บทที่ 14 ไม่ใช่เพราะสงสาร

“เหลือเวลาอีกสิบวัน”

ตัวเลขบนปฏิทินกลางห้องสโมสรถูกวงด้วยปากกาสีแดง ขณะที่สมาชิกในทีมสิบกว่าคนนั่งล้อมโต๊ะประชุมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ไฟล์แผนงานเดิมรั่วไหลไปถึงบริษัทคู่แข่ง แม้บริษัทดังกล่าวจะถูกตัดสิทธิ์จากการแข่งขันและอยู่ระหว่างถูกดำเนินคดี แต่แนวคิดสำคัญหลายส่วนได้ถูกส่งต่อให้บุคคลภายนอกแล้ว

หากทีมยังใช้แผนเดิมต่อไป ต่อให้ชนะการแข่งขันก็อาจถูกตั้งคำถามเรื่องความเป็นต้นฉบับ อีกทั้งยังเสี่ยงต่อการถูกลอกเลียนแบบก่อนงานจริงจะเริ่มขึ้น

ทางเลือกเดียวคือทิ้งงานซึ่งทำมาตลอดหลายเดือนและเริ่มต้นใหม่ภายในสิบวัน

คีตะยืนอยู่หน้ากระดานพร้อมผ้าพันแผลรอบมือขวา บาดแผลทำให้เขาเขียนหนังสือไม่ถนัด แต่ยังคงเข้าร่วมประชุมตั้งแต่เช้า

แพรไหมนั่งอยู่ข้างเขา สิทธิ์เข้าถึงระบบและตำแหน่งหัวหน้าร่วมถูกคืนกลับมาแล้ว ทว่าความรู้สึกของสมาชิกในทีมยังไม่กลับมาเป็นปกติทั้งหมด

บางคนหลีกเลี่ยงการสบตาเธอเพราะรู้สึกผิดที่เคยเชื่อข่าว บางคนพยายามเข้ามาขอโทษ แต่ไม่รู้ควรเริ่มต้นอย่างไร

แพรไหมวางแฟ้มลงบนโต๊ะ ก่อนมองสมาชิกทุกคน

“ฉันรู้ว่าหลายคนคงไม่สบายใจ เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้ทีมเสียเวลาและเกือบต้องยุติโครงการ”

“มันไม่ใช่ความผิดพี่นะครับ” ปั้นรีบพูด

“ใช่ค่ะ พวกเราต่างหากที่ควรขอโทษ” มินตราสมทบ “ตอนพี่ถูกกล่าวหา พวกเราไม่มีใครกล้าออกมาปกป้องเลย”

เสียงคนอื่นกล่าวเห็นด้วยดังขึ้น

แพรไหมส่ายหน้า “ไม่มีใครต้องรู้สึกผิดที่สับสนกับหลักฐาน แต่นับจากนี้เรามีเวลาเสียใจกันไม่มากแล้ว”

เธอลุกขึ้นและเดินไปหยุดข้างคีตะ

“ถ้าอยากแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้น เราต้องสร้างงานซึ่งดีกว่าเดิมให้ได้”

คีตะกดรีโมต ภาพแผนงานเดิมหายไปจากจอ เหลือเพียงพื้นหลังสีขาวว่างเปล่า

“เราจะไม่แก้แผนเก่า” เขาประกาศ “แต่จะสร้างใหม่ทั้งหมด”

สมาชิกในทีมเริ่มซุบซิบด้วยความกังวล

“สิบวันจะทันหรือครับ”

“ทันหรือไม่ก็ต้องทำให้ทัน” คีตะตอบ “แต่ครั้งนี้ทุกคนต้องมีส่วนร่วม ไม่มีการแบ่งว่าไอเดียของใครเหนือกว่าใคร”

แพรไหมหยิบปากกาเมจิกขึ้นมาเขียนคำว่า โอกาส ลงกลางกระดาน

“งานครั้งก่อนเน้นภาพลักษณ์กับประสบการณ์ของผู้เข้าร่วมเป็นหลัก แต่เรื่องที่ผ่านมาเพิ่งทำให้ฉันเข้าใจว่า คนจำนวนมากไม่ได้ขาดความสามารถ พวกเขาเพียงขาดโอกาสให้แสดงมันออกมา”

