บทที่ 4/3 เด็กเลี้ยง

“ถ้าป้าทนความเหนื่อยจากการเดินทางไปกลับไม่ไหว พูดเรื่องลาออกขึ้นมาอีกเราจะทำยังไงกันดีคะ พริกหวานจะอยู่กับใคร”

พี่เลี้ยงคนปัจจุบันทำงานดีมาก ดูแลหนูพริกหวานตั้งแต่แรกคลอดจนโตสองขวบครึ่ง ถ้าจะต้องหาพี่เลี้ยงคนใหม่แทนคนเดิม หัวอกคนเป็นแม่มีเหรอจะไม่คิดมาก กลัวคนใหม่จะไม่ใจดีกับลูกสาว

ก่อนออกจากบ้านพ่อกับแม่ผลัดกันหอมแก้มพริกหวาน ลูกออกมายืนส่งหน้าประตูโบกมือหย็อยๆ ท่าทางน่ารักให้กำลังพ่อกับแม่ ธารธารามีลูกสาวเป็นญาติทางสายเลือดคนเดียว ห่วงลูกทุกลมหายใจ

“ธารอย่าคิดมากเลยนะ ป้ารับปากผมแล้ว จะอยู่ช่วย เราเชื่อใจป้าไปก่อน แต่ถ้าฉุกเฉิน ป้าไม่ไหวการเดินทางจริงๆ เราค่อยปรึกษากันอีกที”

 คนขับรถกิตติมศักดิ์ระดับเจ้าของบริษัทใหญ่ เลื่อนฝ่ามือมากุมบนมือเล็ก บีบให้กำลังใจ เข้าใจความรู้สึก ตัวเขาก็ห่วงพริกหวานไม่แพ้กัน ยอมพาลูกไปกราบคุณย่า ขอให้ย่าช่วยดูแลระหว่างวัน ยังจะดีกว่าพาลูกไปฝากเลี้ยงที่อื่น แม่อาจจะโกรธที่เขาปิดบัง แต่ท่านไม่ได้ใจร้ายพอที่จะทำร้ายหลานในสายเลือด เชื่อว่าท่านจะเอ็นดูพริกหวาน

“ธารห่วงลูก ให้ธารเลิกฝึกงานดีกว่าให้ลูกอยู่กับคนแปลกหน้า”

“อย่าพูดอย่างนั้นสิ ธารอดทนเรียนมาถึงขั้นนี้จะล้มเลิกได้ยังไง พริกหวานก็ลูกผมเหมือนกัน ถ้าธารไว้ใจว่าผมรักลูกมากเท่าธาร ก็ไม่มีอะไรต้องห่วง สายมากแล้ว ธารเข้าตึกคณะเถอะนะ ผมก็จะไปทำงาน”

เขาจอดรถชิดขอบถนน ติดกับทางเท้าตัดเข้าสู่ตึกสูงมากกว่าสิบชั้น

“ค่ะ คุณนัยขับรถดีๆ นะคะ ขอบคุณมากที่มาส่งธาร”

 ธารธาราบอกลา ไหว้ขอบคุณที่เขามาส่งและรับร่มพับ ข้างนอกแดดเปรี้ยง แรงจนแสบผิวแม้จะทาครีมกันแดดทั้งตัว สุขใจที่เขาใส่ใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ หญิงสาวสวมชุดนักศึกษาเรียบร้อย เสื้อพอดีตัวไม่รัดติ้ว กระโปรงทรงเอยาวคลุมเข่าปกปิดรอยแผล สายแค่ไหนก็ขอสวยไว้ก่อน แต่งหน้าอ่อน กรีดตาบาง ไดร์ผมเรียบตรง น่ารัก และเรียบร้อยในเวลาเดียวกัน

