تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 3
تاريخ النشر:
2026-07-29 19:13:40รถบิ๊กไบค์เลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของคณะวิศวกรรมศาสตร์ โซ่ดับเครื่องยนต์ ปอยรีบคลายอ้อมกอดและปีนลงจากรถทันที คืนพื้นที่ส่วนตัวให้เขาอย่างรวดเร็วที่สุด
เธอถอดหมวกกันน็อกส่งคืนให้เขา โซ่รับไปแขวนไว้ที่แฮนด์รถ มือใหญ่เสยผมที่เสียทรงจากการใส่หมวกกันน็อกอย่างลวกๆ แต่กลับดูดีจนผู้หญิงหลายคนที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวมอง
"เดี๋ยวเที่ยงกูไปรอที่โรงอาหารนะ" โซ่บอกพลางหยิบกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกง
แต่จังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ของเขาก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ที่ดังขึ้นรัวๆ
ปอยที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เผลอปรายตามองไปที่หน้าจอโดยไม่ได้ตั้งใจ
Nong Bee: พี่โซ่ถึงยังคะ Nong Bee: บี๋รออยู่ที่หน้าตึกคณะแล้วน้าา ซื้อกาแฟมาเผื่อด้วยค่ะ
ตัวหนังสือที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาความอบอุ่นที่เกาะกุมหัวใจปอยเมื่อครู่ระเหยหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความรู้สึกชาวาบและเจ็บแปลบที่อกข้างซ้าย
น้องบี๋... ดาวคณะนิเทศปีหนึ่งที่เพิ่งมีข่าวว่ากำลังคุยๆ อยู่กับโซ่เมื่อสัปดาห์ก่อน
ความจริงกระแทกหน้าอย่างจัง
นี่แหละตัวตนของศรัณย์ ผู้ชายลอยชาย เจ้าชู้ คบผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า เมื่อคืนอาจจะคุยกับอีกคน เช้านี้มีอีกคนมาดักรอ และเธอ... ก็เป็นแค่เพื่อนที่ทำข้าวเช้าให้เขากินก่อนที่เขาจะออกมาเจอคนพวกนั้น
โซ่ชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อเห็นข้อความ เขากดปิดหน้าจออย่างรวดเร็วแล้วยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง หันมามองหน้าปอยด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
"ปอย..." เขาทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่ปอยไม่เปิดโอกาสให้เขาพูด เธอถอยหลังออกห่างหนึ่งก้าว สร้างระยะห่างที่ชัดเจน ยกยิ้มมุมปากที่ดูฝืนธรรมชาติที่สุดส่งไปให้
"รีบไปเรียนเถอะ..." ปอยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความรู้สึก "เดี๋ยว ‘เพื่อน’ โซ่รอนาน"
"พี่โซ่!"
เจ้าของชื่อหันไปตามเสียง ปอยเองก็ชะงักและมองตามไปเช่นกัน
หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดนักศึกษาที่พอดีตัวเป๊ะจนเห็นสัดส่วนชัดเจน กำลังวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา รอยยิ้มหวานหยดย้อยบนใบหน้าของเธอถูกส่งตรงมาให้คนบนรถบิ๊กไบค์ ในมือของเธอมีแก้วกาแฟเย็นยี่ห้อดังสองแก้ว
น้องบี๋... ดาวนิเทศปีหนึ่งตัวจริงเสียงจริง
"มารอตั้งนาน ร้อนมากเลยค่ะ" บี๋เดินเข้ามาหยุดยืนชิดกับตัวรถมอเตอร์ไซค์จนแทบจะเกยกับหน้าขาของโซ่ เธอไม่ได้เกาะแขนเขาเหมือนที่ผู้หญิงคนอื่นชอบทำ แต่กลับใช้วิธีที่ดูเป็นธรรมชาติและคุกคามพื้นที่ส่วนตัวยิ่งกว่านั้น
