All Chapters of สถานะลับ...ฉบับคู่อริ: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วหอประชุมใหญ่ ทันทีที่ภาพประชาสัมพันธ์โครงการ UniVision Asia Challenge ปรากฏบนจอแอลอีดีขนาดยักษ์นักศึกษาหลายร้อยคนจับจ้องไปยังเวทีด้วยความตื่นเต้น เพราะนี่ไม่ใช่การแข่งขันธรรมดา แต่เป็นโอกาสสำคัญที่อาจเปลี่ยนอนาคตของผู้ชนะไปตลอดกาลทีมที่ได้รับเลือกจะเป็นผู้รับผิดชอบออกแบบแคมเปญประชาสัมพันธ์เทศกาลนานาชาติประจำปีของมหาวิทยาลัย ตั้งแต่การวางแนวคิด หาผู้สนับสนุน ผลิตสื่อ ไปจนถึงจัดงานจริงภายในสามเดือนรางวัลคือทุนฝึกงานหกเดือนกับบริษัทอีเวนต์ชื่อดังในประเทศสิงคโปร์ พร้อมเงินสดมูลค่าหนึ่งล้านบาทแพรไหมนั่งอยู่แถวหน้าของหอประชุม ดวงตากลมสวยจับจ้องตัวเลขบนจอโดยแทบไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างหนึ่งล้านบาทหากชนะ เงินก้อนนั้นจะเพียงพอสำหรับค่ามัดจำผ่าตัดหัวใจของมารดา รวมถึงค่าใช้จ่ายระหว่างพักฟื้นอย่างน้อยหลายเดือนหญิงสาวกำมือที่วางอยู่บนตักแน่น ภายใต้สีหน้ามั่นใจไม่มีใครรู้ว่าเมื่อคืนเธอเพิ่งนั่งฟังแพทย์อธิบายถึงความเสี่ยง หากมารดายังไม่ได้รับการผ่าตัดภายในระยะเวลาที่กำหนดเธอไม่มีสิทธิ์แพ้ไม่ใช่เพราะต้องการทุนไปต่างประเทศ ไม่ใช่เพราะอยากเอาชนะใคร และไม่ใช่เพราะต้องการชื่อเ

กลิ่นกาแฟลอยอบอวลอยู่ในห้องครัวตั้งแต่เช้าตรู่คีตะยืนพิงเคาน์เตอร์ในชุดนักศึกษาที่แต่งเรียบร้อยแล้ว เนกไทสีกรมท่าวางพาดอยู่บนไหล่ ขณะที่สายตาจับจ้องหญิงสาวซึ่งเพิ่งเดินลงมาจากชั้นสองแพรไหมดูเหมือนคนนอนไม่พอ ดวงตาคู่สวยมีรอยอ่อนล้าจาง ๆ แม้เธอจะใช้เครื่องสำอางปกปิดไว้แล้วก็ตามเมื่อคืนหลังจากวางสายจากโรงพยาบาล เธอกลับเข้าห้องโดยไม่พูดกับเขาอีกแม้แต่คำเดียวคีตะตั้งใจจะทำเหมือนไม่ได้ยินบทสนทนานั้น แต่เมื่อเห็นเธอกำลังหยิบกาแฟเพียงแก้วเดียวแทนอาหารเช้า เขาก็ไม่สามารถปล่อยผ่านได้“เมื่อคืนใครโทรมา”มือของแพรไหมชะงักเล็กน้อย ก่อนยกกาแฟขึ้นจิบโดยไม่มองหน้าเขา“นายถามทำไม”“ฉันได้ยินเธอพูดเรื่องค่าผ่าตัด”คราวนี้เธอหันมามองทันที แววตาที่เคยง่วงงุนเปลี่ยนเป็นระวังตัว“นายแอบฟังฉันเหรอ”“ฉันไม่ได้แอบฟัง เธอคุยอยู่หลังประตูกระจกแล้วฉันยืนอยู่ในบ้าน”“ได้ยินแล้วก็ลืมไปซะ”“ใครต้องผ่าตัด”แพรไหมวางแก้วลงบนเคาน์เตอร์เสียงดังเกินความจำเป็น จากนั้นเดินตรงไปยังตู้เย็นแล้วใช้นิ้วแตะกระดาษที่ติดอยู่บนประตู“กฎข้อสอง อ่านออกไหม”ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว“ฉันแค่ถาม”“และฉันไม่อยากตอบ”“แพรไหม”“มันไม่

