บทที่ 1

เสียงน้ำมันเดือดดังฉ่าเมื่อไข่ที่ตีจนฟูถูกเทลงในกระทะ กลิ่นหอมของไข่เจียวหมูสับลอยคลุ้งไปทั่วครัวขนาดเล็ก ปอยใช้ตะหลิวพลิกไข่ให้สุกเหลืองน่ากินอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะตักใส่จานสองใบที่วางรอไว้บนเคาน์เตอร์

จานหนึ่งของเธอ อีกจาน... ของภาระที่อยู่บ้านติดกัน

หญิงสาวในชุดกางเกงวอร์มสีเทาหลวมโพรกกับเสื้อยืดตัวใหญ่กว่าตัวสองไซส์ถอนหายใจยาว เธอยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม เลื่อนสายตามองนาฬิกาแขวนผนัง

เจ็ดโมงสิบห้านาที

ถ้าเป็นคนอื่น ป่านนี้คงอาบน้ำแต่งตัวเสร็จและเตรียมนั่งกินข้าวเช้าอย่างสบายใจแล้ว แต่สำหรับคนที่มีเพื่อนสนิทชื่อ ‘โซ่’ ชีวิตไม่เคยง่ายดายแบบนั้น

ปอยคว้าพวงกุญแจที่วางอยู่บนโต๊ะกินข้าว มันไม่ใช่กุญแจบ้านเธอ แต่เป็นกุญแจบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ติดกัน รั้วปูนเตี้ยๆ ระหว่างสองบ้านไม่เคยเป็นอุปสรรค เพราะมีประตูเล็กๆ ที่ถูกเจาะทะลุไว้ตั้งแต่สมัยพวกเธอยังอยู่ประถม

เธอเดินข้ามฝั่งไปอย่างเคยชิน ไขกุญแจเข้าประตูหลังบ้านอย่างเงียบเชียบ ภายในบ้านของโซ่เงียบกริบและเย็นเฉียบ พ่อแม่ของเขาน่าจะบินไปดูงานที่ต่างประเทศตั้งแต่เมื่อคืน ทิ้งให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่เฝ้าบ้านตามลำพังเหมือนทุกที

แต่ถึงจะอยู่ พ่อแม่ของโซ่ก็แทบไม่เคยมีเวลามาใส่ใจเรื่องหยุมหยิมอย่างการปลุกลูกไปเรียนอยู่แล้ว หน้าที่นั้นจึงตกเป็นของเธอโดยปริยาย

ปอยเดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง ตรงไปยังประตูห้องนอนที่คุ้นเคย มือบางบิดลูกบิด เปิดเข้าไปโดยไม่ต้องเคาะ

ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะใบหน้าทันที ผ้าม่านทึบแสงถูกรูดปิดสนิทจนห้องมืดสนิท บนพื้นไม้มีกางเกงยีนส์และเสื้อยืดสีดำกองระเกะระกะจากการถอดทิ้งแบบส่งๆ เมื่อคืน

เธอก้าวข้ามกองเสื้อผ้าพวกนั้น เดินตรงไปที่เตียงคิงไซส์กลางห้อง

บนนั้นมีร่างสูงใหญ่ของคนขี้เซานอนคว่ำหน้าซุกหมอนอยู่ ผ้าห่มร่นไปกองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้อช่วงไหล่ที่ได้รูปจากการออกกำลังกายสม่ำเสมอ ผิวของเขาเป็นสีแทนสุขภาพดี ตัดกับผ้าปูที่นอนสีขาวจัด

"โซ่" ปอยเรียกเสียงห้วน ยืนค้ำอยู่ข้างเตียง

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ

"ไอ้โซ่ ตื่นได้แล้ว จะแปดโมงแล้วนะ" เธอยื่นมือไปเขย่าแขนเขาแรงๆ

ร่างหนาขยับตัวเล็กน้อย ส่งเสียงครางฮึมฮัมในลำคออย่างขัดใจ มือใหญ่ปัดสะเปะสะปะกลางอากาศเหมือนไล่แมลงรำคาญ ก่อนจะมุดหน้าหนีลงไปใต้หมอนลึกกว่าเดิม