เธอเล่าถึงร้านค้ารายย่อยที่ไม่สามารถจ่ายค่าเช่าพื้นที่ในเทศกาลใหญ่ นักศึกษาทุนซึ่งต้องทำงานพิเศษจนไม่มีเวลาเข้าร่วมกิจกรรม และคนพิการซึ่งมักถูกมองข้ามในการออกแบบพื้นที่

“ถ้างานเทศกาลนานาชาติจะพูดถึงความหลากหลาย เราก็ไม่ควรทำเพียงนำอาหารกับการแสดงจากหลายประเทศมาวางรวมกัน แต่ต้องทำให้คนซึ่งมีชีวิตแตกต่างกันสามารถอยู่ในพื้นที่เดียวกันได้จริง”

คีตะรับช่วงต่อโดยเสนอให้แบ่งงานออกเป็นสามส่วน

ส่วนแรกเป็นตลาดสร้างโอกาส เปิดพื้นที่ฟรีให้ร้านค้าชุมชน นักศึกษาทุน และผู้ประกอบการรายย่อย โดยรายได้จะเข้าผู้ขายโดยตรง

ส่วนที่สองเป็นเวทีกิจกรรมซึ่งออกแบบให้คนพิการสามารถเข้าถึงได้ ทั้งทางลาด ล่ามภาษามือ คำบรรยายบนจอ และพื้นที่รับชมสำหรับผู้ใช้รถเข็น

ส่วนสุดท้ายคือระบบถ่ายทอดสดเพื่อให้ร้านค้าขายสินค้าออนไลน์ได้พร้อมกับงานจริง ผู้ชมซึ่งไม่ได้เดินทางมามหาวิทยาลัยยังสามารถสนับสนุนผู้ประกอบการผ่านแพลตฟอร์มกลาง

แนวคิดซึ่งเคยแบ่งเป็นของคีตะหรือของแพรไหมค่อย ๆ หลอมรวมกันจนไม่มีใครแยกออกว่าเริ่มต้นจากฝ่ายใด

แพรไหมออกแบบเรื่องราวและภาพลักษณ์ของแคมเปญ ส่วนคีตะวางระบบรายได้ งบประมาณ และโครงสร้างการบริหาร

“ปัญหาใหญ่คือเงิน” ปั้นกล่าว “สปอนเซอร์เก่าหลายรายถอนตัวหลังเกิดข่าว แล้วงบจากโรงแรมวัฒนเมธาก็ยังถูกระงับ”

ทุกคนมองไปทางคีตะ

ชายหนุ่มไม่ได้แสดงความกังวล เขาเพียงเปิดรายชื่อบริษัทชุดใหม่บนจอ

“เราจะไม่ใช้เงินของครอบครัวฉัน”

ตลอดสามวันถัดมา ทีมงานแทบไม่ได้ออกจากห้องสโมสร ทุกคนแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจนและทำงานหมุนเวียนตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

แพรไหมเขียนแคมเปญโดยใช้ชื่อว่า One World, Every Voice - โลกเดียวที่ทุกเสียงมีความหมาย

เธอนำประสบการณ์ของตนเองมาเป็นพื้นฐาน โดยไม่เปิดเผยเรื่องมารดาหรือความลำบากส่วนตัวโดยตรง แต่สร้างเรื่องเล่าผ่านนักศึกษาหลายคนซึ่งต้องทำงานควบคู่กับการเรียน รวมถึงผู้ประกอบการชุมชนที่ขาดช่องทางเข้าถึงลูกค้า

วิดีโอประชาสัมพันธ์ชิ้นแรกถูกเผยแพร่ในคืนวันที่สี่และมียอดรับชมมากกว่าหนึ่งล้านครั้งภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง

ผู้คนเริ่มแชร์เรื่องราวของตนเองภายใต้แฮชแท็กโครงการ ธุรกิจขนาดเล็กหลายแห่งเสนอตัวเข้าร่วม ขณะที่บริษัทเทคโนโลยีประกาศสนับสนุนระบบถ่ายทอดสดโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย

ด้านคีตะนัดเจรจากับผู้สนับสนุนตั้งแต่เช้าจนถึงดึก แม้ไม่มีนามสกุลของบิดาเปิดทาง เขายังสามารถใช้ผลงานกับตัวเลขพิสูจน์ศักยภาพของโครงการได้

