บทที่4 หน้าที่ของภรรยานอกหัวใจ 3

จากหญิงสาวที่เขาได้แต่เฝ้ามองอยู่ไกล ๆ

อยากได้ อยากครอบครอง ในสุดวันนี้ก็มาถึง

มือเรียวยาวรั้งท้ายทอยให้หญิงสาวรับจูบอันแสนดูดดื่มจากตนเอง ภวินท์ส่งลิ้นเข้าไปกวาดต้อนลิ้นของกุลจิราอย่างเร่าร้อน

หญิงสาวเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบดูดดื่มในไม่ช้า ยอมส่งลิ้นให้อีกฝ่ายเลาะชิมดูดดึงควานหาความหวานหอมโดยไม่ขัดขืน

กระทั่งเขาเลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นมากอบกุมเต้าทรวงกลมกลึง ความสยิวก็แล่นปราดไปทั่วทั้งร่างกายของกุลจิรา

ทุกรูขุมขนลุกเกรียว ช่วงล่างบดเบียดเข้าหากัน

ความรู้สึกในยามที่ถูกสัมผัส เป็นแบบนี้เองหรือ

ชายหนุ่มดูดเม้มข้างลำคอขาวผ่อง มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาบีบเคล้นทรวงอกของเธอ แต่ไม่ได้นุ่มนวล

ไม่นานก็ถอนริมฝีปากออกจากคอระหง คนที่เพิ่งถูกสูบวิณญาณด้วยจุมพิตร้อนแรงเพิ่งรู้ตัวว่าชุดนอนวาบหวิวที่สวมอยู่ไม่ได้อยู่บนร่างกายแล้ว

เนื้อตัวของหญิงสาวสะท้านขึ้นมาเมื่อถูกเขาจ้องมองเต็มทั้งสองตา

คิดไม่ถึงว่าลูกสาวของก้องเกียรติจะงดงามเพียงนี้

ปากและลิ้นของภวินท์เลื่อนต่ำลงไปหาทรวงอกกลมโต ขบเม้มเนินอกอวบ ก่อนจะครอบครองยอดประทุมถัน ดูดดุนจนมันเริ่มแข็งเป็นตุ่มไต

สัมผัสนี้ส่งผลให้คนไร้ประสบการณ์รู้สึกเสียวซ่านอย่างบอกไม่ถูก

ชายหนุ่มผละออกห่างเล็กน้อย นัยน์ตาลุ่มลึกบ่งบอกถึงความปรารถนาที่เปี่ยมล้น

หลังจากนี้ไป กุลจิราจะเป็นผู้หญิงที่เขามีไว้เพื่อรองรับอารมณ์ความใคร่ในทุกค่ำคืน

ร่างเล็กหลุบตามองการกระทำจากอีกฝ่ายอย่างหวาดหวั่น แววตาเจือปนไปด้วยความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมา

ภวินท์นั่งคุกเข่า จับขาเรียวงามแยกออกจากกัน

ปลายนิ้วเรียวยาวแทรกสอดเข้าไปหาเนินเนื้ออิ่มที่ไม่หลงเหลืออะไรให้จินตนาการ

ส่วนนั้นของกุลจิรางดงามถูกใจเขามากเนื้อในนั้นแดงฉ่ำวาว แต่จะสมกับเงินห้าสิบล้านที่เขาจ่ายไปหรือไม่ เธอยังต้องถูกประเมินหลังจากนี้

แกนกายใหญ่ของภวินท์เต้นกระตุก ในขณะที่ท้องนิ้วเรียวยาวไล้เกลี่ยยอดเกสรที่ซุกซ่อนอยู่ ปลายลิ้นก็ปาดเลียตามลงไปเบา ๆ

“อ๊ะ…คะ คุณภวินท์” หญิงสาวสะดุ้งโหยง สติทั้งหมดกระเจิดกระเจิง ส่งเสียงครางออกมาเมื่อความเสียวซ่านไหลบ่าลงไปที่ส่วนนั้นของตนเอง

