บทที่ 3

รถบิ๊กไบค์เลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของคณะวิศวกรรมศาสตร์ โซ่ดับเครื่องยนต์ ปอยรีบคลายอ้อมกอดและปีนลงจากรถทันที คืนพื้นที่ส่วนตัวให้เขาอย่างรวดเร็วที่สุด

เธอถอดหมวกกันน็อกส่งคืนให้เขา โซ่รับไปแขวนไว้ที่แฮนด์รถ มือใหญ่เสยผมที่เสียทรงจากการใส่หมวกกันน็อกอย่างลวกๆ แต่กลับดูดีจนผู้หญิงหลายคนที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวมอง

"เดี๋ยวเที่ยงกูไปรอที่โรงอาหารนะ" โซ่บอกพลางหยิบกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกง

แต่จังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ของเขาก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ที่ดังขึ้นรัวๆ

ปอยที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เผลอปรายตามองไปที่หน้าจอโดยไม่ได้ตั้งใจ

Nong Bee: พี่โซ่ถึงยังคะ Nong Bee: บี๋รออยู่ที่หน้าตึกคณะแล้วน้าา ซื้อกาแฟมาเผื่อด้วยค่ะ

ตัวหนังสือที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาความอบอุ่นที่เกาะกุมหัวใจปอยเมื่อครู่ระเหยหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความรู้สึกชาวาบและเจ็บแปลบที่อกข้างซ้าย

น้องบี๋... ดาวคณะนิเทศปีหนึ่งที่เพิ่งมีข่าวว่ากำลังคุยๆ อยู่กับโซ่เมื่อสัปดาห์ก่อน

ความจริงกระแทกหน้าอย่างจัง

นี่แหละตัวตนของศรัณย์ ผู้ชายลอยชาย เจ้าชู้ คบผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า เมื่อคืนอาจจะคุยกับอีกคน เช้านี้มีอีกคนมาดักรอ และเธอ... ก็เป็นแค่เพื่อนที่ทำข้าวเช้าให้เขากินก่อนที่เขาจะออกมาเจอคนพวกนั้น

โซ่ชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อเห็นข้อความ เขากดปิดหน้าจออย่างรวดเร็วแล้วยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง หันมามองหน้าปอยด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"ปอย..." เขาทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่ปอยไม่เปิดโอกาสให้เขาพูด เธอถอยหลังออกห่างหนึ่งก้าว สร้างระยะห่างที่ชัดเจน ยกยิ้มมุมปากที่ดูฝืนธรรมชาติที่สุดส่งไปให้

"รีบไปเรียนเถอะ..." ปอยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความรู้สึก "เดี๋ยว ‘เพื่อน’ โซ่รอนาน"

"พี่โซ่!"

เจ้าของชื่อหันไปตามเสียง ปอยเองก็ชะงักและมองตามไปเช่นกัน

หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดนักศึกษาที่พอดีตัวเป๊ะจนเห็นสัดส่วนชัดเจน กำลังวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา รอยยิ้มหวานหยดย้อยบนใบหน้าของเธอถูกส่งตรงมาให้คนบนรถบิ๊กไบค์ ในมือของเธอมีแก้วกาแฟเย็นยี่ห้อดังสองแก้ว

น้องบี๋... ดาวนิเทศปีหนึ่งตัวจริงเสียงจริง

"มารอตั้งนาน ร้อนมากเลยค่ะ" บี๋เดินเข้ามาหยุดยืนชิดกับตัวรถมอเตอร์ไซค์จนแทบจะเกยกับหน้าขาของโซ่ เธอไม่ได้เกาะแขนเขาเหมือนที่ผู้หญิงคนอื่นชอบทำ แต่กลับใช้วิธีที่ดูเป็นธรรมชาติและคุกคามพื้นที่ส่วนตัวยิ่งกว่านั้น

มือเรียวเล็กของดาวนิเทศล้วงหยิบกระดาษทิชชูออกจากกระเป๋ากระโปรง ซับหยาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตรงสันกรามและลำคอแกร่งของโซ่อย่างแผ่วเบา

