บทที่ 11

ทั้งสองคนเร่งรีบเดินออกมาจากป่าชั้นกลาง จนกระทั่งเข้าเขตป่าชั้นนอกจึงได้ผ่อนฝีเท้าลง

“ท่านพี่ ข้าว่าพักสักครู่เถอะเจ้าค่ะ” เนี่ยหลิงเอ่ยออกมาหลังจากที่อกสั่นขวัญกระเจิงกับหมีขนเหล็กเมื่อสักครู่ นางนึกว่าจะตายรอบสองแล้วเชียว หยางหลงเองมีสีหน้าไม่ต่างกับผู้เป็นภรรยา

“พี่เห็นด้วย เฮ้อ ตกใจหมดนึกว่าจะตายเพราะหมีขนเหล็กเสียแล้ว”หยางหลงว่าพลางนั่งลงอย่างหมดเรี่ยวแรง

ขณะที่ทั้งสองคนนั่งพักดื่มน้ำอยู่นั้น ทั้งสองคนปรึกษากันว่าจะเอาของที่ได้บางส่วนออกมาจากแหวนมิติ ตอนลงจากเขา เนื่องจากต้องการให้ชาวบ้านเห็นในสิ่งที่ล่ามาได้ในแต่ละครั้ง เพื่อจะได้ตัดปัญหาเวลาสร้างบ้านและซื้อที่ดินนางต้องการให้ชาวบ้านรู้ถึงที่มาของเงินจะได้ไม่มีผู้ใดนำไปพูดให้มากความ หากเจ้าอิจฉาก็เข้าป่าหาของป่าไปขายสิ หากเจ้ามีความสามารถพอ

สิ่งที่นางรำคาญ ที่สุดคือปากชาวบ้าน เช่นนั้นก็ทำให้เห็นกันไปเลย ว่าครอบครัวนางหาเงินมาด้วยวิธีใดพอหายเหนื่อยแล้ว ก็เตรียมตัวออกเดินทางต่อก่อนที่เดินออกไปจากตรงนี้ หยางหลงที่กวาดสายตาไปรอบๆพลันสายตาก็ปะทะเข้ากับเห็ดดอกสีแดงสดจึงได้เรียกผู้เป็นภรรยาให้มาช่วยดู

“น้องหญิงนี่ใช่เห็ดหลินจือแดงใช่หรือไม่”

“ใช่เจ้าค่ะท่านพี่ รีบเก็บเถอะเจ้าค่ะ เก็บแค่ดอกใหญ่ สามดอกก็พอ ดอกเล็ก ปล่อยทิ้งไว้ให้โตก่อนค่อยมาเก็บทีหลัง”

“ได้ เอาตามน้องหญิงว่า” หยางหลงไม่รอช้า รีบเก็บเห็ดหลินจือ และ นำใบไม้ใบใหญ่มาห่อ ใส่ตะกร้าสะพายหลังทันที

เห็ดหลินจือแดง

“เห็ด สามดอกนี้ น้องหญิงจะนำไปขายหรือไม่” หยางหลงเอ่ยถามออกมา

“ข้าจะขาย สองดอกและก็ โสมสี่ต้นเจ้าค่ะ ส่วนโสมอีกสองต้น และเห็ดอีกหนึ่งดอก ข้าจะนำไปให้ท่านพ่อและท่านแม่ ต้มบำรุงร่างกายเจ้าค่ะ ส่วนของท่านพ่อท่านแม่ของท่านพี่ หญ้าวานรเวหาก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ”

“หากเป็นไปได้ พี่อยากให้ท่านพ่อตาได้สร้างบ้านใหม่ด้วยน้องหญิงคิดเห็นเช่นไร”

“น้องเห็นด้วยเจ้าค่ะ"