มือเรียวเล็กของดาวนิเทศล้วงหยิบกระดาษทิชชูออกจากกระเป๋ากระโปรง ซับหยาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตรงสันกรามและลำคอแกร่งของโซ่อย่างแผ่วเบา
"ขับรถมาเหนื่อยๆ ดื่มกาแฟก่อนนะคะ บี๋สั่งแบบที่พี่โซ่ชอบมาให้"
โซ่ไม่ได้ปัดมือเธอออก เขานั่งนิ่ง ปล่อยให้อีกฝ่ายซับเหงื่อให้หน้าตาเฉย มือใหญ่รับแก้วกาแฟมาถือไว้ แต่สายตาคมกริบของเขากลับเหลือบมองผ่านไหล่ของบี๋มาหยุดอยู่ที่ปอย
ปอยยืนมองภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าที่เรียบตึงจนแทบจะกลายเป็นไร้ความรู้สึก
มือที่ถือหมวกกันน็อกอยู่กำแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่เคยทำให้เธอหวั่นไหวตอนซ้อนท้ายมาเมื่อสิบนาทีก่อน ตอนนี้มันถูกกลบด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงรสหวานเลี่ยนที่ลอยมาจากตัวบี๋จนหมด
"อ้าว พี่ปอย ใช่มั้ยคะ" บี๋ละสายตาจากโซ่แล้วหันมาฉีกยิ้มกว้างให้เธอ "พี่โซ่เล่าให้ฟังบ่อยเลยค่ะว่ามีเพื่อนสนิทอยู่บ้านติดกัน"
คำว่า 'เพื่อนสนิท' ที่ถูกเน้นเสียงอย่างจงใจทำให้ปอยคิ้วกระตุก
"ค่ะ พี่เอง" ปอยตอบรับสั้นๆ
"ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์ซ้อนท้ายมาเป็นเพื่อนพี่โซ่ตอนเช้า" บี๋เอียงคอพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเกรงอกเกรงใจ แต่เนื้อหาประโยคกลับกรีดลึก "บี๋บอกพี่โซ่แล้วว่าเดี๋ยวบี๋ขับรถไปรับเองที่บ้านก็ได้ พี่โซ่ก็ขี้เกรงใจ กลัวบี๋ตื่นเช้าแล้วจะเหนื่อย"
ปอยรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอหอย
ที่แท้การที่เขามานั่งกินข้าวเช้าฝีมือเธอ ให้เธอปลุก ให้เธอคอยบ่น มันก็เป็นแค่ตัวเลือกสำรอง เพราะเขาไม่อยากให้คนของเขาต้องมาเหนื่อยนี่เอง
หญิงสาวกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ พยายามอย่างหนักที่จะไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาทางสีหน้า เธอหันไปกะพริบตาใส่โซ่ที่ยังคงจ้องมองเธออยู่
"หมวกมึง กูวางไว้บนเบาะนะ" ปอยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ วางหมวกกันน็อกลงบนเบาะหลังรถโดยไม่รอให้เขายื่นมือมารับ "กูไปหาไอ้แพรวก่อน"
"เดี๋ยวปอย—" โซ่ขยับตัวทำท่าจะเรียก
"คุยกับน้องไปเถอะ สายแล้ว"
ปอยตัดบท หมุนตัวเดินสับเท้าหนีออกมาจากลานจอดรถทันที
เธอเดินเร็วมาก เร็วเสียจนเหมือนคนกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง ไม่สนใจเสียงเรียกร้องหรือบทสนทนาที่อาจจะเกิดขึ้นข้างหลัง สิ่งเดียวที่รู้คือเธอไม่อยากยืนอยู่ตรงนั้นให้ตัวเองดูเป็นคนโง่อีกต่อไปแล้ว
ลานเกียร์หน้าคณะวิศวะยังคงพลุกพล่านไปด้วยนักศึกษา ปอยเดินตรงไปยังโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำที่อยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่
แพรว เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มกำลังนั่งดูดชานมไข่มุกพลางไถหน้าจอไอแพดอยู่อย่างสบายอารมณ์
ปอยทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม วางกระเป๋าผ้าลงบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบชีตเรียนและหนังสือเล่มหนาออกมาวางกระแทกกับพื้นหินอ่อน
ปึก!
