บทที่ 3

งานวิวาห์ของผู้อำนวยการมูลนิธิเปรมปรีดิ์ ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ณ โรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางกรุง

แขกเหรื่อที่มาร่วมงานล้วนแล้วแต่เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในแวดวงสังคม ทำเอาคนธรรมดาเช่นบราลีรู้สึกตัวเล็กลีบขึ้นมาทันที

          “เบลล์ แกเป็นไรทำไมนั่งทำหน้าหดหู่แบบนั้นล่ะ” กฤตยา เพื่อนร่วมงานคนสนิทของบราลีเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นเธอนั่งห่อไหล่จิ้มอาหารในจานเข้าปากไปเรื่อยเปื่อย

          “ฉันไม่ชินอ่ะแก งานพี่ปลื้มหรูเกิน ทำตัวไม่ถูก”

          “แกก็ทำเนียน ๆ ไปสิ วันนี้แกออกจะสวยหรูดูแพง” กฤตยาว่าพลางไล่สายตามองเพื่อนซี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า

          ซึ่งนั่นก็ไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย เพราะบราลีนั้นมีหน้าตาสวยหวาน ปากนิดจมูกหน่อย ผิวพรรณขาวเนียนละเอียด ไหนจะรูปร่างเล็กกะทัดรัดทว่าก็มีทรวดทรงองค์เอวสมส่วน แม้ชุดราตรียาวสีชมพูที่สวมใส่จะสั่งซื้อจากร้านค้าออนไลน์ในราคาหลักร้อย แต่เมื่ออยู่บนตัวบราลีแล้วกลับดูมีราคาขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ

          ใครได้เห็นบราลีในวันนี้ก็มีแต่จะเอ่ยปากชม แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังประดักประเดิดอยู่ไม่น้อย ยิ่งหันมาเห็นกฤตยายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก็ยิ่งทำหน้าไม่ถูก

          “แกเมาแล้วใช่ไหมก้อย”

          “อะไร้…ใครเมา…ไม่มี้…” กฤตยาปฏิเสธเสียงสูงพลางคว้าแก้วไวน์มากระดกดื่มจนหมด

          “ซัดไวน์คนเดียวเป็นขวดยังจะมาบอกไม่เมา”

          “ฉันก็ดื่มให้มันชุ่มคอ…” ว่าจบก็คว้าขวดไวน์ชั้นดีมารินใส่แก้วแล้วทำท่าจะยกขึ้นดื่มต่อ ทว่าเกิดเหลือบไปเห็นกลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวเข้าเสียก่อน

ความหล่อเหลาดูมีออร่าเตะตาทำเอากฤตยาต้องหันมาโอบรอบคอบราลีและรั้งเข้ามาใกล้ เพื่อชวนเพื่อนซี้ชื่นชมกับของดีไปด้วยกัน

          “โอ๊ย อะไรของแกอีกเนี่ยไอ้ก้อย”

          “แกดูโน่นสิ นั่นมันเทพบุตรหรือเปล่าวะ หล่อโคตรเลย” กฤตยาผินหน้าไปทางสามหนุ่มอันประกอบไปด้วยนายแพทย์กันต์ผู้เป็นเจ้าบ่าว ส่วนอีกคนคือนายแพทย์ปฐวีพี่ชายเจ้าสาว ซึ่งสองคนนี้บราลีได้มีโอกาสพบเจอพูดคุยอยู่บ้าง ทว่าคนสุดท้ายคือนายแพทย์กิตติชัย ศัลยแพทย์มือดี เจ้าของคลินิกเสริมความงามชื่อดัง เธอไม่เคยเจอตัวเป็น ๆ มาก่อน แต่ก็มักเห็นผ่านตาตามหน้าสื่อโฆษณา และหน้าข่าวสังคมต่าง ๆ

          กิตติชัยเป็นคนประเภทที่บราลีเข็ดขยาด เพราะเขาหล่อ รวย ภาพลักษณ์ดูดีสมบูรณ์แบบไปเสียทุกด้าน แต่เธอก็มองเห็นความเป็นคาสโนว่าในตัวเขา ภายใต้หน้ากากนั้นคงไม่ต่างจากไตรภพ แฟนเก่าของเธอเท่าไรนัก

          เมื่อคิดมาถึงตรงนี้บราลีถึงกับเบือนหน้าหนี และดวงตาคู่งามก็ไปสะดุดกับชายหนุ่มในชุดสูท

สีดำราคาแพง ที่มีใบหน้าหล่อเหลาซึ่งเธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี

          บราลีจ้องมองราวกับเห็นผี จนกฤตยาต้องหันมาสะกิดสีข้างของเพื่อนซี้

          “ไอ้เบลล์ แกเป็นไรอ่ะ” กฤตยามองไปตามสายตาของบราลี ก่อนจะเอ่ยถามต่อ “ใครอ่ะ แกรู้จักเหรอ”

          “อืม รู้จัก รู้จักดีด้วย” กฤตยามองเพื่อนรักด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะมองไปที่ชายหนุ่มปริศนาอีกครั้ง และในเสี้ยววินาทีต่อมา กฤตยาก็นัยน์ตาเบิกโพลง

          “อย่าบอกนะว่า…”

          “แกอย่าเสียงดังได้ไหม”

          “แฟนเก่าแกเหรอ” กฤตยาเข้ามากระซิบกระซาบ

          “เออ ทำไมซวยขนาดนี้นะ ก็นึกว่ามันจะไปงานคืนสู่เหย้าซะอีก”

          “หืม ไอ้เบลล์ ถ้าใครได้การ์ดเชิญมางานแต่งระดับประเทศแล้วเลือกไปงานคืนสู่เหย้าก็โง่เต็มทนแล้ว”

          บราลีได้ฟังแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาด้วยความกลัดกลุ้ม ก็จริงอย่างที่กฤตยาว่า เธอจึงได้แต่หวังว่างานใหญ่โตขนาดนี้จะสามารถหลบซ่อนจากสายตาของไตรภพได้

          ทว่ายังไม่ทันไร ไตรภพก็เกิดหันมาทางที่เธอนั่งอยู่ ทำให้บราลีต้องรีบฟุบหน้าลงบนโต๊ะอย่างเลี่ยงไม่ได้

          “ก้อย ๆ ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ”

          “เออ ๆ ฉันไปเป็นเพื่อน”

          “ไม่เป็นไร แกอยู่ตรงนี้แหละ เดี๋ยวฉันมา ขอไปตั้งหลักก่อน”

          ว่าจบบราลีก็คว้าสมาร์ตโฟนและกระเป๋าถือที่วางอยู่บนโต๊ะรีบเดินออกจากห้องจัดเลี้ยงอย่างรวดเร็ว โดยมีจุดหมายปลายทางคือห้องน้ำที่อยู่ด้านนอก