เมื่อออกมาถึงป่าชั้นนอก ทั้งสองก็ไม่ได้รีบเร่งเหมือนกับป่าชั้นกลาง พลางกวาดสายตาเพื่อมองหา สิ่งที่จะสามารถเก็บเกี่ยวกลับไปด้วยได้ ทั้งสองแวะเก็บเห็ดหูหนูดำเห็ดหอม และล่าสัตว์ไปด้วยป่าชั้นนี้มีเพียง ไก่ป่า กระต่ายป่า หมูป่า และสัตว์เล็กๆเท่านั้น หยางหลงล่าไก่ป่าได้ ห้า ตัวจากป่าชั้นนอกนี้ ตะกร้าสะพายหลังทั้งสองคน เต็มไปด้วยเห็ดและผักป่า นานา ชนิด ขณะที่ทั้งสองเก็บเห็ดสนจนหมดแล้ว และตะกร้าก็เต็มแล้วเช่นกัน

“ท่านพี่ วันนี้พอแค่นี้ก่อนเจ้าค่ะ เห็ดพวกนี้ สามารถนำไปตากแห้งเก็บไว้เป็นเสบียงได้ วันหลังค่อยมาเก็บใหม่”

“ได้” หยางหลงรับคำ ในตอนที่กำลังจะเดินออกมาจากป่าสน หยางหลงเจอกับเห็ด สีแดง ดอกเล็ก สามดอก ไม่รอช้า เขารีบตรงไปที่เห็ดสีแดงทันที

“นี่มัน ใช่เห็ดเปลวอัคคี หรือไม่ น้องหญิง มาดูหน่อย ใช่พี่มองผิดหรือไม่” เนี่ยหลิงรีบตรงมาที่ หยางหลงทันที

“ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านพี่ ทำไมป่าชั้นนอกถึงมีเห็ดเปลวอัคคีได้ ไม่ใช่ มันจะมีอยู่ในป่าชั้นกลางหรอกหรือ ”

“พี่ก็ไม่รู้เช่นกัน รีบเก็บเถอะ เห็ดนี่ถือเป็นสมุนไพรหายาก ราคาดีไม่น้อยเลย”

กลิ่นเงินนี่มันช่างหอมหวานจริงๆ นางคิดในใจ ฮิฮิ จะรวยก็คราวนี้ ชีวิต ดี๊ดี เกิดมาชาตินี้ พี่ สวย และเริ่มจะรวยมากนะขอบอก คิดไป หัวเราะคิกคักไปด้วยความอารมณ์ดี หยางหลงมองตามหลัง เนี่ยหลิงเขาได้แต่ส่ายหน้า นางอารมณ์ดีก็ดีแล้ว นั่นหมายถึงว่านางมีความสุข เขาซึ่งเป็นสามี ก็มีความสุขไปด้วย เดินมาเกือบจะพ้น ทางลงเขา เนี่ยหลิง เอาหมูป่า และกระต่ายแสงจันทร์ ออกมา เพื่อที่จะ แบกลงเขา ให้ชาวบ้านเห็น ในสิ่งที่ได้มา วันนี้ ก่อนจะนำไปขาย ถึงเวลานั้น จะใช้เงินทำอะไร เท่าไหร่ก็ไม่มีคนมาคอยจับผิด

และก็เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้ เมื่อเดินพ้นชายป่า และลงมาจากเขา ทั้งสองก็พบกับ ชาวบ้านที่ลงจากเขา เหมือนกัน แต่ละคนได้ สัตว์ เล็กบ้าง ใหญ่บ้างตามความสามารถของแต่ละคน ชาวบ้านมองดูทั้งสอง สามีภรรยา แบกตะกร้าที่เต็มไปด้วยเห็ดและผักป่า และ หยางหลงที่แบกหมูป่า ที่เอวมี กระต่ายแสงจันทร์ผูก อยู่ สองตัว ส่วนเนี่ยหลิงก็ถือไก่ป่า อีก ห้าตัว สร้างความอิจฉาให้ชาวบ้านที่พบเห็นไม่น้อย และกระต่ายแสงจันทร์ เป็นสัตว์วิญญาณ ถึงจะแค่ระดับต่ำ แต่ก็ใช่จะล่ามาได้ง่ายๆ และข่าวที่ทั้งสอง ล่าสัตว์วิญญาณมาได้ ได้ดังไปทั่วหมู่บ้านป่าหมอกอย่างรวดเร็ว