บทที่6 กุลจิราซะอย่าง

ท้องฟ้าสว่างจ้าที่บ้านเศรษฐวินิจเมื่อช่วงเช้ามืดครึ้มลงในตอนที่กุลจิรามาถึงบริษัท PSW Asset Group ราวกับเป็นลางบอกบางอย่าง

“ชีวิตหลังแต่งงาน” ไม่ได้ถูกโรยด้วยกลีบกุหลาบ

หญิงสาวก้าวผ่านประตูทางเข้าด้วยจก้าวที่มั่นคง แม้ในอกจะมีความกังวลซ่อนอยู่ก็ตาม

ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะทำงานให้ที่นี่มาแล้วเจ็ดปี ตำแหน่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายวางแผนและฝ่ายการตลาดของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ใหญ่โต

แม้ไม่ใช่ตำแหน่งสูงส่งแต่กุลจิราก็ทุ่มเทและพยายามอย่างหนัก เพื่อให้ตัวเองมายืนอยู่ตรงนี้

ยังจำได้ขึ้นใจ ในบรรดาคนที่มาสัมภาษณ์งานทั้งหมด เธอเป็นคนที่ถูกซักถามมากที่สุด แถมรอบสุดท้ายเธอยังเป็นคนเดียวที่ต้องเข้าไปสัมภาษกับเจ้าของบริษัทโดยตรงอีกด้วย

“คุณคิดว่าตัวเองมีข้อดีอะไรที่บริษัทต้องรับคุณเข้ามาทำงาน” น้ำเสียงเรียบนิ่งของภวินท์ในวันนั้นยังดังก้องอยู่ในหัวเธอเสมอ

เขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในมาดผู้บริหารสุดเนี๊ยบสมบูรณ์แบบ ใบหน้าหล่อเหลายากจะละสายตา

ทว่าก็แฝงไปด้วยความเย็นเฉียบที่ทำให้เธอไม่กล้าขยับตัว

และที่สำคัญ…ภวินท์ทำเหมือนไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน

ก็พอจะเข้าใจได้ เขาเป็นถึงผู้บริหารของบริษัทใหญ่โต ก็ต้องวางมงวางมาดเป็นธรรมดา

อีกอย่างเธอก็คงไม่ภูมิใจนักหรอก หากตัวเองได้เข้ามาทำงานเพราะใช้เส้นสาย

“ทำไม คำถามยากไปเหรอ?” กุลจิราไม่ได้ให้คำตอบในทันทีอีกฝ่ายจึงพูดขึ้น สายตาที่มองมาไม่บ่งบอกอารมณ์ใด แต่กลับแฝงเร้นไปด้วยแรงกดดันบางอย่าง

นาทีนั้นกุลจิรารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก

“เปล่าค่ะ ฉันแค่ตื่นเต้นนิดหน่อย” เธอสูดลมหายใจลึกเข้าแล้วตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ

 “ถ้าถามถึงข้อดี ดิฉันมีข้อดีอยู่หลายข้อค่ะ แต่ที่ดิฉันคิดว่าเป็นข้อดีที่สมควรได้รับคัดเลือกให้เข้าทำงานที่นี่ก็คือ ดิฉันมีความมุ่งมั่นตั้งใจที่จะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้บริษัทเติบโตและประสบความสำเร็จค่ะ”

เธอนึกว่าคำตอบจะดีพอ แต่กลับผิดคาด

“แต่ผมไม่คิดว่าบริษัทที่เติบโตและประสบความสำเร็จอยู่แล้วของผมจะต้องพึ่งพาหรือขับเคลื่อนด้วยพนักงานที่ยังขาดประสบการณ์อย่างคุณนะ” เขาเว้นจังหวะ ก่อนปิดท้ายประโยคได้อย่างใจร้ายที่สุด

“เพราะงั้นต้องขอโทษที่ต้องบอกว่า คำตอบของคุณไม่ผ่านการสัมภาษณ์ในครั้งนี้”

