บทที่ 2

"ดุแต่เช้าเลยว่ะ" เขาบ่นพึมพำ ยอมคลายวงแขนออกจากเอวเธอช้าๆ "ลุกแล้วๆ บ่นเป็นยายแก่ไปได้"

ปอยรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนทันทีที่เขายอมปล่อย จัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ พยายามทำเป็นไม่สนใจสายตาของคนที่กำลังยันตัวลุกขึ้นนั่งขยี้หัวตัวเองจนผมชี้ฟู

"ให้เวลาสิบห้านาที ลงไปกินข้าวที่บ้านกู ถ้าช้า กูเทข้าวให้หมาหน้าปากซอยกินแน่" ปอยทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วรีบหันหลังเดินสับเท้าออกจากห้องไปโดยไม่รอฟังคำตอบ

ทันทีที่พ้นประตูห้อง ปอยยกมือขึ้นทาบอกตัวเอง สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ยังคงกระหน่ำรัวไม่หยุด

เมื่อไหร่เธอจะชินสักทีนะ

สิบห้านาทีเป๊ะตามเวลาที่กำหนด ร่างสูงในชุดนักศึกษาที่หลุดลุ่ยก็เดินข้ามรั้วมาโผล่ที่โต๊ะกินข้าวบ้านปอย

โซ่อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ไม่ติดกระดุมสามเม็ดบน เผยให้เห็นรอยสักเส้นกราฟิกสีดำเล็กๆ ที่หลังคอซึ่งถูกปกปิดไว้ครึ่งหนึ่งด้วยคอเสื้อ ชายเสื้อหลุดลุ่ยอยู่นอกกางเกงยีนส์สีซีด สภาพดูเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนมากกว่านักศึกษาปีสี่ที่กำลังจะไปพรีเซนต์งานจบ

เขาดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกแล้วทรุดตัวลงนั่ง หยิบช้อนส้อมขึ้นมาเตรียมพร้อม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่เขาเพิ่งฉีดมาใหม่ๆ ลอยมาเตะจมูกปอยที่นั่งกินข้าวรออยู่ก่อนแล้ว

"หอมว่ะ ฝีมือปอยนี่พึ่งได้เสมอ" โซ่พูดพลางตักไข่เจียวหมูสับชิ้นใหญ่เข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย

ปอยมองคนตรงหน้าแล้วลอบถอนใจ "กินๆ เข้าไปเถอะ จะได้รีบไป"

โซ่ไม่ได้ตอบอะไร เขาตักข้าวเข้าปากอีกคำ สายตาจับจ้องอยู่ที่จานข้าวตัวเอง ก่อนที่มือใหญ่จะใช้ปลายช้อนเขี่ยเอาต้นหอมซอยที่ผสมอยู่ในไข่เจียวออกมาไว้ริมจานอย่างชำนาญ

ปอยมองการกระทำนั้นด้วยความเคยชิน โซ่กินต้นหอมได้ แต่เขาไม่ชอบกลิ่นมันเท่าไหร่ ปกติถ้าไปกินที่ร้าน เขาจะเขี่ยทิ้งไว้ข้างจานแบบนี้แหละ

แต่สิ่งที่ทำให้ปอยชะงักคือการกระทำต่อมา

โซ่ตักเศษต้นหอมที่เขาเขี่ยแยกไว้ นำมาเทใส่จานของปอยอย่างหน้าตาเฉย โดยที่สายตายังคงมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งหยิบขึ้นมากด

"ทำอะไรเนี่ย" ปอยขมวดคิ้ว มองเศษสีเขียวในจานตัวเอง

"ก็ปอยชอบกินต้นหอมไม่ใช่ไง" โซ่ตอบโดยไม่เงยหน้า "เสียดายของ แบ่งให้"

"ข้ออ้างคนเลือกกินมากกว่ามั้ง" ปอยบ่นอุบ แต่ก็ไม่ได้ตักกลับไปคืน เธอตักต้นหอมพวกนั้นกินพร้อมกับข้าวอย่างเป็นธรรมชาติ

มันเป็นความเคยชินที่น่ากลัว... การรู้ใจกันในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้แหละที่ทำให้เธอตัดใจจากเขายากเหลือเกิน

การดูแลเขา การที่เขามานั่งกินข้าวฝีมือเธอ การแบ่งปันเรื่องหยุมหยิมบนโต๊ะอาหาร ภาพเหล่านี้มันดูเหมือนครอบครัว เหมือนคนเป็นแฟนกันมากกว่าเพื่อนสนิท