أحدث فصل
สถานะเพื่อนลับ บทที่ 89
เสียงเบสและเสียงกีตาร์เริ่มบรรเลงจังหวะสนุกสนานจากเวทีเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ริมรั้วปอยในชุดเดรสที่เปลี่ยนให้ทะมัดทะแมงขึ้น ยืนถือแก้วน้ำผลไม้อยู่หน้าเวที รอยยิ้มกว้างขวางประดับอยู่บนใบหน้าขณะจ้องมองขึ้นไปด้านบนศรัณย์ถอดเสื้อสูททิ้งไปแล้ว เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก เขานั่งประจำที่อยู่หลังชุดกลองตัวเก่ง มือจับไม้กลองหมุนควงอย่างชำนาญ แววตาคมดุที่เคยมองฝูงชนอย่างแข็งกร้าว บัดนี้เต็มไปด้วยความสนุกสนานและผ่อนคลายเขาไม่ได้กำลังตีกลองด้วยความโกรธหรือความหึงหวงเหมือนคืนนั้นที่ร้านพี่จี๊ดโซ่สบตากับเธอจากบนเวที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกจุดขึ้นบนมุมปาก ก่อนที่เขาจะขยับไมโครโฟนที่ตั้งอยู่ข้างๆ เข้ามาใกล้"เพลงนี้... ขอมอบให้ผู้หญิงที่ยืนหน้าบานอยู่ตรงกลางเวทีนะครับ" เสียงทุ้มของเขาดังออกไมค์ เรียกเสียงผิวปากแซวจากเพื่อนๆ "เมื่อก่อนกูเคยต้องนั่งตีกลองแล้วมองคนอื่นมาเต๊าะเมียกูด้วยความหงุดหงิด... แต่วันนี้ไม่ต้องหงุดหงิดแล้ว เพราะกูได้ใส่ปลอกคอให้เมีย เอ้ย ใส่แหวนให้เมียเรียบร้อยแล้วครับ!""ไอ้บ้าโซ่!" ปอยตะโกนด่าสวนกลับไปทั้งที่หน้าแดงจัด ชูหมัดขึ้นขู่คนบนเวทีแขกในงานหัวเราะครืนกับค
สถานะเพื่อนลับ บทที่ 88
"ขี้แงจังวะ" ปอยกระซิบเสียงกลั้วหัวเราะ เธอปล่อยแขนจากยาย เอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชูจากมือของแพรวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ซับน้ำตาที่แก้มของโซ่อย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมโซ่ไม่ได้หลบตา เขาปล่อยให้เธอเช็ดน้ำตาให้ มือใหญ่เลื่อนขึ้นมากอบกุมมือของเธอที่กำลังถือทิชชูอยู่ ก่อนจะจูบประทับลงบนฝ่ามือของเธอหนักๆ หนึ่งที ไม่สนใจสายตาของใครทั้งสิ้น"ก็คนมันดีใจนี่หว่า..." โซ่ตอบเสียงสั่นเครือ "มึงสวย... สวยจนกูพูดไม่ออกเลยปอย""ไอ้บ้า วันนี้ห้ามพูดคำหยาบสิ ผู้ใหญ่อยู่เยอะแยะ" ปอยดุเบาๆ ใบหน้าร้อนผ่าวยายหัวเราะร่วน ดึงมือของปอยไปวางทาบทับลงบนฝ่ามือใหญ่ของศรัณย์"ยายฝากน้องด้วยนะลูกโซ่... ดูแลกันดีๆ หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กันนะลูกนะ""ครับยาย..." โซ่รับคำเสียงหนักแน่น บีบมือปอยไว้แน่นจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อน "ผมจะดูแลปอยด้วยชีวิตของผมเลยครับ"พ่อกับแม่ของโซ่ที่ยืนอยู่ข้างซุ้มดอกไม้ก้าวเข้ามาร่วมวง พ่อของโซ่ในวัยที่ดูมีอายุขึ้นเล็กน้อยส่งยิ้มบางๆ ให้ปอย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย่อหยิ่งหรือกดดันเหมือนวันแรกที่เจอกันอีกแล้ว"ยินดีต้อนรับเข้าสู่ครอบครัวอย่างเป็นทางการนะหนูปอย" พ่อพูดเสียงนุ่ม เอื้อมมือมาตบไหล่ลูก
สถานะเพื่อนลับ บทที่ 87