อึ้งกิมกี่ไปเลยสิ…

กุลจิราได้แต่นั่งกำหมัดอยู่บนตักตัวเอง

จริงอยู่ ในสายงานนี้เธอยังขาดประสบการณ์อยู่มาก แต่จำเป็นที่เขาต้องพูดจาไม่รักษาน้ำใจคนอื่นขนาดนี้ด้วยเหรอ

ผู้ชายคนที่น่าชื่นชม อบอุ่นและพร้อมกางปีกปกป้องเธอได้คนนั้น ไม่เคยมีอยู่จริงสินะ

       แต่เธอก็เข้าใจได้ วันนั้นกับวันนี้มันคนละสถานการณ์กัน

       มัวเพ้อล้ม ๆ แล้ง ๆ อะไรอยู่

คนอย่างเธอจะอยู่ในความทรงจำของเขาได้อย่างไรกัน

“ขอบคุณนะคะที่ยอมสละเวลามาสัมภาษณ์ดิฉันในครั้งนี้” กุลจิรายกมือไหว้อย่างสุภาพก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยกิริยาสงบเสงี่ยม

พยายามเก็บใบหน้าให้เรียบเฉย ทั้งที่ในอกเต็มไปด้วยแรงกดทับ ก่อนจะหมุนตัวเตรียมจะเดินออก

“ผมยังไม่ได้บอกให้คุณออกไปเลยนะ” ปลายเสียงทุ้มต่ำหยุดฝีเท้าหญิงสาวในทันที กุลจิราชะงักค้างในเสี้ยววินาทีนั้น

เจ้าของร่างเล็กค่อย ๆ หันกลับมา

เป็นจังหวะเดียวกับที่ซีอีโอหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้…

ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ จากเขา

ดวงตาคมกริบจับจ้องมาราวกับต้องการสะกดเธอ รู้สึกได้ถึงไออุ่นจากชายหนุ่มที่แผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิด

กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเขาคลอเคลียอยู่ปลายจมูกของเธอ

หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ

เขา…ผู้ชายที่มีพร้อมทุกอย่าง ทั้งชื่อเสียง ฐานะการเงิน

เป็นคนที่มีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้าม ผู้หญิงมากหน้าหลายตาต่างก็อยากไขว่คว้าเอาไว้

ทุกอย่างที่เป็นผู้ชายคนนี้ คือสิ่งที่เธอไม่เคยคิดอาจเอื้อม ทำได้เพียงเก็บงำความรู้สึกให้มันอยู่ลึกภายในจิตใจ

“ผมต้องการคนที่พร้อมอ้า…” เสียงทุ้มลากยาวราวกับจงใจให้เธอคิดลึก

กุลจิราหลุบตามองต่ำ

ความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว

แก้มทั้งสองผ่าวร้อน เธอเผลอกัดริมฝีปากล่างโดยไม่รู้ตัว

ท่าทีของหญิงสาวทำให้มุมปากของซีอีโอหนุ่มยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ร่างสูงโน้มตัวลงมา เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นรับสายตาคู่นั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ผมต้องการคนที่พร้อมอ้าแขนรับกับทุกสถานการณ์ที่ผมหยิบยื่นให้ ถ้าคุณคิดว่าจะทำตามเงื่อนไขของผมได้พรุ่งนี้ก็มาเริ่มงานได้เลย” กุลจิราเผลอสูดหายใจเข้าแรง ๆ กว่าจะตั้งสติกลับมาได้ก็ใช้เวลานานหลายนาที

“ได้ค่ะ ดิฉันทำได้ค่ะ”

ใครจะคิดว่าเงื่อนไขเดียวของเจ้าของบริษัทในวันนั้น จะนำมาสู่การแต่งงานล้างหนี้ในวันนี้

จากนี้ คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่พนักงานส่วนใหญ่ จะมองว่าเธอเป็นเจ้าสาวตกถังข้าวสาร