เขาปฏิเสธที่จะใช้ชื่อโรงแรมวัฒนเมธาเป็นหลักประกัน ทุกสัญญาถูกเสนอในนามทีมมหาวิทยาลัย และผลประโยชน์ของผู้สนับสนุนถูกออกแบบอย่างโปร่งใส

ภายในห้าวัน คีตะหางบประมาณทดแทนได้เกือบทั้งหมด

ค่ำวันที่หก ขณะที่แพรไหมกำลังตรวจสื่อประชาสัมพันธ์ เธอได้รับข้อความจากคีตะว่าอาจกลับบ้านช้า เพราะต้องไปพบผู้สนับสนุนรายสำคัญ

ทว่าความจริง เขาถูกเรียกไปพบคุณคเชนทร์ที่โรงแรมวัฒนเมธาแกรนด์

ภายในห้องทำงานเดิม บัตรเครดิต กุญแจรถ และเอกสารสิทธิ์ต่าง ๆ ถูกวางเรียงอยู่บนโต๊ะ

“ฉันให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย” คุณคเชนทร์กล่าว “เลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้น ถอนตัวจากโครงการ แล้วกลับมารับตำแหน่งที่โรงแรม”

คีตะยืนอยู่หน้าโต๊ะด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

“แล้วเรื่องเรน่าล่ะครับ”

“ครอบครัวเธอยังไม่ปิดทางทั้งหมด หากแกยอมขอโทษ เรื่องหมั้นยังกลับมาเจรจาใหม่ได้”

“เรน่าประกาศชัดแล้วว่าไม่ต้องการแต่งงานกับผม”

“เด็กคนนั้นแค่ใช้อารมณ์ เมื่อทุกอย่างสงบ ผู้ใหญ่จะจัดการเอง”

“พ่อยังไม่เข้าใจอีกหรือครับว่าเราไม่ใช่ทรัพย์สินที่ผู้ใหญ่จะแลกเปลี่ยนกัน”

สีหน้าของคุณคเชนทร์แข็งขึ้น

“ฉันสร้างทุกอย่างไว้ให้แก แต่แกกำลังทิ้งมันเพราะผู้หญิงคนเดียว”

“ผมไม่ได้ทิ้งทุกอย่างเพราะแพรไหม”

“แล้วจะเรียกว่าอะไร”

“ผมกำลังเลือกตัวเอง”

คีตะนำบัตรเครดิตของครอบครัวออกจากกระเป๋า วางลงข้างกุญแจรถและบัตรสมาชิกทั้งหมด

“ผมไม่ต้องการตำแหน่งซึ่งได้มาเพราะยอมให้พ่อควบคุม และไม่ต้องการธุรกิจที่ใช้อนาคตของคนอื่นเป็นเครื่องต่อรอง”

“ถ้าเดินออกจากห้องนี้ แกจะไม่ได้อะไรกลับไป”

“ผมรู้”

“รถ คอนโด เงินลงทุน รวมถึงสิทธิ์ในหุ้นส่วนที่เตรียมไว้ ทุกอย่างจะถูกระงับ”

“ครับ”

คุณคเชนทร์มองบุตรชายอย่างไม่อยากเชื่อ “คิดว่าตัวเองจะอยู่ได้โดยไม่มีนามสกุลวัฒนเมธาหรือไง”

คีตะสบตาบิดาโดยไม่หลบ

“ผมไม่จำเป็นต้องทิ้งนามสกุล แต่จะพิสูจน์ว่าความสามารถของผมไม่ได้มีเพียงสิ่งนั้น”

เขายกมือไหว้ ก่อนหันหลังเดินออกจากห้องโดยไม่หยิบสิ่งใดติดตัวไป

คีตะกลับถึงบ้านด้วยรถรับจ้างเกือบเที่ยงคืน

แพรไหมยืนรออยู่หน้าประตู เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ขับรถคันเดิมกลับมา แววตาก็เต็มไปด้วยคำถาม

“รถนายไปไหน”

“คืนพ่อไปแล้ว”

“หมายความว่าอย่างไร”

เขาเล่าเรื่องข้อเสนอทั้งหมดตามตรง รวมถึงทรัพย์สินและสิทธิ์ต่าง ๆ ซึ่งตัดสินใจคืนให้ครอบครัว

ยิ่งฟัง สีหน้าของแพรไหมก็ยิ่งเคร่งเครียด

“ทำไมนายไม่ปรึกษาฉันก่อน”

“เพราะเป็นเรื่องระหว่างฉันกับพ่อ”

“แต่การตัดสินใจครั้งนี้เกี่ยวกับฉันด้วย”

“ฉันไม่ได้เลิกกับเธอตามคำสั่งของเขา”

“นั่นแหละที่ฉันกำลังพูด นายไม่ควรทิ้งอนาคตทั้งชีวิตเพราะต้องการพิสูจน์ว่ารักฉัน!”

