บทที่5 หน้าที่ของภรรยานอกหัวใจ 4

“ครางออกมาดังๆกว่านี้ ครางชื่อผมให้ดังกว่านี้ ให้สมกับที่ผมซื้อคุณมาด้วยเงินห้าสิบล้านหน่อย” สิ้นคำนี้ลิ้นร้อนระอุก็ดูดกลืนยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อเข้าไปในปาก ปลายลิ้นที่ชุ่มไปด้วยน้ำลายทั้งดูดทั้งดึงจนมันแข็งเป็นตุ่มไต ร่างบางสั่นสะท้านเกร็งไปทั้งตัว

“อ๊า อื้อออ คุณภะ…ภวินท์ อ๊า…” เมื่อเป็นคำสั่งของเขากอปรกับที่ไม่อาจอดทนอดกลั้นเอาไว้ได้ กุลจิราก็ส่งเสียงครวญครางออกมา ความหวิวหวามรัญจวนเล่นงานเธออย่างหนัก ความเสียวซ่านฉีดพุ่งไปทั่วทั้งร่างกายและเหมือนมันจะเรียกร้องให้เขาทำมากกว่านี้

“เสียงครางคุณโคตรลามกและมันทำให้ผมมีอารมณ์มากรู้ตัวไหม หืมมม” เขากระซิบเสียงพร่า แล้วยันกายขึ้นไปตอกตรึงความแข็งขึงเข้าไปในร่องคับอย่างเนิบนาบ สายตาจ้องมองไปยังจุดเชื่อมต่อ

สะโพกเพรียวตอกตรึงเข้าใส่ความนุ่มของหญิงสาวไม่หยุด

ร่างกายทุกส่วนของกุลจิราตอบสนองเขาอย่างน่าอาย

เธอไม่มีสิทธิ์จะทักท้วงหรือบอกให้เขาหยุด

เขาใช้หนี้ให้ครอบครัวเธอตั้งห้าสิบล้าน เธอก็สมควรจะทำให้เขาพอใจถึงจะถูก

หญิงสาวจ้องมองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย เสี้ยวหนึ่งของความคิด คาดหวังว่าอยากเห็นความอ่อนโยนจากดวงตาคู่นั้น

แต่มันก็ไม่มีอยู่เลย

แม้สังคมภายนอกจะรับรู้การแต่งงานในครั้งนี้ แต่ระหว่างเธอกับเขาไม่ได้มีสถานะใด ๆ

ไม่มีความรักหรือแม้แต่ความรู้สึกดี ๆให้กัน นอกเหนือจากความสัมพันธ์ทางร่างกายเพียงอย่างเดียว

นี่คือสิ่งที่กุลจิราต้องคอยย้ำกับตัวเองอยู่เสมอ

       “เชิญนั่งค่ะคุณน้ำ” เสียงของอ้อย แม่บ้านวัยสามสิบต้น ๆ เรียกสติของกุลจิรากลับมา

เธอเผลอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนนี้ได้ยังไงนะ

       เจ้าของร่างเล็กเดินไปนั่งลงยังตำแหน่งตรงข้ามกับภวินท์ เวลานี้อาหารเช้าของบ้านเศรษฐวินิจถูกจัดวางบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

โต๊ะอาหารสามารถรองรับได้สิบที่นั่ง แต่สมาชิกบนโต๊ะอาหารในทุก ๆ เช้าหลังจากนี้คงมีเพียงภวินท์กับเธอเท่านั้น

จากคำบอกเว่าของก้องเกียรติ บิดาของเธอ คุณพิศาลกับคุณกนกวรรณเสียชีวิตพร้อมกันในอุบัติเหตุรถยนต์ขณะเดินทางกลับจากต่างจังหวัดเมื่อสิบกว่าปีก่อน

ตอนนั้นภวินท์เพิ่งจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยปีหนึ่ง เขาสูญเสียครอบครัวไปอย่างกะทันหัน

ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลเศรษฐวินิจจึงต้องเข้ามาดูแลธุรกิจตั้งแต่ตอนนั้น

ขนาดเธอเป็นเพียงพนักงานตำแหน่งเล็ก ๆ ในบริษัทยังต้องประสบกับความยากลำบากกว่าจะมาถึงทุกวันนี้ได้

กุลจิรานึกไม่ออกเลยว่ากว่าที่ภวินท์จะผ่านความยากลำบาหมาได้ จะกลายเป็นนักธุรกิจหนุ่มมากความสามารถ ต้องพบเจอกับอะไรมาบ้าง