"ขับรถมาเหนื่อยๆ ดื่มกาแฟก่อนนะคะ บี๋สั่งแบบที่พี่โซ่ชอบมาให้"

โซ่ไม่ได้ปัดมือเธอออก เขานั่งนิ่ง ปล่อยให้อีกฝ่ายซับเหงื่อให้หน้าตาเฉย มือใหญ่รับแก้วกาแฟมาถือไว้ แต่สายตาคมกริบของเขากลับเหลือบมองผ่านไหล่ของบี๋มาหยุดอยู่ที่ปอย

ปอยยืนมองภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าที่เรียบตึงจนแทบจะกลายเป็นไร้ความรู้สึก

มือที่ถือหมวกกันน็อกอยู่กำแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่เคยทำให้เธอหวั่นไหวตอนซ้อนท้ายมาเมื่อสิบนาทีก่อน ตอนนี้มันถูกกลบด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงรสหวานเลี่ยนที่ลอยมาจากตัวบี๋จนหมด

"อ้าว พี่ปอย ใช่มั้ยคะ" บี๋ละสายตาจากโซ่แล้วหันมาฉีกยิ้มกว้างให้เธอ "พี่โซ่เล่าให้ฟังบ่อยเลยค่ะว่ามีเพื่อนสนิทอยู่บ้านติดกัน"

คำว่า 'เพื่อนสนิท' ที่ถูกเน้นเสียงอย่างจงใจทำให้ปอยคิ้วกระตุก

"ค่ะ พี่เอง" ปอยตอบรับสั้นๆ

"ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์ซ้อนท้ายมาเป็นเพื่อนพี่โซ่ตอนเช้า" บี๋เอียงคอพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเกรงอกเกรงใจ แต่เนื้อหาประโยคกลับกรีดลึก "บี๋บอกพี่โซ่แล้วว่าเดี๋ยวบี๋ขับรถไปรับเองที่บ้านก็ได้ พี่โซ่ก็ขี้เกรงใจ กลัวบี๋ตื่นเช้าแล้วจะเหนื่อย"

ปอยรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอหอย

ที่แท้การที่เขามานั่งกินข้าวเช้าฝีมือเธอ ให้เธอปลุก ให้เธอคอยบ่น มันก็เป็นแค่ตัวเลือกสำรอง เพราะเขาไม่อยากให้คนของเขาต้องมาเหนื่อยนี่เอง

หญิงสาวกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ พยายามอย่างหนักที่จะไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาทางสีหน้า เธอหันไปกะพริบตาใส่โซ่ที่ยังคงจ้องมองเธออยู่

"หมวกมึง กูวางไว้บนเบาะนะ" ปอยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ วางหมวกกันน็อกลงบนเบาะหลังรถโดยไม่รอให้เขายื่นมือมารับ "กูไปหาไอ้แพรวก่อน"

"เดี๋ยวปอย—" โซ่ขยับตัวทำท่าจะเรียก

"คุยกับน้องไปเถอะ สายแล้ว"

ปอยตัดบท หมุนตัวเดินสับเท้าหนีออกมาจากลานจอดรถทันที

เธอเดินเร็วมาก เร็วเสียจนเหมือนคนกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง ไม่สนใจเสียงเรียกร้องหรือบทสนทนาที่อาจจะเกิดขึ้นข้างหลัง สิ่งเดียวที่รู้คือเธอไม่อยากยืนอยู่ตรงนั้นให้ตัวเองดูเป็นคนโง่อีกต่อไปแล้ว

ลานเกียร์หน้าคณะวิศวะยังคงพลุกพล่านไปด้วยนักศึกษา ปอยเดินตรงไปยังโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำที่อยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่

แพรว เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มกำลังนั่งดูดชานมไข่มุกพลางไถหน้าจอไอแพดอยู่อย่างสบายอารมณ์

ปอยทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม วางกระเป๋าผ้าลงบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบชีตเรียนและหนังสือเล่มหนาออกมาวางกระแทกกับพื้นหินอ่อน

ปึก!