บทที่ 2

ตอนนั้นเธอเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย และกำลังมีอนาคตที่สดใส

          เธอมีแฟนหนุ่มรุ่นพี่ที่คอยตามจีบตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษาปีหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจคบกันตอน

ชายหนุ่มเรียนจบ ส่วนเธอยังคงเรียนอยู่ในชั้นปีที่สี่

          หลังจากบราลีเรียนจบในปีถัดมา เขาก็ชวนเธอไปทำงานที่บริษัทซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัว

ทว่าในวันแรกที่บราลีเข้าไปเริ่มงาน เธอก็ได้พบกับความจริงอันแสนเจ็บปวด

แฟนของเธอ…มีคู่หมายที่ทางครอบครัวได้ทาบทามไว้ให้ตั้งแต่ยังเด็ก และเธอก็ไม่เคยเป็นตัวจริงของแฟนหนุ่มมาตั้งแต่ต้น

          บราลียืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าบานประตูห้องทำงานของไตรภพ แฟนหนุ่มที่คบหากันมาอย่างยาวนาน และเขากำลังสนทนาเรื่องสำคัญอยู่กับบิดา ซึ่งมีเธออยู่ในหัวข้อสนทนานั้นด้วย

          “พ่อไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจัดการได้ เบลล์น่ะพูดอะไรก็เชื่อผมอยู่แล้ว ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้”

          “ถ้าจัดการได้ก็ดีไป ให้อยู่ในที่ในทางของตัวเอง อย่าให้มามีปัญหากับเมียแกในอนาคต”

          “แน่นอนครับ ก็ผมมีพ่อเป็นไอดอลไงล่ะ”

          “ไอ้นี่ อย่ามาลามปาม พ่อไม่เคยจริงจังเว้ย แค่เลี้ยงไว้แก้เหงา พอเบื่อก็แยกย้าย”

          “ผมก็เหมือนกันแหละพ่อ เอาไว้ได้กินเมื่อไหร่ ผมค่อยเลิก ที่อดทนคบอยู่เนี่ย ก็เพราะ…”

          ยังไม่ทันที่ไตรภพจะได้พูดจบ ความอดทนของบราลีก็ขาดผึงเสียก่อน หญิงสาวเปิดประตูเข้าไป โดยไม่ได้สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหม ไม่สนว่าคนในห้องจะใหญ่โตขนาดไหน

          “เพราะอะไร พูดให้จบสิ พูดออกมา” บราลีแผดเสียงออกมาด้วยใบหน้าโกรธขึ้ง ทำเอาไตรภพตกใจสุดขีด เพราะเขาไม่เคยเห็นแฟนสาวเป็นแบบนี้มาก่อน

          “เบลล์ พี่พูดเล่นน่า อย่าเพิ่งโกรธสิ หืม”ไตรภพแสร้งโกหกหน้าตาย ทว่าบิดาของเขาจ้องมองบราลีตาเขียวปั้ด

          “นี่เหรอที่แกบอกว่าจัดการได้ เลิกได้เลิกเถอะแบบนี้น่ะ” ว่าจบบิดาของเขาก็เดินผ่านหญิงสาวออกไปจากห้องราวกับเธอเป็นอากาศธาตุ

          ไตรภพมองตามบิดาออกไป ก่อนถ่มลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิดหัวเสีย และเมื่อหันมาทางแฟนสาวอีกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาก็โดนฝ่ามือเล็กฟาดเข้าเต็มแรงจนหน้าหัน เกิดเป็นรอยแดงห้านิ้วประทับอยู่บนแก้มสาก

          ชายหนุ่มหันกลับมามองคนตัวเล็กด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ในดวงตาคู่คมเต็มไปด้วยความโกรธขึ้ง และในวินาทีต่อมา ฝ่ามือหนาก็ฟาดคืนกลับมาบนแก้มนวล และนั่นก็แรงพอที่จะทำให้ร่างบางซวนเซ

