บทที่ 15 จากคู่แข่งสู่คนข้างกาย NC

หนึ่งปีต่อมา

เสียงล้อกระเป๋าเดินทางดังไปตามพื้นอาคารผู้โดยสารขาเข้า แพรไหมก้าวออกมาจากประตูพร้อมเสื้อคลุมสีครีมพาดอยู่บนแขน เส้นผมยาวถูกรวบหลวม ๆ ขณะที่สายตากวาดมองผู้คนซึ่งยืนรออยู่บริเวณด้านหน้า

เธอไม่ต้องใช้เวลาค้นหานาน

คีตะยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนในชุดสูทสีเข้ม มือหนึ่งถือช่อดอกไม้ อีกมือถือป้ายกระดาษซึ่งเขียนด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ว่า

ยินดีต้อนรับกลับบ้าน คุณอดีตคู่แข่ง

แพรไหมหลุดหัวเราะ ก่อนลากกระเป๋าเข้าไปหา

“มุกเก่ามาก”

“แต่เธอยิ้ม”

“ฉันสงสารคนอุตส่าห์มายืนถือป้ายต่างหาก”

คีตะวางป้ายลงและรับกระเป๋าเดินทางจากมือเธอ จากนั้นจึงยื่นช่อดอกไม้ให้

“ยินดีต้อนรับกลับ”

“ขอบคุณค่ะท่านประธาน”

“ตอนนี้ฉันเป็นกรรมการผู้จัดการแล้ว”

“บริษัทมีพนักงานกี่คน”

“หกคน”

แพรไหมพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง “ยิ่งใหญ่มากค่ะท่านกรรมการผู้จัดการ”

คีตะหรี่ตามองคนชอบประชด ก่อนดึงร่างเธอเข้ามากอดโดยไม่สนใจผู้คนรอบข้าง

หนึ่งปีที่ต้องอยู่ห่างกันไม่ใช่เรื่องง่าย แม้ทั้งคู่จะวิดีโอคอลกันแทบทุกคืน แต่เวลาทำงานซึ่งแตกต่างและตารางชีวิตที่ยุ่งวุ่นวายก็ทำให้มีหลายวันที่ได้คุยกันเพียงไม่กี่นาที

แพรไหมฝึกงานกับบริษัทอีเวนต์ระดับเอเชียในสิงคโปร์ ก่อนรับข้อเสนอให้ร่วมงานกับสาขาประเทศไทยในตำแหน่งครีเอทีฟ ขณะเดียวกันก็ยังช่วยดูแลกองทุนฉุกเฉินสำหรับนักศึกษาซึ่งจัดตั้งขึ้นจากเงินรางวัลของ UniVision

ส่วนคีตะเรียนจบและก่อตั้งบริษัทอีเวนต์ขนาดเล็กด้วยเงินเก็บของตนเอง เขาเริ่มต้นจากสำนักงานเช่าเพียงหนึ่งห้องกับพนักงานไม่กี่คน แต่ผลงานจาก UniVision ทำให้ได้รับงานจากมหาวิทยาลัยและองค์กรเพื่อสังคมหลายแห่ง

บริษัทอาจยังไม่ใหญ่พอเทียบกับธุรกิจของครอบครัว ทว่าเป็นสิ่งแรกในชีวิตที่คีตะสามารถเรียกได้เต็มปากว่าเกิดจากการตัดสินใจของตนเอง

“คิดถึงฉันไหม” เขากระซิบถามโดยยังไม่ยอมคลายอ้อมแขน

แพรไหมซ่อนใบหน้ากับแผงอกเขา ก่อนตอบเสียงอู้อี้

“นิดหน่อย”

“นิดหน่อยแค่ไหน”

“มากพอจะยอมให้กอดเกินสิบวินาที”

“แปลว่าไม่มาก”

“ถ้าบ่น ฉันจะกลับไปสิงคโปร์”

คีตะกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นทันที

“ลองกลับดูสิ”

หญิงสาวหัวเราะ ก่อนยกแขนโอบเอวเขาตอบ ท่ามกลางสนามบินซึ่งเต็มไปด้วยผู้คน การได้กลับมาอยู่ในอ้อมกอดที่คุ้นเคยทำให้คำว่า “กลับบ้าน” มีความหมายชัดเจนกว่าทุกครั้ง

มารดาของแพรไหมมารอต้อนรับอยู่ที่ร้านขนมแห่งใหม่ซึ่งเพิ่งเปิดได้สามเดือน

หลังเข้ารับการผ่าตัดและพักฟื้นอย่างต่อเนื่อง อาการของเธอดีขึ้นตามลำดับ แม้ยังต้องไปตรวจตามนัดและหลีกเลี่ยงการทำงานหนัก แต่สามารถกลับมาใช้ชีวิตได้เกือบเป็นปกติ

ร้านขนมขนาดเล็กถูกตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่น เมนูส่วนใหญ่เป็นสูตรที่มารดาของแพรไหมเคยทำขายตั้งแต่หญิงสาวยังเด็ก

“แม่!”