ตอนพิเศษ 3 ตลอดไป"ฮึก... ฮืออออ..."เสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจดังก้องอยู่ในห้องนอนกว้างชั้นสองของบ้านปอยในชุดเดรสยาวเปิดไหล่สีขาวสะอาดตา สไตล์มินิมอลเรียบง่ายแต่ดูหรูหรา นั่งถอนหายใจยาวอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หญิงสาวไม่ได้กำลังร้องไห้ด้วยความตื่นเต้นหรือกังวลก่อนเข้าพิธีสำคัญ แต่คนที่กำลังปล่อยโฮจนน้ำตาไหลพรากทำเอาช่างแต่งหน้าต้องยืนทำหน้าเลิ่กลั่ก คือผู้หญิงในชุดเดรสสีโอลด์โรสที่ยืนอยู่ข้างๆ ต่างหาก"มึงจะร้องไห้หนักกว่าเจ้าสาวไม่ได้นะแพรว" ปอยดึงกระดาษทิชชูออกจากกล่อง ส่งให้เพื่อนสนิทที่กำลังยืนซับน้ำตาสะอึกสะอื้น "เครื่องสำอางมึงเละหมดแล้วเนี่ย เดี๋ยวพี่ช่างเขาก็ด่าเอาหรอก""ก็กูตื้นตันนี่หว่า! ฮือออ..." แพรวรับทิชชูไปซับใต้ตาอย่างระมัดระวัง พยายามสูดน้ำมูก "กูเห็นพวกมึงตีกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง เห็นตอนมึงแอบร้องไห้เพราะมัน เห็นตอนที่มึงเกือบจะเลิกคบกัน... แล้วดูวันนี้ดิ วันที่มึงใส่ชุดเจ้าสาวรอแต่งงานกับไอ้หมาบ้าตัวนั้นอะ กูจะไม่ให้ร้องได้ไงวะ"ปอยส่ายหน้ายิ้มๆ เอื้อมมือไปจับมือเพื่อนสนิทที่คอยอยู่เคียงข้างและเป็นที่ปรึกษาให้เธอมาตลอด บีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความรู้สึกขอบคุณ"ขอบใจนะมึง..
สถานะเพื่อนลับ บทที่ 86
"เก่งมากครับ เถ้าแก่เนี้ย" โซ่เอื้อมมือไปขยี้ผมเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "แบบนี้สงสัยต้องให้ทิปเด็กเสิร์ฟบ้างแล้วมั้ง บริการดีขนาดนี้""เอาไปเลยยี่สิบบาท" ปอยหยิบแบงก์ยี่สิบที่เขาเคยเอามาโชว์ตอนกลางวันยื่นให้หน้าตาย"โห งกว่ะ เมียใครเนี่ย"โซ่รับแบงก์ยี่สิบมาพับใส่กระเป๋ากางเกง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้าเธอ"ไป กลับคอนโดกัน ดึกแล้ว มึงหน้าโทรมเป็นซอมบี้แล้วเนี่ย"ปอยวางมือลงบนฝ่ามือใหญ่ของเขา ปล่อยให้เขาดึงร่างของเธอให้ลุกขึ้นยืน โซ่เอื้อมไปคว้ากระเป๋าผ้าของเธอมาสะพายไว้บนบ่าตัวเอง จัดการปิดไฟและล็อกประตูร้านอย่างแน่นหนารถยนต์ซีดานสีดำแล่นฝ่าแสงไฟยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานคร มุ่งหน้าสู่คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองที่พ่อของโซ่ยกให้เป็นของขวัญเรียนจบทันทีที่ผลักประตูกระจกห้องชุดเข้ามา ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ตั้งเวลาเปิดอัตโนมัติไว้ก็พุ่งปะทะใบหน้า ภายในห้องตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่นและเฟอร์นิเจอร์สไตล์มินิมอล มีรองเท้าแตะสองคู่สลีปเปอร์วางคู่กันอยู่หน้าประตู บนชั้นวางทีวีมีรูปถ่ายคู่ของพวกเขาสมัยเรียนตั้งประดับอยู่พื้นที่แห่งนี้ไม่ใช่แค่ที่พักอาศัย แต่มันคือ 'พื้นที่ของเร
สถานะเพื่อนลับ บทที่ 85