          บราลียกมือกุมแก้มที่โดนตบ เนื้อตัวเริ่มสั่นระริก และความเจ็บปวดนั้นก็ทำให้ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอ เธอหันกลับไปมองคนรักด้วยแววตาตัดพ้อ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง

          “เบลล์พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ ก็เบลล์ตบพี่ก่อนอ่ะ”

          บราลีหลับตาลงพร้อมหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมา เธอพยายามหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อรวบรรวมสติ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

          “พอเถอะ เบลล์คงมองพี่ผิดไป จากนี้ถือซะว่าเราไม่เคยรู้จักกัน…”

          ไตรภพได้ยินแบบนั้นก็รีบเปลี่ยนท่าทีชายหนุ่มพยายามเอื้อมมือมารั้งเธอไว้ ทว่าเธอรีบถอยหนีด้วยความขยะแขยง

          “อย่ามาโดนตัวเบลล์นะ เบลล์โคตรขยะแขยงพี่เลย ใครจะไปคิดว่าภายใต้หน้ากากนี้ พี่มันจะหน้าตัวเมียขนาดนี้ แต่เบลล์ก็ดีใจนะที่ไม่เคยต้องเสียตัวให้คนอย่างพี่” ดวงตาคู่งามมองชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเย้ยหยัน เพราะเธอรู้แล้วว่าไตรภพไม่เคยมีความรักมอบให้เธอเลย เขาเพียงแค่หวังในร่างกายเธอเท่านั้น

          และคำพูดของเธอก็ทำเอาความภาคภูมิใจของชายหนุ่มหดหายไปในบัดดล

          ร่างบางหมุนตัวเพื่อจะเดินออกจากห้อง ทว่าก็หยุดชะงักชั่วขณะ ก่อนจะหันกลับมาอีกครั้ง

          “สันดานแบบนี้สักวันฉันขอให้แกติดโรค”

          บราลีแผดเสียงดังลั่น ก่อนรีบสาวเท้าก้าวเร็วออกจากห้อง โดยมีไตรภพเดินตามออกมาด้วยความเดือดดาล ทว่าชายหนุ่มก็ไม่กล้าทำอะไร เนื่องจากสายตาทุกคู่ของพนักงานในออฟฟิศต่างจ้องมองมาด้วยความสงสัยใคร่รู้

          บราลีจึงอาศัยจังหวะนั้นหนีออกมาจากบริษัท เมื่อออกมายืนโดดเดี่ยวเพียงลำพัง ความอดทนที่สร้างเอาไว้ก็พังทลาย หญิงสาวปล่อยโฮออกมาโดยไม่แคร์สายตาใคร

          เธอเดินเรื่อยไปจนกระทั่งถึงป้ายรถเมล์ และนั่งร่ำไห้อยู่แบบนั้น

          เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ปรียาดากำลังขับรถมาทำธุระในละแวกนั้นพอดี หล่อนจ้องมองบราลีด้วยความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเจอคนรู้จัก และเมื่อบราลีเงยหน้าขึ้นมา ปรียาดาก็ต้องตกใจที่พบว่าคนที่นั่งร้องไห้ปานจะขาดใจนั้นคือรุ่นน้องร่วมสถาบัน หญิงสาวจึงไม่รอช้า รีบหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าจอดข้างทาง และลงไปหารุ่นน้องสาวทันที

          “เบลล์ เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น”

          และในวันนั้นบราลีก็ได้รับความช่วยเหลือจากปรียาดา เธอได้ระบายทุกสิ่งที่เกิดขึ้นออกมาจนหมดสิ้น

          เมื่อปรียาดาได้รับรู้ถึงสถานการณ์ของรุ่นน้องคนสวย หล่อนจึงเอ่ยปากชวนบราลีมาทำงานด้วยกัน และนั่นก็ผ่านมาได้หกเดือนแล้ว