แพรไหมวางช่อดอกไม้แล้วเข้าไปกอดมารดา น้ำตาไหลทันทีที่เห็นอีกฝ่ายยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าโดยไม่มีสายระโยงระยางหรือชุดผู้ป่วยอีกแล้ว

“โตเป็นสาวทำงานแล้ว ยังร้องไห้เป็นเด็กอยู่เลย”

“ก็แพรคิดถึงแม่นี่คะ”

“กลับมาคราวนี้ไม่ต้องไปนานอีกแล้วใช่ไหม”

“ไม่แล้วค่ะ บริษัทให้ประจำที่สาขากรุงเทพฯ”

มารดายิ้มอย่างโล่งใจ ก่อนหันไปหาคีตะซึ่งยืนรออยู่ไม่ไกล

“ขอบใจนะที่ไปรับแพรให้แม่”

“ยินดีครับ”

“แล้วเมื่อไรจะมาขอรับไปดูแลจริง ๆ เสียทีล่ะ”

แพรไหมรีบเงยหน้า “แม่คะ!”

คีตะกลับตอบอย่างจริงจัง “รอเจ้าตัวอนุญาตอยู่ครับ”

“อย่าไปเร่งลูกนะ ให้แพรพร้อมก่อน”

“ครับ ผมจะรอ”

หญิงสาวมองคนทั้งสองเข้าขากันดีเกินไป ก่อนส่ายศีรษะแล้วเปลี่ยนเรื่องด้วยการหยิบขนมขึ้นมาชิม

ความสัมพันธ์ระหว่างคีตะกับคุณคเชนทร์ยังไม่กลับมาอบอุ่นดังเดิม แต่เริ่มเปลี่ยนแปลงในทิศทางที่ดีขึ้น

หลังหลักฐานการปล่อยให้ข้อมูลโครงการรั่วไหลถูกเปิดเผย คุณคเชนทร์ต้องถอนตัวจากคณะกรรมการบางตำแหน่งและชี้แจงต่อบริษัท เขาไม่ได้ถูกดำเนินคดีเพราะไม่มีหลักฐานว่าเป็นผู้สั่งการโดยตรง แต่ชื่อเสียงได้รับผลกระทบไม่น้อย

คีตะไม่ได้กลับไปขอความช่วยเหลือ แม้ธุรกิจในช่วงแรกจะประสบปัญหา เขาหาลูกค้าด้วยตนเอง ใช้อุปกรณ์มือสอง และรับงานเล็ก ๆ เพื่อรักษาบริษัทให้อยู่รอด

เมื่อเวลาผ่านไป คุณคเชนทร์จึงเริ่มยอมรับว่าบุตรชายสามารถสร้างเส้นทางของตนเองได้จริง

ทั้งสองยังคงพูดกันน้อยและมีความเห็นขัดแย้งอยู่เสมอ แต่ผู้เป็นบิดาเลิกใช้เงินกับธุรกิจเป็นเงื่อนไขในการควบคุมชีวิตเขา

สำหรับคีตะ เพียงเท่านั้นก็ถือเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีแล้ว

หลังใช้เวลาร่วมกับมารดาจนถึงช่วงเย็น คีตะก็พาแพรไหมออกจากร้านโดยไม่ยอมบอกว่าจะไปไหน

“นี่ไม่ใช่ทางกลับคอนโดนาย” หญิงสาวทักเมื่อสังเกตเส้นทาง

“รู้ด้วยเหรอว่าคอนโดฉันอยู่ทางไหน”

“ฉันเคยไปตั้งหลายครั้ง”

“นึกว่าไม่สนใจ”

“เลิกทำตัวน่าหมั่นไส้แล้วบอกมาว่าจะพาไปไหน”

คีตะไม่ตอบ เขาเพียงจับมือเธอไว้จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าสู่หมู่บ้านซึ่งคุ้นตา

แพรไหมมองถนนด้านหน้า ก่อนหันไปหาเขาอย่างแปลกใจ

“เรามาทำอะไรที่นี่”