บางคนอาจริษยา แต่ก็คงจะมีอยู่บ้างที่จะเห็นใจเธอ

แม้จะอยากรู้อยากเห็น แต่แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าตั้งคำถามว่าระหว่างเธอกับภวินท์เริ่มคบหากันตอนไหน

เพราะกว่าที่ข่าวการแต่งงานจะถูกหล่อยออกมา ก็ก่อนงานวิวาห์จัดขึ้นเพียงไม่กี่สัปดาห์เท่านั้น

ประตูบานเลื่อนเปิดออกที่ชั้นสิบห้า เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มยืนรอลิฟต์อยู่กับคุณเมธี

เลขาส่วนตัววัยห้าสิบกว่า ๆ ผู้ที่คุณพิศาลไว้วางใจที่สุด และเป็นคนที่คอยสอนงานทุกอย่างในบริษัทให้กับเขา

สายตาของภวินท์ให้ความรู้สึกเย็นเยียบและห่างเหินเมื่อมองมาที่เธอ

กุลจิรายืนอยู่ต่อหน้าเขาอย่างสำรวม

“คุณมาทำงานสายไปห้านาทีนะ” ปลายเสียงเรียบเฉยของเขาดังขึ้นขณะเหลือบตามองเวลาที่นาฬิกาโรเล็กซ์บนข้อมือ

ประโยคนั้นทำกุลจิราอึ้งไปชั่วขณะ แม้แต่คุณเมธียังไม่คาดคิดว่าประธานหนุ่มจะพูดกับคนที่ตนเองเพิ่งจะเข้าประตูวิวาห์ด้วยแบบนี้

“แค่ห้านาทีเองไม่เป็นไรหรอกครับ อีกอย่างถ้าไม่อยากให้มาสาย วันหลังก็ให้หนูน้ำนั่งรถมาด้วยกันสิ” คุณเมธีช่วยพูดพร้อมกับเสนอความคิดดี ๆ

กุลจิราโค้งศีรษะเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงสุภาพ

“ขอโทษนะคะที่ดิฉันมาทำงานสาย แต่ดิฉันมีเหตุผลให้มาสายนะคะ พอดีว่าเมื่อคืนเป็นคืนเข้าหอคืนแรก กว่าที่เจ้าบ่าวจะยอมให้ดิฉันนอนก็เกือบเช้าแล้ววันนี้ฉันเลยตื่นสายนิดหน่อยค่ะ” เธอส่งยิ้มอ่อน แต่เนื้อหาในประโยคกลับผลักภาระทั้งหมดไปให้ “เจ้าบ่าว” โดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยชื่อเขา

คุณเมธีถึงกับหลุดยิ้มออกมา

ในสายตาของคนที่นับได้ว่าเป็นญาติผู้ใหญ่และคนใกล้ชิด เห็นภวินท์มาตั้งแต่เขาอายุได้สิบขวบ เป็นเพื่อนวิ่งเล่นกับลูกชายของตัวเอง ย่อมมองชายหนุ่มทะลุปรุโปร่ง

ผู้หญิงที่เหมาะจะยืนเคียงข้างหลานชายก็คือกุลจิราคนนี้

ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่พร้อมเผชิญกับทุกสถานการณ์ บอบบางแต่ไม่อ่อนแอ รู้จักแบ่งรับแบ่งสู้

เพราะแบบนี้กระมังเลยถูกใจคนอย่างภวินท์ ถึงขั้นยอมเอาอิสระภาพทั้งชีวิตแลกกับเงินแค่ห้าสิบล้าน

ให้แต่งมาเป็นภรรยาเพื่อล้างหนี้ นอกจากป้าลำดวน ยังมีคุณเมธี เลขาคนสนิท ที่ดูจะไม่เชื่อคำพูดพวกนั้นของเขาเหมือนกัน

“แต่งงานได้คืนเดียวก็กล้าขนาดนี้แล้วเหรอ”