สีหน้าหวาดหวั่นคล้ายไม่มั่นใจ ทำให้ไอลดาและปั้นแก้มแอบมองด้วยความเป็นห่วง

            “ฉันไปส่งก็ได้นะบัว”

            “อย่าเลย คนละทางกัน ฉันเกรงใจพี่บีม” เธอตอบปัดด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอ่อนหวานดุจเดิม ก่อนจะหยิบโทรศัพท์กลับขึ้นมากดโทรหาคนรัก รอสายอยู่นานพอสมควรจนคิดจะเลิกล้มความตั้งใจ และจังหวะนั้นเขากดรับสายเธอเข้าพอดี

            “อืม...ว่าไง”

            “พี่พอร์ชคะ...ทำอะไรอยู่เหรอคะ”

            “มีอะไร”

            “ขะ....คือ...ที่นี่ฝนตกหนักมากเลยค่ะ พี่พอร์ชอยู่ที่ไหนเหรอคะตอนนี้”

            “แล้วมีอะไร” น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาย้อนถามกลับทำให้เธอถึงกับนิ่งไปพูดอะไรไม่ออก จนเขาถามซ้ำด้วยน้ำเสียงเข้มดุมากขึ้นเธอจึงอ้อมแอ้มบอกเขาเสียงเบา

            “พี่พอร์ชมารับบัวได้ไหมคะตอนสามทุ่ม”

            “อืม...เดี๋ยวพี่ไป”

            “ค่ะ ขอบคุณนะคะงื้อ...พี่พอร์ชน่ารักที่สุดเลย เดี๋ยวบัวแชร์โลเคชั่นให้นะคะ” เสียงหวานเอ่ยอย่างกระตือรือร้น ตื้นเต้นดีใจขึ้นมาทันที

            “อืม” เสียงตอบรับสั้นๆดังจากในลำคอผ่านโทรศัพท์มือถือ ทำให้รอยยิ้มหวานฉีกกว้างขึ้น แววตาเป็นประกายจนเพื่อนทั้งสองถึงกับอมยิ้มขำกับท่าทีเหล่านั้น พอได้วางสายจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว

            “อะไรกันยะ แกทำเหมือนกลัว เหมือนเกรงใจเขาซะงั้น ทั้งๆที่เขาเป็นแฟนแกนะเว้ย”

            “นั่นสิ ฉันฟังๆดูแล้ว อารมณ์แกกับพี่เขาเหมือนไม่ใช่คนเป็นแฟนคุยกันเลย แกดูกลัวๆเขายังไงก็ไม่รู้อะบัว” รัญลฎานิ่งไปทันที ก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนตักหลังจากส่งโลเคชั่นให้คนรักเรียบร้อยแล้ว

            “ไม่รู้สิ เราแค่เกรงใจพี่เขา” อ้อมแอ้มตอบเสียงเบา ไม่กล้าสบตาเพื่อน

            “แกสวยมากนะบัว น่ารักด้วย อยู่กับเขาก็ไม่จำเป็นต้องทำตัวให้เล็กลงขนาดนี้ไหม” ไอลดามองหน้าเพื่อนด้วยความรู้สึกเป็นห่วงอย่างบอกไม่ถูก แต่ในเมื่อเพื่อนเลือกในสิ่งที่คิดว่าดีแล้วเธอก็ไม่อยากจะขวางอะไรนัก นอกจากคอยดูแลและซัพพอร์ตแบบนี้ไปเรื่อยๆอย่างที่ผ่านมา