รถจอดลงหน้าบ้านหลังเดิมซึ่งทั้งคู่เคยเช่าร่วมกัน

ตัวบ้านได้รับการทาสีใหม่ บริเวณสวนมีต้นไม้กับม้านั่งเพิ่มขึ้น ประตูรั้วซึ่งเคยส่งเสียงทุกครั้งที่เปิดก็ถูกเปลี่ยนเป็นบานใหม่เรียบร้อย

คีตะลงจากรถและเดินมาเปิดประตูให้

“เข้าไปดูสิ”

แพรไหมก้าวเข้าไปภายในบ้านอย่างช้า ๆ

ห้องรับแขกยังคงมีโครงสร้างเดิม แต่เฟอร์นิเจอร์ถูกเปลี่ยนใหม่ โต๊ะซึ่งเคยเต็มไปด้วยกระดาษแผนงานถูกนำไปวางใกล้หน้าต่าง ส่วนผนังด้านหนึ่งประดับด้วยภาพถ่ายจากงาน UniVision และภาพสมาชิกในทีมวันที่ได้รับรางวัล

“เจ้าของบ้านปรับปรุงใหม่เหรอ”

“เจ้าของใหม่ปรับ”

หญิงสาวหันกลับมามองเขา “หมายความว่าอย่างไร”

คีตะหยิบเอกสารสิทธิ์ออกมาจากลิ้นชักแล้วส่งให้เธอ

ชื่อของเขาปรากฏอยู่ในช่องผู้ถือกรรมสิทธิ์

“นายซื้อบ้านหลังนี้?”

“อืม”

“เมื่อไร”

“สามเดือนก่อน”

“บริษัทเพิ่งตั้งได้ปีเดียว นายเอาเงินที่ไหนมาซื้อ”

“ผ่อนธนาคาร” เขาตอบตามตรง “อีกหลายปีกว่าจะหมด”

แพรไหมเปิดดูเอกสาร ก่อนมองไปรอบบ้านอีกครั้ง

“ทำไมต้องเป็นหลังนี้”

“เพราะเป็นบ้านหลังแรกที่ฉันได้ใช้ชีวิตตามที่ตัวเองเลือก ถึงตอนเริ่มจะไม่ได้เลือกเธอเป็นรูมเมตก็เถอะ”

“นายควรดีใจที่ได้อยู่กับฉัน”

“ตอนนั้นฉันเกือบเป็นโรคประสาทเพราะแก้วกาแฟของเธอ”

“แต่ก็แอบล้างให้ทุกวันไม่ใช่หรือไง”

คีตะยิ้ม ก่อนจับมือพาเธอขึ้นชั้นสอง

ห้องทำงานซึ่งแพรไหมเคยนอนถูกเปลี่ยนเป็นสตูดิโอ กระจกบานใหญ่ตั้งอยู่ข้างผนัง โต๊ะทำงานสองตัวหันหน้าเข้าหากัน และมีชั้นสำหรับเก็บอุปกรณ์ถ่ายทำกับตัวอย่างผลงานของเธอ

ส่วนโซฟาตัวเดิมซึ่งทั้งคู่เคยช่วยกันยกขึ้นบันไดยังคงวางอยู่มุมห้อง เพียงได้รับการหุ้มผ้าใหม่

“ฉันคิดว่าเธอน่าจะใช้เป็นที่ทำงาน” คีตะบอก “แต่ถ้าไม่ชอบ เราเปลี่ยนได้ทุกอย่าง”

แพรไหมมองรายละเอียดรอบห้องและพบว่าเขาจำสิ่งที่เธอชอบได้แทบทั้งหมด ทั้งแสงธรรมชาติ พื้นที่ติดบอร์ดไอเดีย และมุมสำหรับถ่ายวิดีโอ

“นายกำลังขอให้ฉันย้ายกลับมาเหรอ”

คีตะไม่ได้ตอบทันที เขาพาเธอกลับลงไปชั้นล่าง ก่อนหยิบกุญแจดอกหนึ่งซึ่งผูกริบบิ้นสีแดงออกมาวางบนฝ่ามือ

“ฉันไม่ได้ขอให้เธอย้ายมาเพราะคิดว่าเธอต้องพึ่งพาฉัน และไม่ได้คาดหวังว่าเธอต้องทิ้งพื้นที่ของตัวเอง”