“ถ้าเสียวก็ครางออกมาดังๆสิ ผมอยากได้ยินเสียงครางของคุณ”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านนอก ทำให้กุลจิราที่ยังจมอยู่กับค่ำคืนแรกหลังแต่งงานสะดุ้งตื่น แสงแดดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ากระทบเปลือกตา เธอถึงรู้ว่าเป็นเช้าของวันใหม่

เมื่อความงัวเงียผ่านพ้นไป กุลจิราถึงสำเหนียกได้ว่าค่ำคืนที่ผ่านมาเธอเพิ่งนอนทอดกายให้ภวินท์เชยชม

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอรกครั้ง กุลจิราจึงรีบลุกจากเตียงไม่ทันมองสภาพภายในห้อง หันไปเห็นชุดคลุมอาบน้ำที่วางอยู่ก็รีบคว้ามาสวมอย่างลวก ๆ

เดินไปเปิดประตูด้วยความรวดเร็ว พบว่าเป็นป้าลำดวนที่ยืนอยู่หน้าห้อง ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม

“คุณภิมให้ป้าขึ้นมาปลุกคุณน้ำและแจ้งกับคุณน้ำว่าทุกวันคุณน้ำต้องลงไปทานอาหารเช้าก่อนเจ็ดโมงครึ่งค่ะ” กุลจิราพยักหน้า

“ค่ะ น้ำทราบแล้ว โทษทีนะคะที่น้ำตื่นสาย” เธอรู้สึกอายและเกรงใจป้าลำดวนจึงตอบออกไปแบบนั้น

เข้ามาอยู่ในบ้านวันแรกเธอก็นอนตื่นสายเสียได้ ทั้งที่ปกติเธอไม่ใช่คนนอนกินบ้านกินเมือง

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ คุณน้ำไม่มีความผิดอะไรเลย อีกอย่างป้าก็เข้าใจดีค่ะ” หญิงวัยกลางคนพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ เล่นเอาใบหน้าของกุลจิราร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีทันใด

“เมื่อคืนเป็นคืนเข้าหอ คุณน้ำก็ต้องเพลียเป็นธรรมดา ไม่ต้องคิดมากนะคะ” ป้าลำดวนพูดไปยิ้มไป เข้าใจดีว่าเธอกับภวินท์เพิ่งแต่งงานกัน เป็นธรรมดาของข้าวใหม่ปลามันที่ย่อมมีความเร่าร้อนในคืนเข้าหอ

แม้ว่าภวินท์จะเคยอธิบายกับป้าลำดวนถึงการแต่งงานในครั้งนี้ว่าเกิดขึ้นเพราะการชดใช้หนี้สิน แต่กับคนที่เห็นภวินท์มาตั้งแต่เด็กอย่างป้าลำดวน เลี้ยงดูเขาตั้งแต่แบเบาะ มีหรือจะดูไม่ออก

คนอย่างเขาไม่มีทางเอาผู้หญิงมาล่ามตัวเองไว้แบบนี้หรอก

ต้องมีเหตุผลอื่นแอบแฝงอย่างแน่นอน ป้าลำดวนรู้แต่พูดมากไม่ได้

หญิงสาวนิ่งค้าง ไม่มีคำแก้ตัวใดหลุดออกจากปาก

ครั้นจะบอกว่าค่ำคืนที่ผ่านมา ระหว่างเธอกับเขาไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ดูจะไม่น่าเชื่อเอาซะเลย

มองจากตรงนี้ เห็นสภาพของผ้าปูเตียงที่ยับยู่ยี่ดูไม่ได้ ผิดวิสัยของคนที่นอนกันปกติ ไหนจะชุดคลุมอาบน้ำที่กองบนพื้นดูก็รู้ว่าเป็นของใคร

“ถ้าคุณน้ำอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็รีบลงไปทานอาหารนะคะ” หญิงวัยกลางคนเตรียมจะหันหลังกลับลงไปข้างล่าง ตอนนั้นเองที่กุลจิราเรียกเอาไว้