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นในเวลาเจ็ดโมงสิบห้านาทีแพรไหมซึ่งกำลังยืนแต่งตัวอยู่หน้ากระจกเหลือบมองหน้าจอ ก่อนพบข้อความจากคนที่อาศัยอยู่ในห้องถัดไปคีตะ: ประชุมเก้าโมง ห้ามสายหญิงสาวกลอกตา เธอพิมพ์ตอบกลับไปโดยไม่เสียเวลาเดินออกไปคุยกับเขาแพรไหม: ฉันจำตารางได้ ไม่ต้องสั่งข้อความถูกอ่านแทบจะทันทีคีตะ: ถ้าจำได้ ก็ควรลงมากินอาหารเช้าสายตาของแพรไหมหยุดอยู่บนข้อความนั้นครู่หนึ่งหลังจากคืนที่พวกเขาทำลายกฎข้อห้าและลงชื่อในข้อตกลงฉบับใหม่ ความสัมพันธ์ภายในบ้านก็เปลี่ยนไปอย่างประหลาดไม่ได้ดีขึ้นและไม่ได้แย่ลง เพียงแต่ทุกการสบตา ทุกการเดินสวนกัน หรือแม้แต่เสียงเปิดประตูห้องนอนของอีกฝ่าย ล้วนทำให้ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นย้อนกลับมาอย่างห้ามไม่ได้เมื่อคืนต่างคนต่างหลบหน้า เธอกลับเข้าห้องตั้งแต่หัวค่ำ ส่วนคีตะทำงานอยู่ในห้องรับแขกจนดึก ไม่มีใครเอ่ยถึงข้อตกลงหรือถามว่าจะเริ่มความสัมพันธ์ครั้งต่อไปเมื่อใดแพรไหมพยายามบอกตัวเองว่าทุกอย่างไม่มีอะไรซับซ้อนพวกเขาเพียงเคยมีอะไรกันหนึ่งครั้งและอาจเกิดขึ้นอีกเมื่อทั้งคู่ต้องการ ไม่มีสถานะ ไม่มีความรู้สึก และไม่มีใครต้องรับผิดชอบหัวใจของใครฟังดูง่า

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ เป็นสิ่งแรกที่แพรไหมรับรู้เมื่อลืมตาขึ้นเพดานสีขาวเหนือศีรษะไม่คุ้นตา ข้างกายมีสายน้ำเกลือต่ออยู่กับหลังมือ ส่วนเสียงเครื่องปรับอากาศดังสม่ำเสมอท่ามกลางความเงียบหญิงสาวกะพริบตาอยู่หลายครั้ง ก่อนความทรงจำจะค่อย ๆ กลับมาเธอกำลังตัดต่องานอยู่ในห้องรับแขก รู้สึกคลื่นไส้จึงเดินเข้าไปล้างหน้าภายในห้องน้ำ หลังจากนั้นภาพทุกอย่างก็ดับวูบแพรไหมพยายามขยับตัว เสียงเก้าอี้ข้างเตียงจึงดังขึ้นทันทีคีตะซึ่งนั่งหลับอยู่ตรงนั้นลืมตาขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เนกไทหายไปแล้ว กระดุมเสื้อสองเม็ดบนถูกปลดออก และเส้นผมซึ่งมักเป็นระเบียบกลับยุ่งเล็กน้อย“ฟื้นแล้วเหรอ”น้ำเสียงแหบพร่าราวกับไม่ได้พูดมานาน“ที่นี่โรงพยาบาล?”“ใช่”“ฉันหลับไปนานแค่ไหน”“เกือบสี่ชั่วโมง”คีตะลุกขึ้นยืนแล้วกดเรียกพยาบาล ก่อนเทน้ำใส่แก้วและช่วยประคองเธอขึ้นมาดื่มแพรไหมรับแก้วไว้ด้วยตนเอง แต่ปลายนิ้วยังอ่อนแรงจนแก้วสั่น คีตะจึงไม่ยอมปล่อยมือ เขาประคองแก้วไว้จนเธอดื่มเสร็จ“หมอว่าอย่างไรบ้าง”“ร่างกายอ่อนเพลีย ขาดน้ำ น้ำตาลต่ำ และพักผ่อนไม่พอ” เขาตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “โชคดีที่ศีรษะไม่กระ

“โกหกเรื่องอะไร”แพรไหมถามทั้งที่รู้ดีว่า คีตะคงไม่ได้หมายถึงเรื่องใดเรื่องหนึ่งภายในบ้านเงียบสนิท แสงจากโคมไฟเหนือโต๊ะอาหารทอดเงาร่างของคนทั้งคู่ลงบนพื้น กระดาษข้อตกลงวางอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา คล้ายเส้นแบ่งซึ่งไม่มีใครกล้าก้าวข้ามคีตะหยิบกระดาษขึ้นมา บริเวณเงื่อนไขเรื่องยุติความสัมพันธ์มีรอยวงกลมจากปากกาของเธอปรากฏชัดเจน“เธอโกหกว่าเมื่อคืนไม่มีความหมาย” เขาพูด “โกหกว่าไม่ได้สนใจข่าวของฉันกับเรน่า แล้วก็โกหกว่าการย้ายออกไม่เกี่ยวกับฉัน”แพรไหมกำสายกระเป๋าแน่น“ต่อให้ฉันโกหก แล้วมันเปลี่ยนอะไรได้”“อย่างน้อยฉันก็อยากได้ยินความจริงจากเธอ”“นายต้องการความจริงแบบไหน อยากให้ฉันยอมรับว่าไม่อยากเห็นนายยืนอยู่ข้างเรน่า หรืออยากให้ยอมรับว่าฉันรู้สึกกับนายมากกว่าที่ควรจะเป็น?”คีตะนิ่งไป“ถ้าฉันยอมรับแล้ว นายจะทำอย่างไร” เธอถามต่อ “จะยกเลิกงานแถลงข่าว จะปฏิเสธครอบครัว หรือจะให้สถานะฉันได้หรือเปล่า”เขาวางกระดาษกลับลงบนโต๊ะ“ฉันไม่เคยตอบตกลงหมั้นกับเรน่า”“แต่วันนี้นายก็ไปยืนข้างเธอ”“เพราะพ่อขู่ว่าจะถอนเงินสนับสนุน”“ฉันรู้แล้ว”“ถ้าฉันไม่ไป โครงการจะถูกยกเลิก เงินรางวัลที่เธอต้องใช้รักษาแ