เขาวางกุญแจลงบนมือเธอ

“ฉันแค่อยากสร้างสถานที่ซึ่งเราทั้งคู่กลับมาเป็นตัวเองได้ ต่อให้วันหนึ่งทะเลาะกัน ต่อให้งานล้มเหลว หรือโลกข้างนอกทำให้เหนื่อยแค่ไหน บ้านนี้จะยังเป็นของเรา”

แพรไหมกำกุญแจไว้ ความรู้สึกอุ่นเอ่อล้นขึ้นกลางอก

“ถ้าฉันไม่ตกลงล่ะ”

“กุญแจก็ยังเป็นของเธอ”

“แล้วถ้าฉันตกลง”

คีตะขยับเข้ามาใกล้ “ฉันจะย้ายของเธอคืนนี้เลย”

“เตรียมพร้อมมากนะ”

“รอมาหนึ่งปีแล้ว”

แพรไหมยิ้ม ก่อนเดินไปเปิดกระเป๋าถือและหยิบกระดาษพับแผ่นหนึ่งออกมา เธอเตรียมไว้ตั้งแต่ตอนเดินทางกลับ เพราะรู้ดีว่าสักวันทั้งคู่ต้องตั้งกฎร่วมกันอีกครั้ง

หญิงสาวนำกระดาษไปติดบนตู้เย็น

ด้านบนเขียนว่า กฎของบ้านหลังนี้

หนึ่ง ห้ามปิดบังปัญหา

สอง ห้ามตัดสินใจแทนกัน

สาม ทะเลาะกันได้ แต่ห้ามหายไปโดยไม่บอก

สี่ ห้ามปล่อยให้อีกฝ่ายนอนคนเดียวในคืนครบรอบ

ห้า สัญญาฉบับนี้ไม่มีวันหมดอายุ

ข้างกันคือกระดาษกฎฉบับแรกซึ่งคีตะนำไปใส่กรอบเอาไว้แล้ว กระดาษมีรอยยับและลายมือของคนสองคนซึ่งเคยตั้งข้อห้ามทุกอย่างเพื่อรักษาระยะห่าง

แพรไหมอ่านแล้วหัวเราะ “นายเก็บไว้จริง ๆ เหรอ”

“หลักฐานว่าเธอเป็นคนเสนอข้อห้ามีความสัมพันธ์เกินกว่าเพื่อนร่วมงาน”

“แล้วใครเป็นคนแหกกฎก่อน”

“เธอ”

“นายจูบฉันก่อนต่างหาก”

“แต่เธอดึงฉันกลับมา”

บทสนทนาเดิมทำให้ทั้งคู่สบตากัน ก่อนระยะห่างจะค่อย ๆ ลดลงอย่างเป็นธรรมชาติ

คีตะโอบเอวเธอ ดึงร่างเข้ามาแนบชิดแล้วก้มลงจูบ

ครั้งนี้ไม่มีความลังเลและไม่มีคำถามถึงสถานะ แพรไหมโอบรอบคอเขาและจูบตอบด้วยความคิดถึงซึ่งสะสมมาตลอดเวลาที่อยู่ห่างกัน

“คืนนี้เป็นวันครบรอบหรือเปล่า” คีตะถามชิดริมฝีปาก

“ครบรอบวันที่ฉันกลับไทย”

“ถ้าอย่างนั้นกฎข้อสี่มีผล”

“ใครบอก”

“เจ้าของกฎ”

เขายกเธอขึ้นนั่งบนโต๊ะทำงานตัวเดิม กระดาษกฎในกรอบสั่นเล็กน้อยเมื่อแผ่นหลังของเธอสัมผัสตู้เย็น

แพรไหมหัวเราะ ก่อนดึงเนกไทของเขาเข้าหา

“ผ่านมาตั้งปี นายก็ยังชอบหาช่องโหว่ในกติกา”

“เพราะฉันเป็นนักธุรกิจ”

จูบถัดมาร้อนแรงขึ้น มือใหญ่ลูบผ่านเอวและแผ่นหลังอย่างคุ้นเคย ขณะที่แพรไหมปลดกระดุมเสื้อเขาทีละเม็ด

คีตะก้มจูบตามลำคอ ก่อนกระซิบว่า

“ถ้าใครรู้สึกก่อนคนนั้นแพ้ กฎนี้ยังใช้ได้อยู่ไหม”

“นายแพ้ไปตั้งแต่วันที่ฉันลากกระเป๋าเข้าบ้านแล้ว”

“แล้วเธอล่ะ”

