บทที่ 69

สิ้นเสียง เจียงอวี้เฉิงก็ทิ้งร่างลงทาบทับ สองผิวกายสัมผัสกันอย่างแนบแน่น ริมฝีปากหนาประกบลงบนเรียวปากบางของชิงหว่านซินอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเพิ่มน้ำหนักกดทับจนแนบสนิท

ปลายลิ้นสากสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากตวัดหยอกเย้าลิ้นเล็ก ริมฝีปากบดขยี้ทาบทับ ฝ่ามือที่หยาบกร้านด้วยการฝึกจับอาวุธลูบไล้ไปตามผิวนุ่มเนียนละเอียด

ชิงหว่านซินแหงนหน้ารอรับจุมพิตนั้นอย่างยินดี ยกสองแขนขึ้นคล้องคอ รั้งร่างสูงใหญ่ของอีกฝ่ายลงมาชิดใกล้ ผลักดันให้ผิวกายแนบชิดสนิทกันจนไม่มีช่องว่าง

เสียงดูดกลืนที่ปลายลิ้นดังขึ้นในหูจนเกิดความรู้สึกเสียวสะท้านไปทั้งตัว ชิงหว่านซินครางเสียงเบาหวิวในลำคอ เจียงอวี้เฉิงผละริมฝีปากออกมาอย่างช้า ๆ ก่อนจะกดจูบไปตามซอกคอหอมกรุ่น

“อ๊ะ! อย่ากัดสิ อื้อ...” ชิงหว่านซินท้วงเมื่อรู้สึกเจ็บแปลบ นางรู้สึกถึงความคมของฟันที่ชายหนุ่มขบกัด เจียงอวี้เฉิงจึงเปลี่ยนไปใช้ริมฝีปากในการแทะโลมจนเกิดรอยจูบไปทั่วคอขาวผ่องนั้นแทน

เจียงอวี้เฉิงพรมจูบไปทั่วเนินอกอวบอิ่ม ไล้ริมฝีปากต่ำลงมาที่ดอกบัวคู่งามที่เบ่งบานสะพรั่ง ข้างหนึ่ง เขาใช้ปลายลิ้นลิ้มลองยอดเกสรสีชมพูที่ชู