“ฉันไม่ได้ทำเพราะเธอ”

คำตอบนั้นทำให้แพรไหมชะงัก

คีตะจับมือเธอและอธิบายช้าลง

“เธอเป็นคนทำให้ฉันกล้ามองเห็นปัญหา แต่คนที่เลือกเดินออกมาคือฉัน ต่อให้เราไม่รู้จักกัน ฉันก็ควรหยุดปล่อยให้พ่อใช้เงินบังคับชีวิตอยู่ดี”

“แต่นายกำลังเริ่มจากศูนย์”

“ฉันยังมีความรู้ มีประสบการณ์ และมีสองมือ”

เขายกมือข้างที่พันแผลขึ้นเล็กน้อย ก่อนยิ้ม

“ถึงตอนนี้จะใช้ได้ไม่เต็มที่ก็เถอะ”

แพรไหมทั้งอยากโกรธและอยากหัวเราะ สุดท้ายจึงเพียงกำมือเขาแน่นขึ้น

“ต่อไปถ้าจะตัดสินใจเรื่องใหญ่ บอกฉันก่อน”

“ตกลง”

“ฉันไม่ได้ต้องการให้นายเสียสละทุกอย่างเพื่อฉัน”

“ฉันรู้”

คีตะดึงเธอเข้ามากอด

“เพราะเธอไม่ใช่ภาระที่ฉันต้องเสียสละ เธอเป็นคนที่ฉันอยากสร้างอนาคตด้วย”

สิบวันแห่งความวุ่นวายผ่านไปอย่างรวดเร็ว

วันตัดสินมาถึงพร้อมหอประชุมซึ่งเต็มไปด้วยคณะกรรมการ ผู้สนับสนุน และนักศึกษาจากหลายมหาวิทยาลัย

คีตะกับแพรไหมยืนอยู่หลังเวทีในชุดสูทสีเข้มและชุดทำงานสีขาวสะอาด ทั้งคู่ถือบัตรนำเสนอคนละชุด แต่ไม่มีใครก้มลงอ่าน

“ตื่นเต้นไหม” แพรไหมถาม

“ไม่”

“โกหก นายขยับนิ้วตลอดเลย”

“ฉันกำลังวอร์มมือ”

“ข้ออ้างแย่มาก”

คีตะมองเธอ ก่อนยื่นมือออกไป “พร้อมหรือยัง”

แพรไหมวางมือลงบนมือเขา

“พร้อมมาตั้งแต่วันที่นายประกาศสงครามกับฉันแล้ว”

ทั้งคู่ขึ้นเวทีพร้อมกัน

การนำเสนอเริ่มจากแพรไหมเล่าถึงความหมายของโอกาสและเสียงของคนซึ่งมักถูกมองข้าม ก่อนส่งต่อให้คีตะอธิบายโครงสร้างงบประมาณ รายได้ และระบบสนับสนุนร้านค้า

พวกเขาไม่แย่งกันพูดเหมือนวันแรกอีกต่อไป แต่รับส่งเนื้อหาอย่างเป็นธรรมชาติ หากคนหนึ่งตอบคำถาม อีกคนจะเสริมข้อมูลส่วนที่ขาดโดยไม่จำเป็นต้องส่งสัญญาณ

ช่วงท้าย แพรไหมเปิดวิดีโอรวมเรื่องราวของร้านค้า นักศึกษาทุน และผู้พิการซึ่งสมัครเข้าร่วมโครงการ ตามด้วยตัวเลขผู้สนับสนุนและยอดสั่งซื้อล่วงหน้าซึ่งพิสูจน์ว่าแนวคิดสามารถเกิดขึ้นจริงได้

เสียงปรบมือดังขึ้นทันทีที่การนำเสนอจบลง

หลังคณะกรรมการใช้เวลาพิจารณาเกือบหนึ่งชั่วโมง ประธานจึงขึ้นเวทีเพื่อประกาศผล

“ผู้ชนะโครงการ UniVision Asia Challenge ประจำปีนี้ ได้แก่ทีม One World, Every Voice จากมหาวิทยาลัยยูนิวิชั่น นำโดยคุณคีตภัทร วัฒนเมธากุลและคุณแพรพิไล อัครภักดี”