แพรไหมแตะแก้มเขา ก่อนตอบอย่างไม่หลบเลี่ยง

“ฉันไม่เคยอยากชนะเลย ถ้ารางวัลของการชนะคือการไม่มีนายอยู่ข้าง ๆ”

แววตาของคีตะอ่อนลง แต่จูบที่ตามมากลับเร่าร้อนกว่าเดิม

เขาอุ้มเธอออกจากโต๊ะและพาขึ้นไปยังห้องนอนใหญ่ ห้องเดิมถูกตกแต่งใหม่แต่ยังคงวางเตียงไว้ในตำแหน่งเดิม ราวกับเก็บความทรงจำของคนทั้งคู่เอาไว้

คีตะวางเธอลงบนที่นอน ก่อนตามลงมาคร่อมและจูบอย่างไม่รีบร้อน

เสื้อผ้าถูกถอดออกทีละชิ้นอย่างไม่เร่งรีบ แต่เต็มไปด้วยความต้องการ เสื้อเชิ้ตของคีตะหล่นลงก่อน ตามด้วยเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ของแพรไหม จนทั้งคู่เหลือเพียงชุดชั้นใน

คีตะอุ้มเธอขึ้นจากโต๊ะ เดินตรงไปห้องนอนโดยไม่ละริมฝีปากจากกัน

เมื่อถึงเตียง เขาวางตัวเธอลงช้า ๆ แล้วถอดเสื้อผ้าที่เหลือออกจนหมด ร่างของทั้งคู่เปลือยเปล่าภายใต้แสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านม่าน

แพรไหมผลักไหล่เขาให้นอนหงาย แล้วไต่ตัวขึ้นคร่อมในท่ากลับหัว ใบหน้าของเธอหันไปทางอวัยวะเพศที่แข็งตัวแล้วของเขา ขณะที่สะโพกของเธอวางอยู่เหนือใบหน้าของคีตะ

เธอไม่พูดอะไร เพียงก้มลงใช้ลิ้นเลียจากโคนขึ้นไปถึงหัวอย่างช้า ๆ แล้วอ้าปากอมเข้าไปทั้งท่อน

คีตะพ่นลมหายใจยาว “อืม…แพรไหม…”

มือของเขายกขึ้นแหวกขาของเธอให้กว้าง แล้วก้มขึ้นเลียร่องที่เริ่มเปียกชุ่มอยู่แล้ว ลิ้นยาวตวัดไปมาบนคลิตอริสอย่างจงใจ ดูดเบา ๆ เป็นจังหวะ

เสียงอมและเลียดังชัดเจนในห้อง แพรไหมครางสั่นสะเทือนไปที่อวัยวะเพศของเขาทุกครั้งที่ลิ้นของคีตะสัมผัสจุดอ่อนไหว เธออมลึกขึ้น มือช่วยรูดโคน น้ำลายไหลเปียกชุ่ม

คีตะเลียเร็วและแรงขึ้น นิ้วสองนิ้วแทรกเข้าไปในช่องทางรักที่ร้อนและบีบรัด ขยับเข้าออกพร้อมกับลิ้นที่ยังไม่หยุดวนรอบปุ่มความรู้สึก

แพรไหมตัวสั่นเทา ขาเกร็ง “คีตะ… จะ… ”

เธอพยายามถอนปากออก แต่คีตะใช้มือกดสะโพกเธอไว้เบา ๆ ให้ยังคงคร่อมอยู่ ลิ้นและนิ้วทำงานไม่หยุดจนร่างของเธอเกร็งแข็ง ออแกซึมซัดเข้ามาอย่างรุนแรง น้ำหล่อลื่นไหลเปียกปากและคางของเขา

เมื่อคลื่นผ่านพ้น แพรไหมหอบหายใจ แล้วถูกคีตะพลิกตัวให้นอนคว่ำ

เขายกสะโพกของเธอขึ้น จัดท่าหมา แล้วจัดอวัยวะเพศที่เปียกชุ่มจากน้ำลายของเธอไว้ตรงทางเข้า

“พร้อมไหม” เขาถามเสียงแหบ

แพรไหมหันมามองผ่านไหล่ พยักหน้า “เอา…”

คีตะดันเข้าไปช้า ๆ แต่ลึกจนสุดทั้งท่อน ทั้งคู่ครางพร้อมกัน

เขาเริ่มเคลื่อนไหว ช้าในตอนแรก แล้วค่อย ๆ เร็วและแรงขึ้น มือทั้งสองข้างจับเอวเธอแน่น นิ้วฝังลงบนผิวขาว เสียงตบของเนื้อหนังดังจ๊วบ ๆ ทุกครั้งที่กระแทกเข้าสุด