ข้อศอกถูกแตะไว้ อากาศร้อนจากภายนอกตีกลับเข้ามาภายในรถ ธารธารายังไม่ได้ก้าวขาลงไป เอี้ยวลำตัวกลับมาหาพ่อของลูก เขายิ้มอ่อนโยน ปลดเข็มขัดนิรภัยทำทียื่นหน้าเข้ามาใกล้ ไม่พูด แต่กดนิ้วลงบนแก้ม ไม่อยากให้ขอบคุณด้วยคำพูด ดูหล่อ และขี้อ้อนจนใจระทวย

“นิดเดียว” เขากระซิบขอร้อง

ธารธาราแพ้ใจให้เขาทุกที ปิดประตูเข้ามาก่อนกลัวจะมีใครผ่านมาเห็น จึงจุ๊บแก้มตามคำขอ อยากแกล้ง แนบริมฝีปากค้างไว้นานจนกระทั่งได้ยินเสียงภารนัยหัวเราะ

“หลงไม่ไหว ธารน่ารักเกินไปแล้ว รอเลิกงาน ค่อยต่อได้ไหม”

น่าเสียดายที่บริเวณนี้มีนักศึกษาขับรถยนต์ รถจักรยานยนต์ผ่านเยอะ ไม่สามารถปล่อยให้เด็กเลี้ยงซุกซนแกล้งหอมแก้มนานกว่านี้ ลองเปลี่ยนเป็นที่บ้าน หรือที่ลับตาคนสักหน่อย จะจูบตอบหล่อนทั้งตัว

“ถ้าแค่หอมแก้ม อนุมัติค่ะ แต่ถ้าหวังเรื่องหื่นหยุดคิดไปได้เลย”

พ่อคนหล่อกุมมือบนอกซ้าย แกล้งเจ็บจี๊ดเข้ามาถึงกระดองใจ

“ใจร้ายจัง ใจดีกับผมบ้างก็ได้ ทั้งที่ผมออกจะหลงธารจนโงหัวไม่ขึ้น”

แค่หลงไม่ใช่รักสักหน่อย ฉะนั้นคุณแม่หนูพริกหวานไม่ใจอ่อน

“ธารไปแล้ว มัวแต่คุยกับคุณ ธารสายแล้วสายอีก ตั้งใจทำงานนะคะ”

“ครับ ลูกเมียน่ารัก จะตั้งใจทำงานหาเงินมาเลี้ยงให้อยู่ดีกินดี”

“สำบัดสำนวนจังเลย”

ไม่ใช่ว่ารับจ๊อบเสริมเขียนบทละครจักรๆ วงศ์ๆ หรอกนะ รอยยิ้มไม่เลือนหายไปจากใบหน้าธารธารา หล่อนอาวรณ์ที่ต้องห่างเขา แต่ด้วยภาระหน้าที่ต่างกันจึงจำเป็นต้องตัดใจ โบกมือลา กางร่มเข้าตึกคณะ ขณะที่เขาวนรถกลับไปยังบริษัทขนาดใหญ่ซึ่งอยู่คนละทางกับมหาวิทยาลัยที่แวะส่งธารธารา

ครั้งแรกในรอบปีที่ภารนัยมาทำงานสายโดยตั้งใจ ไม่ใช่มาสายเพราะติดพันภาระงานทางอื่น ภารนัยมาถึงชั้นผู้บริหารเลขาฯ พุ่งเข้าชนเร็วเป็นกระทิงดุแดนสเปน ยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดสักคำเสียงแหลมๆ ของเจนจิราดังขึ้นจากห้องรับรอง

“โรงแรมพ่อเพื่อนน้องเจนเองค่ะ พี่นัยว่าสวยไหม มีห้องให้เลือกหลายแบบ น้องเจนชอบพลูวิลล่ามากที่สุด สวยไหมคะ”

เสียงแหลมของเจนจิราดังต่อเนื่องตั้งแต่เจอหน้า ผ่านมากว่าสองชั่วโมง หล่อนยังพูดไม่หยุด พูดๆๆ และพูดๆๆ จนภารนัยไม่มีสมาธิทำงาน นัดหมายไปดูที่ดินอีกแปลงในชลบุรีเป็นอันต้องเลื่อนออกไป

