บทที่ 5 ถ้อยคำ...ที่แสนเจ็บปวด

บทที่ 5

ถ้อยคำ...ที่แสนเจ็บปวด

          “พี่ว่าคุณแม่จะชอบไหมคะ” สิ้นคำหญิงสาวก็ก้มลงไปมองถุงกระดาษใบหนึ่งที่มีสีสันสวยงามพอๆ กับของข้างใน ซึ่งถูกเลือกสรรมาเป็นอย่างดี

          วันนี้สิรินดานัดกับสามีเพื่อเลือกซื้อของขวัญวันเกิดให้จารวีที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ซึ่งวันเกิดของแม่สามีจะมาถึงในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า

          “เธอซื้อ พี่ไม่เคยเห็นว่าจะไม่ถูกใจสักครั้ง” ตลอดเวลาสองปีกว่าๆ ที่สิรินดารับบทลูกสะใภ้ แม่ของเขาล้วนเห็นดีเห็นงามกับเธอด้วยแทบจะทุกครั้ง

          สิรินดายิ้ม ถึงแม้จะได้รับคำชมเช่นนั้น แต่เธอก็ยังอยากเลือกของขวัญให้ดีที่สุด อยากให้ท่านรู้ว่าเธอนั้นรักและเคารพแค่ไหน

          “แล้วตกลงอยากจะกินร้านไหน”

          “ร้านอาหารญี่ปุ่นก็ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบ นานแล้วเหมือนกันที่ไม่ได้กินอาหารประเภทนี้

          “งั้นนำไปสิ” ชายหนุ่มเอ่ยปาก เขาไม่ค่อยสันทัดเรื่องนี้สักเท่าไร และน้อยครั้งมากที่จะมาเดินห้างสรรพสินค้า ส่วนมากถ้าได้รับวันหยุด สิ่งที่บุคลากรทางการแพทย์อย่างเขามักจะทำ นั่นคือการนอนพักเอาแรงเพื่อไปต่อสู้ยื้อชีวิตคนไข้ในวันถัดไป

          สิรินดาเลือกร้านอาหารญี่ปุ่นที่ไม่ต้องรอคิวนาน ด้วยรู้ว่าเวลาของชายหนุ่มนั้นสำคัญเพียงใด ดลวัฒน์เองก็คงอยากจะกลับไปพักเต็มทีแล้ว เมื่อเข้ามานั่งในร้านเธอก็สั่งข้าวหน้ากุ้งเทมปุระ ส่วนคนนั่งตรงข้ามกันสั่งข้าวหน้าแกงกะหรี่

          หลังจากบริกรมารับออร์เดอร์ไปแล้ว ดลวัฒน์ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถหน้าจอดูโลกออนไลน์ ส่วนสิรินดามองดูบรรยากาศภายในร้าน รอไม่เกินสิบห้านาทีอาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟ

          คนทั้งคู่เริ่มลงมือทาน ทว่าไม่นานกลับมีเสียงเรียกเข้าของสมาร์ตโฟนดังขึ้น ชายหนุ่มรีบคว้ามันขึ้นมาดู ก่อนสีหน้าของชายหนุ่มจะเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

          “เดี๋ยวพี่กลับมา”

          “ค่ะ” หญิงสาวขานรับ แม้ว่าแอบแปลกใจนิด ๆ ที่ครั้งนี้เขาปลีกตัวไปคุยที่อื่น ปกติแล้วไม่ว่าสายนั้นเป็นสายจากใครเขาก็จะนั่งคุยที่เดิม          

          ด้วยความที่สิรินดาตาไว จึงเห็นว่าสายที่โทร.เข้ามาเป็นเบอร์จากต่างประเทศ กระนั้นก็ไม่ได้เก็บมาคิดมาก 

          แต่การกระทำของดลวัฒน์ดูเหมือนพยายามจะซ่อนบางสิ่งบางอย่าง ไม่อยากให้สิรินดารับรู้

          หญิงสาวนั่งกินข้าวต่อไปอีกสี่ห้าคำ เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามก็ถูกเลื่อนอีกหน ร่างบางเงยหน้าไปมองคิดว่าต้องเป็นสามี

          ทว่ากลับไม่ใช่

          “ไม่เจอกันนานเลยนะคะคุณไจ๋” อรอุมาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหวาน แต่ดวงตากลับหาความจริงใจไม่พบ

สิรินดาไม่ได้กล่าวทักทายตอบกลับ ไม่คิดว่าคนที่เคยเป็นศัตรูหัวใจกันจะเข้ามาทักทาย แถมเธอก็ไม่ได้เจอกับอีกฝ่ายนานพอสมควรแล้ว ก่อนจะสังเกตเห็นตราโรงพยาบาลบนเสื้อที่อรอุมาสวมใส่อยู่

          “ทำไมทำหน้าตกใจแบบนั้นล่ะคะ ดลไม่ได้บอกหรือคะว่าอรมาทำงานกับดลเป็นอาทิตย์แล้ว” อรอุมาสาดความร้ายใส่อย่างไม่ปิดบัง แล้วทำท่าเอียงคออย่างขบคิด “แปลกจังค่ะ ทำไมเขาไม่บอกเมียแบบคุณไจ๋ล่ะคะ”

           “มันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรไม่ใช่หรือคะ ไจ๋ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกค่ะว่าโรงพยาบาลมีลูกจ้างรับใหม่กี่คน” หญิงสาวส่งสายตาย้ำว่าเรื่องของอรอุมาไม่ใช่เรื่องสำคัญที่หล่อนควรต้องใส่ใจ

          “หรือคะ อรก็นึกว่าเพราะใกล้เลิกกันแล้วเสียอีก เห็นดลเองก็ไม่ใส่แหวนแต่งงาน” อรอุมาเหยียดหยันอย่างไม่ยอมแพ้ หล่อนสังเกตมาตั้งแต่วันแรกที่กลับมาเจอกันแล้ว ว่าคนที่หมายปองไม่สวมแหวน ซึ่งมันจะตีความเป็นอะไรได้อีก นอกจากสิ่งที่เปรยไปเมื่อสักครู่

          “หรือว่าเขาไม่ใส่ตั้งแต่แรกคะ” อรอุมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พร้อมกรีดยิ้มราวกับปีศาจ

          ลมหายใจของสิรินดาติดขัด ถ้าบอกว่านี่เป็นการเอาคืน ก็ต้องยอมรับว่าเป็นหมัดเด็ดได้เลยทีเดียว เพราะมันจริงอย่างที่อรอุมาว่ามา     

          หลังจากคืนแต่งงาน เธอก็ไม่เคยเห็นเขาใส่อีกเลย

          “เขาไม่เคยรักยังไม่รู้ตัวอีกหรือคะ”