“คุณภวินท์ออกไปบริษัทแล้วใช่ไหมคะ?” แม่บ้านประจำตระกูลหันกลับมาให้คำตอบกับเธอด้วยสีหน้าที่เป็นมิตร

“ยังค่ะ คุณภิมรออยู่ที่โต๊ะอาหารค่ะ”

“คุณภิมมีประชุมตอนเช้าไม่ใช่เหรอคะ” เขาเป็นคนบอกกับเธอเองเมื่อคืนนี้

“อันนี้ป้าไม่ทราบนะคะแต่คุณภิมยังไม่ได้ออกไปบริษัทค่ะ” พูดจบหญิงร่างท้วมก็ลงไปข้างล่าง

กุลจิรายืนอยู่ที่เดิมด้วยความสงสัยไม่นานก็กลับเข้ามาในห้อง

เธอหันไปมองกล่องไม้เก่า ๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มันคือของเพียงชิ้นเดียวที่บิดาที่จากโลกนี้ไปแล้วทิ้งไว้ให้

“ไม่ว่าจากนี้ไปอะไรจะเกิดขึ้น น้ำก็จะเข็มแข็งจะไม่อ่อนแอให้ใครดูถูกเราเด็ดขาด” เธอพูดกับกล่องใบเก่า น้ำตาเอ่อออกมาแต่ก็รีบเช็ดมันออก

กุลจิราลุกขึ้นจากเตียง เดินเข้าห้องน้ำไป แสงไฟสะท้อนจากกระจกเงาทำให้เห็นใบหน้าของตัวเองชัดขึ้น

ใบหน้าของเธอไม่มีสง่าราศรีของผู้หญิงที่เพิ่งแต่งงานแม้แต่นิด

กุลจิรากลับออกมาจากห้องน้ำ เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า

ในตู้มีเสื้อผ้าหรูหราเรียงรายเป็นระเบียบ บ่งบอกถึงการจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า

หากแต่ไม่มีอะไรเป็นของเธอเลย แม้แต่รสนิยมของชุด

เธอเลือกกระโปรงสีครีมยาวคลุมเข่าออกมาจากอีกฝั่งของตู้เสื้อผ้า

ผู้หญิงทั่วไปคงจะเตรียมตัวออกไปฉลองวันแรกหลังการแต่งงาน แต่กับเธอแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ยังต้องไปทำงานตามปกติ ต้องอดทนกับทุกสายตาของเพื่อนร่วมงานที่มองมา

เมื่อวานเธอเพิ่งเข้าพิธีวิวาห์กับเจ้าของบริษัท แต่เช้านี้เธอก็ยังเป็นแค่พนักงานฝ่ายการตลาด

ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลง

หญิงสาวสวมต่างหูมุกเม็ดเล็กหลังจากถอนหายใจออกมา ปล่อยผมยาวสลวยคลอไหล่อย่างเรียบร้อยเหมือนเช่นทุกวัน

กระจกสะท้อนภาพหญิงสาวในชุดกระโปรงเรียบร้อย

แต่ไม่มีอะไรในนั้นที่บ่งบอกว่าเธอมีความสุข

กุลจิราก้าวลงบันไดอย่างระมัดระวัง เสียงส้นรองเท้าสัมผัสพื้นหินอ่อนเรียบเนียนอย่างเบา ๆ ในโถงทางเดินกว้างใหญ่ที่ประดับด้วยภาพเขียนศิลปะราคาแพงและโคมไฟคริสตัล

กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นและเสียงช้อนส้อมกระทบจานดังขึ้นเบา ๆ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารควรจะตํมไปด้วยสีชมพูเมื่อมองเห็นภวินท์นั่งประจำตำแหน่งของตัวเองอยู่

แต่มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น เธอยังจำคำพูดเมื่อคืนของเขาได้ดี

“ครางออกมาดังๆกว่านี้ ครางชื่อผมให้ดังกว่านี้ ให้สมกับที่ผมซื้อคุณมาด้วยเงินห้าสิบล้านหน่อย”