หญิงสาวรีบหยุดความคิดของตัวเอง มแงไปยังชายหนุ่มในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มที่นั่งอยู่ปลายโต๊ะด้วยท่าทางสงบนิ่ง

เขาไม่มีแม้รอยยิ้มให้กับเธอในเช้าวันแรกหลังการแต่งงาน เธอรู้สึกได้ถึงระยะห่างที่ภวินท์แสดงออกต่อหน้าทุกคน

“รีบทานข้าว สายมากแล้ว” น้ำเสียงที่ดังขึ้นบ่งบอกว่านี่คือคำสั่งแรกของวันนี้

“ค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ ก่อนจะลงมือตักอาหาร

หลังจากนั้นไม่มีบทสนทนาเกิดขึ้นระหว่างเขากับเธออีกเลย มีเพียงชั่วครู่เดียวที่เขามองมาที่ธอ แต่การสบตากันครู่เดียวนั้นชวนให้กุลจิรารู้สึกถึงได้ถึงความเย็นชา

สามี ภรรยา ข้าวใหม่ปลามันอะไรกัน

ระหว่างเธอกับเขาก็แค่เจ้าหนี้กับลูกหนี้เท่านั้นแหละ

“เข้าประชุมตอนบ่ายด้วยนะ แล้วประชุมเสร็จให้ตามไปที่ห้องทำงานของผมด้วย” กุลจิรายังไม่ได้ให้คำตอบในทันที ตามกำหนดการเธอไม่ได้อยู่ในรายชื่อผู้ประชุมครั้งนี้

แต่เขาเป็นเจ้าของบริษัท ไม่ผิดอะไรหากจะเปลี่ยนแปลงคำสั่งใหม่แม้คำสั่งนั้นจะกะทันหันก็ตาม

สุดท้ายกุลจิราก็น้อมรับคำสั่งของเขา น้ำเสียงบ่งบอกถึงความห่างเหินไม่ต่างกันว่า “รับทราบค่ะ”

แม้จะไม่พอใจกับท่าทีที่หญิงสาวแสดงออกมา  แต่ภวินท์ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาลุกออกจากโต๊ะอาหาร เดินออกไปที่รถโดยไม่ได้ออกคำสั่งอะไรกับเธออีก

กุลจิราเหลือบมองไหล่กว้างที่ค่อย ๆ เลือนหายไปในมุมประตูของคฤหาสน์หลังใหญ่ก่อนจะรวบช้อนส้อมเตรียมตัวออกไปทำงานเช่นกัน

“อ่าว แล้วคุณน้ำไม่ได้ออกไปบริษัทพร้อมกับคุณภิมเหรอคะ?” อ้อยพูดขึ้นโดยไม่ทันคิด จึงถูกป้าลำดวนส่งสายตาไปต่อว่าเมื่อสาวใช้คราวลูกพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา ก่อนจะหันมาพูดกับกุลจิราด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มกลบบรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่

       “นายสมจะเป็นคนขับรถไปส่งคุณน้ำที่บริษัทเองค่ะ”

       “ไม่เป็นไรค่ะ น้ำไปเองดีกว่า” เธอรีบปฏิเสธเพราะไม่อยากรบกวนคนในบ้าน

แม้ว่าทุกคนในบ้านจะปฏิบัติกับเธอเหมือนเจ้านายคนหนึ่งและให้เกียรติเธอตั้งแต่วันแรกที่ภวินท์พาเธอมาที่บ้านหลังนี้ แต่มันก็ไม่อาจลบคำว่า ‘ผู้หญิงที่ซื้อมาด้วยเงิน’ ออกไปจากใจเธอได้เลย

“เป็นคำสั่งของคุณภิมค่ะ” สิ้นสุดคำอธิบายจากแม่บ้านประจำตระกูล กุลจิราก็รู้ทันทีว่ามันคือคำสั่งจากเขา เธอต้องปฏิบัติตามเท่านั้น

นี่ไง สิ่งที่เธอต้องเจอในทุกวันหลังจากนี้

อยู่บริษัทเขาก็ออกคำสั่งกับเธอในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง

กลับมาบ้าน เธอก็ยังต้องฟังคำสั่งของเขาในฐานะ ภรรยาที่ใช้เงินซื้อมา

เงินห้าสิบล้านบาท ถ้าเธอไม่ตายก่อน วันหนึ่งจะต้องหามาใช้เขาให้ครบทุกบาททุกสตางค์