บทที่ 5 ถ้อยคำ...ที่แสนเจ็บปวด 02

“...” ประโยคนี้ยิ่งทำให้คนฟังเม้มปาก และมันบาดลึกถึงหัวใจได้ดี

          “ยอมรับความจริงเถอะค่ะว่าได้ไปแค่ตัวของดล ส่วนหัวใจ….”

          อรอุมาเผยรอยยิ้มลึกอย่างพึงพอใจราวกับปีศาจ แล้วกำลังจะกล่าวคำพูดต่อมา แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นคนที่ตนกำลังพูดถึงเสียก่อน หล่อนจึงเปลี่ยนสีหน้าใหม่ พลางยิ้มพิมพ์ใจให้กับคนที่กำลังเดินมาใกล้มากแล้ว

          “พอดีอรเห็นคุณไจ๋ก็เลยแวะมาทักน่ะค่ะ”

          “ครับ” ดลวัฒน์ตอบรับสั้นๆ เท่านั้น

          “อรไม่กวนดลดีกว่า ไว้เจอกันที่โรงพยาบาลของเรานะ” หล่อนเน้นคำว่าเราเสียงหนัก จนสิรินดาไม่อาจแสดงสีหน้าที่ปกติได้

          “ครับ” ดลวัฒน์ตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่สายตาแอบเหลือบมองคนข้างกาย แต่กระนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอยู่ดี ทั้งที่รับรู้ว่าสีหน้าของภรรยาเปลี่ยนไป

         

         

          เช้านี้สิรินดาไม่จำเป็นต้องเป็นแม่ครัว เพราะดลวัฒน์ถูกเรียกตัวออกไปโรงพยาบาลตั้งแต่เช้ามืด หลังจากรดน้ำต้นกุหลาบที่ปลูกไว้เสร็จแล้ว หญิงสาวก็ตรงไปยังห้องรับแขก และหยิบเอกสารที่แอบเก็บไว้มาอ่านอย่างพิจารณา

          สักช่วงประมาณสิบโมงเศษก็มีการแจ้งเตือนหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ทำให้หญิงสาวละสายตาจากสิ่งที่ให้ความสนใจมาร่วมหนึ่งชั่วโมง

          DONN : พี่ต้องใช้เอกสาร มันอยู่ที่โต๊ะทำงาน ซองน้ำตาล มีตราโรงพยาบาล

          JAI-SIRINDA: ไจ๋จะเอาไปให้ค่ะ

          หลังจากได้รับข้อความไหว้วาน หญิงสาวก็ขยับตัวไปยังห้องนอนเพื่อผลัดเปลี่ยนชุดให้เหมาะสมกับภาพลักษณ์ของสามีและบิดา ไม่นานร่างบางก็อยู่ในชุดเดรสลูกไม้สีขาว ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางเล็กน้อย ก่อนไปหยิบเอกสารที่ว่านั้นแล้วตรงไปยังรถมินิคูเปอร์ของตน

          เนื่องด้วยเวลานี้ไม่ใช่ชั่วโมงเร่งด่วน จึงทำให้หญิงสาวมาถึงโรงพยาบาลได้อย่างรวดเร็ว สิรินดาเดินเข้ามาในตึกที่ดลวัฒน์ทำงานอยู่ แล้วเดินเข้าไปในลิฟต์และกดชั้นห้า แต่แล้วก็มีคนแทรกตัวตามเข้ามาด้วย

          “ขอไปด้วยนะคะ จะไปหาดลพอดีเลยค่ะ” แพทย์สาวบอกเสียงใส สิรินดาไม่ได้กล่าวทักทายออกไป ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้จักมารยาท แต่มารยาทควรเก็บไว้ใช้กับคนที่ควรค่าแก่การให้

          “เผอิญอรทำอาหารมาให้ดลน่ะค่ะ เห็นเคยบ่นว่าอาหารแถวนี้ไม่ถูกปากเท่าไร” อรอุมาว่าพร้อมกับยกกล่องอาหารขึ้นโชว์ “คุณไจ๋ล่ะคะ มาหาดลทำไมเหรือคะ”

          สิรินดาหันไปมองอีกฝ่าย อยากรู้ว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงไม่มีจิตสำนึกบ้างเลย

          “ไจ๋คงไม่จำเป็นต้องบอกค่ะ แล้วถ้าจะทำอะไรมาให้สามีคนอื่น ก็ควรถามเมียเขาก่อนนะคะ”

          “สามี...ดูภูมิใจจังนะคะ” อรอุมาไม่มีท่าทีสลด และยังยิ้มใส่วาจานั้น พลันหมุนตัวมามองหน้าสิรินดาตรงๆ แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “ถ้าไม่ใช่เพราะเงิน คิดเหรอคะว่าจะได้แต่งงานกับดล”

          ทุกคนในโรงพยาบาลต่างรู้กันดีว่าการแต่งงานของสองคนนี้ มีเรื่องเงินมาเกี่ยวข้อง

          เมื่อสามปีก่อน โรงพยาบาลแห่งนี้เคยระส่ำระสายจากเรื่องของงบประมาณที่ไม่เพียงพอต่อรายจ่าย เนื่องด้วยมีหุ้นส่วนถอนตัวไป ธิตาจึงมองหาหุ้นส่วนรายใหม่ที่จะมาช่วยพยุงวิกฤติครั้งนี้ไว้ได้ ซึ่งเป้าหมายแรกก็คือบิดาของอีกฝ่าย

          นอกจากสุนิติจะร่ำรวยมากแล้ว เขายังเป็นศัลยแพทย์ที่มีชื่อเสียง จึงมีคนไข้มากมายเข้าแถวรอรักษาตัวด้วย

          มันจึงไม่แปลกที่ธิตาอยากจะเกี่ยวดองด้วย

          “เขาไม่ได้เลือกคุณตั้งแต่แรกไม่ใช่หรือคะ” เพราะเธอได้ยินกลับหูตัวเองว่า งานแต่งจะถูกเลื่อนออกไป

          “แล้วยังไงคะ สุดท้ายไจ๋ก็มีทะเบียนสมรส”