เอาอีกแล้ว สเตปเดิมทุกเช้า

"ไม่ต้องมามุดหนีเลย ลุกไปอาบน้ำ วันนี้มีพรีเซนต์งานตอนเก้าโมง มึงลืมหรือไง" ปอยเพิ่มแรงดึงผ้าห่มออก แต่โซ่กลับคว้าชายผ้าห่มไว้แน่นแถมยังออกแรงดึงกลับ

ด้วยความที่พื้นห้องเป็นไม้ขัดมันบวกกับเธอยืนทรงตัวไม่ค่อยดี แรงกระชากของคนตัวโตกว่าทำให้ปอยเสียหลัก

"เฮ้ย!"

ร่างของเธอถลาล้มลงไปบนเตียง ทับลงบนแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งพลิกตัวหงายขึ้นมาพอดี

ยังไม่ทันที่ปอยจะยันตัวลุก วงแขนแข็งแรงก็ตวัดหมับเข้าที่เอว รวบตัวเธอลงไปกอดรัดไว้แน่นจนแก้มของเธอแนบลงกับแผงอกกว้างที่โผล่พ้นเสื้อยืดคอย้วยๆ ของเขา

"ปอย..." เสียงทุ้มแหบพร่าจากคนเพิ่งตื่นดังชิดใบหู "ปลุกโซ่ทำไมแต่เช้า"

หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติเมื่อครู่ กระตุกวูบและเริ่มเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้

ปอยเกร็งตัวแข็งทื่อ สัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากตัวเขา กลิ่นครีมอาบน้ำเย็นๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่ติดอยู่บนผิวทำให้สมองเธอรวนไปชั่วขณะ ยิ่งท่อนแขนหนักๆ ที่กอดรัดเอวเธอไว้แน่นจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกเขา เธอก็ยิ่งหายใจไม่ทั่วท้อง

"ปล่อยเลยโซ่ มึงตื่นแล้วก็ลุกดิ" ปอยพยายามกดเสียงให้เป็นปกติที่สุด มือเล็กดันแผงอกเขาออก แต่คนตัวโตกลับซุกหน้าลงกับหัวไหล่เธออย่างเอาแต่ใจ

"ขออีกสิบนาทีนะครับ"

น้ำเสียงออดอ้อนบวกกับคำลงท้ายที่ร้อยวันพันปีจะหลุดออกมาสักครั้ง ทำเอาคนฟังใจสั่น

ปอยเม้มปากแน่น เธอเกลียดตัวเองที่มักจะแพ้ทางลูกอ้อนแบบนี้เสมอ เกลียดที่ตัวเองต้องมานั่งใจเต้นแรงกับเพื่อนสนิทที่เห็นหน้ากันมาตั้งแต่เด็ก เกลียดที่รู้ทั้งรู้ว่าสำหรับโซ่ การกอดหรือการถึงเนื้อถึงตัวมันเป็นแค่ ‘ความเคยชิน’ ไม่ได้มีความหมายอะไรลึกซึ้งไปกว่านั้น

เขาทำแบบนี้กับเธอจนเป็นเรื่องปกติ แต่คนที่คิดไม่ซื่อมันคือเธอเอง

ปอยสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความหงุดหงิดมาเป็นเกราะกำบัง "ลุกเดี๋ยวนี้เลยโซ่ ปอยไม่อยากสายเพราะมึงนะ ถ้ามึงไม่ลุก กูกลับไปกินข้าวคนเดียวจริงๆ ด้วย"

สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้คนที่หลับตาซุกไหล่เธออยู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ดวงตาคมกริบสีเข้มสบเข้ากับดวงตากลมโตของเธอในระยะประชิด ปลายจมูกของเขาอยู่ห่างจากแก้มเธอแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รินรดผิวหน้าจนปอยต้องเผลอกลั้นหายใจ

โซ่มองหน้าเธอนิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนที่มุมปากได้รูปจะยกขึ้นนิดๆ เหมือนคนอารมณ์ดี

"ดุแต่เช้าเลยว่ะ" เขาบ่นพึมพำ ยอมคลายวงแขนออกจากเอวเธอช้าๆ "ลุกแล้วๆ บ่นเป็นยายแก่ไปได้"