หล่อนมัดมือชกให้เขาไปร่วมรับประทานอาหารกลางวันกับพ่อหล่อน โดยไม่ถามตารางงานประจำวันก่อน เครียดหนัก ว่าจะสลัดอย่างไรให้หลุด ไม่ใช่ว่าจะเกาะติดเขาถึงตอนเย็น ถือโอกาสลากเขากลับไปกินข้าวที่บ้านแม่

แสงหน้าจอโทรศัพท์หญิงสาวจ้า จนเขาไม่ยอมมองหน้าจอตรงๆ ตอบส่งๆ

“สวยมากครับ แต่พี่ว่าน้องเจนอย่าเพิ่งจองเลยนะ เผื่อพี่ไม่ว่าง น้องเจนอาจจะต้องไปคนเดียว กลัวมางอนพี่ย้อนหลัง”

“แล้วพี่นัยคิดว่าน้องเจนมาหาแต่เช้าทำไมล่ะคะ น้องเจนมาถามตารางงานพี่นัยจากเลขาฯ ค่ะ โชคดีนะคะที่พี่นัยติดงานไม่สำคัญ น้องเจนสั่งเลื่อนออกไปทั้งหมด รับอำนาจมาจากป้าภาค่ะ ว่าที่ลูกสะใภ้ขอร้องทั้งที ป้าภาน่ารักมาก โทรคุยกับเลขาฯ ด้วยตัวเอง”

“น้องเจนจะทำอะไรทำไมไม่ปรึกษาพี่ก่อน” ภารนัยดุ

“เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอคะ พี่นัยก็ตอบตกลง แค่พูดกับน้องเจนว่าขอรอดูตารางงานก่อน นี่น้องเจนก็เคลียร์ตารางานให้แล้วไงคะ พี่นัยยังจะติดอะไรอีก หรือที่พี่นัยดุ เพราะไม่อยากไปกับน้องเจน”

“แต่น้องเจนก็ควรจะปรึกษาพี่ก่อนจะยกเลิกหรือเลื่อนงานพี่ออกไป คุณแม่พี่อยู่บ้าน ไม่เคยเข้ามาบริษัท ไม่รู้ลักษณะงานของพี่ ถ้างานที่ท่านสั่งให้ยกเลิกมันสำคัญมาก น้องเจนว่าพี่จะโอเคเหรอครับ”

“เลขาฯ พี่นัยเลื่อนไปแล้ว จะโทรกลับไปยกเลิกไหมล่ะคะ พี่นัยจะได้ทำงานตามตารางของตัวเอง ส่วนเรื่องเที่ยวที่นัดกับน้องเจนไว้ ก็ไม่ต้องไปหรอกค่ะ น้องเจนไปคนเดียวได้ ถ้าพี่นัยจะลำบากใจมากขนาดนี้ คอยดูนะ เจอคุณพ่อตอนเที่ยง น้องเจนจะฟ้องคุณพ่อให้หมดเลย ว่าพี่นัยไม่รัก เจอป้าภาตอนเย็น น้องเจนก็จะฟ้องป้าภาอีก!”

 ลูกสาวคนเดียวของคุณจิรัชหน้าหักลง ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก จนไม่พอใจหากเคลียร์ตารางให้แล้ว แต่คู่หมั้นหนุ่มยังจะไม่ไปกับหล่อน เจนจิรากอดอกเชิดหน้าใส่นักธุรกิจหนุ่ม ไม่ได้เดินหนีไปที่อื่น ยืนอยู่ตรงนั้น เพื่อเขาจะได้ง้อง่ายๆ ไม่ต้องเสียเวลาเดินตาม

“วันไหนครับ”

เขาจำยอม เมื่อหญิงสาวยกชื่อพ่อหล่อนมาข่มขู่