แพรไหมฝังหน้าลงในหมอน ครางเสียงหลง “แรงกว่านี้…คีตะ… ”

เขาทำตาม คำพูดนั้นเหมือนจุดไฟให้ความเร่าร้อนพุ่งสูง มือข้างหนึ่งยื่นไปวนที่คลิตอริส ขณะที่สะโพกยังคงกระแทกไม่หยุด

“ฉันรักเธอ” คีตะพูดเสียงแหบระหว่างจังหวะ “รักทุกวันที่ได้อยู่กับเธอ”

แพรไหมตอบด้วยการดันสะโพกกลับไปรับแรงกระแทก “ฉันก็…รักนาย…อ๊ะ!”

คลื่นลูกที่สองซัดเข้ามาเร็ว ร่างของเธอเกร็ง หีบีบรัดเขาแน่นจนคีตะทนไม่ไหว เขากระแทกอีกหลายครั้งก่อนปลดปล่อยออกมาลึกภายใน พร้อมกับเสียงครางต่ำจากลำคอ

คีตะกอดเธอไว้แน่น ก่อนจูบกลางหน้าผากและกระซิบคำว่ารักซ้ำอีกครั้ง

หลังจากนั้นแพรไหมนอนหนุนอกเขา ขณะที่คีตะเอื้อมมือไปหยิบกล่องกำมะหยี่จากลิ้นชักข้างเตียง

หญิงสาวชะงักเมื่อเห็นกล่องนั้น

“เดี๋ยวนะ”

“อะไร”

“นี่นายจะ…”

คีตะเปิดกล่องออก

ภายในไม่มีแหวน แต่เป็นปากกาด้ามหรูสลักชื่อของคนทั้งคู่

แพรไหมมองปากกา ก่อนหันกลับมามองเขา “นายหลอกให้ฉันคิดว่าจะขอแต่งงาน?”

“ฉันยังไม่ขอคืนนี้”

“ทำไม”

“เพราะวันที่ขอจริง ฉันจะไปขอเธอต่อหน้าแม่อย่างถูกต้อง และจะถามก่อนว่าเธอพร้อมหรือยัง”

หญิงสาวยิ้มออกมา

“แล้วปากกานี้ล่ะ”

“เอาไว้เซ็นสัญญาชีวิตฉบับใหม่”

คีตะยื่นปากกาให้ ก่อนพากันลงไปชั้นล่างทั้งที่เสื้อผ้ายังสวมอย่างไม่เรียบร้อยนัก

แพรไหมเดินไปยืนหน้าตู้เย็น เปิดฝาปากกาและเซ็นชื่อตนเองใต้กฎทั้งห้าข้อ จากนั้นส่งให้คีตะเซ็นข้างกัน

ก่อนเก็บปากกา เธอเขียนข้อความเพิ่มอีกหนึ่งบรรทัด

ผู้เช่าร่วมตลอดชีวิต—ต่อสัญญาอัตโนมัติทุกปี

คีตะอ่านข้อความแล้วดึงเธอเข้ามากอดจากด้านหลัง

“ครั้งแรกเราอยู่ด้วยกันเพราะไม่มีทางเลือก” เขากระซิบข้างใบหู “แต่ต่อจากนี้ ฉันจะเลือกเธอทุกวัน”

แพรไหมเอนศีรษะพิงไหล่เขา ก่อนหันกลับไปยิ้ม

“ก็ดี เพราะถ้านายคิดจะหนี ฉันจะตามไปเอาชนะนายถึงที่เลย”

กระดาษกฎสองฉบับแขวนอยู่เคียงกันบนตู้เย็น

ฉบับแรกเต็มไปด้วยข้อห้ามของคนสองคนซึ่งกลัวการก้าวข้ามเส้น ส่วนฉบับใหม่คือคำสัญญาของคนที่เคยเป็นคู่แข่ง เคยซ่อนความสัมพันธ์ และเคยเกือบสูญเสียกันไป

สุดท้ายไม่มีใครเป็นผู้ชนะและไม่มีใครเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

เพราะรางวัลของการแข่งขันครั้งนี้ ไม่ใช่เงินหนึ่งล้านบาท ไม่ใช่ทุนต่างประเทศ และไม่ใช่ความสำเร็จซึ่งคนภายนอกมองเห็น

แต่คือการได้พบคนข้างกายซึ่งพร้อมเลือกกันในทุกวันต่อจากนี้