แต่ปอยรู้ดีว่ามันไม่ใช่

สำหรับโซ่ เธอคือ ‘พื้นที่ปลอดภัย’ คือคนที่เขาไว้ใจที่สุดและพึ่งพาได้ในเรื่องการใช้ชีวิต เขาเกาะติดเธอเพราะพ่อแม่ไม่เคยให้ความอบอุ่น เขาแค่ขาดคนดูแล ไม่ได้แปลว่าเขารักเธอแบบที่เธอต้องการ

"อิ่มละ" โซ่วางช้อนส้อมลง ดื่มน้ำรวดเดียวหมดแก้ว "ไปกัน ปอยล้างจานตอนเย็นแล้วกัน เดี๋ยวสาย"

เขาคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์ที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน ปอยรีบรวบจานไปวางแช่ไว้ในซิงก์ คว้ากระเป๋าผ้าและสมุดจด เดินตามแผ่นหลังกว้างออกไปที่หน้าบ้าน

รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำสนิทจอดตระหง่านอยู่หน้าประตูรั้วบ้านของโซ่

โซ่ขึ้นคร่อมรถอย่างทะมัดทะแมง หยิบหมวกกันน็อกใบเล็กสีขาวที่เขาซื้อติดรถไว้สำหรับเธอโดยเฉพาะ ส่งมาให้

ปอยรับมาสวม จัดสายรัดคางให้เข้าที่ ก่อนจะปีนขึ้นซ้อนท้ายอย่างทุลักทุเลเพราะเบาะที่ค่อนข้างสูงและกางเกงวอร์มที่รั้งขา

ยังไม่ทันที่เธอจะจัดท่านั่งให้เรียบร้อย มือหนาของคนขับก็เอื้อมมาข้างหลัง คว้าหมับเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้างของเธอ แล้วดึงกระชากให้แขนของเธอโอบรัดรอบเอวสอบของเขา

"กอดแน่นๆ เดี๋ยวตก" โซ่สั่งเสียงเรียบ

ปอยเบิกตากว้าง หน้าอกของเธอชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างของเขาเต็มเปา "โซ่ ปล่อย กูจับเหล็กท้ายรถได้"

"จับเหล็กมันอันตราย ขับเร็ว เดี๋ยวมึงหงายหลัง" เขายืนกราน ไม่ยอมปล่อยมือเธอจนกว่าเธอจะประสานนิ้วกอดเอวเขาไว้แน่นๆ

"มึงก็อย่าขับเร็วสิ" ปอยเถียง แต่ก็ยอมประสานมือไว้ที่หน้าท้องแกร่งของเขาในที่สุด

"สายแล้ว บ่นมากเดี๋ยวทิ้งไว้นี่แหละ" โซ่พูดกวนๆ ก่อนจะสตาร์ตเครื่องยนต์ เสียงท่อไอดังกระหึ่มขึ้นพร้อมกับรถที่พุ่งทะยานออกไป

ปอยต้องกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ใบหน้าของเธอซบลงกับแผ่นหลังของเขาเพื่อหลบแรงลม กลิ่นน้ำหอมของเขาชัดเจนขึ้นเมื่ออยู่ใกล้ขนาดนี้ ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาส่งผ่านเสื้อเชิ้ตบางๆ มาถึงตัวเธอ

มันเป็นความใกล้ชิดที่ทำให้หัวใจพองโตและปวดหนึบไปพร้อมๆ กัน

ปอยหลับตาลง ซึมซับความรู้สึกนี้ไว้เงียบๆ เธอรู้ว่าช่วงเวลานี้มันเป็นแค่ภาพลวงตา พอถึงมหาลัย พอเขาจอดรถ เขาก็จะกลับไปเป็น ‘โซ่’ หนุ่มวิศวะสุดฮอตที่คอยบริหารเสน่ห์ใส่สาวๆ ทุกคณะ และเธอก็จะกลับไปเป็นแค่ ‘เพื่อนสนิท’ ที่ไม่มีสิทธิ์หวง ไม่มีสิทธิ์หึง ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเขา

รถบิ๊กไบค์เลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของคณะวิศวกรรมศาสตร์ โซ่ดับเครื่องยนต์ ปอยรีบคลายอ้อมกอดและปีนลงจากรถทันที คืนพื้นที่ส่วนตัวให้เขาอย่างรวดเร็วที่สุด