ปอยที่กำลังจะหั่นพริกสดหยุดมือลง เธอวางมีดลงบนเขียงดังป๊อก ความรู้สึกหวงก้างแบบผู้หญิงพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในอก อาการเดิมๆ ที่เคยเป็นสมัยมหาลัยเวลาเห็นสาวๆ เข้ามาวอแวเขามันยังคงทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพหญิงสาวคว้าตะหลิวเหล็กที่วางอยู่ใกล้มือ เดินก้าวฉับๆ ออกจากโซนหน้าเตา ตรงไปหยุดยืนอยู่ด้านหลังโซ่พอดีโซ่เหลือบมองคนข้างหลังด้วยหางตา เห็นปอยยืนถือตะหลิวหน้าตึงอยู่ก็แทบจะหลุดหัวเราะออกมา เขารู้ดีว่าถ้าเขาตอบผิดไปนิดเดียว ตะหลิวในมือแฟนสาวคงได้ลอยมาประทับบนหัวเขาแน่ๆชายหนุ่มหันกลับไปหาลูกค้าสาวกลุ่มนั้น รอยยิ้มสุภาพถูกปั้นแต่งขึ้นมาอย่างพอดี ไม่ได้มีเสน่ห์ยั่วยวนเหมือนในอดีต"ถ้าจะสั่งข้าวกล่อง รบกวนสแกนคิวอาร์โค้ดของทางร้านที่แปะอยู่ตรงเคาน์เตอร์แคชเชียร์ได้เลยครับผม" โซ่ตอบเสียงนุ่ม ผายมือไปทางหน้าร้าน "ส่วนไลน์ส่วนตัวผม... คงให้ไม่ได้ ขอโทษด้วยนะครับ""ว้า แย่จัง แค่ไลน์เอง ไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอคะ" หญิงสาวคนนั้นยังไม่ยอมแพ้ ทำหน้างอแงออดอ้อนโซ่ส่ายหน้าช้าๆ เขายกมือขึ้นชี้ข้ามไหล่ตัวเองไปทางด้านหลัง ตรงไปยังผู้หญิงที่กำลังยืนกอดตะหลิวทำตาขวางอยู่"ไม่ได้จริงๆ ครับ..." โซ่ลดเสียงลงนิดหนึ่
สถานะเพื่อนลับ บทที่ 84
ผ้ากันเปื้อนสีชมพูพาสเทลลายดอกเดซี่เล็กๆ ที่แพรวซื้อมาเป็นของขวัญเปิดร้านให้เธอ ตอนแรกปอยตั้งใจจะเก็บไว้ใส่เอง แต่ด้วยความชุลมุนเมื่อเช้า โซ่ดันคว้ามันไปสวมหน้าตาเฉย แถมยังผูกโบด้านหลังซะแน่นหนา ขัดกับรอยสักเส้นกราฟิกที่หลังคอและมัดกล้ามเนื้อช่วงแขนของเขาอย่างสิ้นเชิง"ยิ้มอะไร ผัดข้าวไปเลย ออร์เดอร์โต๊ะสองยังไม่ได้นะ" โซ่เดินกลับมาที่ช่องส่งอาหาร ชะโงกหน้าเข้ามาสั่งงานพลางขยิบตาให้"ก็ดูชุดมึงดิโซ่ ใส่ผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้เดินร่อนไปร่อนมาทั่วร้าน ไม่เขินบ้างหรือไง ลูกค้ามองกันหมดแล้ว" ปอยหัวเราะร่วน เอื้อมมือไปหยิบเนื้อไก่มาเตรียมหั่น"เขินทำไม ช่วยแฟนทำมาหากิน" โซ่ตอบกลับหน้าตาย ไหล่กว้างยักขึ้นเบาๆ อย่างไม่ยี่หระ "อีกอย่าง ใส่ชุดนี้แล้วลูกค้าสาวๆ บอกว่าน่ารักดี ทิปเพียบเลยเนี่ย เห็นไหม"เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าผ้ากันเปื้อน ดึงธนบัตรใบละยี่สิบบาทและห้าสิบบาทปึกเล็กๆ ออกมาโชว์ด้วยความภาคภูมิใจปอยส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ผู้ชายคนนี้ไม่เคยทิ้งลวดลายความกะล่อนเลยจริงๆ แต่เธอก็รู้ดีว่าตอนนี้ความเฟรนด์ลี่และรอยยิ้มบริหารเสน่ห์ของเขา ถูกสงวนสิทธิ์เอาไว้ใช้สำหรับเรียกลูกค้าเข้าร้านเท่านั้น ไม่
قد تعجبك أيضًا
DON'T อย่ามาเล่นกับสายฟ้า
Sherlina15.3K وجهات النظرเมียเสือ
นิยายของเนม15.0K وجهات النظرเด็กลับสัมพันธ์ร้าย
กาแฟหอมกรุ่น20.9K وجهات النظرOnly Day อย่าเล่นกับระบบ
Barbadbie14.7K وجهات النظرหมวยครับ เลิกดื้อกับเฮียได้ป่ะ
ช่อเอื้องสีเหลือง4.7K وجهات النظرวิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา
นิษฐา01927 وجهات النظرคนที่ไม่ควรเผลอใจ ดันจีบฉันไม่หยุด!
เฟิงลู่483 وجهات النظرSecret Love รักนี้ห้ามบอกใคร
รินธารา3.9K وجهات النظر