เสียงเฮของสมาชิกในทีมดังขึ้นทั่วหอประชุม

แพรไหมยืนแข็งค้าง น้ำตาเอ่อขึ้นทันทีที่ได้ยินชื่อของตนเอง คีตะหันไปมองและยิ้ม ก่อนจับมือเธอเดินขึ้นไปรับรางวัลพร้อมกัน

คณะกรรมการชื่นชมแนวคิดใหม่และวิธีรับมือกับวิกฤต รวมถึงประกาศมอบทุนฝึกงานหกเดือนในประเทศสิงคโปร์ให้แพรไหมตามผลคะแนนรายบุคคล

เงินรางวัลหนึ่งล้านบาทถูกโอนเข้าบัญชีโครงการหลังหักภาษีและค่าใช้จ่ายตามระเบียบ

แพรไหมใช้ส่วนหนึ่งเป็นค่ารักษามารดาตามแผน ส่วนเงินที่เหลือ เธอเสนอจัดตั้งกองทุนฉุกเฉินสำหรับนักศึกษาซึ่งครอบครัวประสบปัญหา เพื่อไม่ให้ใครต้องทำงานจนสุขภาพพังหรือถอนตัวจากการเรียนเพราะขาดเงินก้อนชั่วคราว

หลังพิธีมอบรางวัล สมาชิกในทีมกรูกันเข้ามากอดและถ่ายภาพ

ปั้นมองมือของคีตะกับแพรไหมซึ่งยังจับกันอยู่ ก่อนถามเสียงดัง

“เดี๋ยวนะครับ พี่สองคนจับมือกันนานไปหรือเปล่า”

ทุกคนเงียบลงและหันมามองพร้อมกัน

แพรไหมกำลังจะปล่อยมือ แต่คีตะกลับจับไว้แน่นกว่าเดิม

“พวกนายสงสัยมานานแล้วไม่ใช่หรือไง”

“สรุปเป็นแฟนกันจริงเหรอครับ!”

เสียงโห่แซวดังขึ้นทันที

แพรไหมมองคีตะอย่างคาดโทษ “นายเปิดเผยโดยไม่ถามฉันอีกแล้วนะ”

“งั้นถามตอนนี้” เขาหันมาหาเธอ “ให้บอกทุกคนได้ไหมว่าเธอเป็นแฟนฉัน”

หญิงสาวพยายามเก็บสีหน้า แต่สุดท้ายก็หลุดยิ้ม

“สายไปแล้วไหม”

คีตะจึงหันไปบอกสมาชิกในทีมอย่างภาคภูมิใจ

“แพรไหมไม่ใช่ผู้หญิงที่ฉันช่วยไว้ เธอเป็นหุ้นส่วนที่ทำให้โครงการนี้สำเร็จ ถ้าไม่มีเธอ เราคงไม่มีวันยืนอยู่ตรงนี้”

เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง

นักข่าวจากเพจมหาวิทยาลัยเข้ามาสัมภาษณ์ทันที หนึ่งในนั้นยกไมโครโฟนขึ้นพร้อมคำถามที่ทำให้คนทั้งทีมส่งเสียงเชียร์

“ในเมื่อเริ่มจากการเป็นคู่แข่งกัน อยากทราบว่าใครเป็นฝ่ายตกหลุมรักก่อนคะ”

แพรไหมกำลังจะตอบแบบกลาง ๆ เพื่อรักษาภาพลักษณ์ แต่คีตะกลับยกไมโครโฟนเข้าหาตนเอง

“ผมครับ”

หญิงสาวหันขวับไปมอง

เสียงกรี๊ดกับเสียงโห่ดังทั่วบริเวณ

คีตะสบตาเธอพร้อมรอยยิ้มซึ่งไม่เหลือความเย็นชาของท่านประธานคนเดิม

“ผมแพ้ตั้งแต่วันที่เธอลากกระเป๋าเข้าบ้านแล้วครับ”

เขายกมือของเธอขึ้นจูบต่อหน้าทุกคน ก่อนพูดประโยคสุดท้ายอย่างไม่คิดปิดบังอีกต่อไป

“แค่ใช้เวลานานกว่าจะยอมรับ”